Σαν Σήμερα - Τσάρλι Πάντοκ: Κέρδισε την κούρσα της μίας ανάσας με... άλμα στον τερματισμό

Πολύς κόσμος γνωρίζει τον Τσάρλι Πάντοκ κυρίως από από τη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία «Οι Δρόμοι της Φωτιάς», όπου είναι το αντίπαλο δέος του κεντρικού ήρωα, Χάρολντ Έιμπραχαμς, στο αγώνισμα των 100 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924.

Ήταν ο κάτοχος του τίτλου από την προηγούμενη διοργάνωση και η εικόνα του υπερόπτη Αμερικανού αθλητή που παρουσίασαν ο σεναριογράφος Κόλιν Γουέλαντ και ο σκηνοθέτης Χιού Χάντσον και τον υποδύθηκε ο (επίσης Αμερικανός) ηθοποιός Ντένις Κρίστοφερ, δεν πρέπει να απείχε πολύ από την πραγματικότητα.

Ο Πάντοκ δεν είχε κερδίσει απλώς το χρυσό μετάλλιο στην «κούρσα της μίας ανάσας» στους αγώνες που είχαν διεξαχθεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Είχε λάβει μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως ανθυπολοχαγός του πυροβολικού των ΗΠΑ και μετά το τέλος του σημείωσε τόσες νίκες στα σπριντ, ώστε έγινε ο πρώτος αθλητής στον οποίο απονεμήθηκε ο άτυπος τίτλος του «ταχύτερου ανθρώπου στον κόσμο». Το «τουπέ» του, μάλιστα, αποτυπωνόταν και στην επιλογή του να φορά φανέλα και σορτσάκι από μετάξι σε όλους τους αγώνες στους οποίους έπαιρνε μέρος!

Όπως γνωρίζετε βέβαια όσοι έχετε δει την ταινία, ο Πάντοκ βρήκε… τον δάσκαλο του στο πρόσωπο του Έιμπραχαμς στο Παρίσι και μάλιστα έμεινε στην πέμπτη θέση. Δεν μπόρεσε δηλαδή να πλησιάσει καν στην επανάληψη του κατορθώματος που είχε σημειώσει στις 16 Αυγούστου 1920 στην Αμβέρσα, όταν κέρδισε τον τελικό των 100 μ. εφαρμόζοντας την πρακτική που συνετέλεσε σημαντικά ώστε να γίνει διάσημος. Έκοψε το (υπαρκτό τότε) νήμα του τερματισμού κάνοντας ένα μικρό άλμα αντί να συνεχίσει να τρέχει!

Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι με αυτόν τον τρόπο ο Πάντοκ έφτασε πιο γρήγορα στον στόχο του – κατοπινές έρευνες καταλήγουν στο αντίθετο συμπέρασμα – το βέβαιο όμως είναι ότι τερμάτισε πρώτος με χρόνο 10.8, ελάχιστα πιο γρήγορα από τον συμπατριώτη του Μόρις Κίρκσεϊ και τον Βρετανό Χάρι Έντουαρντ (αμφότεροι καταγράφηκαν με 10.9). Όπως είναι βέβαιο ότι ο πρωτότυπος τρόπος τερματισμού που είχε καθιερώσει, συνετέλεσε στη γιγάντωση του μύθου εκείνα τα ηρωικά χρόνια του αθλητισμού.

Με άλμα τερμάτισε ο Πάντοκ και στον τελικό των 200 μ. στην ίδια διοργάνωση, όπου όμως αρκέστηκε στη δεύτερη θέση πίσω από τον συμπατριώτη του, Άλεν Γούντρινγκ. Δεν χρειάστηκε να εφαρμόσει το σχέδιο στη σκυταλοδρομία 4×100, μια και ήταν ο πρώτος δρομέας της ομάδας των ΗΠΑ και χάρη στην εκρηκτική του εκκίνηση τη βοήθησε να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο με παγκόσμιο ρεκόρ (42.2).

