Εργκίν Αταμάν: Κατά συρροήν εγκλήματα, καμία τιμωρία

Το λιγότερο που είχε να κάνει, ήταν να μη στείλει πάλι στο παρκέ πέντε παίκτες υπό την επήρεια… υπνωτικών. Και τους είδε να κάνουν πέντε λεπτά για να σκοράρουν.

Το ελάχιστο που είχε να κάνει ως προς τον Κέντρικ Ναν, ήταν να του δώσει έστω ένα tip ώστε να μη βραχυκυκλώνει με ένα απλό νταμπλ τιμ πάνω του. Και τον είδε να ανεβαίνει (μετά τα 3 και τα 5 στις προηγούμενες ήττες) στα 6 λάθη. Τα τέσσερα σχεδόν συνεχόμενα, χαρίζοντας στα τρία εξ αυτών έτοιμα καλάθια στη Βαλένθια στον αιφνιδιασμό.

Ο Εργκίν Αταμάν δεν απέτυχε απλώς στον Παναθηναϊκό. Δύο χρόνια μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας που ορθώς την πιστώθηκε σε μεγάλο βαθμό, δεν εμφάνισε όλη τη χρονιά τίποτα. Μόνιμη επωδός του, ότι η ομάδα του θα μιλήσει στα κρίσιμα. Οτι «χτίστηκε» για να το σηκώσει στο «σπίτι» της, ότι μόνο αυτό την ενδιαφέρει.

Ακυρη συλλογιστική, φυσικά. Δεν φτιάχνεις έναν γαλαξία αστέρων με το μεγαλύτερο μπάτζετ, δεν φέρνεις μεσούσης της σεζόν τον περσινό MVP του φάιναλ φορ, μόνο και μόνο για να «κλέψεις» ένα ματσάκι στα πλέι οφ και να τρυπώσεις στη γιορτή του ΟΑΚΑ. Ακόμα και ενδεχόμενη πρόκριση επί της Βαλένθια, δεν θα έσβηνε τις μουντζούρες. Μα δεν ήρθε ούτε αυτή, παρά το 2-0 μέσα στην Ισπανία.

Φαντάζει απίστευτο, αλλά οι τρεις συνεχόμενες ήττες ήρθαν με πανομοιότυπο τρόπο: χαλαρό ξεκίνημα λες και πρόκειται για φιλικό, τρέξιμο και όντως φτάσιμο (sic) των προπορευόμενων, κλατάρισμα πάνω που είχε σημάνει η ώρα της τελικής αντεπίθεσης. Κάκιστη χρήση των challenges (με αποκορύφωμα χθες, που δεν έγιναν δις όταν «έπαιρνε» βάσει κανονισμών στο διάστημα της πλημμύρας), φυσικά τεχνικές ποινές στα χειρότερα δυνατά σημεία.

Προτού πετάξει (από τα νεύρα του τούτη τη φορά και μάλλον όχι υπολογισμένα) το μπουκάλι νερό, ο Αταμάν είχε δει τους «πορτοκαλί» να τρέχουν επιμέρους 19-1. Ακριβώς μετά το μοναδικό «πράσινο» προσπέρασμα στο σκορ. Εκ νέου επιστροφή, μείωση στους έξι πόντους, σερί 10-0 οι γηπεδούχοι για το 71-55!

Κοινός παρονομαστής, ο Ναν και τα… λάθη του. Βγήκε στο 35-18, στη μέγιστη τιμή δηλαδή της διαφοράς, γύρισε το παιχνίδι. Ηταν μέσα και στη δεύτερη πλημμύρα, άλλωστε από δική του ευγενική χορηγία γράφτηκε στον αιφνιδιασμό αυτό ακριβώς το 71-55. Λάθη, συνώνυμα τις περισσότερες φορές καλαθιών στο τρανζίσιον για την αντίπαλο.

Τις ευθύνες του Αμερικανού τις αναλύσαμε πριν από ένα μήνα, δεν χρειάζεται να γινόμαστε μετά… αποκλεισμόν προφήτες. Τι έκανε όμως και ο προπονητής του ώστε να τον βοηθήσει στις παγίδες και τα ντουμπλαρίσματα των Βαλενθιάνων πάνω του; Νάδα.

