Σαν Σήμερα - Στιβ Ρεντγκρέιβ: Ο διαβητικός Βρετανός κωπηλάτης με τα πέντε χρυσά ολυμπιακά μετάλλια

Το 1996 στην Ατλάντα, λίγο αφότου παρέλαβε το τέταρτο χρυσό μετάλλιο σε ισάριθμες παρουσίες σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Βρετανός κωπηλάτης Στιβ Ρεντγκρέιβ ξεστόμισε μια ατάκα που έμεινε ιστορική: «Αν με ξαναδείτε μέσα σε βάρκα, έχετε το ελεύθερο να με πυροβολήσετε. Έχω βαρεθεί».

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2000, όταν κέρδισε και πέμπτο χρυσό στο Σίδνεϊ, δεν χρειάστηκε να του θυμίσει κανείς τη δήλωση που είχε κάνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Την είχε σχολιάσει ο ίδιος ο 38χρονος πλέον αθλητής πριν από τους αγώνες, εξηγώντας το προφανές: «Έκανα εκείνη τη δήλωση ύστερα από μία πολύ τεταμένη περίοδο και ένιωθα πράγματι ότι αυτό θα ήταν το τέλος. Δεν ήθελα να συνεχίσω άλλο. Ωστόσο, μόλις δυο-τρεις μέρες αργότερα άρχισα να σκέφτομαι ότι οι Ολυμπιακοί του Σίδνεϊ θα ήταν τρομεροί αγώνες».

Δεν χρειαζόταν μεγαλύτερη σπίθα για να ανάψει η φλόγα στην καρδιά ενός γεννημένου πρωταθλητή. Ύστερα από ένα διάλειμμα τριών μηνών μπήκε ξανά στη βάρκα του κι άρχισε την προπόνηση έχοντας στην άκρη του μυαλού του το πέμπτο χρυσό. Και δεν σταμάτησε να προσπαθεί ούτε το 1997, όταν η διάγνωση με διαβήτη τύπου 2 άλλαξε την ποιότητα ζωής του και τον έκανε να σκεφτεί το τέλος της καριέρας του. Οι καθημερινές ενέσεις ινσουλίνης και η συχνή αλλαγή πτυχών της διατροφής του, ώστε ο οργανισμός του να μπορεί να αντεπεξέρχεται στο εξαντλητικό πρόγραμμα των προπονήσεων, έκαναν τον στόχο να μοιάζει ακατόρθωτος.

Το κίνητρο, όμως, ήταν τεράστιο. Μπορεί τα πέντε χρυσά ολυμπιακά μετάλλια σε ισάριθμες διοργανώσεις να μην ήταν ρεκόρ (ο Ούγγρος ξιφομάχος Άλανταρ Γκέρεβιτς κέρδισε έξι στο ομαδικό της σπάθης από το 1932 έως και το 1960), όμως πριν το 2000 κανένας αθλητής δεν είχε κερδίσει τόσα πολλά σε άθλημα αντοχής. Ήθελε να είναι ο πρώτος.

Χρειάστηκε να αλλάξει αγώνισμα και να μεταπηδήσει από τη δίκωπο στην τετράκωπο χωρίς πηδαλιούχο, μαζί με τον παρτενέρ του από το 1990, Μάθιου Πίνσεντ. Στο τέλος, όμως, δικαιώθηκε και φυσικά κανείς δεν σκέφτηκε… να τον πυροβολήσει. Μόνο η σύζυγός του, η οποία ήταν και γιατρός της εθνικής ομάδας κωπηλασίας της Βρετανίας, του έστειλε ένα τελεσίγραφο.

«Μου ξεκαθάρισε ότι αν με ξαναδεί μέσα στη βάρκα, ο γάμος μας θα τελειώσει. Οπότε πρέπει να το σκεφτώ», είπε χαριτολογώντας στους δημοσιογράφους ο Ρεντγκρέιβ σαν σήμερα το 2000, ύστερα από την απονομή του πέμπτου χρυσού μεταλλίου. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν το σκέφτηκε πολύ. Η μάχη με τον διαβήτη δεν του επέτρεπε να παρατείνει κι άλλο την ήδη μεγάλη καριέρα του. Έτσι, το 2004 έδωσε το «παρών» στην Αθήνα μόνο με την ιδιότητα του παλαίμαχου θρύλου της κωπηλασίας.