Το μπέρδεμα στην εκκίνηση

Ο Πάντοκ συνέβαλε χωρίς να το θέλει και σε ένα πρωτοφανές μπέρδεμα που έλαβε χώρα στην εκκίνηση του τελικού των 100 μ. σαν σήμερα το 1920. Είχε τη συνήθεια να στήνεται στην εκκίνηση απλώνοντας τα χέρια του πολύ μπροστά από την προβλεπόμενη γραμμή και να τα μαζεύει λίγο πριν εκπυρσοκροτήσει το πιστόλι του αφέτη.

Εκείνη τη μέρα, όμως, ένας από τους κριτές που τσέκαρε αν οι αθλητές κάθονταν σωστά πέρασε από μπροστά του και του ζήτησε να βάλει τα χέρια του στο σωστό σημείο. Ο τέταρτος Αμερικανός φιναλίστ, ο Λόρεν Μέρτσισον, έκανε κίνηση να σηκωθεί θεωρώντας λανθασμένα ότι είχε διαταχθεί η επανεκκίνηση της διαδικασίας του «λάβετε θέσεις». Εκείνη τη στιγμή, όμως, άκουσε την πιστολιά του αφέτη και μέχρι να μπει στη διαδικασία να τρέξει είχε τεθεί εκτός διεκδίκησης της νίκης. Τερμάτισε τελικά στην έκτη και τελευταία θέση με 11.2.

Όλοι, βέβαια, ασχολούνταν εκείνη την ώρα με τον νικητή, ο οποίος είχε επιβεβαιώσει τη φήμη του κορυφαίου σπρίντερ στον κόσμο που είχε λάβει το 1919. Τότε που είχε κερδίσει τα 100 μ. και τα 200 μ. στους Διασυμμαχικούς Αγώνες του Παρισιού, την πρώτη αθλητική διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε μετά το τέλος του Μεγάλου Πολέμου.

Οι κακουχίες που είχε περάσει ο Πάντοκ στα πεδία της μάχης τον βοήθησαν να… επιβιώσει στη διάρκεια του ακτοπλοϊκού ταξιδιού από τη Νέα Υόρκη προς την Αμβέρσα, το οποίο μόνο εύκολο δεν ήταν. Το πλοίο «Princess Matoika» στο οποίο επιβιβάστηκε η αποστολή των ΗΠΑ ήταν γνωστό ως «πλοίο του θανάτου» κατά τη διάρκεια του πολέμου, μια και χρησίμευε για τη μεταφορά των νεκρών Αμερικανών στρατιωτών στα πάτρια εδάφη. Οι συνθήκες διαβίωσης κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ήταν άθλιες και υπήρχαν μαρτυρίες για… ποντίκια που έκοβαν βόλτες κάθε βράδυ στις κουκέτες των αθλητών.

Κακής ποιότητας ήταν και το φαγητό που παρείχαν οι επιτελείς της αποστολής στους αθλητές και είχε ως αποτέλεσμα ο τριπλουνίστας Νταν Άχερν να διαμαρτυρηθεί τόσο έντονα, ώστε να αποβληθεί από τους αγώνες. Οι υπόλοιποι Αμερικανοί αθλητές αντέδρασαν και απείλησαν με αποχή από τους αγώνες μέχρι να παρθεί πίσω η απόφαση, όμως όλα αυτά τα γεγονότα αντικατοπτρίζουν τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούσαν λίγες μέρες πριν από το μεγάλο αθλητικό ραντεβού. Κι αυτό δίνει επιπλέον πόντους στο κατόρθωμα του Πάντοκ.

Είχαν φοβηθεί για τη ζωή του

Εξίσου εντυπωσιακό είναι ότι ο Πάντοκ έγινε αθλητής υψηλού επιπέδου ενώ ως μωρό ήταν ασθενικό. Γεννήθηκε στις 11 Αυγούστου 1900 στο Γκέινσβιλ του Τέξας και μέχρι την ηλικία των επτά μηνών ζύγιζε λιγότερα από τριάμισι κιλά, γεγονός που έκανε τους γονείς του να ανησυχήσουν για τη ζωή του. Μεγαλώνοντας πήρε βάρος και στα εφηβικά του χρόνια (όταν πια η οικογένεια είχε μετακομίσει στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια) φανέρωσε το ταλέντο του ως σπρίντερ.