Είτε έβγαινε στο μαρκάρισμά του και ο ψηλός του πικ εν ρολ είτε βοηθούσε ο αμυντικός που είχε χρεωμένο τον Τι Τζέι Σορτς (συνήθως ο Καμ Τέιλορ), ο αριστερόχειρας Αμερικανός κλεινόταν ψηλά, κοντά στη σέντρα. Αργούσε να δώσει την μπάλα, άλλωστε δεν έβρισκε και εύκαιρο «σκαλοπάτι». Και χάριζε καλάθια…

Ο Ναν έμεινε σίγουρα απροστάτευτος από τους διαιτητές που δεν του έδιναν το παραμικρό φάουλ, μα ακόμα πιο απροστάτευτο τον άφησε ο προπονητής του. Να πεις ότι υπήρχε το οποιοδήποτε άλλο πλάνο; Πάλι καλά που μπήκαν μερικά turnaround σουτ-προσευχές του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, του μοναδικού που βρήκε λύσεις σε απονενοημένα ποσταρίσματα. Διότι από συνεργασίες (η ομάδα της μιας μονάκριβης ασίστ στην άλλη περίοδο), άσ’ τα να πάνε.

Το ημίχρονο έληξε με τον ελληνικό σύλλογο να έχει 23 πόντους και τον ισπανικό 22 μονάχα στα 10 πρώτα δευτερόλεπτα των επιθέσεών του! Το μεγαλύτερο SOS, το οποίο ούτε στο Game 5 διαβάστηκε. Στα κουτουρού στην άμυνα, γιουρούσια στην επίθεση. Μπάσκετ τουρλού τουρλού, για να μιλήσουμε και στη γλώσσα του υπευθύνου.

Σκυλιάζουν απέναντί του

Φτάνουμε λοιπόν στην ανάπαυλα και ο άνθρωπος που υποσχόταν προ ημερών ότι δεν θα έκανε ξανά λεκτική επίθεση σε παίκτη του δημοσίως, το… διέπραξε. Πιο άγαρμπα από ποτέ: «με τον Σορτς μέσα, παίζουμε τέσσερις εναντίον πέντε». Εν ώρα αγώνα, για τον καλύτερο σκόρερ του στη σειρά βάσει των λεπτών συμμετοχής!

Κορυφαίος στην πρόκριση στo play-in επί της Μονακό με 21 πόντους, ο κοντοπίθαρος γκαρντ ήταν διψήφιος και στους τρεις πρώτους προημιτελικούς, δίχως να υπερβεί ποτέ τα 21 λεπτά. Στους δύο τελευταίους έμεινε όντως non-factor, αλλά σε 6+5 λεπτάκια. Δεν βρήκε χώρο να φτάσει στα σουτάκια μέσης απόστασης, χάλασε όντως επιθέσεις με την drop άμυνα που τον έπαιζαν.

Σχέδιο αποφόρτισής του; Εκμετάλλευσής του; Κανένα. Ενας παίκτης που (εν αντιθέσει με τον Λορέντζο Μπράουν πέρυσι) κάθε άλλο παρά τα έχει φορτώσει στον κόκορα. Φιλότιμος, άνιωθος φαινομενικά στα σκωτσέζικα ντους που του επιφυλάσσει ο τεχνικός του όλη τη χρονιά. Τουλάχιστον βρήκαμε ποιος θα βάλει 30 πόντους του χρόνου στον Παναθηναϊκό, στην (ΟΚ, μάλλον απίθανη) περίπτωση που μείνει ο κόουτς και φύγει ο ίδιος.

Ξεχάσατε ότι ο Αταμάν είδε φέτος και την απογοητευτική Αρμάνι να αποχωρεί θριαμβεύτρια από το ΟΑΚΑ, με κορυφαίο, ναι, τον Μπράουν (17 π., 5 ασίστ); Τον ίδιο Μπράουν που αγνοούνταν πιο πριν και που έκτοτε έχει τεθεί εκτός πλάνων και στο Μιλάνο; Κορυφαίος της νικήτριας Μπάγερν στο Μόναχο ήταν ο επίσης περσινός «πράσινος» Γουένιεν Γκέιμπριελ (6/6 δίποντα, 5 ριμπάουντ). Μέχρι και ο Αντετοκούνμπο του Αρη σκύλιασε και νίκησε τον Αταμάν, με ρεσιτάλ ευστοχίας στις βολές στο Αλεξάνδρειο! Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μικροπρεπής σαν τον Ρισόν Χολμς και τα emojis του ώστε να πάρει γλυκιά ρεβάνς από τον άνθρωπο που θεωρεί ότι τον αδίκησε.

Και μια και ο λόγος για βολές… Βρέθηκε πιο άστοχος μπασκετμπολίστας σε δαύτες από τον Κώστα. Ο Νιλ Σακό της Βαλένθια, που είχε 1/14 στη σειρά! Γιατί, κατά το πρότυπο του «hack-a-Shaq», να μη δούμε και «hack-a-Sako»; Ε, ούτε αυτό έγινε…

Καμία έμπνευση, κανένα τρικ. Παρά μόνο το ρίξιμο αίφνης στα βαθιά του Βασίλη Τολιόπουλου ως αντι-Σορτς, παρ’ ότι πρόσφατα ο Τούρκος είχε κράξει εν ώρα αγώνα και τον Ελληνα γκαρντ! Στο δε τέλος των αγώνων, σπανίως τον ακούσαμε να εξηγεί τι έφταιξε. Αλλωστε στις περισσότερες ήττες είχε φροντίσει να αποβληθεί και δεν παρευρισκόταν στις συνεντεύξεις Τύπου.