Το «στοίχημα» του γιατρού βγήκε σε καλό

Η κατάκτηση του πέμπτου χρυσού μεταλλίου απ’ τον Ρεντγκρέιβ στις 23 Σεπτεμβρίου 2000 στο Σίδνεϊ δεν ήταν απλή υπόθεση. Το πλήρωμα της Ιταλίας που είχε νικήσει τους Βρετανούς στη Λουκέρνη, δύο μήνες πριν το ολυμπιακό ραντεβού, ήταν πολύ δυνατό και κυνήγησε μέχρι τέλους τη νίκη στον τελικό. Οι Βρετανοί, όμως, άντεξαν στην επίθεση που δέχθηκαν στο τελευταίο σκέλος της κούρσας και επικράτησαν με διαφορά μόλις 0,38 του δευτερολέπτου.

Πρόβλημα, ωστόσο, προκαλούσε και ο διαβήτης στον κορυφαίο κωπηλάτη, ο οποίος δεν ήταν παιδάκι το 1997, όταν πήρε στα χέρια του τη διάγνωση. Είχε κλείσει τα 35 και ένιωθε ήδη πως είχε ξεπεράσει τα όριά του. Γι’ αυτό και στην αρχή θεώρησε ότι η καριέρα του έφτασε στο τέλος της και δεν ένιωθε πολύ άσχημα γι’ αυτό. Είχε κατακτήσει τέσσερα χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες κι άλλα έξι σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Ήταν υπερπλήρης από πλευράς εκπλήρωσης στόχων, άσχετα αν του είχε μπει η ιδέα για το κάτι παραπάνω.

Πάνω που είχε αρχίσει να το παίρνει απόφαση, όμως, ο ενδοκρινολόγος Ίαν Γκάλεν του έδωσε ελπίδα. Του είπε ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να σταματήσει να προπονείται για τον μεγάλο του στόχο, αφού θεωρούσε ότι με προσεκτική διαχείριση και κάποιες αλλαγές στις διατροφικές του συνήθειες, θα μπορούσε να παραμείνει ανταγωνιστικός.

«Ο Ίαν με έκανε να πιστέψω ότι ήξερε τι έκανε», είχε δηλώσει ο Ρεντγκρέιβ στον «Guardian» τον Ιούνιο του 2018, προσθέτοντας ότι του πήρε αρκετά χρόνια μέχρι να μάθει ότι ύστερα από τηλεφώνημα του προσωπικού του γιατρού, ο Γκάλεν είχε αναζητήσει στο διαδίκτυο περιπτώσεις άλλων αθλητών με διαβήτη και είχε βρει μόνο έναν: τον Γκάρι Μάμπατ, τον διεθνή Άγγλο ποδοσφαιριστή της Τότεναμ! Ο οποίος έπαιξε για πολλά χρόνια στο υψηλότερο επίπεδο, όμως η προπόνησή του ήταν εντελώς διαφορετική και λιγότερο απαιτητική από εκείνη ενός κωπηλάτη που στόχευε στο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.

Στην ουσία ο Γκάλεν έβαλε ένα προσωπικό στοίχημα με την περίπτωση του κορυφαίου Βρετανού κωπηλάτη, ο οποίος από την πλευρά του υπέβαλε χωρίς πραγματικά να το γνωρίζει τον εαυτό του σε μία δύσκολη δοκιμασία. Το στοίχημα κερδήθηκε, μια και ο 38χρονος Ρεντγκρέιβ έβγαλε την προετοιμασία και κρατήθηκε στο ίδιο υψηλό επίπεδο σε ένα αγώνισμα που απαιτεί μεγάλη σωματική δύναμη και τέλειο συγχρονισμό. Και με τη βοήθεια του Πίνσεντ, του Τζέιμς Κράκνελ και του Τιμ Φόστερ, κατέκτησε το πέμπτο χρυσό μετάλλιο με το οποίο έγραψε ιστορία.

