Σαν Σήμερα - Γκούναρ Γκρεν: Ο «καθηγητής» της Μίλαν οδήγησε τη Σουηδία σε τελικό Μουντιάλ στα 37 του

Αν λέμε σήμερα ότι ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Λούκα Μόντριτς και ο Λιονέλ Μέσι έχουν καταργήσει τους νόμους της βιολογίας, με ολόκληρα επιστημονικά επιτελεία να τους υποστηρίζουν, τι μπορούμε να πούμε για τον Γκούναρ Γκρεν;

Τηρουμένων των αναλογιών, ο Σουηδός μεσοεπιθετικός που αποτέλεσε την πρώτη συλλαβή της θρυλικής τριπλέτας «Γκρε-Νο-Λι» της Μίλαν, ήταν μεγαλύτερος από τους τρεις σύγχρονους σούπερ σταρ όταν οδήγησε την εθνική ομάδα της πατρίδας του στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958. Ήταν γεννημένος στις 31 Οκτωβρίου 1920, παρ’ όλα αυτά τα πόδια του τον κρατούσαν ώστε όχι μόνο να αγωνιστεί σε πέντε από τα έξι ματς της Σουηδίας, αλλά να είναι και πρωταγωνιστής, παρά το γεγονός ότι είχε ουσιαστικά αποσυρθεί από τη δράση!

Το αναφέρουμε αυτό διότι τη σεζόν 1957-58 ήταν παίκτης-προπονητής στην Εργκρίτε, η οποία αγωνιζόταν τότε στη Β’ Κατηγορία. Ο ίδιος, μάλιστα, είχε αγωνιστεί σε ελάχιστα παιχνίδια αφού είχε επικεντρωθεί στα τεχνικά του καθήκοντα. Όμως, η ιδέα της συμμετοχής σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και μάλιστα στα πάτρια εδάφη δεν τον άφησε ασυγκίνητο, ενώ κανείς στη Σουηδία δεν μπορούσε να του πει «όχι». Υπήρχαν νεότεροι παίκτες, οι οποίοι όμως δεν μπορούσαν να συγκριθούν μαζί του σε αξία ή στην επιρροή που θα ασκούσαν στην ομάδα. Έτσι, ο Άγγλος προπονητής, Τζορτζ Ρέινορ, τον εμπιστεύθηκε και δικαιώθηκε πανηγυρικά.

Για πολλά χρόνια, μάλιστα, ο Γκρεν κατείχε και το ρεκόρ του μεγαλύτερου σε ηλικία σκόρερ σε αγώνα τελικής φάσης Μουντιάλ. Ήταν 37 ετών και 236 ημερών στις 24 Ιουνίου 1958, όταν με ένα δυνατό σουτ έξω απ’ την περιοχή έστειλε την μπάλα στο δεξί «Γ» της εστίας της Δυτικής Γερμανίας στο 81ο λεπτό του μεταξύ τους ημιτελικού στο «Ούλεβι» του Γκέτεμποργκ. Με αυτό το γκολ η Σουηδία πήρε προβάδισμα με 2-1 έναντι της παγκόσμιας πρωταθλήτριας και τελικά επικράτησε με 3-1, αφού στο 88′ ο Κουρτ Χάμριν σκόραρε με μια εκπληκτική προσπάθεια από πλάγια θέση.

Οι Δυτικογερμανοί είχαν προηγηθεί στο 23′ με δυνατό σουτ του Χανς Σέφερ, όμως δέκα λεπτά αργότερα δέχθηκαν την ισοφάριση από τον Λέναρτ Σκόγκλουντ και στη συνέχεια όλα τους πήγαν στραβά. Στο 58′ ο Ούγγρος διαιτητής Ιστβάν Ζολτ απέβαλε τον αριστερό τους μπακ Έριχ Γιουσκόβιακ για ένα σκληρό φάουλ στον Χάμριν, δεν έκανε όμως το ίδιο λίγο αργότερα, όταν ο Σίγκβαρντ Πάρλινγκ των γηπεδούχων τραυμάτισε τον Φριτς Βάλτερ. Ο αρχηγός των «πάντσερ» αναγκάστηκε να συνεχίσει το παιχνίδι επειδή τότε δεν επιτρέπονταν οι αλλαγές, δεν μπόρεσε όμως να βοηθήσει ουσιαστικά κι έτσι η πολύ ποιοτική ομάδα της Σουηδίας επικράτησε.

