Σαν Σήμερα - Πίτερ Σνελ: Ο επιστήμονας που σάρωσε τα χρυσά και τα ρεκόρ στις μεσαίες αποστάσεις

«Αυτός είναι θεός, δεν είναι άνθρωπος», είχε αναφωνήσει έκπληκτος ένας δημοσιογράφος όταν είδε τον Πίτερ Σνελ να κερδίζει τον τελικό των 1.500 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, στις 21 Οκτωβρίου 1964.

Δεν ήταν μόνο ο απίστευτος ρυθμός με τον οποίο έτρεξε στο τελευταίο κομμάτι της κούρσας ο Νεοζηλανδός δρομέας, ώστε να καταφέρει να ξεφύγει από τους αντιπάλους του και να τερματίσει πρώτος με μεγάλη διαφορά. Αλλά και το γεγονός ότι είχε κερδίσει πέντε ημέρες νωρίτερα το χρυσό μετάλλιο και στα 800 μ. και δεν είχε πάρει ουσιαστικά ανάσα επί μία ολόκληρη εβδομάδα!

Από τις 14 Οκτωβρίου, όταν έτρεξε τον πρώτο προκριματικό στο «οχτακοσάρι», δεν πήρε ουσιαστικά καθόλου ανάσα πέρα από ένα ρεπό στις 17, την επομένη της κατάκτησης του πρώτου χρυσού μεταλλίου. Μέσα σε διάστημα οκτώ ημερών έτρεξε έξι απαιτητικές κούρσες για να ολοκληρώσει αυτό το νταμπλ χρυσών μεταλλίων, το οποίο είναι σπάνιο για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Το πρόγραμμα είναι «φορτωμένο» και χρειάζονται περίσσεια αποθέματα αντοχής για να το φέρει εις πέρας οποιοσδήποτε αθλητής.

Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι τότε χρυσά μετάλλια και στα 800 και στα 1.500 μ. στους ίδιους Ολυμπιακούς Αγώνες είχε κερδίσει μόνο ο Βρετανός Άλμπερτ Χιλ, το 1920 στην Αμβέρσα, ο οποίος όμως είχε τρέξει έναν προκριματικό λιγότερο. Όπως δεν είναι τυχαίο κι ότι δεν το έχει επαναλάβει κανένας άλλος άνδρας αθλητής μετά τον Σνελ – κι αν συνυπολογίσουμε και τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα χρειάστηκε να φτάσουμε στο 2005 για να δούμε να το καταφέρνει ο Ρασίντ Ραμζί από το Μπαχρέιν, στη διοργάνωση του Ελσίνκι.

Στις γυναίκες έχει συμβεί συχνότερα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την Κέλι Χολμς το 2004 στην Αθήνα. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη σπανιότητα του κατορθώματος του Σνελ, ο οποίος ψηφίστηκε κορυφαίος αθλητής της Νέας Ζηλανδίας στον 20ό αιώνα και αφότου κρέμασε τα παπούτσια του έγινε ένας διακεκριμένος επιστήμονας στον τομέα της φυσιολογίας της άσκησης.

Πολυαθλητής από μικρό παιδί

Ο Σνελ γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1938 στο Οπουνάκε, μία μικρή παραθαλάσσια πόλη στα δυτικά του Βόρειου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας, από το 1949 όμως η οικογένειά του μετακόμισε στην επαρχία του Γουαϊκάτο, αρκετά χιλιόμετρα πιο βόρεια.

Σ’ εκείνα τα μέρη και ειδικά εκείνα τα χρόνια, η σωματική άσκηση ήταν κομμάτι της καθημερινότητας. Έτσι, ο μικρός Πίτερ καταπιάστηκε με πολλά αθλήματα. Από ομαδικά όπως το ράγκμπι, το κρίκετ και το χόκεϊ, μέχρι ατομικά όπως το μπάντμιντον, το γκολφ και το τένις, πέρα από το τρέξιμο όπου σημείωνε διακρίσεις σε σχολικούς αγώνες στις 880 γιάρδες και το μίλι. Ειδικά στο τένις έδειχνε ιδιαίτερη κλίση και είχε κατακτήσει τουρνουά στα οποία μετείχαν πολλοί αξιόλογοι παίκτες της ίδιας ηλικίας.

