Σαν Σήμερα - Ντάνα Ζατόπκοβα: Η μεγάλη αθλήτρια που έλαμψε δίπλα στον άνθρωπο-ατμομηχανή

Η ολίγον ξεπερασμένη φράση «πίσω από κάθε επιτυχημένο άνδρα κρύβεται μία δυναμική γυναίκα» δεν αρκεί για να περιγράψει με ακρίβεια την Ντάνα Ζατόπκοβα.

Το γεγονός ότι οι περισσότεροι τη μνημονεύουν ως τη σύζυγο ενός από τους κορυφαίους αθλητές όλων των εποχών, του Εμίλ Ζάτοπεκ, αδικεί τη δική της αυτόφωτη πορεία στον ακοντισμό, η οποία διήρκεσε περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια και περιλάμβανε πολλά ορόσημα. Σημαντικότερο όλων ήταν φυσικά το χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε στις 24 Ιουλίου 1952 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι (με βολή στα 50.47 μ. που συνιστούσε ολυμπιακό ρεκόρ).

Ακόμα κι αυτή η ύψιστη στιγμή της Τσέχας αθλήτριας, βέβαια, επισκιάστηκε από τον διάσημο σύζυγό της, ο οποίος μία ώρα νωρίτερα είχε κερδίσει το δεύτερο χρυσό του μετάλλιο στη διοργάνωση, στα 5.000 μ. Ούτε τα γενέθλιά της δεν μπορούσε να γιορτάσει μόνη της, μια και είχε γεννηθεί την ίδια ημέρα του ίδιου χρόνου με τον άνδρα που παντρεύτηκε. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1922!

Το λες και καρμικό το γεγονός ότι το μοναδικό παντρεμένο ζευγάρι που έχει κερδίσει χρυσά ολυμπιακά μετάλλια την ίδια ημέρα (κανένα άλλο δεν έχει επαναλάβει το επίτευγμα), μοιραζόταν ακόμα και την ημερομηνία των γενεθλίων.

Υπήρξαν φυσικά και οι φορές που η Ντάνα ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι ο περίγυρος ασχολούνταν μόνο με τον Εμίλ και αγνοούσε παντελώς ότι ήταν κι εκείνη διακεκριμένη αθλήτρια. Στην πράξη, ωστόσο, η άριστη σχέση που είχαν ως ζευγάρι αποδείχθηκε πολύτιμη και για τους δύο. Ο ένας έδινε δύναμη στον άλλον για να υπερβεί τον εαυτό του.

Ίσως ο επονομαζόμενος «άνθρωπος-ατμομηχανή» να μην είχε πετύχει ποτέ τον υπέρτατο άθλο των τριών χρυσών μεταλλίων σε όλες τις μεγάλες αποστάσεις το 1952 (5.000 μ., 10.000 μ. και Μαραθώνιος) αν δεν είχε στο πλευρό του μια τόσο αφοσιωμένη σύζυγο. Η οποία από την πλευρά της είχε παραδεχθεί σε συνέντευξή της ότι οι επιτυχίες του άνδρα της, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης και για τη δική της μεγάλη επιτυχία στους Ολυμπιακούς του Ελσίνκι.

«Ήμουν τόσο νευρική που δεν ήθελα να βγω στο στάδιο (σ.σ. για να παρακολουθήσει τον αγώνα του Ζάτοπεκ στα 5.000 μ.) κι έμεινα στα αποδυτήρια έχοντας το κεφάλι μου τυλιγμένο με μια πετσέτα για να μην ακούω ούτε τις ιαχές του κοινού. Κάποια στιγμή οι συναθλητές μας μου είπαν ότι ο Εμίλ είχε νικήσει και μου είχε δώσει το χρυσό μετάλλιο πριν έρθει η σειρά μου να αγωνιστώ, για να το έχω σαν φυλαχτό. Το πήρα στην τσάντα μου μες στο γήπεδο και με βοήθησε! Έριξα για πρώτη φορά στην καριέρα μου πάνω από 50 μέτρα και νίκησα κι εγώ!».