Πέρα απ’ το Γκρεν, στη σύνθεσή της είχε και το «Λι» της Μίλαν, τον πολυσύνθετο μεσοεπιθετικό Νιλς Λίντχολμ, ο οποίος ήταν και ο μόνος απ’ τους τρεις που έπαιζε ακόμα στους «ροσονέρι». Έλειπε το «Νο», ο Γκούναρ Νόρνταλ, ο οποίος δεν αποδέχθηκε την πρόσκληση να δοκιμάσει την τύχη του στη διοργάνωση στα 36 του, το «παρών» όμως έδωσαν άλλοι σπουδαίοι παίκτες.

Οι προαναφερθέντες Σκόγκλουντ και Χάμριν πραγματοποιούσαν κι αυτοί καριέρα στην Ιταλία εκείνη την περίοδο, όπως και ο σέντερ χαφ Μπενγκτ Γκούσταφσον, ενώ ο σέντερ φορ Άγκνε Σίμονσον έμελλε να περάσει για λίγο από τη Ρεάλ Μαδρίτης το 1960 και πολύ αργότερα θα τον ζούσαμε και στη χώρα μας, ως προπονητή του Ηρακλή.

Δίδαξε ποδόσφαιρο κόντρα στην Ουγγαρία

Αν και στον ημιτελικό με τη Δυτική Γερμανία ο Γκρεν πέτυχε το μοναδικό του γκολ στο Μουντιάλ του 1958, την κορυφαία εμφάνισή του την πραγματοποίησε στο ματς της φάσης των ομίλων κόντρα στην άλλη φιναλίστ του 1954, την Ουγγαρία.

Αγωνιζόμενος πιο πίσω απ’ ό,τι οι περισσότεροι μέσα δεξιά της εποχής του, ο 37χρονος τότε άσος οργάνωσε με μαεστρία το παιχνίδι της Σουηδίας και πέρασε κάθετες μπαλιές που δημιούργησαν πολλά προβλήματα στην αμυντική γραμμή των Μαγυάρων – που είχαν κατέβει σ’ εκείνο το τουρνουά χωρίς τον Φέρεντς Πούσκας και τον Σάντορ Κότσις.

Το μεγάλο προσόν του Γκρεν, άλλωστε, ήταν το μυαλό του. Στη Μίλαν είχε το προσωνύμιο «professore», δηλαδή «καθηγητής», επειδή ήξερε να διαβάζει το παιχνίδι απ’ τη θέση του μες στο γήπεδο και να αξιοποιεί τους χώρους με σωστές πάσες. Τον χαρακτήριζε επίσης ωριμότητα από τότε που ήταν νέος και πολλοί υποστηρίζουν ότι υπήρξε ποδοσφαιριστής που ήταν μπροστά από την εποχή του.

Ο Γκρεν δεν είχε συμμετοχή στα δύο γκολ που πέτυχε ο Χάμριν και χάρισαν στη Σουηδία τη νίκη με 2-1, όμως μαζί με τον σκόρερ ήταν οι δύο πολυτιμότεροι παίκτες της. Η παρουσία του ήταν πολύτιμη και στη νίκη της πρεμιέρας επί του Μεξικού (3-0), ενώ σε υψηλά επίπεδα κινήθηκε η απόδοσή του και στον προημιτελικό με τη Σοβιετική Ένωση (2-0).

Μόνο στον τελικό με τη Βραζιλία το παιχνίδι του δεν μπόρεσε να είναι εξίσου αποτελεσματικό. Ο Ντίντι, ο Γκαρίντσα, ο Βαβά κι ο 17χρονος Πελέ κυριάρχησαν στον αγωνιστικό χώρο του «Ρασούντα» κι έφτασαν στον θρίαμβο με 5-2 και το μόνο που κατάφερε να κάνει ο Γκρεν ήταν να δώσει την ασίστ στον Σίμονσον, που πέτυχε το δεύτερο γκολ των Σκανδιναβών στο 80′.