Όταν ήταν 17 ετών, όμως, ο διακεκριμένος προπονητής στίβου, Άρθουρ Λίντιαρντ, τον είδε σε μία προπόνηση στην παραλία Μαριγουάι κι έβαλε σκοπό να τον κάνει αφοσιωμένο δρομέα. Ο Σνελ δίστασε στην αρχή, μια και ο Λίντιαρντ του έδωσε την εντύπωση ότι ήταν δογματικός σε ό,τι αφορούσε τον αθλητισμό και την προπόνηση. Πέρασαν δύο χρόνια για να αποφασίσει να συνεργαστεί μαζί του, αφού στο μεταξύ είχε ρίξει το ατομικό ρεκόρ του στις 880 γιάρδες (κάτι παραπάνω από 800 μ.) στο 1:54.0.

Άρχισε να προπονείται σκληρά, τρέχοντας τόσο μεγάλες αποστάσεις όσο και σπριντ για να βελτιώσει την αντοχή του χωρίς να χάσει την ταχύτητά του. Δεν ήταν όμως απλό. Την πρώτη φορά που ολοκλήρωσε τη δύσκολη διαδρομή των 35 χλμ. στην οροσειρά Γουαϊτάκερε, σωριάστηκε εξαντλημένος στο έδαφος και ξέσπασε σε κλάματα. Πίστευε ότι δεν θα είχε το σθένος που απαιτούνταν για να εκπληρώσει τους υψηλούς στόχους του.

Ο Λίντιαρντ, όμως, αποδείχθηκε καλός δάσκαλος και του έδωσε μεγάλο κίνητρο για να πετύχει όταν ύστερα από μία σειρά καλών επιδόσεων στις 220 γιάρδες του εκμυστερεύθηκε: «Είσαι πιο γρήγορος από οποιονδήποτε άλλον δρομέα έχει περάσει απ’ τα χέρια μου. Δεν θα έχεις εύκολο έργο με την προπόνηση αντοχής, αλλά πιστεύω ότι θα γίνεις ένας από τους καλύτερους δρομείς της Νέας Ζηλανδίας».

Το απρόσμενο χρυσό στη Ρώμη

Αν και έχασε οριακά την πρόκριση στους Αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας του 1958, ο Σνελ έδειξε… τα δόντια του την χρονιά που ακολούθησε. Αρχικά κέρδισε τις εντυπώσεις όταν νίκησε σε έναν αγώνα 2.000 μ. τον  Μάρει Χάλμπεργκ, τον οποίο επίσης προπονούσε ο Λίντιαρντ, ενώ άλλη μία νίκη του στον πρώτο διεθνή αγώνα του στη Μελβούρνη του έδωσε το δικαίωμα να συμμετάσχει στα 800 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη.

Οι προοπτικές διάκρισης ήταν ελάχιστες, μια και ήταν 26ος στην παγκόσμια κατάταξη του αγωνίσματος και με ελάχιστη πείρα από μεγάλους αγώνες. Πέρα από αυτό, στη Νέα Ζηλανδία επικρατούσαν χειμερινές συνθήκες όταν κορυφωνόταν η προετοιμασία για τη διοργάνωση κι αναγκαζόταν να προπονείται σε δρόμους από άσφαλτο, που δεν είχαν καμία σχέση με το καρβουνίδι που είχε τότε ο στίβος στις μεγάλες διοργανώσεις.

