Σαν Σήμερα - Έντι Τόλαν: Ο προπομπός του Όουενς δεν αποχωριζόταν ποτέ τα γυαλιά του

Στο ερώτημα «ποιος ήταν ο πρώτος μαύρος αθλητής που αναδείχθηκε χρυσός ολυμπιονίκης στα 100 μέτρα» η αυθόρμητη απάντηση που θα δώσουν οι περισσότεροι είναι «ο Τζέσι Όουενς».

Ήταν τόσο δυνατός ο συμβολισμός όλων των κατορθωμάτων του θρυλικού Αφροαμερικανού αθλητή το 1936 στο Βερολίνο, κυρίως επειδή τα πέτυχε μπροστά στα μάτια του Αδόλφου Χίτλερ σε μια ταραγμένη περίοδο της Ιστορίας, που έχει επισκιάσει οτιδήποτε (και οποιονδήποτε) είχε προηγηθεί. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι διαφορετική.

Η ιδιαίτερη αυτή πρωτιά ανήκει στον Έντι Τόλαν, ο οποίος την 1η Αυγούστου 1932 κέρδισε στο Λος Άντζελες ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα «κατοστάρια» στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Και μόνο το γεγονός ότι για πρώτη φορά στα χρονικά που οι κριτές έκαναν χρήση του… πρωτόγονου φώτο φίνις της εποχής για να καταλήξουν στον νικητή, καθιστά την κούρσα ιστορική.

Η ετυμηγορία, όμως, προκάλεσε αντιδράσεις. Κι η αλήθεια είναι ότι όσες φορές κι αν δει κανείς ακόμα και σήμερα το βίντεο του αγώνα, θα μείνει με την αίσθηση ότι πρώτος έκοψε το νήμα ο έτερος Αφροαμερικανός Ραλφ Μέτκαφ και όχι ο διοπτροφόρος Τόλαν.

Να είναι ψευδαίσθηση, λόγω της διαφοράς ύψους των δύο αθλητών (o Μέτκαφ ήταν κατά πολύ ψηλότερος); Μόνο στο καρέ-καρέ από την αντίθετη λήψη που μπορείτε να δείτε στο 0:32 του βίντεο που παραθέτουμε, φαίνεται ότι ο κορμός του Τόλαν μπορεί να πέρασε ελάχιστα πιο γρήγορα τη γραμμή του τερματισμού. Η φάση ήταν εντελώς οριακή.

Όπως και να ‘χει, ύστερα από προσεκτική μελέτη διά γυμνού οφθαλμού των φωτογραφιών που τράβηξε το φώτο φίνις, οι κριτές ανακήρυξαν νικητή τον Τόλαν με τον ίδιο χρόνο με τον Μέτκαφ (10.3, που συνιστούσε ισοφάριση του παγκοσμίου ρεκόρ που κατείχε από το 1930 ο Καναδός Πέρσι Γουίλιαμς) και του έδωσαν το δικαίωμα να υπερηφανεύεται ότι έγινε ο πρώτος μαύρος σπρίντερ που κέρδισε τον τίτλο του ταχύτερου ανθρώπου στον κόσμο.

Η καθυστέρηση στην έκδοση της απόφασης ήταν τόσο μεγάλη, που οι θεατές στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λος Άντζελες πίστεψαν ότι είχε δοθεί ισοπαλία και οι δύο αθλητές θα μοιράζονταν το χρυσό μετάλλιο. Κι ο Μέτκαφ δεν αποδέχθηκε ποτέ ότι είχε ηττηθεί, αν και δεν το έκανε ποτέ θέμα εκείνη τη μέρα. Παρέλαβε κανονικά το ασημένιο μετάλλιο κι έβγαλε χαμογελαστός τις αναμνηστικές φωτογραφίες με τον Τόλαν και τον Γερμανό Άρτουρ Γιόνατ, που τερμάτισε τρίτος.