Το χάντμπολ τη βοήθησε στον ακοντισμό

Το μοναδικό πράγμα που δεν είχε κοινό το «χρυσό» ζεύγος ήταν τα παιδικά χρόνια. Ο Εμίλ Ζάτοπεκ ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά μιας φτωχής οικογένειας από την πόλη Κοπρίβνιτσε κι έκανε πολλές δουλειές του ποδαριού για να συνεισφέρει στο εισόδημα του νοικοκυριού. Αντίθετα, η Ντάνα Ίνγκροβα (όπως ήταν το πατρικό της επώνυμο) ήταν κόρη συνταγματάρχη που διοικούσε τη στρατιωτική μονάδα της πόλης Κάρβινα και δεν της έλειψε τίποτε όσο ήταν μικρή.

Βέβαια, το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πήγε πίσω τα όποια όνειρα είχαν όλοι νέοι εκείνη την εποχή. Έτσι και η έφηβη Ντάνα περίμενε το τέλος του για να ασχοληθεί με τον αθλητισμό μέσω του χάντμπολ, το οποίο παιζόταν τότε σε ανοιχτά γήπεδα ποδοσφαιρικών διαστάσεων με έντεκα παίκτες ή παίκτριες για κάθε ομάδα. Ήταν μια πολύ καλή παίκτρια της Σλάβια Ουχέρσκε Χράντιστε, παράλληλα με τις σπουδές της στην παιδαγωγική σχολή.

Γρήγορα της κέντρισε το ενδιαφέρον και ο ακοντισμός. Το δεξί της χέρι ήταν καλά εξασκημένο από το χάντμπολ και στην πρώτη της απόπειρα, σε μία κατασκήνωση στο Τρέμπον της Νότιας Βοημίας, έριξε το ακόντιο στα 24 μέτρα. Αποφάσισε έτσι να ενταχθεί στην ομάδα του Πανεπιστημίου του Μπρνο και με λίγη εξάσκηση βελτίωσε εντυπωσιακά τις επιδόσεις της, αν και σε μία προπόνησή της είχε συμβεί ένα ευτράπελο. Είχε πετύχει άθελά της… μία κότα που έκοβε βόλτες στο στάδιο και δέχθηκε επίπληξη από τον τοπικό προπονητή.

Το 1946 πήρε μέρος στο πρωτάθλημα της Τσεχοσλοβακίας όπου με βολή στα 35.64 μ. νίκησε με άνεση τη Σόνια Μπουριάνοβα (29.09 μ.), που ήταν το φαβορί και δεν γνώριζε καν το ταλέντο της αντιπάλου της. Λίγο καιρό αργότερα σημείωσε το πρώτο της εθνικό ρεκόρ με 38.07 μ. και στη διάρκεια κάποιου απ’ τους πολλούς αγώνες της γνώρισε και τον άνδρα της ζωής της.

Κλήθηκε μάλιστα να απονείμει ένα μπουκέτο με λουλούδια στον Ζάτοπεκ ύστερα από μία νίκη του και του ζήτησε να κάνει κι εκείνος το ίδιο αν κέρδιζε τον δικό της αγώνα – όπως και συνέβη. Από τις πρώτες συναντήσεις τους υπήρχε αμοιβαία εκτίμηση και συμπάθεια, όταν όμως ανακάλυψαν ότι είχαν γεννηθεί την ίδια μέρα, ένιωσαν ότι το πεπρωμένο τους ήταν να ενώσουν τις ζωές τους. Παντρεύτηκαν στις 24 Οκτωβρίου 1948, λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, όπου ο Εμίλ κέρδισε ένα χρυσό (10.000 μ.) κι ένα ασημένιο μετάλλιο (5.000 μ.), ενώ η Ντάνα που δεν είχε αφοσιωθεί πλήρως στον ακοντισμό, προκρίθηκε στον τελικό όπου κατετάγη έβδομη.