«Ήμουν τυχερός που με έστειλαν στην κλινική του Γκάλεν κι όχι κάπου αλλού», παραδέχθηκε αργότερα ο Βρετανός αθλητής, αναλογιζόμενος ότι αν τον είχε αναλάβει κάποιος ενδοκρινολόγος που θα πήγαινε «by the book», θα του είχε ζητήσει να κρεμάσει το κουπί του αμέσως μετά τη διάγνωσή του ως διαβητικού. Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι η επιτυχία του στο Σίδνεϊ έδωσε το δικαίωμα στους γονείς χιλιάδων διαβητικών παιδιών σε όλο τον κόσμο, να μη χάνουν την ελπίδα ότι θα δουν κάποια στιγμή τους γιους τους ή τις κόρες τους στο ψηλότερο σκαλί του ολυμπιακού βάθρου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ρεντγκρέιβ είχε κολλήσει μερικά φακελάκια με ζάχαρη στο εσωτερικό της βάρκας, ώστε να αντιμετωπίσει ενδεχόμενη υπογλυκαιμία. Ευτυχώς για εκείνον και την ομάδα του δεν χρειάστηκε να τα χρησιμοποιήσει, όμως μες στην παραζάλη των πανηγυρισμών τα ξέχασε εκεί. Κι όταν, αργότερα, η βάρκα μεταφέρθηκε σε μουσείο, οι άνθρωποι που την αποσυσκεύασαν τα εντόπισαν και ρώτησαν εύλογα τι δουλειά είχαν εκεί!

Το ιστορικό πρώτο χρυσό στο Λος Άντζελες

Ο Ρεντγκρέιβ γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1962 στο Μάρλοου, μια πόλη που βρίσκεται στις όχθες του Τάμεση. Δεν ασχολήθηκε όμως με την κωπηλασία παρά μόνο στα 13 του χρόνια, όταν ένας καθηγητής του στο σχολείο παρατήρησε ότι είχε μακριά χέρια και πόδια και του πρότεινε να δοκιμάσει την τύχη του στο άθλημα.

Η πρώτη επιλογή του νεαρού Στιβ ήταν το μονό σκιφ, όπου σημείωσε και την πρώτη σπουδαία διάκριση το 1983, με τη νίκη του στην ιστορική ρεγκάτα «Diamond Sculls» στο Χένλι. Δεν ήταν γραφτό, ωστόσο, να συμμετάσχει σ’ αυτό το αγώνισμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες. Κι ο λόγος ήταν ότι η βρετανική ομοσπονδία αποφάσισε να αλλάξει τον τρόπο συγκρότησης των ομάδων της, σε μια προσπάθεια να επανέλθει στις επιτυχίες (είχε να κερδίσει χρυσό μετάλλιο από το 1948 στο Λονδίνο!).

Αντί, λοιπόν, να στέλνει στην κορυφαία διοργάνωση ατόφια πληρώματα πανεπιστημίων που είχαν περάσει από τη διαδικασία των προκριματικών, προτίμησε να μοιράσει τους καλύτερους κωπηλάτες της στα ομαδικά αγωνίσματα. Έτσι, ο Ρεντγκρέιβ βρέθηκε στην τετράκωπο με πηδαλιούχο, έχοντας συνοδοιπόρους τους Μάρτιν Κρος, Ρίτσαρντ Μπάτζετ και Άντι Χολμς, υπό την καθοδήγηση του Έιντριαν Έλισον.

Η επιλογή των Βρετανών αποδείχθηκε σωστή, μια και η τετράκωπός τους κέρδισε τους περισσότερους αγώνες που έδωσε το 1984 σημειώνοντας εξαιρετικούς χρόνους. Το μποϊκοτάζ των χωρών του Ανατολικού Μπλοκ διευκόλυνε ακόμα περισσότερο το έργο της για το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο, αφού η Ανατολική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση ήταν βασικοί αντίπαλοι για τον τίτλο. Έτσι, ο Ρεντγκρέιβ εκπλήρωσε στα 22 του το εφηβικό του όνειρο.