Ο ίδιος, ωστόσο, πίστευε ότι ήταν ικανός να φτάσει τουλάχιστον στον τελικό. Κέρδισε τη σειρά του στον πρώτο γύρο βελτιώνοντας το ατομικό του ρεκόρ (1:48.2) και στον προημιτελικό βγήκε δεύτερος, ελάχιστα πίσω από τον Βέλγο παγκόσμιο ρέκορντμαν Ρότζερ Μουνς, ο οποίος ήταν και το μεγάλο φαβορί για το χρυσό μετάλλιο. Τον νίκησε, όμως, στον ημιτελικό, όπου βελτίωσε κι άλλο το ρεκόρ του με 1:47.3 – θα ήταν και ολυμπιακό, μάλιστα, αν στην πρώτη σειρά ο Τζαμαϊκανός Τζορτζ Κερ δεν το είχε κατεβάσει στο 1:47.2.

Και πάλι, όμως, κανείς δεν τον υπολόγιζε. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Adidas, η οποία ήταν χορηγός των αγώνων, χάρισε ένα καινούριο ζευγάρι παπούτσια στους πέντε φιναλίστ των 800 μ. και αγνόησε τον 21χρονο Νεοζηλανδό, μια και οι επιτελείς της θεωρούσαν ότι δεν είχε ελπίδες για το βάθρο. Τούτο, όμως, δεν ενόχλησε τον Σνελ, ο οποίος αγωνιζόταν με παπούτσια που είχε κατασκευάσει ο Λίντιαρντ και είχαν πρόσθετο ελαστικό υλικό στη φτέρνα, ώστε να περιορίζεται η καταπόνηση από τον σκληρό στίβο του «Ολίμπικο» της Ρώμης.

Ο νεαρός δρομέας έκανε κούρσα αναμονής και ήταν πέμπτος μέχρι την τελευταία στροφή. Τότε έκανε την επίθεσή του ο Μουνς, ο οποίος ακολουθούσε υπομονετικά τον Ελβετό Κρίστιαν Βέγκλι και φαινόταν ότι θα ήταν αυτός ο νικητής. Ο Βέλγος κοίταζε δεξιά του, μια και ο Κερ έκανε κι αυτός την επίθεσή του από την εξωτερική κι έτσι άργησε να αντιληφθεί το σπριντ του Σνελ, ο οποίος είχε βρει κενό στον εσωτερικό διάδρομο και κάλπαζε για τη νίκη.

Ο Νεοζηλανδός προσπέρασε τον Μουνς και τερμάτισε πρώτος με… σπασμένα φρένα και σημείωσε νέο ολυμπιακό ρεκόρ (1:46.48 με το ηλεκτρονικό χρονόμετρο), αφήνοντας άφωνους τους 70.000 θεατές που βρίσκονταν στην κερκίδα. Μισή ώρα αργότερα, ο Χάλμπεργκ κέρδισε κι αυτός το χρυσό μετάλλιο στα 5.000 μ. και η Νέα Ζηλανδία γεύτηκε ένα εντυπωσιακό νταμπλ. Ήταν η απόλυτη δικαίωση για τον Λίντιαρντ, ο οποίος είχε πιστέψει και στους δύο αθλητές του.

Η χρονιά των παγκόσμιων ρεκόρ

Όπως είναι γνωστό, το δύσκολο δεν είναι να ανεβείς στην κορυφή, αλλά να παραμείνεις εκεί. Κι ο Σνελ φρόντισε να αποδείξει ότι η νίκη του στη Ρώμη δεν ήταν συμπτωματική. Γεύτηκε για πρώτη φορά την ικανοποίηση της κατάρριψης ενός παγκοσμίου το 1961, όταν ως μέλος της ομάδας σκυταλοδρομίας στο μίλι (4×1.609 μ.) μαζί με τον Χάλμπεργκ, τον Γκάρι Φίλποτ και τον Μπάρι Μαγκί κάλυψαν την απόσταση σε 16:23.8.