Η βελτίωση στην τεχνική έφερε τα μετάλλια

Στα πρώτα χρόνια της ως ακοντίστρια η Ζατόπκοβα στηριζόταν αποκλειστικά στο ταλέντο της και δεν είχε τελειοποιήσει ακόμα την τεχνική της. Μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1950 στις Βρυξέλλες, όπου αρκέστηκε στην πέμπτη θέση, βελτίωσε πολύ τόσο στον βηματισμό της πριν τη βολή όσο και τον τρόπο με τον οποίο εκτίνασσε το σώμα της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ρίχνει πιο μακριά το ακόντιο και να φτάσει στον θρίαμβο του 1952 στο Ελσίνκι κόντρα στις θεωρητικά ανώτερες Σοβιετικές αθλήτριες, Αλεξάντρα Τσούντινα και Γελένα Γκορτσάκοβα.

Η συνέχεια ήταν εντυπωσιακή. Το 1954 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό της Βέρνης βελτιώνοντας κι άλλο το ρεκόρ της (52.91 μ.). To 1956 έμεινε τέταρτη στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης αφού για πρώτη φορά ύστερα από χρόνια έμεινε κάτω από τα 50 μέτρα (49.83). Το 1958, όμως, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ με 55.73 μ. και διατήρησε τα σκήπτρα της πρωταθλήτριας Ευρώπης στη Στοκχόλμη με βολή στα 56.02 μ. – επίδοση που δεν ήταν παγκόσμια, μια και στο μεταξύ η Αυστραλή Άννα Πάζερα είχε ρίξει το ακόντιό της στα 57.40 μ.

Το 1960 η Ζατόπκοβα κόντευε πλέον τα 38 της χρόνια και λίγοι της έδιναν ελπίδες για διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης. Ωστόσο, με βολή στα 53.78 μ. κατέλαβε τη δεύτερη θέση πίσω από τη Σοβιετική Ελβίρα Οζόλινα (55.98 μ.) και πρόσθεσε το ασημένιο μετάλλιο στην πλούσια συλλογή της. Ήταν το ιδανικό φινάλε για τη διεθνή καριέρα της και η μοναδική φορά που κανείς δεν είχε λόγο να ασχοληθεί με τον σύζυγό της, ο οποίος είχε κρεμάσει τα παπούτσια του από το 1956, όταν απέτυχε να ανέβει στο βάθρο του Μαραθωνίου στη Μελβούρνη.

Η Ζατόπκοβα εγκατέλειψε οριστικά τον αθλητισμό το 1962 και αμέσως άρχισε να δουλεύει ως προπονήτρια νέων αθλητών και αθλητριών, ενώ από το 1960 είχε γίνει μέλος της Επιτροπής Γυναικών της IAAF, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1972.

Ο Ιάπωνας που δεν τη γνώριζε

Η Ντάνα κι ο Εμίλ Ζάτοπεκ δεν απέκτησαν παιδιά, αυτό όμως δεν τους εμπόδισε να παραμείνουν ερωτευμένοι μέχρι τα βαθιά γεράματα. Η αγάπη τους υπερνικούσε και τα συναισθήματα ζήλειας που δημιουργούσε συχνά στην ολυμπιονίκη του ακοντισμού η άγνοια των ανθρώπων για τα αθλητικά της επιτεύγματα.

«Ναι, μερικές φορές με εκνεύριζε. Όταν πηγαίναμε κάπου, ο Εμίλ γινόταν αμέσως το επίκεντρο της προσοχής και μόνο ύστερα από λίγο άκουγα να λένε “ας καλωσορίσουμε και τη σύζυγό του”. Καταλάβαινα, όμως, ότι ήταν καλύτερος αθλητής και επιπλέον ένας σπουδαίος αφηγητής ιστοριών που διασκέδαζε τον κόσμο. Περάσαμε πολύ καλά μαζί».

