Σαν Σήμερα - Στίβι Τσάλμερς: Ο ήρωας του Κυπέλλου Πρωταθλητριών της Σέλτικ είχε σωθεί από οπαδό... της Ρέιντζερς

Όταν ο Στίβι Τσάλμερς πέτυχε το γκολ που χάρισε στη Σέλτικ το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης, στο 85ο λεπτό του τελικού με την Ίντερ (2-1) στις 25 Μαΐου 1967, ελάχιστοι γνώριζαν ότι εκτός από καλός επιθετικός, ήταν κι ένας μαχητής της ζωής.

Ο σέντερ φορ των Bhoys είχε πετύχει και πιο δύσκολα τέρματα από εκείνο στη Λισαβώνα, το οποίο έγραψε με ανεξίτηλα γράμματα το όνομά του στην Ιστορία. Τότε δεν χρειάστηκε παρά να απλώσει ενστικτωδώς το πόδι του και να αλλάξει ελάχιστα την πορεία της μπάλας, που είχε πάρει ήδη τροχιά προς τα δίχτυα από το σουτ του Μπόμπι Μέρντοκ. Δεν θα είχε φτάσει, όμως, ποτέ μέχρι εκεί, αν το 1956 δεν είχε «σκοράρει» για να κρατηθεί στη ζωή.

Ήταν μόλις 19 ετών κι έπαιζε ακόμα ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά, στη Νιουμάρκετ Τάουν της Αγγλίας (μια και εκεί υπηρετούσε τη θητεία του στη Βασιλική Αεροπορία) όταν πήγε για εξετάσεις στο νοσοκομείο Μπέλβιντιρ της Γλασκώβης με συμπτώματα έντονης κεφαλαλγίας και υψηλού πυρετού. Πίστευε ότι απλώς είχε κρυώσει κι ότι θα ξεπερνούσε το πρόβλημα με μια απλή αντιβίωση. Μόνο όταν είδε τις κουρτίνες των διπλανών κρεβατιών να πέφτουν επειδή οι ασθενείς πέθαιναν, συνειδητοποίησε ότι μπορεί να έπασχε από κάτι πιο σοβαρό.

Από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια η φυματίωση θέριζε την πρωτεύουσα της Σκωτίας, λόγω των κακών συνθηκών διαβίωσης και του υπερπληθυσμού. Μόλις το 1952 ανακαλύφθηκαν θεραπείες που περιόρισαν σταδιακά τη θνητότητά της κάτω απ’ το 50%. Η διάγνωση για τον Τσάλμερς, όμως, ήταν ακόμα χειρότερη. Είχε προσβληθεί από φυματιώδη μηνιγγίτιδα, μια παραλλαγή της νόσου που πλήττει κυρίως παιδιά και μπορεί να αποβεί θανατηφόρα ακόμα και στις μέρες μας.

Εκείνα τα χρόνια, όποιος νοσούσε από φυματιώδη μηνιγγίτιδα οδηγούνταν με μαθηματική ακρίβεια στον θάνατο. Το μόνο που μπορούσε να του παρέχει το νοσοκομείο ήταν μια φαρμακευτική για ανακούφιση των συμπτωμάτων μέχρι να επέλθει το μοιραίο. Γι’ αυτό και ο γιατρός που παρακολουθούσε τον νεαρό ποδοσφαιριστή, αναγκάστηκε να του ανακοινώσει την πικρή αλήθεια. «Σου απομένουν τρεις βδομάδες ζωής»!

«Θρίαμβος της σύγχρονης ιατρικής»

Ο Τσάλμερς έμεινε αποσβολωμένος. Οι μέρες περνούσαν χωρίς να μπορεί να συνέλθει ψυχολογικά. Η άμμος στην κλεψύδρα του άδειαζε, μέχρι που εμφανίστηκε ένας γιατρός ο οποίος του πρότεινε μία πειραματική θεραπεία, που προέβλεπε την παροχέτευση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού με παρακέντηση. Το όνομά του ήταν Πίτερ ΜακΚένζι και εκτός από καλός γιατρός ήταν ποδοσφαιρόφιλος, αφού υποστήριζε φανατικά την Γκλάσγκοου Ρέιντζερς.