Το 1916, όταν πήγαινε στην πρώτη τάξη του λυκείου, κέρδισε τα αγωνίσματα των 100 και των 220 γιαρδών στο μίτινγκ της πολιτείας της Καλιφόρνια, επιτυχία που επανέλαβε και το 1918 (το 1917 είχε κερδίσει μόνο τις 220 γιάρδες και είχε βγει δεύτερος στις 100). Γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, όμως λίγους μήνες αργότερα διέκοψε τις σπουδές του και κατατάχθηκε στο Στρατόπεδο Ζάκαρι Τέιλορ, στο Λούιβιλ του Κεντάκι, προκειμένου να λάβει στρατιωτική εκπαίδευση και να συμμετάσχει στον πόλεμο.

Αφού βγήκε ζωντανός από τα πεδία της μάχης, επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο για να συνεχίσει τις σπουδές, κυρίως όμως για να συνεχίσει να προπονείται υπό τις οδηγίες του καταξιωμένου Ντιν Κρόμγουελ, που είχε το προσωνύμιο «ο δημιουργός των πρωταθλητών». Οι νίκες στους Διασυμμαχικούς του 1919 και τους Ολυμπιακούς του 1920 επιβεβαίωσαν την πρόοδό του, δεν κέρδισε όμως τον χαρακτηρισμό «ο ταχύτερος άνθρωπος στον κόσμο» πριν από τις 23 Απριλίου 1921. Τότε που σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μ. με 10.4!

Ήταν ένας αδιανόητος χρόνος για την εποχή, τότε που ο στίβος ήταν φτιαγμένος από χώμα ή από καρβουνίδι. Το γεγονός ότι άντεξε ως παγκόσμιο ρεκόρ μέχρι τον Αύγουστο του 1930, όταν το κατέρριψε με 10.3 ο Καναδός Πέρσι Γουίλιαμς (το 1929 το είχε ισοφαρίσει ο Έντι Τόλαν) λέει πολλά. Μάλιστα τον Ιούνιο του ίδιου έτους ο Πάντοκ έκανε ρεκόρ στις 110 γιάρδες με 10.2, το οποίο όμως δεν αναγνωρίστηκε για τα 100 επειδή η απόσταση ήταν ελαφρώς… μεγαλύτερη (100,58 μέτρα)!

Καλύτερος στα 200 μ. το 1924

Παράλληλα με τις επιτυχίες του στον αθλητισμό (το 1923 κέρδισε τα χρυσά στις δύο αποστάσεις των σπριντ και στην Πανεπιστημιάδα του Παρισιού), ο Πάντοκ ανέπτυξε ταλέντο και στο γράψιμο. Συνέγραψε θεατρικά έργα ερμηνεύοντας ο ίδιος τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Άρχισε, επίσης, να γράφει άρθρα στη σχολική εφημερίδα «The Daily Trojan», δίνοντας το στίγμα για τη μετέπειτα καριέρα του ως επαγγελματίας αθλητικός συντάκτης.

Το 1924, ωστόσο, δεν ήταν γραφτό να διατηρήσει τον τίτλο του στα 100 μ. Αν και μέχρι τον ημιτελικό φαινόταν ως ο πιο σοβαρός αντίπαλος του Έιμπραχαμς, στον τελικό έμεινε αρκετά πίσω και διασκέδασε τις εντυπώσεις με το ασημένιο μετάλλιο που κατέκτησε στα 200 μ., μένοντας πίσω από τον Σολζ και μπροστά από τον άλλο ήρωα των «Δρόμων της Φωτιάς», τον Σκωτσέζο Έρικ Λίντελ. Σ’ εκείνον τον τελικό, μάλιστα, τερμάτισε με ένα πολύ πιο εντυπωσιακό άλμα από το αντίστοιχο του «κατοσταριού» του 1920.