Όχι ότι δεν συνιστούσε επιτυχία η πορεία μέχρι τον τελικό. Η Σουηδία δεν είχε καταφέρει καν να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 και μία από τις αιτίες ήταν ότι δεν επέτρεπε στους ποδοσφαιριστές της που είχαν γίνει επαγγελματίες εκτός συνόρων να αγωνιστούν στην εθνική της ομάδα. Έτσι οι «Γκρε-Νο-Λι» που είχαν μεταγραφεί στη Μίλαν από το 1949, δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής στους αγώνες της και έχασαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950.

Τα ζογκλερικά τον έκαναν διάσημο

Η Σουηδία είχε κρατήσει ουδέτερη στάση στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (αν και η κυβέρνησή της είχε κάνει αρκετές παραχωρήσεις στους Ναζί) και δεν είχε στείλει στρατιώτες στο μέτωπο. Έτσι, το εγχώριο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα συνεχίστηκε κανονικά όλα τα χρόνια και ο Γκρεν κατέκτησε τον τίτλο στην πρώτη του σεζόν με την Γκέτεμποργκ (1941-42).

Είχε χαρακτηριστεί παιδί-θαύμα, μια και το 1934 είχε κερδίσει έναν εθνικό διαγωνισμό ζογκλερικών κόλπων που είχε οργανώσει ο πρόεδρος της σουηδικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, Καρλ Λίντε. Έκανε 126 διαδοχικά κοντρόλ με την μπάλα χωρίς αυτή να πέσει στο έδαφος και όχι μόνο κέρδισε άνετα την χάλκινη πλακέτα που ήταν το έπαθλο, αλλά έγινε θέμα και στις εφημερίδες της εποχής. Ορισμένοι από τους αντιπάλους του, άλλωστε, ήταν αρκετά μεγαλύτεροι σε ηλικία και αγωνίζονταν ήδη σε συλλόγους της κορυφαίας κατηγορίας.

Αγωνιζόταν ήδη σε ένα ανεξάρτητο σωματείο, τη Στριξ και αργότερα πέρασε και από τη Λίντχολμεν προτού ενταχθεί το 1937 στην Γκόρντα, μία μικρή ομάδα του Γκέτεμποργκ αγωνιζόταν στην Allsvenskan. Τις μεγαλύτερες στιγμές, πάντως, τις έζησε όταν μεταπήδησε στη μεγάλη ομάδα της πόλης, με την οποία εκτός από το πρωτάθλημα του 1942, κέρδισε το 1946 και την πρώτη «χρυσή μπάλα» που απένειμε η λίγκα για το κορυφαίο παίκτη της διοργάνωσης. Το 1947 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 18 γκολ.

Και τις δύο εκείνες σεζόν πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Νόρσεπινγκ, στην οποία αγωνιζόταν ο Νόρνταλ κι από το 1946 και ο Λίντχολμ. Οι τρεις τους έμελλε να ενώσουν για πρώτη φορά τις δυνάμεις τους στην Εθνική Σουηδίας, στην οποία ο Γκρεν είχε κάνει ντεμπούτο από το 1940 (σε μία φιλική εκτός έδρας νίκη επί της Φινλανδίας με 3-2). Η συνύπαρξή τους στην επιθετική γραμμή στο ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του 1948 στο Λονδίνο, ήταν μία αποκάλυψη για όσους είχαν την τύχη να το παρακολουθήσουν.

Η Σουηδία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο νικώντας με 3-1 στον τελικό τη Γιουγκοσλαβία, με τον Γκρεν να σημειώνει δύο γκολ και τον Νόρνταλ ένα. Ο τελευταίος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του τουρνουά με επτά τέρματα και λίγους μήνες αργότερα πήρε μεταγραφή στη Μίλαν. Το καλοκαίρι του 1949 έπεισε και τους Γκρεν και Λίντχολμ να τον ακολουθήσουν στο Σαν Σίρο κι έτσι δημιουργήθηκε η τριπλέτα που έγραψε Ιστορία.