Η θεραπεία αποδείχθηκε πράγματι σωτήρια και ο νεαρός ποδοσφαιριστής άρχισε να παρουσιάζει σημάδια βελτίωσης μέρα με τη μέρα. Χρειάστηκε να παραμείνει στο νοσοκομείο για έξι μήνες μέχρι να διαφύγει εντελώς τον κίνδυνο, όμως έγινε απολύτως καλά, χωρίς η ασθένεια να του αφήσει κάποιο κουσούρι που θα τον εμπόδιζε να συνεχίσει το ποδόσφαιρο.

Ο ΜακΚένζι, μάλιστα, τού είπε ότι ήταν ο πρώτος ασθενής που είχε αναρρώσει πλήρως απ’ όλους όσους είχαν υποβληθεί στην ίδια θεραπεία και τα χρόνια που ακολούθησαν, ανέφερε την περίπτωσή του σε διεθνή ιατρικά συνέδρια στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Αλλά κι ο Τσάλμερς δεν ξέχασε τον γιατρό που τον έσωσε όταν το 1959 πήρε μεταγραφή στη Σέλτικ. «Η επιτυχία μου είναι και δική σας επιτυχία», του είχε γράψει στην επιστολή με την οποία μοιράστηκε τη χαρά του.

Η σχέση τους παρέμεινε το ίδιο θερμή ακόμα κι όταν ο 24χρονος πλέον επιθετικός πέτυχε γκολ στο ντεμπούτο του σε ντέρμπι του Old Firm. Ήταν ο ημιτελικός του Κυπέλλου Σκωτίας στις 2 Απριλίου 1960 στο Χάμπντεν Παρκ, που έληξε ισόπαλος 1-1 κι ο ΜακΚένζι έστειλε επιστολή στον Τσάλμερς για να τον συγχαρεί για το γκολ που είχε πετύχει εναντίον της αγαπημένης του ομάδας (η οποία θα νικούσε με 4-1 στον επαναληπτικό που διεξήχθη μερικές ημέρες αργότερα). Τον χαρακτήρισε μάλιστα «θρίαμβο της σύγχρονης ιατρικής».

Με πρότυπο τον πατέρα του

Ο Στίβι Τσάλμερς γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1935 στη Γλασκώβη και παράτησε το σχολείο στα 14, μια και από πολύ μικρός ονειρευόταν να γίνει ποδοσφαιριστής. Πρότυπό του ήταν ο πατέρας του, Ντέιβιντ, ο οποίος είχε παίξει στα νιάτα του στην κορυφαία κατηγορία της Σκωτίας με τη φανέλα της Κλάιντμπανκ, μιας ομάδας που διαλύθηκε το 1931.

Με τον πατέρα του, που ήταν οπαδός της Σέλτικ κι έμεινε με το απωθημένο ότι δεν μπόρεσε ποτέ να φορέσει τη φανέλα της της, έριξε τις πρώτες του κεφαλιές με την μπάλα σημαδεύοντας τον τοίχο ενός καταφυγίου – ένα από τα κατάλοιπα που είχε αφήσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στη γειτονιά τους. Γρήγορα εξελίχθηκε σε καλό επιθετικό και επιβεβαίωσε ότι είχε δυνατότητες για καριέρα από το 1953 που εντάχθηκε στον πρώτο του σύλλογο, την Κερκιντίλοκ Ρομπ Ρόι.

Αφού ξεπέρασε τη μεγάλη περιπέτεια της υγείας του, έκανε επανεκκίνηση στην καριέρα του αγωνιζόμενος στην Άσφιλντ, μέχρι που στις αρχές του 1959 πήρε μεταγραφή στη Σέλτικ υλοποιώντας ένα όνειρο που δεν ήταν μόνο δικό του, αλλά και του πατέρα του. Ο τελευταίος, βέβαια, δεν πρόλαβε να χαρεί για πολύ τον γιο του με τη φανέλα με τις οριζόντιες πράσινες και λευκές ρίγες, αφού πέθανε το 1961. Πολύ πριν τη στιγμή της απόλυτης καταξίωσης, που ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Τα πράγματα δεν ήταν ιδανικά για τη Σέλτικ τα πρώτα χρόνια που ο Τσάλμερς άρχισα να φορά τη φανέλα της (με το «9» στο σορτσάκι κι όχι στην πλάτη). Η Ρέιντζερς ήταν η πρώτη δύναμη και κατέκτησε τρεις φορές το πρωτάθλημα, με δύο διαλείμματα από την Νταντί και την Κιλμάρνοκ. Το 1965, μάλιστα, οι Bhoys αρκέστηκαν στην όγδοη θέση της σκωτσέζικης λίγκας και τότε ο πρόεδρός τους, Ρόμπερτ Κέλι, πήρε τη μεγάλη απόφαση που άλλαξε τον ρου της ιστορίας τους.

