Σαν Σήμερα - Ταρζάν Μπράουν: Ο Ινδιάνος μαραθωνοδρόμος με τις θρυλικές νίκες στη Βοστώνη

Όταν ο Έλισον Μπράουν ήταν μικρός, τα μέλη της φυλής Ναρανγκάσετ της οποίας ήταν μέλος τού είχαν δώσει το όνομα Deerfoot («Ελαφοπόδαρος» ή, σε πιο… ινδιάνικη απόδοση, «Πόδι του Ελαφιού»). Για την ικανότητά του να καλύπτει τρέχοντας μεγάλες αποστάσεις.

Ταυτόχρονα, όμως, οι δικοί του τον φώναζαν και «Ταρζάν». Του άρεσε να παίζει όλη την ώρα στην ύπαιθρο, να σκαρφαλώνει στα δέντρα και να πηδάει από το ένα κλαδί στο άλλο και να βουτάει στις λίμνες, όπως έκανε ο φανταστικός ήρωας του Έντγκαρ Ράις Μπάροους που υποδύθηκε με επιτυχία στον κινηματογράφο ο ολυμπιονίκης της κολύμβησης, Τζόνι Βαϊσμίλερ. Και το παρατσούκλι αυτό επικράτησε, επισκιάζοντας το επίσημο όνομά του.

Ούτε οι γονείς του, όμως, μπορούσαν να φανταστούν όταν έστελναν τον γοργοπόδαρο γιο τους να μεταφέρει μηνύματα σε άλλα μέλη της φυλής τους που κατοικούσαν χιλιόμετρα μακριά, ότι ο γιος τους θα εξελισσόταν σε έναν θρύλο του αμερικάνικου αθλητισμού.

Η επικράτηση του Ταρζάν Μπράουν στον Μαραθώνιο της Βοστώνης στις 20 Απριλίου 1936 θεωρείται μία από τις πιο εμβληματικές στην ιστορία του φημισμένου αγώνα. Όχι φυσικά επειδή ο νικητής ήταν Ινδιάνος – άλλωστε δεν ήταν ο πρώτος τέτοιος – αλλά επειδή ο τρόπος με τον οποίο άφησε πίσω του τον Τζον Κέλι ήταν ηρωικός. Στο πιο δύσκολο απ’ όλα τα ανηφορικά κομμάτια της διαδρομής, που από τότε πήρε την ονομασία «Ο Λόφος της Θλίψης» («Heartbreak Hill»), ανέβασε τον ρυθμό του και κατέβαλε τον μεγάλο αντίπαλό του.

Η αλήθεια είναι ότι ο Μπράουν δεν είναι ευρύτερα γνωστός σήμερα ούτε στις ΗΠΑ κι η αιτία προφανώς είναι ότι δεν κατάφερε να κατακτήσει μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα κατορθώματά του, όμως, αγγίζουν τα όρια του μύθου (κέρδισε μέχρι και δύο Μαραθώνιους σε διάστημα δύο ημερών!) και αξίζουν να γίνουν κτήμα των νεότερων γενιών φιλάθλων.

Πώς τον ανακάλυψε ο προπονητής του

Το τρέξιμο υπήρχε στα γονίδια της οικογένειας του Μπράουν, ο οποίος γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1913 στο Γουέστερλι του Ρόουντ Άιλαντ. Ένας από τους θείους ήταν δρομέας που είχε λάβει μέρος σε οργανωμένους αγώνες, χωρίς βέβαια να σημειώσει διακρίσεις.

Ίσως, όμως, να μην είχε γίνει ποτέ «κανονικός» δρομέας μεγάλων αποστάσεων αν δεν είχε εντοπίσει το ταλέντο του ο προπονητής Τόμας Σαλιμένο. Ο τελευταίος είδε τον 12χρονο τότε Ταρζάν να προσπαθεί να ακολουθήσει τον αθλητή του, Χορέσιο Στάντον και μάλιστα να το καταφέρνει έχοντας ικανοποιητικό ρυθμό. Από τότε τον πήρε υπό την προστασία του κι άρχισε να τον προπονεί πιο συστηματικά αφότου έκλεισε τα 16 του χρόνια και εργαζόταν ήδη ως λαξευτής λίθων.