Χθες, παρευρέθηκε. Και με το που του υπενθυμίστηκε η δήλωση του περί παραίτησης αν αποτύχει να πάει στο φάιναλ φορ, σηκώθηκε και έφυγε! Σε άλλες περιόδους κρίσεως δεν μιλούσε ούτε στις Media Days, ασεβής αποδείχθηκε και με συναδέλφους του. Ακόμα και στο ελληνικό πρωτάθλημα, που ούτε μία ούτε δύο φορές παρακολουθούσε καθιστός και αμέτοχος τα παιχνίδια, σχεδόν κοιτάζοντας το πάτωμα.

Οταν… σηκώθηκε με τον Κολοσσό, ήταν αργά. Δεν απέφυγε την ήττα ούτε από τον τότε ουραγό της Basket League μέσα στο ΟΑΚΑ. Απέφυγε, αντιθέτως, τη χειραψία στον Πέδρο Μαρτίνεθ και τον Γιώργο Μπαρτζώκα σε κάποιες από τις αμέτρητες αναμετρήσεις με Βαλένθια και Ολυμπιακό. Εγωκεντρικός, εγωμανής, εγωπαθής και… αιγόκερως, αφού γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου.

Κάπου εδώ, ίσως χρειάζεται να επισημανθεί το προφανές. Από τον «ταβερνιάρη Αχταρμάν» μέχρι το «έχασε τα αποδυτήρια, δεν δούλεψε και απέτυχε σε διαδοχικές σεζόν» υπάρχει χαοτική απόσταση. Μία τριακονταετής παρουσία σε πάγκους με 3+3 (πλην Ευρωλίγκας) ευρωπαϊκά τρόπαια ούτε αμαυρώνεται ούτε πολύ περισσότερο ακυρώνεται από δύο κάκιστες σεζόν. Ούτε και από… δυόμιση, αν σκεφτούμε ότι πριν το φρενήρες φίνις της περιόδου 2023-24, η εικόνα του Παναθηναϊκού ήταν και τότε προβληματική.

Ψηλοί δεν υπάρχουν, μα τεχνικοί υπάρχουν

Κλασικός κόουτς που του αρέσει να δίνει ελευθερίες στους παίκτες του και δη στους γκαρντ του, έχει στο παλμαρέ του τρομερές επιτυχίες και ηχηρότατες αποτυχίες. Απλώς, από πέρυσι, δείχνει σα να μη τον ενδιαφέρει ούτε καν να κάνει τα προφανή. Δεν γίνεται να επιστρέφει από ενάμιση χρόνο απραξίας ο Ματίας Λεσόρ, να διώχνει τους Χολμς και Ομέρ Γιούρτσεβεν και να μην παίρνει «πεντάρι». Αφήνοντας τον (ακόμα) εμφανώς ανέτοιμο Γάλλο και τον «σβησμένο» βετεράνο Κένεθ Φαρίντ βορά στα 3+1 (ξεχάσατε τον Μουσταφά Φαλ;) θηρία του Ολυμπιακού στους επικείμενους ελληνικούς τελικούς…

Ειρήσθω εν παρόδω, ο Λεσόρ δήλωσε ευθαρσώς πως «ήμασταν απροετοίμαστοι στα παιχνίδια με τη Βαλένθια». Πόσο πιο καθαρά να μιλήσει κανείς για το ανύπαρκτο τακτικό πλάνο; Πρώτα και κύρια, ο Αταμάν «έχασε» τους ίδιους τους παίκτες του με τη συμπεριφορά του. Η αλήθεια είναι πως σε αρκετές οριακές στιγμές, έσωζε το τομάρι του (κυρίως πέρυσι) με ματσάρες ο Κώστας Σλούκας. Ο Αταμάν ατύχησε να χάσει τον πολύπειρο γκαρντ με τραυματισμό πριν τους άρτι ολοκληρωθέντες προημιτελικούς.