Προσέλαβε ως προπονητή τον παλαίμαχο άσο του συλλόγου, Τζοκ Στιν, τον οποίο είχε απολύσει πέντε χρόνια νωρίτερα από την τεχνική ηγεσία της δεύτερης ομάδας. Όχι επειδή δεν είχε κάνει καλά τη δουλειά του, αλλά μόνο και μόνο επειδή ήταν… προτεστάντης, κάτι που ειδικά εκείνα τα χρόνια δεν ήταν εύκολα αποδεκτό απ’ τους καθολικούς της Σέλτικ.

Ο δρόμος για τον τελικό

Στη Σέλτικ αγωνίζονταν ήδη αρκετά από τα αστέρια που την οδήγησαν στην κορυφή της Ευρώπης το 1967. Οι ταλαντούχοι εξτρέμ Τζίμι Τζόνστον και Μπόμπι Λένοξ, ο μέσος Μπόμπι Μέρντοκ και ο αριστερός μπακ Τόμι Γκέμελ ήταν συμπαίκτες του Τσάλμερς τουλάχιστον από το 1962, ενώ ακόμα πιο παλιοί ήταν οι δύο κεντρικοί αμυντικοί. Ο αρχηγός Μπίλι ΜακΝιλ και ο Τζον Κλαρκ.

Έλειπε όμως ο τεχνικός ηγέτης που θα τους έκανε ομάδα. Ο Στιν απέδειξε γρήγορα ότι διέθετε αυτά τα χαρακτηριστικά και με τις προσθήκες του πολύπειρου τερματοφύλακα Ρόνι Σίμσον, του δεξιού μπακ Τζιμ Κρέιγκ και του μέσου Μπέρτι Ολντ, μετέτρεψε γρήγορα τη Σέλτικ σε πρωταγωνίστρια. Τη σεζόν 1965-66 την οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος για πρώτη φορά ύστερα από δώδεκα χρόνια και παράλληλα στην παρθενική συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών.

Το ποδόσφαιρο που έπαιζε ο Στιν ήταν άκρως επιθετικό (όπως μαρτυρούν και τα 106 γκολ που πέτυχαν οι Bhoys στην πορεία τους προς τον εγχώριο τίτλο) και μ’ αυτό κατάφερε να ξεπεράσει τα εμπόδια των ομάδων της ηπειρωτικής Ευρώπης, που έπαιζαν πιο προσεκτικά. Οι άνετες προκρίσεις επί της Ζυρίχης και της Ναντ, ακολουθήθηκαν από πολλά ζόρια στους προημιτελικούς με τη Βοϊβοντίνα, η οποία κέρδισε το πρώτο ματς στο Νόβι Σαντ με 1-0.

ΟΤσάλμερς, ο οποίος είχε σκοράρει τρεις φορές στους δύο προηγούμενους γύρους, άνοιξε το σκορ στο 58′ της ρεβάνς της Γλασκώβης. Παρά την πίεση των παικτών του Στιν, όμως, το δεύτερο γκολ δεν ερχόταν και το ματς όδευε προς την παράταση. Μέχρι που στο τελευταίο λεπτό o ΜακΝιλ έγραψε το πολυπόθητο 2-0 με μια κεφαλιά από το ύψος της μικρής περιοχής.

Νίκησε το κατενάτσιο του Ερέρα

Στα ημιτελικά η πρόκριση επί της Ντούκλα Πράγας ήρθε πιο εύκολα με πρωταγωνιστή τον Γουίλι Γουόλας, ο οποίος είχε αποκτηθεί στα τέλη του 1966 από τη Χαρτς. Και στον τελικό αντίπαλος ήταν η κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος του αμυντικού ποδοσφαίρου. Η Ίντερ του Ελένιο Ερέρα, η οποία βασισμένη στο Κατενάτσιο είχε κατακτήσει το τρόπαιο το 1964 και το 1965 και είχε θέσει νοκ άουτ στα προημιτελικά την κάτοχο του τίτλου, Ρεάλ Μαδρίτης.