Ο πρώτος Αφροαμερικανός με δεύτερο χρυσό

Ο τελικός των 100 μ. του Λος Άντζελες αποτελεί την καλύτερη επιβεβαίωση της φράσης «ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα». Αν κάποιος αναζητήσει απλώς τον νικητή, χωρίς να παρακολουθήσει το κινηματογραφικό υλικό από την κούρσα ή να νοιάζεται για λεπτομέρειες, θα δει στις λίστες των αποτελεσμάτων το όνομα του Τόλαν και θα αρκεστεί σ’ αυτό.

Ο Μέτκαφ δεν ξεχάστηκε ακριβώς. Ήταν σπουδαίος αθλητής και ισοφάρισε άλλες δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μ. το 1934, ατύχησε όμως να χάσει το 1932 για πολύ λίγο το χρυσό των 100 μ. που θα του χάριζε μια υψηλότερη θέση στην αθλητική ιστορία. Και το 1936 έπεσε πάνω στο φαινόμενο Όουενς, με συνέπεια να αρκεστεί ξανά στη δεύτερη θέση. Η μοναδική του παρηγοριά στο Βερολίνο ήταν ότι κατέκτησε ένα χρυσό με την ομάδα σκυταλοδρομίας 4×100 – ευκαιρία που δεν είχε στο Λος Άντζελες, μια και οι Αμερικανοί είχαν επιλέξει να ξεκουράσουν τους κορυφαίους σπρίντερ τους για τα ατομικά αγωνίσματα και κέρδισαν την πρωτιά με εφεδρική τετράδα.

Ο Τόλαν, πάλι, έδωσε απάντηση σε όσους είχαν αμφισβητήσει το δίκαιο της νίκης του στο «κατοστάρι», με τις εμφανίσεις που πραγματοποίησε τις μέρες που ακολούθησαν στα 200 μ. Αν και ο ανταγωνισμός ήταν μεγαλύτερος (ο Γιόνατ κι ο Αργεντινός Κάρλος Μπιάνκι σημείωσαν ολυμπιακό ρεκόρ στα προημιτελικά με 21.4) έκανε την τέλεια κούρσα στον τελικό κι έκοψε καθαρά πρώτος το νήμα συντρίβοντας το ολυμπιακό ρεκόρ με 21.2. Ο Μέτκαφ έμεινε τρίτος (21.5), πίσω κι απ’ τον άλλο Αμερικανό, τον Τζορτζ Σίμσον (21.4).

Με τη νίκη αυτή ο διοπτροφόρος σπρίντερ έπιασε άλλο ένα ορόσημο, μια και έγινε ο πρώτος μαύρος αθλητής που κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια σε μία διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων. Μπορεί σήμερα αυτή η αναφορά να φαντάζει λίγο ως αντεστραμμένος ρατσισμός, τότε όμως που οι μαύροι αντιμετωπίζονταν σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ σαν πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, η σημειολογία του επιτεύγματος ήταν τεράστια.

Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα ότι ο Τόλαν γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1908, δηλαδή μόλις σαράντα μέρες ύστερα από την περιβόητη εξέγερση του Σπρίνγκφιλντ, το πογκρόμ των λευκών κατοίκων της περιοχής εναντίον των μελών της μαύρης κοινότητας, με αφορμή την καταγγελία ότι ένας Αφροαμερικανός άνδρας είχε βιάσει μία λευκή κοπέλα. Ήταν ένα κομβικό γεγονός στην ιστορία των ΗΠΑ, μια και συνετέλεσε ώστε να ιδρυθεί το 1909 η NAACP (Εθνική Ένωση για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων) και το ζήτημα των φυλετικών διακρίσεων να αντιμετωπιστεί με μεγαλύτερη ευαισθησία. Τα κρούσματα ρατσισμού, ωστόσο, εξακολούθησαν να είναι έντονα για πολλές δεκαετίες και δεν έχουν εξαλειφθεί εντελώς ούτε στις μέρες μας.