Την ίδια περίοδο είχε αρχίσει να εξασκείται και στο μίλι με σκοπό να ρίξει την επίδοσή του γύρω στα 3:57 κι εξέπληξε κι ο ίδιος τον εαυτό του όταν στις 27 Ιανουαρίου 1962 έτρεξε την απόσταση σε 3:54.4, βελτιώνοντας κατά ένα δέκατο του δευτερολέπτου το παγκόσμιο ρεκόρ του Αυστραλού Χερμπ Έλιοτ που άντεχε από το 1958! Δύο εβδομάδες αργότερα σημείωσε διπλό παγκόσμιο ρεκόρ στα 800 μ. και τις 880 γιάρδες (1:44.3 και 1:45.1 αντίστοιχα) σε μια κούρσα στο στάδιο του Κράιστσερτς, το οποίο διέθετε στίβο με χλοοτάπητα! Tον Μάρτιο ο Σνελ βελτίωσε το ρεκόρ των 800 μ. και στον κλειστό στίβο (1:49.9).

Για όσους γνωρίζουν από κλασικό αθλητισμό, πρόκειται για επιδόσεις που ήταν αδιανόητες για την εποχή. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1:44.3 άντεξε ως εθνικό ρεκόρ των 800 μ. μέχρι το 2024, οπότε και το κατέρριψε ο Τζέιμς Πρέστον με 1:44.04, ενώ στους περισσότερους Ολυμπιακούς Αγώνες που ακολούθησαν, οι αθλητές κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο με πιο αργές επιδόσεις. Ακόμα και το 2021, ο Κενυάτης Εμάνουελ Κορίρ τερμάτισε πρώτος με 1:45.06!

Ο Σνελ βελτίωνε διαρκώς τους χρόνους του και φάνταζε ως το μεγάλο φαβορί για τα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια τόσο στα 800 όσο και στα 1.500 μ. το 1964 στο Τόκιο. Σε σύγκριση με τη Ρώμη, όπου είχε πάει εντελώς άγνωστος και τους έπιασε όλους στον ύπνο, τώρα πια τον υπολόγιζαν όλοι. Η πίεση που είχε να διαχειριστεί ήταν εντελώς διαφορετική, ενώ και οι αναφορές στην προσπάθειά του να επαναλάβει το κατόρθωμα του Χιλ από το 1920, πρόσθεταν ακόμα περισσότερο άγχος.

Ο διπλός θρίαμβος στο Τόκιο

Στην πράξη, πάντως, ο Σνελ αγχωνόταν μόνο για το πώς θα διαχειριζόταν τη σωματική επιβάρυνση από τις έξι κούρσες που θα έτρεχε μέσα σε μία εβδομάδα. Πίστευε απόλυτα στον εαυτό του, προβληματιζόταν όμως για τη μετάβαση στα 1.500 μ., απ’ τη στιγμή που οι περισσότεροι από τους ανταγωνιστές του θα ρίχνονταν φρέσκοι στη μάχη.

Πράγματι στα 800 μ. ο Νεοζηλανδός δρομέας δεν αντιμετώπισε το παραμικρό πρόβλημα. Έφτασε χαλαρά στον τελικό που διεξήχθη στις 16 Οκτωβρίου 1964, όπου αν και βρέθηκε προς στιγμήν σε δύσκολη θέση, κατάφερε να επιβάλει την ανωτερότητά του. Λίγο πριν από το τελευταίο βιράζ ξέφυγε από τον Κερ, ο οποίος παρέμενε πολύ δυνατός και τον Κενυάτη Γουίλσον Κιπρούγκουτ, ο οποίος οδηγούσε σχεδόν από τα πρώτα μέτρα την κούρσα και με σταθερό τρέξιμο απέκτησε τη διαφορά που χρειαζόταν. Τερμάτισε πρώτος με χρόνο 1:45.1 βελτιώνοντας το ολυμπιακό ρεκόρ, ενώ τη δεύτερη θέση κατέλαβε τελικά ο Καναδός Μπιλ Κρόδερς με 1:45.6.