Είχε αρχίσει πλέον η πτώση, από την οποία δεν γλιτώνει κανένας μεγάλος αθλητής. Το 1928 δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλος σε ηλικία, όμως το επίπεδο του είχε πέσει αισθητά. Συμμετείχε μόνο στα 200 μ. όπου απέτυχε να προκριθεί στον τελικό και δεν κατέβηκε να αγωνιστεί με την ομάδα σκυταλοδρομίας 4×100 των ΗΠΑ, αν και είχε δηλωθεί από τους συμπατριώτες του.

Το τραγικό τέλος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Ο Πάντοκ συνέχισε να αγωνίζεται έως και το 1929. Όταν εγκατέλειψε τη δράση, παντρεύτηκε την αγαπημένη του, Νέβα Πρισκ, και έπιασε δουλειά ως δημοσιογράφος στο συγκρότημα εφημερίδων που εξέδιδε ο πεθερός του. Το 1932 εξέδωσε και την αυτοβιογραφία του με τίτλο «The World’s Fastest Human», δηλαδή «Ο Ταχύτερος Άνθρωπος στον Κόσμο».

Η ζωή του μετά τον αθλητισμό φαινόταν λαμπρή και χωρίς σκοτούρες. Όμως, το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 άλλαξε τα δεδομένα. Ο Πάντοκ είχε προαχθεί στον βαθμό του λοχαγού των πεζοναυτών και υπηρετούσε ως υπασπιστής του υποστράτηγου Γουίλιαμ Άπσερ, διοικητή της στρατιωτικής διοίκησης Ειρηνικού (Pacific Department). Στο πλευρό του έμελλε να βρει τραγικό θάνατο στις 21 Ιουλίου 1943, όταν το αεροσκάφος στο οποίο επέβαιναν συνετρίβη κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες κοντά στην πόλη Σίτκα της Αλάσκα.

Το 1976 ο Πάντοκ εισήχθη μετά θάνατον στο Hall of Fame του κλασικού αθλητισμού των ΗΠΑ, ενώ πολύ πρόσφατα, στις 24 Ιουνίου 2026, έγινε δεκτός και στο Hall of Fame των Αμερικανών Πεζοναυτών, παρά το γεγονός ότι δεν σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια κάποιας μάχης.

Πηγές: usopm.org («Charley Paddock»), www.olympedia.org («Charley Paddock»), theolympians.co («Charlie Paddock, the Revolt of the Matoika and the1920 Games in Antwerp»), en.wikipedia.org («Charley Paddock», «Athletics at the 1920 Summer Olympics – Men’s 100 metres», «Chariots of Fire»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 16 Αυγούστου

2022: Η Ελλάδα πανηγυρίζει δύο χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Μονάχου. Ο Μίλτος Τεντόγλου κερδίζει τον τελικό του μήκους με άλμα στα 8.52 μ. και η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη τερματίζει πρώτη στα 35 χλμ. βάδην σε 2 ώρες 46:58.

2020: Ο Ρόνι Ο’Σάλιβαν στέφεται παγκόσμιος πρωταθλητής στο σνούκερ για έκτη φορά στην καριέρα του, χάρη στη νίκη του με 18-8 επί του Κάιρεν Γουίλσον στον τελικό του Crucible.

2018: Πεθαίνει από πνευμονία σε ηλικία μόλις 49 ετών η Ρωσίδα πρώην πρωταθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής Γελένα Σουσουνόβα, χρυσή ολυμπιονίκης στο σύνθετο ατομικό το 1988 στη Σεούλ.

2016: Ο Σπύρος Γιαννιώτης κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο στον αγώνα των 10 χλμ. κολύμβησης ανοιχτής θάλασσας των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο ντε Τζανέιρο, μένει όμως με την πικρία του χαμένου χρυσού στο φώτο φίνις. Ο Κερκυραίος κολυμβητής προπορεύεται μέχρι και τα τελευταία μέτρα όμως αργεί να χτυπήσει τον πίνακα του τερματισμού, κάτι που καταφέρνει πρώτος ο Ολλανδός Φέρι Βέερτμαν που αποσπά τη νίκη με διαφορά επτά εκατοστών του δευτερολέπτου (1 ώρα 52:59.8 έναντι 1 ώρας 53:00.5).