Μετά το Λος Άντζελες μεταπήδησε στη δίκωπο με και χωρίς πηδαλιούχο έχοντας παρτενέρ τον Χολμς, με τον οποίο είχε μια εντελώς τυπική σχέση. Με το ζόρι αντάλλασσαν μια καλημέρα την ώρα που έπαιρναν το πρωινό τους και δεν έκαναν καθόλου παρέα στον ελεύθερο χρόνο τους. Δεν ήταν ότι δεν χώνευαν ο ένας τον άλλον. Απλώς ήταν εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες.

Μες στη βάρκα, ωστόσο, οι δύο κορυφαίοι κωπηλάτες είχαν εξαιρετική χημεία και το απέδειξαν ανεβαίνοντας στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα του 1986 (με πηδαλιούχο τον Πάτρικ Σουίνι) και του 1987 (χωρίς πηδαλιούχο). Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο στη δίκωπο χωρίς πηδαλιούχο, ενώ έχοντας στη βάρκα τον Σουίνι πρόσθεσαν στη συλλογή τους και το χάλκινο.

Ο Πίνσεντ κι ο Γκρέμπλερ άλλαξαν τη ζωή του

Ο Ρεντγκρέιβ άλλαξε παρτενέρ μετά τη Σεούλ. Τη θέση του βετεράνου Χολμς πήρε ο Σάιμον Μπέρισφορντ και μαζί κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1989 στη λίμνη Μπλεντ της τότε Γιουγκοσλαβίας. Ωστόσο, ένας σοβαρός τραυματισμός στην πλάτη το 1990 τον έθεσε νοκ άουτ για μεγάλο χρονικό διάστημα και οι δρόμοι του δις ολυμπιονίκη ενώθηκαν με εκείνους του 19χρονου Μάθιου Πίνσεντ.

Η συνεργασία που άλλαξε τις ζωές των δύο κωπηλατών άρχισε χλιαρά, με το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο του 1990 στην Τασμανία. Το δίδυμο, όμως, συνέχισε να συνεργάζεται αρμονικά κι από το επόμενο Παγκόσμιο, το 1991 στη Βιέννη, σάρωσε τους τίτλους. Κομβικό γεγονός αποδείχθηκε και η πρόσληψη του Γιούργκεν Γκρέμπλερ στη θέση του προπονητή της εθνικής ομάδας. Ο πρώην Ανατολικογερμανός έδωσε σημασία σε λεπτομέρειες στις οποίες μέχρι τότε δεν έδιναν πολλή σημασία οι Βρετανοί και έκανε πιο συστηματικές τις προπονήσεις, κάτι που βοήθησε τους κωπηλάτες τους να βγάζουν τον καλύτερό τους εαυτό στους μεγάλους αγώνες.

Επικεντρώθηκαν στο αγώνισμα της δικώπου χωρίς πηδαλιούχο και παρότι ο Ρεντγκρέιβ ταλαιπωρήθηκε από ελκώδη κολίτιδα τον Μάρτιο του 1992 (δηλαδή σε κρίσιμο στάδιο της προετοιμασίας) κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης. Η επικράτησή τους και στα τρία Παγκόσμια Πρωταθλήματα που ακολούθησαν, καθώς και το σερί 61 νικών στους αγώνες τους στη δίκωπο έως και το 1996, ανέβασε το αθλητικό status των δύο κωπηλατών σε δυσθεώρητα ύψη.

Ο ανταγωνισμός δεν έλειψε μεταξύ τους, όμως δεν ξέφυγε ποτέ από τα υγιή πλαίσια. Ο Πίνσεντ, μάλιστα, δεν έχει κρύψει ότι τον πρώτο καιρό ένιωθε σαν μαθητευόμενος δίπλα στον κατά οκτώ χρόνια μεγαλύτερο και ήδη καταξιωμένο παρτενέρ του. Μετά τη νίκη στη Βαρκελώνη, ωστόσο, άρχισε να κερδίζει τον σεβασμό του κι όσο περνούσαν τα χρόνια έφτασαν να είναι ισότιμα μέλη της ίδιας ομάδας. Το 1996 στην Ατλάντα είχαν βρει πλέον την τέλεια χημεία κι έφτασαν σε μία ακόμα ολυμπιακή νίκη κόντρα στο ισχυρό δίδυμο της Αυστραλίας.