Από τον πρώτο καιρό που δούλεψε με τον Σαλιμένο ο Μπράουν σημείωσε διακρίσεις σε εφηβικούς αγώνες 10 μιλίων περιφερειακού χαρακτήρα. Όταν ενηλικιώθηκε, η πρώτη φορά που έδειξε ότι θα μπορούσε να πετύχει σπουδαία πράγματα στην απόλυτη δοκιμασία ήταν το 1934, όταν κατέλαβε τη δεύτερη θέση στον Μαραθώνιο του πρωταθλήματος της Νέας Αγγλίας με διαφορά μόλις 30 δευτερολέπτων από τον νικητή, που δεν ήταν άλλος από τον σπουδαίο Κλάρενς ΝτεΜάρ.

Την ίδια χρονιά ο «Ελαφοπόδαρος» πήρε για πρώτη φορά μέρος και στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, όπου κατέλαβε την 54η θέση. Το 1935 τερμάτισε 13ος παρά την έντονη ψυχολογική φόρτιση επειδή δύο ημέρες νωρίτερα είχε χάσει τη μητέρα του και το γεγονός ότι αναγκάστηκε να τρέξει ξυπόλητος στα τελευταία χιλιόμετρα. Η ανάδειξη του σε πρωταθλητή ΗΠΑ στα 25 χλμ. το φθινόπωρο του ίδιου έτους, τον έκανε να πιστέψει περισσότερο στον εαυτό του.

Από αυτόν ονομάστηκε «Heartbreak Hill»

Όταν ο Μπράουν επέστρεψε στη Βοστώνη στις 20 Απριλίου 1936, ο Τύπος εξακολουθούσε να τον αντιμετωπίζει υποτιμητικά λόγω της καταγωγής του. Εκείνος όμως δικαίωσε από τα πρώτα μέτρα το προσωνύμιο «Ελαφοπόδαρος» που του είχαν δώσει οι άνθρωποι της φυλής του. Από την εκκίνηση σχεδόν έτρεξε με φρενήρη ρυθμό και απέκτησε τόσο μεγάλη διαφορά απ’ τους αντιπάλους του, που τα οχήματα του Τύπου ακολουθούσαν τον δεύτερο, τον ιρλανδικής καταγωγής Τζον Κέλι, νομίζοντας ότι εκείνος ήταν πρώτος!

Ο 28χρονος δρομέας είχε κερδίσει τον αγώνα το 1935 και ήταν ο μόνος που προσπάθησε να ακολουθήσει τον «Ελαφοπόδαρο» δρομέα. Με υπερπροσπάθεια που κατέβαλε, κατάφερε να τον πλησιάσει πριν το 32ο χιλιόμετρο, στον πρώτο από τα τέσσερα υψώματα Νιούτον. Λίγο πριν φτάσει στην κορυφή του τέταρτου και πιο απότομου λόφου, το υψηλότερο σημείο του οποίου απέχει 600 μέτρα απ’ το επίπεδο της θάλασσας, τον προσπέρασε δίνοντάς του ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Σαν να του έλεγε «θα νικήσεις άλλη φορά, μικρέ».

Αυτό όμως ήταν το μοιραίο λάθος του. Ο Μπράουν πείσμωσε από αυτήν τη χειρονομία κι έδωσε τον καλύτερό εαυτό του για να πάρει τη νίκη. Η τακτική του ήταν απλή. Αντί να δίνει όλο του το είναι στα ανηφορικά σημεία, όπως έκανε ο αντίπαλός του, ανέβαζε τον ρυθμό του όταν το έδαφος γινόταν ομαλό ή κατηφορικό. Για μερικά χιλιόμετρα οι δύο δρομείς εναλλάχτηκαν στην πρώτη θέση, όταν όμως μπήκαν στο τελικό κομμάτι της διαδρομής ο Κέλι είχε ξεμείνει από δυνάμεις. Και ο Μπράουν που ήταν πιο «φρέσκος», επιτάχυνε και ξέφυγε.