Ο ρατσισμός τον έστειλε… στα σπριντ

Το παρουσιαστικό του Τόλαν δεν παρέπεμπε στο στερεότυπο που έχει ο κόσμος για έναν σπρίντερ. Ήταν κοντός (1.70 μ.) και αρκετά βαρύς (66 κ.), ενώ η βαριά μυωπία του τον υποχρέωνε να φορά τα γυαλιά του ακόμα και στους αγώνες. Τότε δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα οι μαλακοί φακοί επαφής κι ο Αφροαμερικανός αθλητής (που δεν είχε σκεφτεί ούτε την πατέντα του Ιταλού ποδοσφαιριστή Ανίμπαλε Φρόσι με το λαστιχάκι) κολλούσε με χαρτοταινία τους βραχίονές τους στους κροτάφους του, ώστε να μη… χοροπηδάνε και τον ενοχλούν την ώρα που έτρεχε!

Πάντοτε, επίσης, είχε το αριστερό του γόνατο δεμένο με έναν επίδεσμο, εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού που είχε υποστεί όταν ήταν μαθητής λυκείου. Αυτός ήταν κι ο λόγος που δεν αγωνίστηκε παρά μόνο ως πρωτοετής στην ομάδα αμερικανικού ποδοσφαίρου του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν (όπου φοίτησε στη Σχολή Μηχανικών), αν και υπάρχουν πηγές που επισημαίνουν ότι ο αποκλεισμός του είχε να κάνει με το χρώμα του δέρματός του. Το γεγονός ότι ο Τόλαν προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια, δεν άλλαξε τη στάση των λευκών απέναντί του.

Ακόμα κι οι προπονητές του στην ομάδα στίβου του πανεπιστημίου, ο Στιβ Φαρέλ κι ο διάδοχος του (από το 1930) Τσαρλς Χόιτ, δεν τον υποστήριζαν ποτέ στις ρατσιστικές επιθέσεις που δεχόταν όταν συμμετείχε σε αγώνες στις νότιες (κυρίως) πολιτείες. Αντίθετα, τον είχαν προειδοποιήσει ότι σε περίπτωση που παραπονιόταν θα τον υποβίβαζαν στον πάτο της ιεραρχίας.

Ενδεικτική της στάσης των λευκών απέναντι στους μαύρους εκείνα τα χρόνια, είναι ότι το 1929 που ο Τόλαν ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ στις 100 γιάρδες με 9.6, οι εφημερίδες σχολίασαν ειρωνικά το πόσο μικροκαμωμένος ήταν. «Μοιάζει με διάκονο εκκλησίας» είχε γράψει μία εφημερίδα, ενώ και οι υπόλοιπες ασχολούνταν περισσότερο με το ότι φορούσε γυαλιά και ήταν κοντός, παρά με τις εξαιρετικές επιδόσεις του στα 100 μέτρα.

Το «Εξπρές του Μεσονυχτίου» και… η τσίχλα

Με την πάροδο των χρόνων, βέβαια, οι καλοί χρόνοι του Τόλαν ανάγκασαν τον Τύπο και τους φιλάθλους να ασχοληθούν μόνο με την αθλητική του αξία. Η ικανότητά του να επιταχύνει στα τελευταία μέτρα και να προσπερνά τους αντιπάλους του, του χάρισε το προσωνύμιο «Midnight Express» («Το Εξπρές του Μεσονυχτίου»).

Είχε, επίσης, τη συνήθεια να μασάει τσίχλα πριν τους αγώνες του ώστε να αντιμετωπίσει το άγχος, όμως μια φορά που την ξέχασε και έτρεξε μ’ αυτήν στο στόμα, συνειδητοποίησε ότι τον βοηθούσε να υπολογίσει τον διασκελισμό του! Όποτε ήθελε να επιταχύνει, μασούσε πιο δυνατά την τσίχλα και κατάφερνε να νικά τους αντιπάλους του.

Το μότο του ήταν απλό: «Ξεκίνα γρήγορα, τρέξε χαλαρά, μείνε στον διάδρομό σου και τερμάτισε δυναμικά».