Το πρώτο πρωτάθλημα έπειτα από 44 χρόνια

Η Μίλαν είχε στεφθεί για τελευταία φορά πρωταθλήτρια Ιταλίας το 1907 και τα χρόνια του Μεσοπολέμου είχε περιπέσει σε ανυποληψία. Τους τίτλους μοιράζονταν η Γιουβέντους, η Μπολόνια και η συμπολίτισσά της Αμπροζιάνα-Ίντερ (όπως ήταν τότε η ονομασία της γνωστής μας Ίντερ) κι εκείνη είχε ταβάνι την τέταρτη θέση, αν και συνήθως τερμάτιζε χαμηλότερα.

Μετά τον πόλεμο ήταν η σειρά της μεγάλης Τορίνο να κυριαρχήσει, όμως το ξεκλήρισμά της στην αεροπορική τραγωδία της Σουπέργκα, τον Μάιο του 1949, άλλαξε τα δεδομένα. Η Μίλαν (στην οποία τερματοφύλακας έπαιζε ο Λορέντζο Μπουφόν, μεγάλος θείος του γνωστού μας Τζανλουίτζι) δυνάμωσε με την προσθήκη των τριών Σουηδών και το 1951 έδωσε τέλος στην αναμονή 44 χρόνων. Ύστερα από σκληρή μάχη με την Ίντερ έκοψε πρώτη το νήμα το νήμα και στέφθηκε πρωταθλήτρια.

Ο Γκρεν, ο οποίος είχε κερδίσει ήδη το προσωνύμιο «καθηγητής» για το εγκεφαλικό παιχνίδι του, δημιούργησε πολλά από τα 34 γκολ που σημείωσε ο Νόρνταλ, ενώ πέτυχε εννιά κι ο ίδιος. Η εκτίμηση που του είχαν οι άνθρωποι του συλλόγου στον Σουηδό μεσοεπιθετικό λόγω της ικανότητάς του να κατευθύνει τους συμπαίκτες του μες στο γήπεδο, τους έκανε να τον χρίσουν παίκτη-προπονητή για ένα σύντομο διάστημα το 1952. Εκείνος, όμως, ήταν ακόμα αρκετά νέος και ήθελε να συνεχίσει να παίζει.

Το 1953 η τριπλέτα «Γκρε-Νο-Λι» έμεινε ορφανή από το πρώτο συνθετικό της. Ο Γκρεν έκλεισε τον κύκλο του στη Μίλαν και μεταγράφηκε στη Φιορεντίνα, όπου δίδαξε ποδόσφαιρο για άλλα δύο χρόνια. Αγωνιζόταν πλέον πιο πίσω και περιοριζόταν στα δημιουργικά του καθήκοντα και σκόραρε όλο και λιγότερο. Το ίδιο έκανε και ως παίκτης της Τζένοα τη σεζόν 1955-56, που αποδείχθηκε και η τελευταία του στη Serie A.

Του είχε λείψει η πατρίδα του κι έτσι έπιασε δουλειά ως παίκτης-προπονητής στην Εργκρίτε, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αγωνιζόταν στη Β’ Κατηγορία. Από το 1957 είχε ρίξει βάρος στην ιδιότητα του προπονητή, αλλά – όπως προαναφέραμε – αυτό δεν τον εμπόδισε να επιστρέψει πλήρως στη δράση για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 και να κάνει τη διαφορά.

Ξεκρεμούσε τα παπούτσια του περιστασιακά

Στις 26 Οκτωβρίου 1958 ο Γκρεν αγωνίστηκε για τελευταία φορά με τη Σουηδία σε ένα φιλικό 4-4 με τη Δανία. Ουσιαστικά τότε εγκατέλειψε την ποδοσφαιρική δράση, έχοντας στο ενεργητικό του 57 συμμετοχές και 32 γκολ με την εθνική ομάδα και περισσότερες από 400 αγώνες και 140 γκολ σε συλλογικό επίπεδο. Ωστόσο, η εξυπνάδα που είχε ως ποδοσφαιριστής, δεν τον βοήθησε να κάνει σπουδαία καριέρα ως προπονητής.