Ο Κέλι – ο οποίος ήταν βασικός αντίπαλος και του Στέλιου Κυριακίδη δέκα χρόνια αργότερα – κατέρρευσε και τερμάτισε με το ζόρι πέμπτος, πέντε και πλέον λεπτά πίσω από τον Μπράουν που έκοψε πρώτος το νήμα σε 2 ώρες 33:40. Η μάχη που έδωσαν οι δύο δρομείς ενέπνευσε τον δημοσιογράφο Τζέρι Νέισον να αποκαλέσει τον τέταρτο και πιο απότομο λοφίσκο «Heartbreak Hill» («Ο λόφος της θλίψης», σαν κι αυτή που προκάλεσε ο Μπράουν στον Κέλι), ονομασία που καθιερώθηκε και χρησιμοποιείται έως και σήμερα.

Η νίκη του Μπράουν έκανε γνωστό στους Αμερικανούς ότι η φυλή των Ναρανγκάσετ δεν είχε εκλείψει, όπως πίστευαν πολλοί στις ΗΠΑ το 1936. Δεν ήταν, πάντως, ο πρώτος αυτόχθονας που κέρδισε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης, αφού είχε προηγηθεί από το 1907 ο Τόμας Λόνγκμποουτ, εκπρόσωπος της φυλής Ονοντάγκα του Καναδά.

Η αποτυχία στο Βερολίνο έφερε… το θαύμα

Ο θρίαμβος του Μπράουν στη Βοστώνη τον έχρισε αυτόματα φαβορί για το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου. Και θα είχε πράγματι ενδιαφέρον να είχε κερδίσει τον αγώνα ένας γνήσιος Ινδιάνος, μες στο άντρο των Ναζί, ενδεχομένως μπροστά στα μάτια του ίδιου του Αδόλφου Χίτλερ.

Αυτό, όμως, δεν ήταν γραφτό να συμβεί. Ο «Ελαφοπόδαρος» δρομέας βρισκόταν στο γκρουπ των πρωτοπόρων μέχρι τα μισά της διαδρομής, όταν άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα με κράμπες στα πόδια του. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, μια γυναίκα από το πλήθος έσπευσε να τον βοηθήσει ισχυριζόμενη ότι ήταν νοσοκόμα. Ακόμα κι αν έλεγε αλήθεια, όμως, οι κανονισμοί δεν επέτρεπαν την παροχή βοήθειας στους δρομείς και οι κριτές του αγώνα ακύρωσαν τον Μπράουν.

Το απογοητευτικό αυτό αποτέλεσμα έκανε τον Μπράουν στόχο σκληρής κριτικής από τον αμερικάνικο Τύπο, που τον κατηγόρησε ότι τα παράτησε στον σημαντικότερο αγώνα της ζωής του. Άλλοι τον έφερναν ως παράδειγμα προς αποφυγή σε σύγκριση με τον Τζέσι Όουενς, ο οποίος είχε καταρρίψει πανηγυρικά το ναζιστικό αφήγημα περί ανωτερότητας της άριας φυλής, με τα τέσσερα χρυσά μετάλλια που είχε κατακτήσει στο στάδιο. Δεν έλειψαν και τα ρατσιστικά υπονοούμενα, μια και ένα δημοσίευμα τον είχε χαρακτηρίσει «απείθαρχο ιθαγενή».

Πληγωμένος από την άδικη κριτική, ο Μπράουν έβαλε σκοπό να απαντήσει σε όσους τον αμφισβητούσαν. Και τα κατάφερε δύο μήνες μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όταν κέρδισε δύο αγώνες Μαραθωνίου που διεξήχθησαν με διαφορά 24 ωρών! Στις 11 Οκτωβρίου 1936 τερμάτισε πρώτος στον Μαραθώνιο του Πορτ Τσέστερ στη Νέα Υόρκη, με χρόνο 2 ώρες 36:56.7. Το ίδιο κιόλας βράδυ πήρε το τρένο για να ταξιδέψει στο Νιου Χαμσάιρ, όπου την επόμενη κέρδισε άλλον έναν αγώνα 42.195 μέτρων με χρόνο 2 ώρες 45:52!