Βέβαια ο Σλούκας ήταν παρών στις 9 Απριλίου στη «Ροτζ Αρίνα», που η Βαλένθια είχε συντρίψει την ελληνική ομάδα με 102-84. Ξέρετε, τότε που βγήκε μετά το τέλος ο Αταμάν και δήλωσε ότι δεν θέλει στα πλέι οφ τη Βαλένθια, γιατί δεν ταιριάζει στη δική του ομάδα έτσι όπως παίζει. Η Βαλένθια! Στον Παναθηναϊκό! Και φυσικά, τού έκατσε αυτή ακριβώς στην ποστ σίζον. Και έμεινε στα δύο όντως καλά του κοουτσαρίσματα στην πρώτη επίσκεψη εκεί για τους «8»…

Πίσω στην Αθήνα, επέτρεψε (αν δεν έλαβε πρωτοβουλία για) την τοιχοκόλληση στα αποδυτήρια μιας παραποιημένης δήλωσης του Γιαν Μοντέρο. Εν είδει ψυχολογικής ντόπας στους παίκτες του. Μόνος του πήρε τα δύο ματς στο ΟΑΚΑ ο Δομινικανός… Και στο πέμπτο, που πήρε μονάχα πέντε προσπάθειες, έκανε τα πάντα (ακόμα και τρεις τάπες, ένα από τα επτά ρεκόρ καριέρας του στη σειρά) και είχε PIR 24. Μάλλον εκείνος είδε την τροποποιημένη δήλωσή του και σκύλιασε.

Η αδικαιολόγητα αφ’ υψηλού αντιμετώπιση των καταστάσεων από τον κόουτς διαπότισε και το πρωτοπαλίκαρό του μέσα στις τέσσερις γραμμές. Τον Ναν. Παίκτες-«κλειδιά» της προπέρσινης κούπας είναι πια σκιά του εαυτού τους (Ντίνος Μήτογλου, ακόμα και ο Πάνος Καλαϊτζάκης), ο πολυτάλαντος Αλέξανδρος Σαμοντούροβ έχει χαθεί και σκέφτεται κι αυτός το NCAA.

Η δε μόνιμη γκρίνια για τη διαιτησία αφενός τον καθιστά αντιπαθή στον ουδέτερο φίλαθλο, αφετέρου τον κάνει να χάνει το δίκιο του όταν όντως οι «γκρι» τα βλέπουν ανάποδα. Και όταν πραγματικά έχει δίκιο να ξιφουλκήσει για τα σφυρίγματα, τα βάζει με τις… σημαίες (περσινά πλέι οφ στο ΣΕΦ) και -εντελώς στο άκυρο, χρονικά- με την ελληνοποίηση του Τόμας Γουόκαπ.

«Εντάξει, να φύγει. Και ποιος να έρθει; Η αγορά των τοπ προπονητών είναι στεγνή», ο αντίλογος που ακούγεται επί μήνες. Εξακολουθεί να ακούγεται, παρ’ ότι ο άνθρωπος που βαρέθηκε να κάνει τακτικά (και «πνευματικά», ψυχολογικά) ματ απέναντι στον Αταμάν αποτελεί το ζωντανό (αντι)παράδειγμα. Ο Μαρτίνεθ, φυσικά.

Αν ένας 65χρονος με καριέρα σε μικρομεσαίες ως επί το πλείστον ομάδες της χώρας του είναι ικανός να παραδώσει ένα τέτοιο (σε βάθος μάλιστα μιας ολόκληρης αγωνιστικής περιόδου) masterclass στο τοπ επίπεδο, εσείς τι λέτε; Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις για τον πάγκο, πέραν των δοκιμασμένων (για να μην πούμε κάτι σε άλλο σε «-σμένων» και θεωρηθούμε ιερόσυλοι) Ζέλικο Ομπράντοβιτς και Τσάβι Πασκουάλ; Κατά τύχη, ή όχι, ο Καταλανός είναι υπεύθυνος για την έτερη φετινή δυσάρεστη έκπληξη της Ευρωλίγκας και ο κορυφαίος κόουτς όλων των εποχών για την περσινή και προπέρσινη.

Ισως όντως να είναι δίκαιο για τον Τούρκο, που χάρισε μια ολόκληρη Ευρωλίγκα μετά από μακρά περίοδο ύφεσης, να κλείσει τη χρονιά και να προσπαθήσει να διασκεδάσει τις εντυπώσεις στους εγχώριους τελικούς.

Σίγουρα δεν είναι αυτοκτονικό να την κλείσει αυτός που με τους Αρηδες και τις Βαλένθιες (sic) προωθείται στην άκρη του πάγκου και γυρίζει σε ελάχιστα λεπτά τεράστιες διαφορές. Ο ίδιος που μας σύστησε με μισθούς-ψίχουλα παντελώς άγνωστα κολεγιόπαιδα που τα έλεγαν Κέβιν Πάντερ, Αλφα Ντιάλο, Τάισον Κάρτερ, Γκλιν Γουάτσον, Τάι Οντιάσε. Ολοι τους, πια, αστέρες ή βασικά στελέχη συλλόγων της Ευρωλίγκας, χώρια οι διάφοροι Κάιλ Ολμαν και Αρ Τζέι Κόουλ που έπονται.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News