Κάποτε επισκέφτηκε το ζεύγος Ζάτοπεκ στην Πράγα ένας Ιάπωνας ερευνητής ο οποίος είχε επινοήσει μία μέθοδο αξιολόγησης του ταλέντου των αθλητών μέσω μετρήσεων στα πόδια τους. Τα αποτελέσματα του Εμίλ ήταν αναμενόμενα καλά, στον ερευνητή προκάλεσαν εντύπωση και οι μετρήσεις της Ντάνα. «Το ξέρετε ότι θα μπορούσατε να είχατε γίνει αθλήτρια;», της είπε αυθόρμητα. Κι εκείνη, συνηθισμένη από τον κόσμο που δεν τη γνώριζε όπως τον σύζυγό της, απάντησε χαμογελαστή. «Έχεις δίκιο. Κέρδισα δύο ολυμπιακά μετάλλια».

Το ζεύγος παρέμεινε αγαπημένο και στα χρόνια της συνταξιοδότησης ήρθε ακόμα πιο κοντά. Ο καλλωπισμός του τριώροφου σπιτιού τους και του κήπου τους ήταν η κύρια ασχολία τους, μαζί με την παρακολούθηση αγώνων στίβου είτε διά ζώσης είτε από την τηλεόραση. Παρακολούθησαν παρέα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, όμως λίγο αργότερα (στις 21 Νοεμβρίου 2000) ο Εμίλ έφυγε πρώτος για το μακρύ ταξίδι.

Η Ντάνα κράτησε ζωντανή τη μνήμη του αγαπημένου της συζύγου και έζησε γεμάτη ενέργεια για πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του. Στις 13 Μαρτίου 2020 άφησε κι εκείνη την τελευταία της πνοή σε ηλικία 97 ετών στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Πράγας. Λόγω της κήρυξης της πανδημίας του COVID-19 η κηδεία της τελέστηκε μία εβδομάδα αργότερα σε στενό οικογενειακό και φιλικό κύκλο, μεταδόθηκε όμως σε ζωντανή μετάδοση από την κρατική τηλεόρασης της Τσεχίας. Όπως άρμοζε σε μία θρυλική μορφή όπως ήταν.

Οι στάχτες της τοποθετήθηκαν δίπλα σ’ εκείνες του Ζάτοπεκ στο Βαλάσκι Σλάβιν, τον τόπο ταφής όλων των σημαντικών προσωπικοτήτων της Ανατολικής Μοραβίας.

Πηγές: eglish.radio.cz («Dana Zatopkova – Olympic gold winner and national sweetheart»), www.reflex.cz («Dana a Emil Zátopkovi: Jaký byl jejich skutečný společný život a co ve filmu neuvidíte?»), athleticsillustrated.com («Olympic Champion Dana Zatopkova Dies at 97»), www.nytimes.com («Dana Zatopkova, Champion Javelin Thrower, Is Dead at 97»), cs.wikipedia.org («Dana Zátopková»), en.wikipedia.org («Athletics at 1952 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 24 Ιουλίου

2023: Πεθαίνει σε ηλικία 69 ετών από καρδιακή προσβολή ο παλαίμαχος Άγγλος ποδοσφαιριστής, Τρέβορ Φράνσις. Είχε μείνει στην Ιστορία ως ο πρώτος ποδοσφαιριστής η μεταγραφή του οποίου (από την Μπέρμιγχαμ στη Νότιγχαμ Φόρεστ) κόστισε ένα εκατομμύριο λίρες. Με τη Φόρεστ κατέκτησε δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών, το 1979 και το 1980.

2021: O 41χρονος Ιρανός σκοπευτής Τζαβάντ Φορούγκι κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο αεροβόλο πιστόλι από 10 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο και γίνεται ο γηραιότερος ολυμπιονίκης της πατρίδας του.

2019: Ο 19χρονος Ούγγρος Κριστόφ Μίλακ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα πεταλούδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Γκουανγκτζού της Νότιας Κορέας με χρόνο 1:50.73 και συντρίβει το παγκόσμιο ρεκόρ που κατείχε από το 2009 ο Μάικλ Φελπς  (1:51.51).