2013: Ο Μο Φάρα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 5.000 μ. του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Μόσχας και κάνει νταμπλ στις μεγάλες αποστάσεις, αφού λίγες μέρες νωρίτερα είχε επικρατήσει και στα 10.000 μ.

2009: Στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου του Βερολίνου, ο Γιουσέιν Μπολτ κερδίζει τον τελικό των 100 μ. με 9.58 και συντρίβει το παγκόσμιο ρεκόρ που είχε σημειώσει ακριβώς έναν χρόνο νωρίτερα (9.69), στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.

2008: Ο Μάικλ Φελπς νικά με διαφορά ενός εκατοστού του δευτερολέπτου τον Σέρβο, Μίλοραντ Τσάβιτς (50.58 έναντι 50.59), στον τελικό των 100 μέτρων πεταλούδα των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου. Ο Αμερικανός κολυμβητής φτάνει έτσι τα επτά χρυσά μετάλλια σε ισάριθμα αγωνίσματα στα οποία έχει συμμετάσχει σε εκείνη τη διοργάνωση και ισοφαρίζει το ρεκόρ του συμπατριώτη του, Μαρκ Σπιτς, από το 1972 στο Μόναχο. Μία ημέρα αργότερα θα το καταρρίψει, όταν θα κατακτήσει και όγδοο χρυσό μετάλλιο, στη σκυταλοδρομία 4×100 μικτή.

2006: Πεθαίνει σε ηλικία 59 ετών ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Φωστήρα, του Πανιωνίου και του ΟΦΗ, Θανάσης Ρέλλης. Είχε το προνόμιο να υπάρξει συμπαίκτης του Πελέ στον Κόσμο της Νέας Υόρκης, όπου είχε αγωνιστεί για λίγους μήνες το 1975.

2005: Πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 77 ετών ο Ρώσος προπονητής μπάσκετ, Αλεξάντρ Γκομέλσκι. Ήταν ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης όταν κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ, ενώ παλιότερα την είχε οδηγήσει στην κατάκτηση δύο Μουντομπάσκετ (1967, 1982) και πέντε Ευρωμπάσκετ (1963, 1965, 1967, 1969, 1979, 1981). Το 1987, ωστόσο, γνωρίζει την ήττα με 103-101 από την Ελλάδα στον τελικό του Ευρωμπάσκετ της Αθήνας.

2004: Η Ελλάδα πανηγυρίζει ένα ανέλπιστο χρυσό μετάλλιο στις συγχρονισμένες καταδύσεις από το τραμπολίνο 3 μέτρων, με τους Θωμά Μπίμη και Νίκο Συρανίδη. Είναι το πρώτο χρυσό για τη χώρα μας στη συγκεκριμένη διοργάνωση κι έρχεται λίγα λεπτά μετά το χάλκινο που κατακτά ο Λεωνίδας Σαμπάνης στα 62 κ. της άρσης βαρών (και το οποίο θα αφαιρεθεί λίγες ημέρες αργότερα, όταν ο Έλληνας αθλητής βρεθεί θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ).

2004: Στον τελικό των 200 μέτρων ελεύθερο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ο Αυστραλός Ίαν Θορπ κερδίζει την πρώτη θέση με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (1:44.71), αφήνοντας δεύτερο τον Ολλανδό, Πίτερ Φαν Ντεν Χούχενμπαντ (1:45.23) και τρίτο τον Αμερικανό, Μάικλ Φελπς (1:45.32).

2003: Ο 18χρονος Κριστιάνο Ρονάλντο κάνει ντεμπούτο με τη Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ αγωνιζόμενος ως αλλαγή στην εντός έδρας νίκη επί της Μπόλτον με 4-0 για την Premier League.