Με τη στήριξη τουλάχιστον 15.000 οπαδών της, η Σέλτικ ταξίδεψε στη Λισαβώνα ως αουτσάιντερ, παρά το γεγονός ότι οι «νερατζούρι» θα παρατάσσονταν χωρίς δύο μεγάλα αστέρια τους. Τον Ισπανό μέσο Λουιζίτο Σουάρεθ και τον Βραζιλιάνο εξτρέμ Ζαΐρ. Και οι Bhoys, όμως, είχαν να αντιμετωπίσουν την απουσία του επιθετικού Τζο ΜακΜπράιντ, ο οποίος είχε πετύχει 35 γκολ στο πρωτάθλημα του 1966-67 που επίσης είχαν κατακτήσει.

Ο Στιν προσπάθησε να κλονίσει κι άλλο το ηθικό των αντιπάλων του όταν παραμονές του τελικού δήλωσε: «Η Σέλτικ θα γίνει η πρώτη ομάδα που θα φέρει το Κύπελλο Ευρώπης στη Βρετανία. Θα επιτεθούμε όπως δεν έχουμε επιτεθεί ποτέ άλλοτε». Όταν, όμως, η Ίντερ άνοιξε το σκορ στο 7′, με πέναλτι που καταλόγισε εύκολα ο Δυτικογερμανός διαιτητής Κουρτ Τσένσερ και αξιοποίησε ο Σάντρο Ματσόλα, όλοι πίστεψαν ότι οι ελπίδες των Σκωτσέζων είχαν σβήσει.

Διαψεύστηκαν όμως, παρά το γεγονός ότι η Ίντερ ταμπουρώθηκε στην άμυνά της. Η Σέλτικ κατάφερε να βρει διαδρόμους προς την ιταλική περιοχή και απείλησε αμέτρητες φορές, όμως πότε τα δοκάρια και πότε ο τερματοφύλακας Τζουλιάνο Σάρτι, κρατούσαν το 1-0 μέχρι το 63′. Τότε που ο Γκέμελ με ένα ξαφνικό δυνατό σουτ έστειλε την μπάλα στο δεξί «Γ».

Η πίεση της Σέλτικ συνεχίστηκε και στο 85′ ήρθε η στιγμή που χάρισε την αθανασία όχι μόνο στον Στιν, αλλά και στον Τσάλμερς. Ο 31χρονος επιθετικός, οριακά καλυπτόμενος στο ύψος της μικρής περιοχής, άπλωσε το πόδι του ύστερα από το συρτό σουτ του Μέρντοκ και βρήκε όσο χρειαζόταν την μπάλα για να αιφνιδιάσει τον Σάρτι!

Πολλοί είπαν τότε ότι το γκολ ήταν τυχερό, όμως ο Τσάλμερς ισχυρίστηκε ότι είχε δουλέψει συστηματικά την κίνηση στις προπονήσεις. Και δεν μπορεί να τον διαψεύσει κανείς απ’ τη στιγμή που ακόμα και μια τέτοια ενστικτώδης αντίδραση δεν μπορεί να έρθει χωρίς έστω και λίγη εξάσκηση. Ό,τι και να συνέβη στ’ αλήθεια, πάντως, η Ίντερ δεν μπόρεσε να αντιδράσει αφότου δέχθηκε αυτό το γκολ και το σφύριγμα της λήξης βρήκε δεκάδες οπαδούς της να εισέρχονται στον αγωνιστικό χώρο για να πανηγυρίσουν μαζί με τον Στιν και τα παιδιά του. Τα «λιοντάρια της Λισαβώνας», όπως μνημονεύονται ακόμα.

Το κατόρθωμα της Σέλτικ είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό, αν αναλογιστεί κανείς ότι και οι έντεκα παίκτες της που αγωνίστηκαν στον τελικό είχαν καταγωγή από τη δυτική Σκωτία, σε μία ακτίνα μικρότερη των 50 χιλιομέτρων από το γήπεδό της στη Γλασκώβη! Κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ άλλοτε ούτε επρόκειτο να επαναληφθεί από ομάδα που στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Ο τραυματισμός που τον τελείωσε

Ο Τσάλμερς εξακολούθησε να είναι πολύτιμο στέλεχος της Σέλτικ μέχρι το 1969, όταν υπέστη κάταγμα στο πόδι κατά τη διάρκεια του τελικού του Λιγκ Καπ κόντρα στη Σεντ Τζόνστον (1-0 με γκολ του Ολντ). Έχασε το μεγαλύτερο μέρος και της σεζόν που ακολούθησε και δεν αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών κόντρα στη Φέγενορντ.

