Γιώργος Χελάκης: Η αυτού μεγαλειότης Αγιούμπ Ελ Καμπί, αλλά πέραν αυτής...

Η νίκη του Ολυμπιακού στις Σέρρες απέναντι στον Πανσερραϊκός ήταν από εκείνες που γράφονται στο μπλοκάκι του προπονητή με υπογράμμιση: oχι γιατί έπεισε. Αλλά γιατί ήταν αναγκαία.

Οι «ερυθρόλευκοι» πέρασαν με 1-2, χάρη στα δύο γκολ του Αγιούμπ Ελ Καμπί, όμως για ακόμη μία φορά φανέρωσαν τη χρόνια δυσκολία τους: να διασπάσουν οργανωμένες, κλειστές άμυνες χωρίς να περιμένουν την εκτέλεση από έναν και μόνο παίκτη, τον σέντερ φορ τους.

Στο πρώτο ημίχρονο ο Ολυμπιακός είχε την κατοχή, είχε την πρωτοβουλία, είχε και τέσσερις κλασικές ευκαιρίες. Δεν είχε, όμως, καθαρό μυαλό στην τελική ενέργεια. Η κυκλοφορία της μπάλας ήταν προβλέψιμη, οι μεταβιβάσεις στα πλάγια δεν συνοδεύονταν από κάθετες κινήσεις και οι χώροι που άφηνε ο Πανσερραϊκός δεν αξιοποιήθηκαν. Το πρόβλημα δεν ήταν η διάθεση· ήταν η έλλειψη ποδοσφαιρικής φαντασίας και ατομικής υπέρβασης.

Ο Αντρέ Λουίς έδειχνε ανήμπορος να πάρει ατομικές προσπάθειες και ο μόνος που δεν κρυβόταν ήταν για άλλη μια φορά ο Ζέλσον Μάρτινς. Στη μεσαία γραμμή ο Ντιόγκο Νασιμέντο επιχειρούσε να ρυθμίσει την κυκλοφορία αλλά δεν ήταν αποτελεσματικώς. Ηπαρουσία του Αντρέ Λουίς αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων. Ο Βραζιλιάνος δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός αγώνα που ζητούσε προσωπική ενέργεια, ντρίμπλα και καθαρό τελείωμα. Δεν πέρασε αντίπαλο ούτε μία φορά με πειστικό τρόπο, δεν δημιούργησε ρήγμα και, το κυριότερο, δεν απείλησε στοιχειωδώς εύστοχα.

Σε παιχνίδια απέναντι σε «χαμηλά» μπλοκ, τέτοιοι παίκτες καλούνται να γίνουν καταλύτες. Αντί γι’ αυτό, ο Ολυμπιακός έμεινε να ανακυκλώνει την κατοχή χωρίς ουσία. Ηλύση ήρθε (ξανά) από τον Ελ Καμπί. Με κεφαλιά στο 66’ και με κοντινό τελείωμα στο 70’, ο Μαροκινός υπενθύμισε πως αποτελεί τον βασικό πνεύμονα σκοραρίσματος της ομάδας.

Η επιστροφή του στα γκολ είναι ενθαρρυντική, διότι χωρίς αυτόν οι «ερυθρόλευκοι» μοιάζουν μπλοκαρισμένοι μπροστά. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν ο φορ δεν βρίσκει δίχτυα, ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται αφάνταστα να παράξει καθαρές ευκαιρίες. Και ενώ το 0-2 έδινε αέρα διαχείρισης, οι παρεμβάσεις του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ άλλαξαν τη ροή. Με την έξοδο του Ζέλσον Μαρτίνς και του Παναγιώτη Ρέτσου, ο Πανσερραϊκός πήρε μέτρα στο γήπεδο. Ο Ολυμπιακός έχασε την ικανότητά του να κρατήσει την μπάλα, να «παγώσει» τον ρυθμό και να προστατεύσει τον Τζολάκη. Η μείωση του σκορ (από αδράνεια της άμυνας) έφερε άγχος και οι Σερραίοι πίεσαν για την ισοφάριση.

Το τελικό 1-2 κρατά τους βαθμούς στο σακούλι. Δεν κρύβει, όμως, το βασικό έλλειμμα: απέναντι σε κλειστές άμυνες, ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να εξαρτάται υπερβολικά από τον σέντερ φορ του. Κι αυτό, σε μια σεζόν που κρίνεται στις λεπτομέρειες, δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ρίσκο.

Ωστόσο τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα αν ο πρώτος σκόρερ των ελληνικών γηπέδων δεν επέστρεφε ούτε αυτή τη φορά στα γκολ…

 

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News