Οι δύο Βρετανοί συναθλητές ήταν ήδη κουμπάροι. Ο Πίνσεντ βάφτισε το πρώτο παιδί του Ρεντγκρέιβ, τη Νάταλι, η οποία κληρονόμησε τα γονίδια του μπαμπά και της μαμάς (κι εκείνη είχε συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς του 1984 προτού γίνει γιατρός) και ασχολήθηκε με την κωπηλασία. Δεν ήταν όμως εύκολο να φτάσει στο επίπεδο των γονιών ή του νονού της.

Ο δρόμος για το πέμπτο σε ντοκιμαντέρ

Ο Στιβ Ρεντγκρέιβ ολοκλήρωσε την τεράστια καριέρα του το 2000 με πέντε χρυσά κι ένα χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες και εννέα χρυσά, δύο ασημένια κι ένα χάλκινο στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα, ενώ κατέκτησε άλλα τρία χρυσά στους Αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (όλα το 1986). Όποιος γνωρίζει πόσο σκληρή δουλειά χρειάζεται ένας κωπηλάτης για να φτάσει σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο, μπορεί να καταλάβει γιατί ο «Χρυσός Στιβ» θεωρείται ένας από τους κορυφαίους αθλητές όλων των εποχών, σε όλα τα σπορ.

Μπορεί στην Ελλάδα το όνομά του να μην είναι γνωστό πέρα από τον στενό κύκλο των φίλων της κωπηλασίας, στη Βρετανία όμως τον αντιμετωπίζουν όπως αξίζει σε έναν θρύλο. Το 2001 του απονεμήθηκε και ο τίτλος του σερ και αποτελεί μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της χώρας. Έχει συχνή τηλεοπτική παρουσία, όχι μόνο ως σχολιαστής (το 2025, π.χ. κλήθηκε να διαγωνιστεί στο «Dancing On Ice»), ενώ το 2012 επιλέχθηκε ως ένας από τους τελευταίους λαμπαδηδρόμους στην Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.

Οι συμπατριώτες του έχουν έτσι κι αλλιώς πολύ ψηλά το άθλημα, όπως μαρτυρά και η δημοφιλία που εξακολουθεί να έχει ο ιστορικός αγώνας των Πανεπιστημίων της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ. Το απέδειξαν το 2000, όταν το ΒBC ανέλαβε να καταγράψει λεπτομερώς την προετοιμασία της τετρακώπου χωρίς πηδαλιούχο για τους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ και να την κυκλοφορήσει σε ντοκιμαντέρ υπό τον τίτλο «Gold Fever» («Χρυσός Πυρετός»).

Στα τρία επεισόδια συνολικής διάρκειας 240 λεπτών, καταγράφεται η αγωνία των μελών του πληρώματος για να διορθώσουν τις όποιες αδυναμίες τους, οι στιγμές έντασης μεταξύ τους, αλλά και ο φόβος της αποτυχίας όταν ο Φόστερ τραυματίστηκε στο χέρι και θεωρήθηκε αμφίβολος για τους αγώνες. Το ντοκιμαντέρ γνώρισε μεγάλη επιτυχία και ακολουθήθηκε το 2001 από το σίκουελ με τον τίτλο «The Rowers Return» («Οι κωπηλάτες επιστρέφουν»), που καταγράφει τι έκαναν οι τέσσερις ολυμπιονίκες μετά τη διάκριση στην Αυστραλία.

Το Μάρλοου έχει τιμήσει τον Ρεντγκρέιβ με την ανέγερση του χάλκινου ανδριάντα του στο πάρκο Χίγκινσον, το οποίο απέχει λίγα μέτρα από την όχθη του Τάμεση (ακριβώς απέναντι βρίσκεται η έδρα του κωπηλατικού σωματείου όπου άρχισε την καριέρα του ο πέντε φορές χρυσός ολυμπιονίκης). Πρόκειται για έργο του γλύπτη Νιλ Άντριου και μάλιστα τα αποκαλυπτήριά του πραγματοποίησε η ίδια Βασίλισσα Ελισάβετ, στις 10 Μαΐου 2002. Λίγο καιρό αργότερα αποκαλύφθηκε στο Μουσείο Κωπηλασίας στο Χένλι κι ένα άγαλμα που έχει φιλοτεχνήσει ο Σον Χένρι και απεικονίζει τον Ρεντγκρέιβ με τον Πίνσεντ στο πλευρό του.