Με εξαίρεση την άνοδο της Εγκρίτε στην Allsvenskan το 1958, δεν σημείωσε κάποια άλλη σπουδαία επιτυχία καθισμένος στον πάγκο. Σύντομο ήταν και το πέρασμά του από τη θέση του τεχνικού διευθυντή της Γιουβέντους, το 1961 και τα χρόνια που ακολούθησαν εργάστηκε σε ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών. Περιστασιακά ξεκρεμούσε τα παπούτσια του, όπως τo 1963 και το 1964 που αγωνίστηκε σε 22 αγώνες της ΓΚΑΪΣ στη δεύτερη κατηγορία.

Ακόμα και το 1976, όταν οδήγησε την Όντεβολντ στην άνετη κατάκτηση του τίτλου στην τέταρτη κατηγορία, αγωνίστηκε συμβολικά ως αλλαγή στον εκτός έδρας αγώνα με την Μπένγκτσφορς με τον οποίο έκλεισε η σεζόν (7-1). Ήταν 56 ετών και η συμμετοχή του χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από τους πιο νέους θεατές, που είχαν ακούσει πολλά από τους μεγαλύτερους για τον θρύλο των δεκαετιών του ’40 και του ’50, αλλά δεν τον είχαν δει με σορτσάκι στο γήπεδο.

Ο Γκρεν πρόλαβε και είδε το 1990 τον Ροζέ Μιλά να του παίρνει το ρεκόρ του γηραιότερου σκόρερ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μέχρι τον θάνατό του, στις 10 Νοεμβρίου 1991, ήταν ακόμα δεύτερος στην κατάταξη, όμως τώρα που όλο και περισσότεροι ποδοσφαιριστές αντέχουν και διακρίνονται ακόμα και μετά τα 40, έχει πέσει πολύ πιο χαμηλά. Θα μνημονεύεται, πάντως, για πολλές δεκαετίες ακόμα ως ο πρώτος «παππούς» των Μουντιάλ, αφού η συμβολή του στη διάκριση της Σουηδίας το 1958 ήταν τεράστια.

Ο χάλκινος ανδριάντας του Γκρεν κοσμεί εδώ και χρόνια τον περίβολο του (ανακαινισμένου πλέον) «Ούλεβι», του γηπέδου στο οποίο είχε λάμψει σαν σήμερα το 1958. To 2004 εισήχθη μετά θάνατον στο Hall of Fame του σουηδικού ποδοσφαίρου, ενώ ανάλογη τιμή του έχει κάνει και η Μίλαν, όπως φυσικά και στους συνοδοιπόρους του, Νόρνταλ και Λίντχολμ.

Πηγές: www.acmilan.com (www.gp.se «Gunnar Gren hyllas på 100-årsdagen: ”Långt före sin tid”»), en.wikipedia.org («Gunnar Gren», «1958 FIFA World Cup», «Football at the 1948 Summer Olympics»), www.svenskafans.com («100 år av profiler: Gunnar Gren — Professor i fotboll»), transfermarkt.com («Gunnar Gren»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 24 Ιουνίου

2021: Η UEFA ανακοινώνει την απόφασή της να καταργήσει τον κανόνα του εκτός έδρας γκολ στους διπλούς αγώνες των νοκ άουτ φάσεων στις διοργανώσεις της.

2018: Ο Χάρι Κέιν γίνεται ο τρίτος παίκτης της Εθνικής Αγγλίας που σημειώνει χατ τρικ σε αγώνα τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στο 6-1 επί του Παναμά. Οι δύο προηγούμενοι ήταν ο Τζεφ Χαρστ στον τελικό του 1966 με τη Δυτική Γερμανία (4-2 στην παράταση) και ο Γκάρι Λίνεκερ κόντρα στην Πολωνία το 1986 (3-0).