2014: Ο Ολυμπιακός συντρίβει με 3-0 τη Μίλαν στο Τορόντο, στο πλαίσιο του φιλικού τουρνουά International Champions Cup. Τα γκολ σημειώνουν οι Τσόρι Ντομίνγκες (16′), Δημήτρης Διαμαντάκος (49′) και Ανδρέας Μπουχαλάκης (78′).

2011: Η Ουρουγουάη κατακτά το Κόπα Αμέρικα για δέκατη πέμπτη φορά στην ιστορία της νικώντας στον τελικό την Παραγουάη με 3-0 (11′ Σουάρες, 41′, 89′ Φορλάν).

2010: Πεθαίνει σε ηλικία 61 ετών ο Βορειοϊρλανδός θρύλος του σνούκερ, Άλεξ Χίγκινς. Είχε αναδειχθεί παγκόσμιος πρωταθλητής το 1972 και το 1982 και με το θαρραλέο και επιθετικό παιχνίδι του θεωρείται ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο ώστε το σνούκερ να εξελιχθεί σε τηλεοπτικό προϊόν.

2007: Χάρη σε γκολ που πετυχαίνει στο 90′ ο Ανδρέας Λαμπρόπουλος, η Εθνική Νέων νικά με 3-2 την αντίστοιχη της Γερμανίας και προκρίνεται στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ-19 που διεξάγεται στην Αυστρία. Αντίπαλος της εκεί θα είναι η Ισπανία, που αποκλείει με 4-2 στα πέναλτι τη Γαλλία.

2000: Η Ρεάλ Μαδρίτης ολοκληρώνει τη μεταγραφή του Πορτογάλου μεσοεπιθετικού Λουίς Φίγκο από την Μπαρτσελόνα αντί του ποσού-ρεκόρ των 20 δισεκατομμυρίων δραχμών. Το ρεκόρ αυτό θα καταρριφθεί στις 9 Ιουλίου 2001 από τη Ρεάλ, με τη μεταγραφή του Ζινεντίν Ζιντάν από τη Γιουβέντους που θα κοστίσει 26 δισεκατομμύρια δραχμές.

1996: Ο Βίκτωρας Μήτρου καταλαμβάνει την τέταρτη θέση στην κατηγορία των 76 κ. της άρσης βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, μια και είναι κατά 300 γραμμάρια βαρύτερος από τον Βορειοκορεάτη Τζον Τσολ-Χο που κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο (αμφότεροι έχουν σηκώσει από 357,5 κιλά στο σύνολο).

1994: Ο Ισπανός ποδηλάτης Μιγκέλ Ιντουράιν κερδίζει τον Γύρο της Γαλλίας για τέταρτη διαδοχική χρονιά.

1994: Ο Κενυάτης πυγμάχος Ρόμπερτ Βανγκίλα, χρυσός ολυμπιονίκης στη Σεούλ το 1988, υποκύπτει στα τραύματα που είχε υποστεί δύο ημέρες νωρίτερα, στον αγώνα του με τον Ντέιβιντ Γκονζάλες στο Λας Βέγκας.

1981: Ο Ολυμπιακός αποκτά από τον Εθνικό τον 23χρονο μεσοεπιθετικό Τάσο Μητρόπουλο.

1980: Δύο ημέρες μετά τη νίκη του στα 1.500 μέτρα ελεύθερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, ο Σοβιετικός Βλαντίμιρ Σαλνίκοφ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο και στα 400 ελεύθερο με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (3:51.31).

1976: Ο Αμερικανός Τζον Νέιμπερ γίνεται ο πρώτος κολυμβητής που σπάει το φράγμα των 2 λεπτών στα 200 μέτρα ύπτιο με 1:59.19, στον τελικό του αγωνίσματος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ.

1976: Αν και τρέχει στην πρώτη και πιο δύσκολη διαδρομή, ο Χέισλι Κρόφορντ από το Τρίνινταντ και Τομπάγκο κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα των Ολυμπιακών Αγώνων του Μόντρεαλ με 10.06, αφήνοντας δεύτερο τον Τζαμαϊκανό Ντον Κουόρι (10.08) και τρίτο τον Σοβιετικό ολυμπιονίκη του 1972, Βαλέρι Μπορζόφ (10.14). Πρόκειται για το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο του Τρίνινταντ και Τομπάγκο και το πρώτο χρυσό για όλες τις χώρες της Καραϊβικής στον στίβο.

