Νίκος Σαρίδης: Στον δρόμο του «Ζιζού» και… του «Γουχού»

Η αλήθεια είναι ότι τον Αλβαρο Αρμπελόα τον είχαμε ξεχασμένο, παρατημένο σε κάποιο σκονισμένο  άλμπουμ της Panini. Ωσπου ο άλλοτε μπακ απ’ τη Σαλαμάνκα -43 ετών πια (έχει γενέθλια το Σάββατο)- ανακοινώθηκε ως αντικαταστάτης του Τσάμπι Αλόνσο στον πάγκο της Ρεάλ.

Πολλοί ίσως ξαφνιάστηκαν, περιμένοντας κάποιο ηχηρό όνομα, αλλά να που ακόμη κι η Ρεάλ μπήκε στον πειρασμό της ανάδειξης προπονητή «εκ της σαρκός της». Είχε πράξει, βεβαίως, κάτι παρόμοιο και με τον Ζινεντίν Ζιντάν, αλλά σ’ εκείνη την περίπτωση η προαγωγή στην πρώτη ομάδα είχε κυρίως να κάνει με την προσωπικότητα και την αστερόσκονη του Γαλλοαλγερινού. Στην πραγματικότητα, διαχειριστή των σταρ  της μαδριλένικης ομάδας, αναζητούσε τότε ο Φλορεντίνο Πέρεθ, για διάδοχο του Ράφα Μπενίτεθ, όχι κάποιον κομιστή ρηξικέλευθων προπονητικών ιδεών. Κι εδώ που τα λέμε, διαχειριστής… ξε-διαχειριστής, ο «Ζιζού» ξεπέρασε ακόμη και τις προσδοκίες του προέδρου, αφού επί των ημερών του οι
«μερένχες» κατέκτησαν τρία Τσάμπιονς Λιγκ και δύο Διηπειρωτικά, χώρια τους εγχώριους τίτλους.

Αν το καλοσκεφτούμε, τo μοντέλο Αρμπελόα, περισσότερο με την Μπαρτσελόνα το έχουμε ταυτίσει, παρά
με τη «βασίλισσα της Ευρώπης», λόγω του Πεπ Γκουαρντιόλα και του Λουίς Ενρίκε, αλλά και του αείμνηστου Τίτο Βιλανόβα, αν κι ο τελευταίος διέφερε απ’ τους δύο άλλους διότι ως ποδοσφαιριστής  έφτασε να παίξει μόνο μέχρι την Μπάρτσα Αθλέτικ, όπως λέγεται η δεύτερη ομάδα των «μπλαουγκράνα». Εχει φορεθεί αρκετά το συγκεκριμένο μοντέλο και στην Ολλανδία, ενώ στην Ιταλία δεν
μπορώ να θυμηθώ πρόχειρα κάποιον άλλο πέραν του Σεσκ Φάμπρεγκας, ο οποίος κρέμασε τα παπούτσια του στην Κόμο κι αφού ανέβηκε εκεί ένα-ένα τα σκαλιά της προπονητικής ιεραρχίας, έφτασε να είναι από πέρυσι στην ανδρική ομάδα. Ειρήσθω εν παρόδω, ο 38χρονος Καταλανός είναι και  μικρομέτοχος της Κόμο.

Εχει εφαρμοστεί και στην Ελλάδα το μοντέλο Αρμπελόα, δηλαδή να ξεκινάει ο παλαίμαχος  ποδοσφαιριστής ενός συλλόγου την προπονητική του καριέρα απ’ τις υποδομές του κλαμπ και στο τέλος να προάγεται στην πρώτη ομάδα. Το έχει τιμήσει περισσότερο απ’ όλους ο ΠΑΟΚ, στα χρόνια του Ιβάν Σαββίδη. Πρώτα το εφάρμοσε με τον Βλάνταν Ιβιτς κι αργότερα με τον Πάμπλο Γκαρσία. Ενδιάμεσα το  επιχείρησε και με τον Γιώργο Γεωργιάδη, αλλά με λιγότερη επιτυχία. Κανείς τους, ωστόσο, δεν κατάφερε ή δεν είχε την ευκαιρία να φτάσει τον Ραζβάν Λουτσέσκου σ’ επίπεδο διακρίσεων και μακροημέρευσης  στον πάγκο. Βετεράνους ποδοσφαιριστές των ομάδων τους απασχόλησαν, φυσικά, ως προπονητές κι  άλλοι πρόεδροι, αλλά όχι ακολουθώντας την εξελικτική διαδικασία που ακολουθήθηκε στην περίπτωση του Αρμπελόα ή στις περιπτώσεις των πρώην του ΠΑΟΚ.

Δεν υπάρχει, πάντως, δικλίδα ασφαλείας για καμία μέθοδο επιλογής προπονητή.

Είτε γαλουχήσεις κάποιον δικό σου για την πρώτη ομάδα, ανεβάζοντάς τον σταδιακά απ’ τις ακαδημίες, είτε ρίξεις απευθείας στα βαθιά έναν απόμαχο ποδοσφαιριστή σου, είτε προσλάβεις τεχνικό χωρίς την παραμικρή  προηγούμενη σύνδεση με τον σύλλογο, τίποτα δεν σου εγγυάται ότι τ’ αποτελέσματα θα σε δικαιώσουν. Οση γοητεία κουβαλάει το ποδόσφαιρο, άλλο τόσο άτιμο είναι. Δεν υπακούει σε τέτοιου είδους νόρμες και συνταγές επιτυχίας και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο σ’ όλο τον κόσμο έχουν χαθεί αμύθητες περιουσίες. Και ποιος ξέρει πόσες ακόμη θα χαθούν.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News