Τον Αύγουστο του 1929 ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ (10.4) που κατείχε ο Τσάρλι Πάντοκ από το 1921, ακριβώς έναν χρόνο πριν το βελτιώσει με 10.3 ο Γουίλιαμς. Ο Τόλαν συνέχισε να σημειώνει χρόνους κάτω από το 10.5 σε όλη τη διάρκεια του 1931, οπότε και αποφοίτησε απ’ το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, αλλά στις αρχές του 1932 δεν βρισκόταν στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.

Με σκληρή δουλειά κατάφερε να φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο και να πάρει την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες τόσο για τα 100 όσο και για τα 200 μ. Ο Μέτκαφ τον νίκησε και στους δύο τελικούς των τράιαλς των ΗΠΑ, όμως στο Λος Άντζελες ο Τόλαν ήταν γραφτό να πάρει τη ρεβάνς. Έστω και με τη βοήθεια της τύχης, όπως παραδέχθηκε κι ο ίδιος.

Τα δύο χρυσά μετάλλια δεν έλυσαν τα προβλήματα του διοπτροφόρου σπρίντερ, ο οποίος από τις αρχές του 1932 έκανε το μεταπτυχιακό του στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Βιρτζίνια για να γίνει καθηγητής φυσικής αγωγής. Ο δήμαρχος του Ντιτρόιτ, Φρανκ Μέρφι, τον υποδέχθηκε με θέρμη όταν επέστρεψε τροπαιούχος απ’ το Λος Άντζελες, όμως τα χαμόγελα του Τόλαν δεν κράτησαν πολύ. Ήταν άνεργος, οι γονείς του δεν μπορούσαν πια να τον συντηρήσουν κι η ερασιτεχνική φύση του αθλητισμού δεν του επέτρεπε να διεκδικήσει έσοδα από χορηγίες.

Στα τέλη του 1932 αποφάσισε να πει το «ναι» στην πρόταση του γνωστού ηθοποιού και τραγουδιστή Μπιλ Ρόμπινσον να τον συνοδεύσει στις παραστάσεις του βαριετέ. Όμως, η εκμετάλλευση της ιδιότητας του ολυμπιονίκη για να βγάλει χρήματα στο θέατρο, οδήγησε την ομοσπονδία στίβου των ΗΠΑ στην απόφαση να του αφαιρέσει την ιδιότητα του ερασιτέχνη και μαζί το δικαίωμα να συμμετέχει σε αγώνες. Η κακοδαιμονία του συνεχίστηκε τον Απρίλιο του 1934, όταν τραυμάτισε σοβαρά μια ηλικιωμένη γυναίκα με το αυτοκίνητό του.

Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου αναχώρησε για την Αυστραλία, προκειμένου να λάβει μέρος σε αγώνες σπριντ με αμοιβή (που συνήθως καθοριζόταν από την έκβαση της προσπάθειάς του και τα στοιχήματα του κοινού). Ένας σοβαρός μυϊκός τραυματισμός, όμως, δεν του επέτρεψε να παραμείνει εκεί παρά μόνο για τρεις μήνες. Όταν επέστρεψε από την Αυστραλία, το 1935, ο Τόλαν εργάστηκε αρχικά ως γραμματέας στο Μητρώο Συμβολαίων. Η καριέρα του ως σπρίντερ είχε τελειώσει, μπορούσε όμως να καμαρώνει για τα δύο χρυσά ολυμπιακά μετάλλια και το γεγονός ότι είχε ηττηθεί μόνο σε επτά από τις 307 κούρσες στις οποίες είχε τρέξει.

Καθηγητής γυμναστικής σε σχολεία

Ο Τόλαν δεν παντρεύτηκε ποτέ (αν και είχε κάνει έναν σύντομο αρραβώνα το 1938) και δεν απέκτησε παιδιά. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε ως ελεγκτής υλικών στην αυτοκινητοβιομηχανία Packard, ενώ αργότερα άνοιξε βενζινάδικο στο Ντιτρόιτ κι έκανε κι άλλες χειρωνακτικές εργασίες για να επιβιώσει.  Από το 1956 εργάστηκε ως καθηγητής φυσικής αγωγής σε δημοτικά σχολεία και, έστω αργά, βρήκε την ευκαιρία να εμφυσήσει τις εμπειρίες του από τον αθλητισμό στα παιδιά. Κι ας τον είχαν ξεχάσει πλέον όλοι.