2014: Η Εθνική Ελλάδας προκρίνεται για πρώτη φορά στην ιστορία της στη νοκ άουτ φάση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου, αφού νικά 2-1 την Ακτή Ελεφαντοστού με εύστοχο πέναλτι του Γιώργου Σαμαρά στο τρίτο λεπτό των καθυστερήσεων. Η Εθνική μας είχε προηγηθεί στο 43′ με τον Ανδρέα Σάμαρη, ο οποίος είχε μπει ως αλλαγή στο 12′ αντί του τραυματία Παναγιώτη Κονέ. Οι Αφρικανοί είχαν ισοφαρίσει στο 74′ με τον Αλφρέ Μπονί.

2012: Η Ιταλία αποκλείει την Αγγλία με 4-2 στα πέναλτι στον τελευταίο χρονικά προημιτελικό του Euro της Ουκρανίας και της Πολωνίας. Ο αγώνας λήγει ισόπαλος 0-0 και στα πέναλτι μοιραίοι είναι οι δύο παίκτες με το όνομα Άσλεϊ, ο Γιανγκ και ο Κόουλ.

2011: Πεθαίνει σε ηλικία 77 ετών ο καταξιωμένος Κροάτης προπονητής ποδοσφαίρου, Τόμισλαβ Ίβιτς, ο οποίος είχε περάσει και από τον πάγκο του Παναθηναϊκού το 1986.

2010: Η Σλοβακία νικά με 3-2 την κάτοχο του τίτλου Ιταλία και προκρίνεται στους «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Νοτίου Αφρικής, στην παρθενική παρουσία της σε τελική φάση. Πρωταγωνιστής του αγώνα είναι ο 22χρονος Μάρεκ Χάμσικ της Νάπολι, ο οποίος δίνει την ασίστ για το ένα από τα δύο γκολ που πετυχαίνει ο Ρόμπερτ Βίτεκ, ενώ συμμετοχή στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα έχει ο εν ενεργεία παίκτης της Ξάνθης, Ζντένκο Στρμπα, καθώς και ο Έρικ Γέντρισεκ, που θα φορέσει τη φανέλα της αργότερα (2017-19).

2004: Η Πορτογαλία προκρίνεται στους «4» του Euro που διοργανώνεται στη χώρα της, αποκλείοντας στα πέναλτι την Αγγλία (6-5) ύστερα από έναν δραματικό αγώνα που λήγει 2-2 στην παράταση (83′ Ποστίγκα, 110′ Ρουί Κόστα/3′ Όουεν, 115′ Λάμπαρντ). Πρωταγωνιστής στην ψυχοφθόρο διαδικασία είναι ο Πορτογάλος τερματοφύλακας Ρικάρντο, ο οποίος αποκρούει το τελευταίο και καθοριστικό πέναλτι του Ντάριους Βασέλ αφού έχει βγάλει τα γάντια του.

1998: Η Ισπανία αποκλείεται από τη φάση των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γαλλίας, παρά τη νίκη της επί της Βουλγαρίας με 6-1. Tην ίδια ώρα η Παραγουάη νικά με 3-1 τη Νιγηρία (που έχει εξασφαλίσει την πρόκριση) και περνάει εκείνη ως δεύτερη.

1990: Η Αργεντινή νικά με 1-0 τη Βραζιλία σε αγώνα της φάσης των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιταλίας. Οι Βραζιλιάνοι υπερέχουν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα κι έχουν και δύο δοκάρια, όμως στο 81′ ο Ντιέγκο Μαραντόνα κάνει ό,τι θέλει την άμυνά της και δίνει την ασίστ στον Κλαούντιο Κανίγια, ο οποίος θα πετύχει το γκολ που κάνει τη διαφορά. Αργότερα την ίδια μέρα, η Δυτική Γερμανία παίρνει ρεβάνς από την Ολλανδία για την ήττα της στον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1988. Τη νικά με 2-1 χάρη σε τέρματα του Γιούργκεν Κλίνσμαν (51′) και του Αντρέας Μπρέμε (81′). Μειώνει στο 90′ με πέναλτι ο Ρόναλντ Κούμαν.

1989: Η Εθνική Ελλάδας προκρίνεται στον τελικό του Ευρωμπάσκετ της Γιουγκοσλαβίας νικώντας στον ημιτελικό τη Σοβιετική Ένωση με 81-80, με τον Νίκο Γκάλη να πετυχαίνει 45 πόντους και τον Φάνη Χριστοδούλου να ευστοχεί στο σουτ τριών πόντων που χαρίζει τη νίκη.