Πηγές: www.olympedia.org («Steven Redgrave»), www.theguardian.com («Steve Redgrave: ‘I feared diabetes would end my rowing career’», «Redgrave’s ultimate gold», «Ten questions for … Sir Steve Redgrave», «Interview: Matthew Pinsent»), abcnews.com («Historic Day for Rower Redgrave»), www.nbcolympics.com («Rowing 101: Olympic History»), www.crohnsandcolitis.org.uk («Sir Steve Redgrave»), en.wikipedia.org («Steve Redgrave»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 23 Σεπτεμβρίου

2022: Ο Ρότζερ Φέντερερ δίνει τον τελευταίο του επίσημο αγώνα τένις στο πλαίσιο του Laver Cup, στην Ο2 Arena του Λονδίνου. Ο Ελβετός άσος, που θεωρείται από πολλούς ο πιο χαρισματικός τενίστας όλων των εποχών, εκπροσωπεί την Team Europe στο διπλό με συμπαίκτη τον Ράφαελ Ναδάλ και παρά την ήττα με 2-1 από τους Αμερικανούς Τζάκ Σοκ και Φράνσις Τιάφο, γνωρίζει την αποθέωση από χιλιάδες φιλάθλους.

2015: Μία ημέρα μετά τα 105α του γενέθλια, ο Ιάπωνας Χιντεκίτσι Μιγιαζάκι τρέχει την απόσταση των 100 μέτρων σε 42 δευτερόλεπτα και 22 εκατοστά του δευτερολέπτου και μπαίνει στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως ο πιο γρήγορος άνδρας άνω των 105 ετών στον κόσμο.

2006: Ο Ολυμπιακός νικά 1-0 την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ με αυτογκόλ του Έμερσον, στο πρώτο ντέρμπι της της νεοσύστατης Super League.

2003: Η Σοφία Μπεκατώρου και η Αιμιλία Τσουλφά εξασφαλίζουν το χρυσό μετάλλιο στα 470 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας της Ισπανίας, πριν την 11η και τελευταία ιστιοδρομία.

2000: Ο Πύρρος Δήμας κατακτά στο Σίδνεϊ το τρίτο διαδοχικό ολυμπιακό χρυσό μετάλλιο στην άρση βαρών και ισοφαρίζει το ρεκόρ του Τούρκου, Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου. Αν και αγωνίζεται τραυματισμένος και μένει τέταρτος μετά το αρασέ, καταφέρνει να επικρατήσει με 390 κιλά στο σύνολο την κατηγορία των 85 κ. Την ίδια ημέρα, η Κατερίνα Θάνου κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στα 100 μ. με χρόνο 11.10, τερματίζοντας πίσω μόνο από την Αμερικανίδα, Μάριον Τζόουνς (10.75). Η ΔΟΕ θα αφαιρέσει το 2007 το χρυσό από την Τζόουνς, μετά την αποκάλυψη της εμπλοκής της στο σκάνδαλο ντόπινγκ, όμως δεν έχει αναγνωρίσει ως νικήτρια Θάνου.

1995: Ο Παναθηναϊκός νικά με 5-3 τον Πανιώνιο στο Ολυμπιακό Στάδιο για το πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής. Ο αγώνας είναι ιστορικός για έναν ιδιαίτερο λόγο: ο Κριστόφ Βαζέχα σημειώνει και τα πέντε γκολ των «πρασίνων» και ο Παντελής Τζούλης και τα τρία των «κυανέρυθρων».

1992: Η 20χρονη τερματοφύλακας του χόκεϊ επί πάγου, Μανόν Ρεόμ, γίνεται η πρώτη γυναίκα που αγωνίζεται σε ομάδα του NHL, έστω και σε φιλικό προετοιμασίας. Υπερασπίζεται την εστία των Τάμπα Μπέι Λάιτνινγκ κόντρα στους Σεντ Λούις Μπλουζ και δέχεται μόνο δύο γκολ σε εννέα προσπάθειες των αντιπάλων της.