1975: Η Εθνική Παίδων κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στο 3ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ, το οποίο φιλοξενείται στο κλειστό γυμναστήριο του Σπόρτιγκ, αφού γνωρίζει την ήττα απ’ τη Σοβιετική Ένωση στον τελικό (61-64). Βασικά στελέχη της Εθνικής μας είναι οι Παναγιώτης Γιαννάκης, Μέμος Ιωάννου, Λιβέρης Ανδρίτσος και Κώστας Μπατής.

1968: Ο Παναθηναϊκός εντάσσει στη δύναμή του τους νεαρούς άσους Κώστα Ελευθεράκη απ’ τον Φωστήρα και Γιώργο Γονιό από τον Άγιο Ιερόθεο.

1966: Η ομάδα σκυταλοδρομίας 4×400 των ΗΠΑ, αποτελούμενη από τους Ρόμπερτ Φρέι, Λι Έβανς, Τόμι Σμιθ και Θέρον Λιούις, σπάει το φράγμα των 3 λεπτών, όταν καλύπτει την απόσταση σε χρόνο 2:59.6 στο Λος Άντζελες.

1963: Σκοτώνεται σε τροχαίο δυστύχημα στη Λεωφόρο Συγγρού ο Κύπριος επιθετικός του Παναθηναϊκού, Πανίκος Σιάηλος.

1960: Με δραματικό τρόπο ολοκληρώνεται το πρώτο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής. Ο Παναθηναϊκός συντρίβει με 4-1 τον Ολυμπιακό στο «Γ. Καραϊσκάκης» με χατ τρικ του Ανδρέα Παπαεμμανουήλ και πιάνει στην κορυφή της βαθμολογίας την ΑΕΚ, η οποία την ίδια ώρα γνωρίζει την ήττα με 3-2 από τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη. Σύμφωνα με τον κανονισμό, ο τίτλος θα κριθεί σε αγώνα μπαράζ που θα διεξαχθεί στις 31 Ιουλίου.

1952: Ο Αμερικανός Χάρισον Ντίλαρντ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 110 μέτρα με εμπόδια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι, τέσσερα χρόνια μετά την νίκη του στα 100 μέτρα στη διοργάνωση του Λονδίνου. Παραμένει έως και σήμερα ο μοναδικός αθλητής που έχει ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του ολυμπιακού βάθρου και στα δύο συγκεκριμένα αγωνίσματα.

1949: Ο Παναθηναϊκός κατακτά το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο, χάρη στη νίκη του με 2-0 επί του Άρη στη Θεσσαλονίκη (54′ Φυλακτός, 84′ Νικολόπουλος). Οι «πράσινοι» ισοβαθμούν στην κορυφή της βαθμολογίας με τον Ολυμπιακό, όμως κατακτούν τον τίτλο επειδή έχουν μικρότερο συντελεστή τερμάτων (0,57 έναντι 0,66).

1908: Ο Ιταλός δρομέας Ντοράντο Πιέτρι προπορεύεται στον Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου μέχρι την είσοδο στο στάδιο, όπου οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν. Οι κριτές τον βοηθούν να σηκωθεί και να τερματίσει πρώτος, όμως αυτή η βοήθεια θα του κοστίσει την ακύρωση ύστερα από ένσταση του Αμερικανού Τζον Χέιζ, στον οποίο θα απονεμηθεί το χρυσό μετάλλιο.

1883: Ο 35χρονος Μάθιου Γουέμπ, ο πρώτος άνθρωπος που διέσχισε κολυμπώντας το στενό Μάγχης, χάνει τη ζωή του στην προσπάθεια να κολυμπήσει στα νερά πάνω από τους καταρράκτες του Νιαγάρα.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News