1988: Εκδίδεται η εγκύκλιος των μεταγραφών βάσει της οποίας δίνεται για πρώτη φορά το δικαίωμα στις ελληνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης να χρησιμοποιούν έναν αλλοδαπό παίκτη στο εγχώριο πρωτάθλημα.

1984: Η Ισπανία προκρίνεται στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Γαλλίας, νικώντας με 5-4 στα πέναλτι τη Δανία. Το σκορ του κανονικού αγώνα είναι 1-1 (67′ Μαθέδα/7′ Λέρμπι) και μοιραίος παίκτης για τους Δανούς είναι ο Πρέμπεν Έλκιερ, που στέλνει άουτ το τελευταίο πέναλτι.

1978: Η Βραζιλία κατακτά την τρίτη θέση στο Μουντιάλ της Αργεντινής, αφού νικά με 2-1 την Ιταλία στον μικρό τελικό. Οι Ιταλοί ανοίγουν το σκορ με τον Κάουζιο (38′), όμως η «σελεσάο» απαντά με δύο εκπληκτικά γκολ των Νελίνιο (64′) και Ντιρσέου (72′).

1962: Ο Ολυμπιακός νικά με 3-2 τον Πανιώνιο στο «Γ. Καραϊσκάκης» (9′ Υφαντής, 36′, 41′ Αρ. Παπάζογλου/64′ Γ. Γιαννακόπουλος, 71′ Αθανασούλας) και προκρίνεται στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, όπου τρεις ημέρες αργότερα θα αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό.

1958: Με μεγάλο πρωταγωνιστή τον 17χρονο Πελέ, ο οποίος σημειώνει χατ τρικ (53′, 58′, 74′) η Βραζιλία συντρίβει με 5-2 τη Γαλλία και προκρίνεται στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Σουηδίας. Ο Βαβά (1′) και ο Ντιντί (39′) πετυχαίνουν τα υπόλοιπα δύο γκολ, ενώ για τους «Μπλε» σκοράρουν ο Φοντέν (9′) κι ο Πιαντονί (83′).

1956: Η ΑΕΚ κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας επικρατώντας στον τελικό του Ολυμπιακού με 2-1. Ο Χανιώτης ανοίγει το σκορ για την Ένωση στο 22′, ο Δαρίβας ισοφαρίζει στο 27′ και το τελικό σκορ διαμορφώνει στο 67′ ο Κανάκης με έξοχο πλασέ, αφού πρώτα έχει αποφύγει τρεις αντιπάλους.

1950: Αρχίζει στη Βραζιλία το 4ο Παγκόσμιο Κύπελλο, που είναι και το πρώτο που διεξάγεται μετά τη διακοπή λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στον παρθενικό αγώνα, η Βραζιλία συντρίβει με 4-0 το Μεξικό με δύο γκολ του Αντεμίρ (30′, 79′), ένα του Ζαΐρ (65′) και ένα του Μπαλτάζαρ (71′).

1935: Η Εθνική Ελλάδας αναδεικνύεται ισόπαλη 2-2 με τη Ρουμανία στη Σόφια, στο πλαίσιο του Βαλκανικού Κυπέλλου. Και τα δύο ελληνικά γκολ πετυχαίνει ο Κώστας Χούμης του Εθνικού Πειραιώς (10′, 15′) και με την καλή του εμφάνιση προξενεί το ενδιαφέρον της ρουμανικής Βένους Βουκουρεστίου, στην οποία θα μεταγραφεί ένα χρόνο αργότερα.

1928: Ολοκληρώνεται το πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο, το οποίο κατακτά ο Άρης, με τη νίκη του με 3-1 επί του Εθνικού Πειραιώς στη Θεσσαλονίκη.

1894: Η νεοσύστατη Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αποφασίζει την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων και τη διεξαγωγή τους κάθε τέσσερα χρόνια, αρχής γενομένης από το 1896 στην Αθήνα.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News