Το μονοήμερο ρεπό που ακολούθησε βοήθησε τον Σνελ να ανακτήσει δυνάμεις και να ριχτεί από την επόμενη μέρα με καλή ψυχολογία στη μάχη των 1.500 μ. Προσπάθησε να κάνει οικονομία δυνάμεων κι αυτό παραλίγο να του στοιχίσει στον προκριματικό (απ’ τον οποίο πέρασε ως τέταρτος στη σειρά που κέρδισε ο ανερχόμενος, τότε, Κενυάτης Κιπ Κέινο) κι έδειξε τις πραγματικές του δυνατότητες στον ημιτελικό, όπου τερμάτισε πρώτος με 3:38.8.

Στον τελικό της 21ης Οκτωβρίου ο Νεοζηλανδός δεν άλλαξε την αγαπημένη του τακτική. Παρακολουθούσε από κοντά τους προπορευόμενους και το βασικό του μέλημα ήταν να μην κλειστεί σε κάποιο κρίσιμο σημείο, όταν θα έπρεπε να κάνει την επίθεσή του.

Η στιγμή αυτή ήρθε περίπου 200 μέτρα πριν τον τερματισμό, όταν στην πρώτη θέση βρισκόταν ο συμπατριώτης του, Τζον Ντέιβις και στη δεύτερη ο Τσεχοσλοβάκος, Γιόζεφ Όντλοζιλ. Ο Σνελ πετάχτηκε σαν σφαίρα στην κεφαλή της κούρσας και χωρίς να κόψει ουσιαστικά ρυθμό στην τελική ευθεία, έκοψε πρώτος το νήμα με 3:38.1. Δεκαπέντε μέτρα μπροστά από τον Όντλοζιλ και τους υπόλοιπους δρομείς που έπεσαν μαζί στον τερματισμό.

«Ένιωσα ένα υπέροχο συναίσθημα εκπλήρωσης του στόχου μου», δήλωσε πολλά χρόνια αργότερα ο Σνελ, περιγράφοντας τι ένιωσε εκείνη τη στιγμή. «Στη Ρώμη αισθανόμουν αρχικά δυσπιστία και κατόπιν ενθουσιασμό, όμως στο Τόκιο προσδοκούσα ότι θα νικήσω. Ήμουν απλώς χαρούμενος που τα είχα καταφέρει».

Μελέτησε τα όρια της ανθρώπινης αντοχής

Ο Σνελ έκλεισε το μαγικό 1964 βελτιώνοντας κι άλλο το παγκόσμιο ρεκόρ στο μίλι τον Νοέμβριο στο Όκλαντ (3:54.1 ή 3:54.04 με ηλεκτρονικό χρονόμετρο). Λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν τότε ότι δεν είχε μέλλον στον στίβο, παρά το γεγονός ότι η ερασιτεχνική φύση του αθλητισμού απέτρεπε τους περισσότερους νέους να συνεχίσουν να αγωνίζονται για πολλά χρόνια.

Ύστερα από μια σειρά από ήττες από τον Όντλοζιλ, τον Κρόδερς και τον ανερχόμενο Αμερικανό δρομέα Μπιλ Ράιαν, ο τρεις φορές χρυσός ολυμπιονίκης ανακοίνωσε το καλοκαίρι του 1965 την απόσυρσή του από τους στίβους. Τον πρώτο καιρό εργάστηκε ως υπάλληλος σε καπνοβημιοχανία (τι ειρωνεία, για έναν δρομέα ημιαντοχής!) κι ύστερα από το άδοξο τέλος του γάμου του, αποφάσισε να κάνει τη μεγάλη αλλαγή – σαν αυτές που συνήθιζε στις κούρσες του. Μετακόμισε στις ΗΠΑ προκειμένου να ακολουθήσει πιο εξειδικευμένες σπουδές εργοφυσιολογίας.