Λίγες μέρες αργότερα υποβλήθηκε σε επέμβαση κήλης και έμεινε για αρκετούς μήνες μακριά από τους αγώνες. Ο άθλος του, όμως, άξιζε όλη αυτήν την ταλαιπωρία.

Η δεύτερη νίκη στη Βοστώνη

Οι χρόνοι του Μπράουν δεν ήταν πάντοτε γρήγοροι, αφού ήταν δρομέας που έδινε περισσότερη έμφαση στην τακτική που θα τον οδηγούσε στη νίκη. Όπως είχε πει και ο Σαλιμένο: «Ο Ταρζάν έτρεχε κόντρα στους ανθρώπους, όχι κόντρα στα χρονόμετρα. Θα μπορούσε πιθανότατα να καταρρίψει περισσότερα ρεκόρ, όμως δεν τον πίεσα ποτέ γι’ αυτό. Όταν συμμετέχεις σε έναν αγώνα δεν σκέφτεσαι την επίδοση, αλλά πώς θα νικήσεις».

Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι τη δεύτερη φορά που κέρδισε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης, το 1939, ο χρόνος του ήταν κατά πέντε λεπτά πιο γρήγορος (2 ώρες 28:51) παρότι ο αγώνας είχε διεξαχθεί υπό καταρρακτώδη βροχή. Ο Μπράουν έτρεξε πιο συντηρητικά στα δύο τρίτα της διαδρομής και επιτάχυνε μόνο στο τελευταίο, καταφέρνοντας να γίνει ο πρώτος αθλητής που έσπασε το φράγμα των δυόμισι ωρών στον φημισμένο αγώνα.

Οι νίκες του, ο μποέμ χαρακτήρας του, ενδεχομένως και το αλλόκοτο όνομα Ταρζάν (έτσι τον έγραφαν όλες οι εφημερίδες) τον είχαν καταστήσει cult φιγούρα στα μάτια των φιλάθλων. Ο κόσμος τον είχε αποθεώσει για τη βουτιά του σε μια λίμνη στη διάρκεια του Μαραθωνίου της Βοστώνης του 1938, που είχε διεξαχθεί κάτω από αφόρητη για την εποχή ζέστη, ενώ αντιμετώπισε με θέρμη και το γεγονός ότι πριν την εκκίνηση του νικηφόρου αγώνα του 1939, έτρωγε χοτ ντογκ κι έπινε μιλκσέικ επειδή – όπως είχε πει – είχε… ξεχάσει να φάει το πρωινό του.

Την ίδια στιγμή, βέβαια, η χαλαρή προσέγγισή του τον έβαζε στο στόχαστρο των «καθώς πρέπει» δημοσιογράφων. «Είναι ένας άφραγκος ερυθρόδερμος που προτιμά να ψαρεύει παρά να δουλέψει» είχε γράψει κάποτε κάποιος για να τον μειώσει. Ο Μπράουν δεν πτοήθηκε, αφού είχε συνηθίσει να ζει με τα ρατσιστικά σχόλια τω συμπατριωτών του. Εξαιτίας τους, άλλωστε, δυσκολευόταν να βρει δουλειά για να βιοποριστεί τα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης.

Ο θρύλος του ζει ακόμα

Το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου προκάλεσε τη ματαίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1940, όπου ο Μπράουν θα μπορούσε να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο που είχε χάσει το 1936. Και χωρίς αυτό στο παλμαρέ του, όμως, δεν παύει να θεωρείται ένα από τα πλέον θρυλικά ονόματα των μεγάλων αποστάσεων της εποχής του και όχι μόνο.

Συνέχισε να συμμετέχει σε αγώνες μέχρι το 1944, όμως το 1946 κατέβηκε ξανά στον Μαραθώνιο της Βοστώνης με στόχο να κάνει την έκπληξη. Αρκέστηκε τελικά στη 12η θέση. Το 1954, πολλά χρόνια αφότου είχε αποσυρθεί απ’ τη δράση, έβαλε στοίχημα για πέντε δολάρια με έναν νεαρό ναύτη, ο οποίος αμφισβητούσε το παρελθόν του ως επιτυχημένου δρομέα. Έτρεξαν μια απόσταση μιλίων και Μπράουν νίκησε εύκολα, παρότι είχε κλείσει τα 41 του χρόνια του και είχε τρέξει με τα μποτάκια της εργασίας του. Αυτή ήταν και η τελευταία καταγεγραμμένη κούρσα του.

Πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες στις 23 Αυγούστου 1975 σε ηλικία 61 ετών, όταν χτυπήθηκε στο πάρκινγκ ενός μπαρ από ένα φορτηγάκι, ύστερα από έναν καυγά στον οποίο αμφισβητείται ότι συμμετείχε. Στην κηδεία του τον θρήνησαν εκατοντάδες ομοεθνείς του, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια έχουν καταφέρει να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη του. Το ίδιο έχουν κάνει και τα τέσσερα παιδιά του, αλλά και τα εγγόνια που απέκτησε.

Σήμερα μάλιστα (20 Απριλίου 2026), πήρε μέρος στον 130ό Μαραθώνιο της Βοστώνης ο 47χρονος μικρανιψιός του Θον Σερεντέ Χάρις, ο οποίος τίμησε με αυτόν τον τρόπο την 90ή επέτειο της πρώτης νίκης του στον διεθνούς φήμης αγώνα. Μέχρι τον Μάιο, τέλος, θα τοποθετηθεί στο πάρκο Ρούνεϊ του Γουέστερλι ένας χάλκινος ανδριάντας του, τα έξοδα για την κατασκευή του οποίου κάλυψαν θαυμαστές του μέσα από έρανο που κράτησε πολλούς μήνες.

Πηγές: ctpublic.org («’Unsung hero’: how runner Tarzan Brown put the Narragansett tribe on the map in the 1930s»), runnersworld.com («How a Two-Time Boston Marathon Winner Gave Heartbreak Hill its Name-And Was Nearly Forgotten»), naiahf.org («Ellison Tarzan Brown»), nytimes.com («Brown Wins Marathon Second Time in 2 Days», Oct. 13, 1936), bbc.com (The Native marathoner who conquered Boston»), fourcornersfreepress.com («The legend of Tarzan [Brown, that is]»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 20 Απριλίου

2025: Η Εθνική πόλο γυναικών κατακτά το Παγκόσμιο Κύπελλο στην Τσενγκντού της Κίνας, νικώντας στον τελικό την Ουγγαρία με 13-9.

2025: Πεθαίνει στα 80 του ο θρυλικός παλαίμαχος Αργεντινός τερματοφύλακας Ούγκο Γκάτι.

2016: Πεθαίνει σε ηλικία 77 ετών ο Φρέντυ Σερπιέρης. Υπήρξε αθλητής της ιππασίας και αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος και βαλκανιονίκης, ενώ διατέλεσε πρόεδρος της επιτροπής ιππασίας που υπαγόταν στο ΣΕΓΑΣ καθώς και πρώτος πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιππασίας. Ήταν ιταλικής καταγωγής, μια και προπάππος του ήταν ο Ιταλός επιχειρηματίας Τζανμπατίστα Σερπιέρι, ιδιοκτήτης των Μεταλλείων Λαυρίου.

2014: Πεθαίνει σε ηλικία 76 ετών στο Τορόντο ο παλαίμαχος Αμερικανός πυγμάχος Ρούμπιν Κάρτερ, γνωστός με το προσωνύμιο «The Hurricane» (τυφώνας), ο οποίος είχε περάσει 19 χρόνια στη φυλακή καταδικασμένος για ένα τριπλό έγκλημα το οποίο δεν διέπραξε ποτέ. O Μπομπ Ντίλαν έγραψε προς τιμήν του το πασίγνωστο τραγούδι «Hurricane» και ο Ντένζελ Ουάσινγκτον τον υποδύθηκε στην ταινία «The Hurricane», κερδίζοντας τη Χρυσή Σφαίρα και την υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου.