Από το 1965 εμφάνισε πρόβλημα νεφρικής ανεπάρκειας. Χρειαζόταν να υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση κάθε εβδομάδα και στη διάρκεια μίας από τις θεραπείες του στο νοσοκομείο του Ντιτρόιτ, πέθανε μόλις στα 58 του χρόνια, στις 30 Ιανουαρίου 1967. Λίγο καιρό αργότερα ήταν ένας από τους πρώτους εισαχθέντες στο νεοσύστατο αθλητικό Hall of Fame του Ντιτρόιτ, ενώ το 1982 έγινε δεκτός και στο Hall of Fame του κλασικού αθλητισμού των ΗΠΑ.

Τις μέρες μετά τον θάνατό του, εξήρε το ταλέντο του ο μεγάλος Τζέσι Όουενς, του οποίου ο Τόλαν είχε υπάρξει, κατά κάποιον τρόπο, προπομπός. «Όταν ήμουν μαθητής λυκείου, ο Έντι κι ο Ραλφ (Μέτκαφ) ήταν τα ινδάλματά μου», είχε γράψει στο περιοδικό  «Jet» ο τετράκις χρυσός ολυμπιονίκης του 1936, ο οποίος είχε αναπτύξει φιλία με τον διοπτροφόρο σπρίντερ την εποχή που κατοικούσε στο Ντιτρόιτ.

Πηγές: www.olympedia.org («Eddie Tolan»), africanamericanstudentproject.bentley.umich.edu («Detroiter and Olympian Eddie Tolan»), usopm.org («Eddie Tolan became the first Black athlete to win two Olympic gold medals»), www.britannica.com («Eddie Tolan»), usatf.org («Athlete Bio – Eddie Tolan»), en.wikipedia.org («Eddie Tolan», «Athletics at the 1932 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο την 1η Αυγούστου

2024: Ο Απόστολος Χρήστου κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο στα 200 μέτρα ύπτιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού σημειώνοντας νέο πανελλήνιο ρεκόρ (1:54.82).

2021: Η Γιούλιμαρ Ρόχας από τη Βενεζουέλα κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο τριπλούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, καταρρίπτοντας με 15.67 μ. το παγκόσμιο ρεκόρ της Ουκρανής, Ινέσα Κράβετς (15.50 μ.) που άντεχε από το 1995.

2021: Η Αυστραλή Έμα ΜακΚίον γίνεται η πρώτη κολυμβήτρια που κατακτά επτά μετάλλια σε μία διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων (τέσσερα χρυσά και τρία χάλκινα). Ξεπερνά τα έξι μετάλλια της Ανατολικογερμανίδας, Κριστίν Ότο, η οποία το 1988 στη Σεούλ είχε κερδίσει έξι χρυσά.

2019: Πεθαίνει σε ηλικία 63 ετών ο Γιώργος Ποζίδης, έκτος ολυμπιονίκης στην ελληνορωμαϊκή πάλη το 1984 στο Λος Άντζελες. Είχε κατακτήσει δύο χάλκινα μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (1981, 1984) και μια τέταρτη θέση σε παγκόσμιο πρωτάθλημα (1983). Είχε διατελέσει εθνικός προπονητής και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Πάλης.

2012: Ο Ηλίας Ηλιάδης κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στα 90 κ. του τζούντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, αφού νικά τον Βραζιλιάνο Τιάγκο Καμίλο στον τελικό του ρεπεσάζ. Είναι το δεύτερο ολυμπιακό μετάλλιο που κρεμά στο στήθος του ο Έλληνας τζουντόκα, ύστερα από το χρυσό του 2004 στην Αθήνα.