Το 1974 πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στον κλάδο της Ανθρώπινης Απόδοσης, το 1982 έλαβε διδακτορικό στη Φυσιολογία της Άσκησης από το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον και στη συνέχεια ακολούθησε καριέρα ως διεθνώς αναγνωρισμένος φυσιολόγος της άσκησης στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Τέξας. Τι πιο ταιριαστό για έναν ολυμπιονίκη της ημιαντοχής να μελετήσει επιστημονικά τους μηχανισμούς που έκαναν έναν άνθρωπο γρήγορο και ανθεκτικό; Ο Σνελ ήταν περήφανος για την πρόοδό του και δεν δίσταζε να χαρακτηρίζει τις ακαδημαϊκές επιδόσεις του ισάξιες με τις αντίστοιχες αθλητικές.

Παρά την προχωρημένη ηλικία του, ο Σνελ – ο οποίος έλαβε τον τίτλο του σερ το 2000 – δεν εγκατέλειψε τον αθλητισμό. Ασχολήθηκε με τον αγωνιστικό προσανατολισμό (orienteering) και το 2003 κέρδισε το πρωτάθλημα των ΗΠΑ στην κατηγορία άνω των 65 ετών. Αξιοποίησε, επίσης, το παλιό του ταλέντο στο τένις παίζοντας πινγκ πονγκ – μάλιστα συμμετείχε στους Παγκόσμιους Αγώνες Βετεράνων το 2017, στην κατηγορία άνω των 75 ετών.

Την ίδια χρονιά δώρισε στο Μουσείο της Νέας Ζηλανδίας δύο από τα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια που κέρδισε (το χρυσό του 1960 στα 800 μ. κι άλλο ένα από το 1964), το κύπελλο που του είχε απονεμηθεί το 1962 για το παγκόσμιο ρεκόρ στο μίλι, αλλά και το δεξί παπούτσι που φορούσε στη Ρώμη από το ζευγάρι που είχε κατασκευάσει γι’ αυτόν ο Λίντιαρντ. Ανάμεσα στις πολλές τιμές που έζησε, ήταν και η ανέγερση ενός ορειχάλκινου ανδριάντα του στο Οπουνάκε, τον Μάιο του 2007. Πέθανε στο σπίτι του στο Ντάλας από καρδιακή ανεπάρκεια στις 12 Δεκεμβρίου 2019, μόλις πέντε ημέρες προτού κλείσει τα 81 του χρόνια.

«Ο Πίτερ Σνελ είναι για το τρέξιμο ό,τι και ο σερ Έντμουντ Χίλαρι για την ορειβασία», είχε πει κάποτε ο συναθλητής του (όταν έσπασαν το παγκόσμιο ρεκόρ στη σκυταλοδρομία του μιλίου) Μπάρι Μαγκί. Κι όταν βρίσκεται άνθρωπος, έστω και παλιός φίλος, που τολμά να σε βάλει στο ίδιο βάθρο με τον πρώτο κατακτητή του Έβερεστ, τότε δεν μπορεί. Είσαι ξεχωριστός.

Πηγές: www.olympedia.org («Peter Snell»), worldathletics.org («Triple Olympic gold medallist Snell dies»), athletics.org.nz («SIR PETER SNELL’S STORY»), www.theguardian.com («Sir Peter Snell obituary»), www.runnersworld.com («Middle Distance Running Legend Peter Snell Dies at 80»), www.whanganuihigh.school.nz («Tribute to Peter Snell at Cooks Gardens»), www.tepapa.govt.nz («News: Sir Peter Snell gifts his medals and shoe to the nation»), en.wikipedia.org («Peter Snell», «Athletics at the 1964 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 21 Οκτωβρίου

2023: Πεθαίνει σε ηλικία 86 ετών ο σερ Μπόμπι Τσάρλτον, θρύλος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι ένας από τους κορυφαίους Άγγλους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.