Η ανέλιξη ταλαντούχων επιθετικών όπως ο Λου Μακάρι, ο Βικ Ντάβιντσον και o Κένι Νταλγκλίς, σήμανε το πλήρωμα του χρόνου για τους περισσότερους ήρωες του τελικού του 1967. Ο Τσάλμερς αποχώρησε το 1971 έχοντας πετύχει 236 τέρματα (τα 155 στο πρωτάθλημα), με τα οποία κατέχει ακόμα την πέμπτη θέση του πίνακα των σκόρερ της την ίδρυσή της. Έπαιξε για μία σεζόν στη Μόρτον και κατόπιν συνέχισε στην Πάρτικ Θιστλ, όπου αγωνίστηκε για τρία χρόνια μέχρι που κρέμασε τα παπούτσια του το 1975.

Παρότι αναγνωριζόταν ως ένας από τους κορυφαίους Σκωτσέζους σέντερ φορ, η παρουσία του στην εθνική ομάδα ήταν μικρή, κυρίως επειδή την ίδια εποχή μεσουρανούσε ο Ντένις Λο – αν και πολλοί θεωρούν ότι αδικήθηκε. Αγωνίστηκε μόλις σε πέντε παιχνίδια με το εθνόσημο και πέτυχε τρία γκολ, το τελευταίο από τα οποία ήταν σε ένα φιλικό με τη Βραζιλία στο Χάμπντεν Παρκ (1-1), παραμονές της έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966.

Ο άνθρωπος που ξεγέλασε τον Χάρο ως έφηβος, πρόλαβε να ζήσει την τιμή της εισαγωγής του στο Hall of Fame του σκωτσέζικου ποδοσφαίρου το 2016. Απουσίασε, όμως, από τους εορτασμούς της Σέλτικ για την 50ή επέτειο από την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, τον Μάιο του 2017, αφού έπασχε από άνοια και δεν είχε επαφή με το περιβάλλον. Άφησε την τελευταία του πνοή στις 29 Απριλίου 2019, ακριβώς μία εβδομάδα μετά τον ΜακΝιλ και η Σέλτικ τους τίμησε από κοινού στον τελικό του Κυπέλλου Σκωτίας κόντρα στη Χαρτς (νίκη με 2-1).

Πηγές: scotsman.com («Stevie Chalmers: The man who survived tuberculosis against all odds – thanks to Rangers fan»), celticfc.com («Anniversary of the birth of Stevie Chalmers»), bbc.com («Stevie Chalmers: Celtic great who scored 1967 European Cup final winner dies at 83»), theguardian.com («The Lisbon Lions 50 years on: still the greatest story ever told in Scottish sport»), gameofthepeople.com («Celtic 1967 – a victory for sport»), en.wikipedia.org («1967 European Cup Final», «Jock Stein»), eu-football.info.

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 25 Μαΐου

2022: Η Ρόμα νικά με 1-0 τη Φέγενορντ στα Τίρανα και κατακτά το πρώτο Conference League. Τους «τζιαλορόσι» καθοδηγεί ο Ζοσέ Μουρίνιο, ο οποίος γίνεται ο πρώτος προπονητής που κατακτά και τις τρεις σύγχρονες διασυλλογικές διοργανώσεις της UEFA.

2020: Με ψήφους 11-1 και μοναδικό μειοψηφούντα τον Παναθηναϊκό, αποφασίζεται η ματαίωση της σεζόν της Euroleague λόγω της πανδημίας του Covid-19.

2016: Ο Νίκος Ζήσης ανακοινώνει την απόσυρσή του από την Εθνική Ελλάδας, στην οποία αριθμεί 189 συμμετοχές. Ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ του 2005 κι εκείνης που έφτασε στον τελικό του Μουντομπάσκετ του 2006.

2013: Στον πρώτο αμιγώς γερμανικό τελικό στην ιστορία του Champions League, η Μπάγερν Μονάχου του Γιουπ Χάινκες επικρατεί με 2-1 της Μπορούσια Ντόρτμουντ του Γιούργκεν Κλοπ με γκολ του Άριεν Ρόμπεν στο 89′ και κατακτά το τρόπαιο για πέμπτη φορά στην ιστορία της.