2008: Πεθαίνει σε ηλικία 79 ετών ο Ηλίας Σπορίδης, εμβληματική μορφή της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα και ιδρυτικό μέλος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ).

2005: Ο 19χρονος Άρης Γρηγοριάδης κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 50 μέτρα ύπτιο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του Μόντρεαλ. Πρόκειται για το πρώτο χρυσό μετάλλιο της ελληνικής κολύμβησης σε μεγάλη διοργάνωση, πέραν των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896.

2002: Η Φιορεντίνα κηρύσσει πτώχευση και υποβιβάζεται στην τέταρτη κατηγορία της Ιταλίας.

1999: O θρύλος του ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης, Έντσο Φραντσέσκολι, σημειώνει δύο γκολ με τη φανέλα της Ρίβερ Πλέιτ εναντίον της Πενιαρόλ (4-0), στον αποχαιρετιστήριο αγώνα της καριέρας του που διεξάγεται στο «Μονουμεντάλ» του Μπουένος Άιρες παρουσία 60.000 θεατών.

1997: Πραγματοποιείται στο Παναθηναϊκό Στάδιο η Τελετή Έναρξης του 6ου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου, το οποίο λογίζεται ως crash test για την υποψηφιότητα της ελληνικής πρωτεύουσας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

1996: Ο Αμερικανός Μάικλ Τζόνσον συντρίβει με 19.32 το παγκόσμιο ρεκόρ των 200 μέτρων στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα (19.66 το προηγούμενο που είχε σημειώσει ο ίδιος από τα τράιαλς των ΗΠΑ).

1992: Η Ρουμάνα Λαβίνια Μιλοσοβίτσι στις ασκήσεις εδάφους και η Κινέζα Λου Λι στους ασύμμετρους ζυγούς, γίνονται οι τελευταίες αθλήτριες της ενόργανης γυμναστικής που βαθμολογούνται με άριστα (10) στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αμφότερες, φυσικά, κερδίζουν το χρυσό μετάλλιο στα όργανά τους.

1992: Η Γκέιλ Ντίβερς κερδίζει τον συναρπαστικό τελικό των 100 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, στους οποίους είχε κινδυνεύσει να μην πάρει μέρος λόγω προσβολής της από αυτοάνοση ασθένεια. Η Αμερικανίδα αθλήτρια τερματίζει σε χρόνο 10.82 έναντι 10.83 της Τζαμαϊκανής Τζούλιετ Κάθμπερτ και 10.84 της Ρωσίδας Ιρίνα Πριβάλοβα, ενώ η Μέρλιν Ότι που είναι το φαβορί μένει πέμπτη με 10.88.

1992: Αγωνιζόμενος με τη σημαία της Ενωμένης Ομάδας, ο Γεωργιανός αρσιβαρίστας Κάχι Καχιασβίλι κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 90 κ. των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης σηκώνοντας 412,5 κιλά στο σύνολο.

1984: Οι παλαιστές της ελληνορωμαϊκής Στέλιος Μυγιάκης και Γιώργος Ποζίδης καταλαμβάνουν την έκτη θέση στις κατηγορίες τους (62 και 90 κ. αντίστοιχα) στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες.

1982: Ο Αμερικανός Γκρεγκ Λουγκάνις γίνεται ο πρώτος καταδύτης που συγκεντρώνει περισσότερους από 700 βαθμούς (752.67) σε έντεκα προσπάθειες, όταν κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο τραμπολίνο 3 μ., στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου του Γκουαγιακίλ.

1980: Ο Ανατολικογερμανός, Βάλντεμαρ Τσιερπίνσκι, γίνεται ο δεύτερος αθλητής στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων που κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο για δεύτερη διαδοχική διοργάνωση. Ο πρώτος ήταν ο Αιθίοπας, Αμπέμπε Μπικίλα, το 1960 και το 1964.