2011: Η ΑΕΚ νικά τον Πανιώνιο με 76-68 αλλά η ταυτόχρονη νίκη του Ηλυσιακού επί του Κολοσσού στην Ρόδο με 58-49, σημαίνει τον υποβιβασμό της στην Α2 κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της.

2008: Ολοκληρώνεται στον Όμιλο Αντισφαίρισης Αθηνών το τουρνουά 75.000 δολαρίων ATP Challenger «Status Athens Open 2008» που είχε αρχίσει στις 12 του μήνα. Νικητής στο μονό των ανδρών είναι ο Ολλανδός Μάρτιν Φερκέρκ, φιναλίστ του Ρολάν Γκαρός 2003, ο οποίος νικά στον τελικό τον Ρουμάνο Άντριαν Κούτσιατ με 2-0 (6-3, 6-3). Στο διπλό επικρατούν οι Ισπανοί Μαρκ Λόπεθ και Γκαμπριέλ Τρουχίγιο Σολέρ, οι οποίοι νικούν στον τελικό τους Έλληνες Κωνσταντίνο Οικονομίδη και Αλέξανδρο Γιακούποβιτς με 2-0 (6-4, 6-4).

2002: Ο Ολυμπιακός εξασφαλίζει το πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής για έκτη διαδοχική χρονιά, αφού επικρατεί στο μεγάλο ντέρμπι του ΟΑΚΑ της ΑΕΚ με σκορ 4-3. Πρωταγωνιστής του αγώνα είναι ο Αλέξης Αλεξανδρής με δύο γκολ, ενώ η ιστορική έχει μείνει και η κούρσα του προπονητή, Τάκη Λεμονή, για να πανηγυρίσει με τους παίκτες του ύστερα απ’ το 4-2 του Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς στις καθυστερήσεις.

2001: Ο Ρώσος πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής του σκακιού, Ανατόλι Κάρποφ, αντιμετωπίζει είκοσι παίκτες σε αγώνα σιμουλτανέ στο Ρέθυμνο. Ανάμεσά τους είναι οι Μανώλης Κεφαλογιάννης (βουλευτής ΝΔ), Λάμπης Ταγματάρχης (NETMED), Κώστας Γαλάνης (Galanis Sports Data), ο δημοσιογράφος Κωστής Παρράς και ο τραγουδιστής Μίλτος Πασχαλίδης. Την επομένη θα αντιμετωπίσει την Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Νεανίδων Μαρία Κουβάτσου.

2000: Ο Παναθηναϊκός κατακτά την Ευρωλίγκα για δεύτερη φορά στην ιστορία του, νικώντας στον τελικό του Final-4 της Πυαλίας τη Μακάμπι με 73-67. Πολυτιμότερος παίκτης του τελικού είναι ο Ζέλικο Ρέμπρατσα (20 πόντοι, 8 ριμπάουντ), ενώ πολύτιμη είναι και η συνεισφορά των Οντέτ Κάτας, Ντέγιαν Μποντίρογκα, Φραγκίσκου Αλβέρτη, Αντώνη Φώτση, Μίκαελ Κοχ, Πατ Μπερκ, Νάντο Τζεντίλε, Μίκαελ Κοχ και Τζόνι Ρότζερς.

1999: Η Ζαλγκίρις Κάουνας νικά τον Ολυμπιακό στον ημιτελικό του Final-4 του Μονάχου με 87-71.

1996: Ο 17χρονος Λάμπρος Χούτος κάνει ντεμπούτο στη Serie A, στον αγώνα της Ρόμα εναντίον της Νάπολι (4-1).

1994: Ο Παναθηναϊκός νικά την ΑΕΚ με 4-2 στα πέναλτι (3-3 στα 120′) και κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας σε έναν από τους πιο συναρπαστικούς τελικούς στην ιστορία του θεσμού.

1987: Η Πορτογαλίδα Ρόζα Μότα σημειώνει την πρώτη απ’ τις τρεις νίκες της στον Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης. Στους άνδρες, νικητής αναδεικνύεται ο Ιάπωνας Τοσιχίκο Σέκο.