1990: Με εντολή του προέδρου του, Θωμά Βουλινού, ο ΠΑΟΚ αποχωρεί από τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ στο 77ο λεπτό κι ενώ βρίσκεται πίσω στο σκορ με 3-0, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη διαιτησία του Ηλία Καραμάνη.

1988: Η Σοβιετική Γελένα Σουσούνοβα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο σύνθετο ατομικό της ενόργανης γυμναστικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ, ύστερα από σκληρή μάχη με τη Ρουμάνα Ντανιέλα Σίλιβας. Η Σουσούνοβα επικρατεί με την ελάχιστη δυνατή διαφορά (79.662 βαθμοί έναντι 79.637).

1988: Η Πορτογαλίδα Ρόζα Μότα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ, ύστερα από σκληρή μάχη με την Αυστραλή, Λίζα Μάρτιν.

1983: Ο Νοτιοαφρικανός πυγμάχος Γκέρι Κουτσί νικά με νοκ άουτ στον δέκατο γύρο τον Αμερικανό Μάικλ Ντόουκς και κερδίζει τον παγκόσμιο τίτλο της WBA στα βαρέα βάρη. Είναι η πρώτη φορά που ένας πυγμάχος από την Αφρική στέφεται παγκόσμιος πρωταθλητής.

1970: Στη ρεβάνς του 1ου γύρου του Κυπέλλου Πρωταθλητριών η ΕΠΑ Λάρνακας γνωρίζει τη συντριβή με 10-0 από την Γκλάντμπαχ των Γκίντερ Νέτσερ και Γιουπ Χάινκες (αμφότεροι πετυχαίνουν από ένα γκολ). Οι Γερμανοί είχαν νικήσει με 6-0 και στην Κύπρο.

1964: Με γκολ των Σάντρο Ματσόλα (8′) και Μάριο Κόρσο (34′) η Ίντερ του Ελένιο Ερέρα νικά με 2-0 την Ιντεπεντιέντε στον δεύτερο τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου που διεξάγεται στο Σαν Σίρο. Δεδομένου ότι οι Αργεντινοί είχαν επικρατήσει με 1-0 στον πρώτο αγώνα και δεν λαμβάνεται υπόψη η διαφορά τερμάτων, ορίζεται μπαράζ στις 26 Σεπτεμβρίου στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου», το οποίο θα κερδίσει η Ίντερ με 1-0 στην παράταση.

1959: Ο Ολυμπιακός μάχεται σθεναρά στο Σαν Σίρο απέναντι στη Μίλαν, αλλά ηττάται με 3-1 και αποκλείεται στον 1ο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (το πρώτο ματς στο «Γ. Καραϊσκάκης» είχε λήξει ισόπαλο 2-2). Και τα τρία γκολ των «ροσονέρι» σημειώνει ο Τζανκάρλο Ντανόβα (12′, 26′, 85′) ενώ για τους «ερυθρόλευκους» μειώνει προσωρινά ο Ηλίας Υφαντής (68′).

1959: Ο Απόλλων Σμύρνης συντρίβει με 23-0 τον ΠΑΟ Νέας Μελανδίας για τον 1ο γύρο του Κυπέλλου Ελλάδας, σημειώνοντας το ρεκόρ ευρύτερης νίκης στον θεσμό. Δέκα γκολ σημειώνει ο Σάββας Παπάζογλου, επίδοση που συνιστά επίσης ρεκόρ.

1952: Ο Ρόκι Μαρτσιάνο νικά με νοκ άουτ στον δέκατο τρίτο γύρο τον Τζέρσι Τζο Γουόλκοτ στη Φιλαδέλφεια  και γίνεται ο πρώτος λευκός παγκόσμιος πρωταθλητής στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας μετά το 1937.

1926: Ο Τζιν Τένι νικά με απόφαση των κριτών τον Τζακ Ντέμσι και στέφεται παγκόσμιος πρωταθλητής στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας, σε έναν αγώνα στον οποίο σημειώνεται ρεκόρ προσέλευσης θεατών (120.757).

1913: Ο Γάλλος αεροπόρος Ρολάν Γκαρός γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που πετάει με μονοπλάνο πάνω από τη Μεσόγειο.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News