1976: Ο Αυστριακός παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1, Νίκι Λάουντα, τραυματίζεται σοβαρά σε ατύχημα που έχει κατά τη διάρκεια του γκραν πρι του Νίρμπουγκρινγκ. Τα σοβαρά εγκαύματα που υφίσταται στο πρόσωπο και στα χέρια, αλλά και η εισπνοή μεγάλης ποσότητας τοξικών αερίων, θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή του τα πρώτα 24ωρα της νοσηλείας του. Ο Λάουντα θα διαφύγει τον κίνδυνο και θα επιστρέψει στο βολάν μόλις έξι εβδομάδες αργότερα για να υπερασπιστεί τον τίτλο του, τον οποίο θα χάσει οριακά στον τελευταίο αγώνα από τον Βρετανό, Τζέιμς Χαντ. Η μάχη του Λάουντα με τον Χαντ εκείνη τη χρονιά αποτελεί αντικείμενο της ταινίας «Rush» (2013).

1976: Ολοκληρώνονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Μόντρεαλ, με το τελευταίο χρυσό μετάλλιο να απονέμεται στη Γαλλία και την ομάδα της στην υπερπήδηση εμποδίων της ιππασίας. Την πρωτιά στον πίνακα των μεταλλίων κερδίζει η Σοβιετική Ένωση με 49 χρυσά, 41 ασημένια και 35 χάλκινα.

1965: Ο Σκωτσέζος Τζιμ Κλαρκ εξασφαλίζει τον δεύτερο παγκόσμιο τίτλο της καριέρας του στη Formula 1, με τη νίκη του στο γκραν πρι του Νίρμπουγκρινγκ.

1963: Ο Άρθουρ Ας γίνεται ο πρώτος Αφροαμερικανός τενίστας που συμπεριλαμβάνεται στην εθνική ομάδα των ΗΠΑ για το Davis Cup.

1960: Διεξάγεται ο πρώτος αγώνας του νέου θεσμού της UEFA, του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Η Φόρβερτς του Ανατολικού Βερολίνου νικά τη Ρούντα Χβέζντα Μπρνο με 2-1.

1959: Σκοτώνεται σε δυστύχημα την ώρα ανεξάρτητου αγώνα μονοθεσίων στη Γερμανία ο Γάλλος οδηγός της Formula 1, Ζαν Μπερά.

1952: Ο Αμερικανός Σάμι Λι κερδίζει στο Ελσίνκι το δεύτερο διαδοχικό χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στις καταδύσεις από πλατφόρμα 10 μ., αφήνοντας δεύτερο τον Μεξικανό Χοακίν Καπίγια.

1936: Αρχίζουν στο Βερολίνο οι 11οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι οποίοι θα στιγματιστούν από την προπαγάνδα του καθεστώτος των Ναζί. Την έναρξη κηρύσσει ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ. Για πρώτη φορά στην ιστορία, πραγματοποιείται ολυμπιακή λαμπαδηδρομία από την Αρχαία Ολυμπία μέχρι τον τόπο τέλεσης της διοργάνωσης. Μετέχουν 3.632 αθλητές και 331 αθλήτριες από 49 χώρες.

1932: Ο Ιρλανδός Πατ Ο’Κάλαχαν διατηρεί στο Λος Άντζελες τον τίτλο του χρυσού ολυμπιονίκη στη σφυροβολία που είχε κερδίσει το 1928, ρίχνοντας 53.92 μ. στην τελευταία του βολή. O Φινλανδός Βίλε Πόρχολα μένει δεύτερος 52.27 μ.

1928: Ο Καναδός Πέρσι Γουίλιαμς κάνει το νταμπλ στα σπριντ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ, μια και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο και στα 200 μ. με 21.8, δύο ημέρες μετά την επικράτησή του και στα 100 μ. Στη δισκοβολία, ο Αμερικανός Μπαντ Χάουζερ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο για δεύτερη διαδοχική διοργάνωση με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (47.28 μ.).

1909: Για πρώτη φορά στην ιστορία του ποδηλατικού Γύρου της Γαλλίας τη νίκη παίρνει ένας αθλητής που δεν είναι Γάλλος, ο Φρανσουά Φαμπέρ από το Λουξεμβούργο.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News