1986: Συλλαμβάνονται με την κατηγορία της απόπειρα δωροδοκίας ποδοσφαιριστών του Πανσερραϊκού ο παράγοντας της ΑΕΚ, Γιάννης Χρυσοβιτσιάνος και ο πρώην ποδοσφαιριστής της Ένωσης, Γιώργος Ρήγας. Αμφότεροι θα κριθούν ένοχοι από το Αυτόφωρο Πλημμελειοδικείο Σερρών λίγες μέρες αργότερα, όμως η ΑΕΚ θα γλιτώσει τον υποβιβασμό, αφού η ΕΠΟ της επιβάλλει ποινή -3 βαθμών απ’ το επόμενο πρωτάθλημα.

1983: Έχοντας κορυφαίο παίκτη τον Δημήτρη Κοκολάκη, ο Παναθηναϊκός νικά τον Ολυμπιακό με 72-62 στο κλειστό της Γλυφάδας και κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας στο μπάσκετ για δεύτερη διαδοχική χρονιά.

1981: O 23χρονος Άγγλος Στιβ Ντέιβις κατακτά τον πρώτο από τους έξι παγκόσμιους τίτλους του στο σνούκερ, νικώντας στον τελικό τον Ουαλό Νταγκ Μάουντζοϊ με 18-12.

1977: Με γκολ του Ρομπέρτο Μπέτεγκα στο 85′ η Γιουβέντους νικά την ΑΕΚ με 1-0 στον δεύτερο ημιτελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ στη Νέα Φιλαδέλφεια και προκρίνεται στον διπλό τελικό, όπου θα κατακτήσει το τρόπαιο κόντρα στην Αθλέτικ Μπιλμπάο.

1975: Με εύστοχο χτύπημα πέναλτι του Τάσου Κωνσταντίνου στο 85′, η ΑΕΚ νικά 4-3 τον Παναθηναϊκό στη Νέα Φιλαδέλφεια και παραμένει ισόβαθμη στην κορυφή της βαθμολογίας με τον Ολυμπιακό (1-0 τον Ατρόμητο στο Περιστέρι).

1964: Αποκαλύπτεται ότι το Αιγάλεω είχε χρησιμοποιήσει παράτυπα τον ποδοσφαιριστή Ζαρταμόπουλο στον εντός έδρας αγώνα του με τη Δόξα Δράμας (1-0), μία ημέρα νωρίτερα. Ο παίκτης δεν είχε εκτίσει ακόμα την ημερολογιακή ποινή του και το «Σίτι» θα τιμωρηθεί με μηδενισμό.

1946: Ο 36χρονος Στέλιος Κυριακίδης κερδίζει τον 50ο Μαραθώνιο της Βοστόνης με χρόνο 2 ώρες 29:27, νέο πανελλήνιο ρεκόρ το οποίο θα αντέξει μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60. «Ήρθα να τρέξω για επτά εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες», είχε δηλώσει ο κυπριακής καταγωγής δρομέας, ο οποίος θα κινητοποιήσει τις επόμενες ημέρες τους εύπορους ομογενείς των ΗΠΑ, ώστε να στείλουν ανθρωπιστική βοήθεια στην πατρίδα που μόλις είχε βγει απ’ τη γερμανική Κατοχή.

1926: Κατόπιν πρωτοβουλίας προσφύγων από την Κωνσταντινούπολη, ιδρύεται στη Θεσσαλονίκη ο Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών (ΠΑΟΚ), με πρώτο πρόεδρο τον Τριαντάφυλλο Τριανταφυλλίδη. Τα χρώματα του συλλόγου είναι το μαύρο και το άσπρο που συμβολίζουν τις χαμένες πατρίδες και την ελπίδα που δεν σβήνει, ενώ το πρώτο έμβλημα είναι ένα τετράφυλλο τριφύλλι.

1925: Εγκαινιάζεται ο νέος ιππόδρομος του Φαληρικού Δέλτα με την πρώτη ιπποδρομία με στοίχημα.

1887: Διεξάγεται ο πρώτος αγώνας αυτοκινήτων στο Παρίσι. Νικητής είναι ο κόμης Ζιλ Φιλίπ Αλμπέρ ντε Ντιόν με μέση ωριαία ταχύτητα 37 μίλια.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News