2020: Ο Πέντρο Μαρτίνς φτάνει τις 15 νίκες με τον Ολυμπιακό στα Κύπελλα Ευρώπης με 1-0 επί της Μαρσέιγ (90’+1 Χασάν) για το Chanmpions League και γίνεται ο πολυνίκης προπονητής του συλλόγου στους εκτός συνόρων αγώνες, αφήνοντας δεύτερο τον Ντούσαν Μπάγεβιτς (14).

2018: Ο Στέφανος Τσιτσιπάς κατακτά τον πρώτο επαγγελματικό τίτλο της καριέρας του, το Όπεν της Στοκχόλμης, νικώντας στον τελικό με 2-0 σετ (6-4, 6-4) τον Λετονό Έρνεστ Γκούλπις. Είναι ταυτόχρονα η πρώτη φορά που Έλληνας τενίστας κατακτά τίτλο του Tour της ΑΤΡ.

2014: Ο Νοτιοαφρικανός παραολυμπιονίκης Όσκαρ Πιστόριους κρίνεται ένοχος για τον εξ αμελείας φόνο της συντρόφου του, Ρίβα Στίνκαμπ, τον Φεβρουάριο του 2013 και καταδικάζεται σε φυλάκιση πέντε ετών.

2007: Ο Φινλανδός Κίμι Ράικονεν κερδίζει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Formula 1 για πρώτη φορά στην καριέρα του χάρη στη νίκη του στο γκραν πρι της Βραζιλίας που τον φέρνει έναν βαθμό πιο πάνω στην κατάταξη από τον Λιούις Χάμιλτον.

2003: Οδυνηρές ήττες γνωρίζουν ο Ολυμπιακός (1-0 από τη Γαλατασαράι στην Κωνσταντινούπολη) και η ΑΕΚ (1-0 στο «Απόστολος Νικολαΐδης» από την Αϊντχόφεν) στο πλαίσιο της φάσης των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ.

2001: Ο Εθνικός Αστέρας κάνει τη μεγάλη έκπληξη στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής μια και νικά με 2-0 την ΑΕΚ στο γήπεδο της Καισαριανής με γκολ των Κοντόπουλου (53′) και Παπαδημητρίου (90’+2). Την παράσταση κλέβει ο προπονητής των νικητών, Νίκος Αλέφαντος, που φωνάζει μετά τη λήξη στον κόσμο «ποιος Σάντος και αρχ…, μυαλό ρε, Αλέφαντος».

1998: Με γκολ του εορτάζοντα Αλέξη Αλεξανδρή ο Ολυμπιακός νικά με 1-0 τον Άγιαξ και κάνει βήμα πρόκρισης στους «8» του Τσάμπιονς Λιγκ.

1992: Με γκολ του Γιώργου Βαΐτση στο 86′ ο Ολυμπιακός νικά με 1-0 τη Μονακό στο «Λουί ΙΙ» και κάνει μεγάλο βήμα πρόκρισης στους «8» του Κυπέλλου Κυπελλούχων.

1991: Σε απεργία διαρκείας κατεβαίνουν οι Έλληνες καλαθοσφαιριστές ύστερα από την κατάθεση σχεδίου νόμου που περιορίζει τα μεταγραφικά τους δικαιώματα και ευνοεί τις ελληνοποιήσεις ξένων παικτών.

1990: Το ατύχημα που προκαλεί ο Άιρτον Σένα βγάζοντας εκτός πίστας και τον Αλέν Προστ στον 1ο γύρο του γκραν πρι της Σουζούκα, εξασφαλίζει στον Βραζιλιάνο πιλότο τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στη Formula 1, μια και η διαφορά του από τον Γάλλο στη γενική κατάταξη διατηρείται στους 11 βαθμούς, έναν αγώνα πριν το τέλος.