1995: Δύο μεγάλα παγκόσμια ρεκόρ σημειώνονται στο διεθνές μίτινγκ στίβου της Ζυρίχης. Ο Αιθίοπας Χαϊλέ Γκεμπρσελασιέ τερματίζει στα 5.000 μ. σε χρόνο 12:44.39 και βελτιώνει κατά έντεκα δευτερόλεπτα την επίδοση που είχε σημειώσει ο Κενυάτης, Μόουζες Κιπτανούι, δύο μήνες νωρίτερα στη Ρώμη. Ο Κιπτανούι, ωστόσο, θα γίνει μερικά λεπτά αργότερα ο πρώτος αθλητής που θα κατέβει τα 8 λεπτά στα 3.000 μ. στιπλ (7:59.18).

1992: O Βρετανός πιλότος της Formula 1, Νάιτζελ Μάνσελ, εξασφαλίζει τον μοναδικό παγκόσμιο τίτλο του, όταν τερματίζει δεύτερος με τη Williams-Renault του στο γκραν πρι της Ουγγαρίας.

1986: Πεθαίνει σε ηλικία 71 ετών ο κορυφαίος Έλληνας δισκοβόλος, Νίκος Σύλλας.

1977: Ο δικαστής Άλφρεντ Ασκιόνε δικαιώνει την τενίστρια, Ρενέ Ρίτσαρντς, η οποία δύο χρόνια νωρίτερα είχε υποβληθεί σε επέμβαση αλλαγής φύλου και διεκδικούσε τη συμμετοχή της ως γυναίκα στο US Open. «Αυτός ο άνθρωπος είναι πλέον γυναίκα», αποφαίνεται ο δικαστής για τη 42χρονη Ρίτσαρντς, η οποία όταν ήταν άνδρας με το όνομα Ρίτσαρντ Ράσκιν, είχε παίξει τένις σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Η Ρίτσαρντς θα αποκλειστεί στον πρώτο γύρο του μονού γυναικών, όμως θα φτάσει στον τελικό του διπλού με συμπαίκτρια την Μπέτι-Αν Στιούαρτ.

1975: Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 48 ετών ο Βλαντίμιρ Κουτς, ο Σοβιετικός δρομέας που είχε κατακτήσει χρυσά μετάλλια στα 5.000 μ. και τα 10.000 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη.

1948: Πεθαίνει σε ηλικία 53 ετών από καρκίνο του οισοφάγου ο θρύλος του μπέιζμπολ, Μπέιμπ Ρουθ.

1940: Πεθαίνει σε ηλικία 75 ετών ο Ανρί Ντεγκράνζ, παλαίμαχος ποδηλάτης, δημοσιογράφος και εμπνευστής του Γύρου της Γαλλίας.

1936: Ολοκληρώνονται στο Βερολίνο οι 11οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι οποίοι επισκιάζονται από την προπαγάνδα των Ναζί και την παρουσία του καγκελάριου της Γερμανίας, Αδόλφου Χίτλερ. Κατά την τελευταία αγωνιστική ημέρα η Γερμανία κερδίζει τέσσερα χρυσά μετάλλια σε ισάριθμα αγωνίσματα της ιππασίας, στο ατομικό και το ομαδικό της υπερπήδησης εμποδίων και στο ατομικό και ομαδικό του ιππικού τριάθλου.

1930: Αρχίζουν στο Χάμιλτον του Οντάριο οι πρώτοι Αγώνες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το 1954 θα μετονομαστούν σε «Αγώνες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας & Κοινοπολιτείας» και το 1970 σε «Αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας».

1920: O Αμερικανός Φρανκ Λούμις κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αμβέρσας με νέο παγκόσμιο ρεκόρ 54.0, μπροστά από τους συμπατριώτες του, Τζον Νόρτον (54.6) και Όγκοστ Ντες (54.7).

1743: Ο «πατέρας» της πυγμαχίας, Τζακ Μπρόουτον, διατυπώνει τους πρώτους κανόνες του αθλήματος, σύμφωνα με τους οποίους απαγορεύονται οι κεφαλιές, οι κλωτσιές και τα χτυπήματα κάτω από την κοιλιά.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News