1987: Χάρη σ’ ένα εκπληκτικό γκολ που πετυχαίνει ο Δημήτρης Σαραβάκος στο 5ο λεπτό, ο Παναθηναϊκός νικά 1-0 τη Γιουβέντους στο ΟΑΚΑ και κάνει το πρώτο βήμα για την πρόκριση στους «16» του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.

1984: Ο Αυστριακός Νίκι Λάουντα κατακτά τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή της Formula 1 με μισό βαθμό διαφορά από τον Γάλλο, Αλέν Προστ. Ο Προστ κερδίζει το τελευταίο γκραν πρι της σεζόν στην Πορτογαλία, όμως ο Λάουντα τερματίζει δεύτερος και κρατά την πρώτη θέση στην κατάταξη των οδηγών.

1979: Η Νορβηγίδα Γκρέτα Βάιτζ κερδίζει τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης με χρόνο 2 ώρες 27:33. Είναι η πρώτη φορά που μια γυναίκα τρέχει την απόσταση των 42.195 μέτρων σε λιγότερο από δυόμισι ώρες.

1970: Ο Παναθηναϊκός συντρίβει με 3-0 τη Σλόβαν Μπρατισλάβας στη Λεωφόρο (3′ Δομάζος, 55′ Αντωνιάδης, 87′ Δεληγιάννης) στον πρώτο αγώνα για τον 2ο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Θα πάρει την πρόκριση αφού θα ηττηθεί μόνο με 2-1 στη ρεβάνς.

1968: Παρά το γεγονός ότι ταλαιπωρείται από χρόνιο άσθμα, η Αυστραλή Λιν ΜακΚλέμεντς κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα πεταλούδα των Ολυμπιακών Αγώνων της Πόλης του Μεξικού με 1:05.5. Στο αντίστοιχο αγώνισμα των ανδρών νικητής αναδεικνύεται ο Αμερικανός Νταγκ Ράσελ με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (55.9).

1964: Ο Αιθίοπας Αμπέμπε Μπικίλα γίνεται ο πρώτος αθλητής που κερδίζει το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στον Μαραθώνιο για δεύτερη διαδοχική διοργάνωση, μια και τερματίζει πρώτος στο Τόκιο με χρόνο 2 ώρες 11:12 (παγκόσμιο ρεκόρ). Στο ύψος των ανδρών το χρυσό μετάλλιο κερδίζει ο Σοβιετικός Βαλέρι Μπρούμελ στην ισοβαθμία με τον Αμερικανό Τζον Τόμας στα 2.18 μ. (που συνιστούν ολυμπιακό ρεκόρ).

1964: Η Πολωνία κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4×100 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (43.6). Η επίδοση, ωστόσο, θα σβηστεί από τα κατάστιχα έξι χρόνια αργότερα, αφού στο μεταξύ η τελευταία σπρίντερ της ομάδας, Εύα Κουομποκόφσκα, θα αποτύχει σε ένα αμφιλεγόμενο τεστ φύλου και θα της απαγορευτεί η συμμετοχή σε αγώνες γυναικών. Παγκόσμιο ρεκόρ σημειώνει και η ομάδα των ΗΠΑ στο αντίστοιχο αγώνισμα των ανδρών (39.0), η οποία κερδίζει το χρυσό μετάλλιο χάρη στο εκπληκτικό τελευταίο σπριντ του Μπομπ Χέιζ.

1953: Η Μικτή Κόσμου στην οποία αγωνίζονται οι Κουμπάλα, Μπονιπέρτι, Νόρνταλ, Ζέμπετς, Χάναπι κ.ά. αναδεικνύεται ισόπαλη 4-4 με την Εθνική Αγγλίας σε φιλικό που διεξάγεται στο Γουέμπλεϊ, στο πλαίσιο του εορτασμού των 90 χρόνων από την ίδρυση της αγγλικής ομοσπονδίας.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News