2005: Ο Ολυμπιακός νικά με 1-0 τον Ηρακλή στο Καυτανζόγλειο με γκολ του Ριβάλντο και κατακτά το πρωτάθλημα Ελλάδας για 33η φορά στην ιστορία του, τερματίζοντας ένα βαθμό ψηλότερα από τον Παναθηναϊκό (65 έναντι 64).

2005: Στον τελικό του Champions League που διεξάγεται στο «Ατατούρκ» της Κωνσταντινούπολης, η Μίλαν προηγείται με 3-0 στο πρώτο ημίχρονο, όμως η Λίβερπουλ του Ράφα Μπενίτεθ ισοφαρίζει 3-3 στις αρχές του δεύτερου και κερδίζει το τρόπαιο στα πέναλτι (3-2) με μεγάλο πρωταγωνιστή τον τερματοφύλακα, Γέρζι Ντούντεκ.

2003: Ο Ολυμπιακός περνά με το επιβλητικό 5-1 από την Ξάνθη στην τελευταία αγωνιστική και κατακτά το πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής για έβδομη συνεχόμενη σεζόν. Παράλληλα, ο Αλέξης Αλεξανδρής ισοφαρίζει το ρεκόρ των 10 πρωταθλημάτων (είχε κερδίσει τρία και με την ΑΕΚ) που κατέχει ο Μίμης Δομάζος.

2002: Ο Ολυμπιακός στέφεται πρωταθλητής Ευρώπης στο πόλο, αφού νικά με 9-7 τη Φερεντσβάρος στον τελικό του Final-4 της Βουδαπέστης. Προπονητής των «ερυθρόλευκων» είναι ο Ούγγρος, Ζόλταν Κάσας, και τη σύνθεσή του απαρτίζουν οι Μάκης Βολτυράκης, Αντώνης Βλοντάκης, Θοδωρής Χατζηθεοδώρου, Θέμης Χατζής, Θοδωρής Καλακόνας, Νίκος Δεληγιάννης, Θανάσης Πλατανίτης, Πέταρ Τρμπόγεβιτς, Γιάννης Θωμάκος, Γιώργος Ψύχος, Ηλίας Λάππας, Αρσένης Μαρούλης και Αλέξανδρος Γιαννιώτης.

1997: Ο Κώστας Φρατζέσκος γίνεται ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Α’ Εθνικής που πετυχαίνει τρία γκολ με ισάριθμες εκτελέσεις φάουλ, στη νίκη του ΠΑΟΚ επί της Καστοριάς με 6-0.

1995: Πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 48 ετών ο Κρέζιμιρ Τσόσιτς, ένας από τους κορυφαίους Ευρωπαίους μπασκετμπολίστες της γενιάς του. Στη χώρα μας έγινε ευρύτερα γνωστός από τη θητεία του ως προπονητής στην ΑΕΚ.

1984: Αποκαλύπτεται η συμφωνία του Παναθηναϊκού με τον λίμπερο και αρχηγό της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας, Βέλιμιρ Ζάετς. Η μεταγραφή, μία από τις μεγαλύτερες όλων των εποχών στην Ελλάδα, θα επισημοποιηθεί μετά την τελική φάση του Euro ’84, στο οποίο συμμετέχει ο κροατικής καταγωγής άσος.

1983: Το Αμβούργο του Ερνστ Χάπελ κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών νικώντας με 1-0 τη Γιουβέντους στον τελικό που διεξάγεται στο Ολυμπιακό Στάδιο του Αμαρουσίου. Σκόρερ του μοναδικού τέρματος είναι ο Φέλιξ Μάγκατ στο 9′.

1980: Για πρώτη φορά στα χρονικά του ελληνικού ποδοσφαίρου μια ομάδα της περιφέρειας κατακτά πανελλήνιο τίτλο. Πρόκειται για την Καστοριά, η οποία αναδεικνύεται Κυπελλούχος νικώντας στον τελικό της Νέας Φιλαδέλφειας με 5-2 τον Ηρακλή (40′ αυτ. Παπαδόπουλος, 49′ Δίντσικος, 69′, 87′, 90’+2 Τσιρώνης/14′ πέν. Καλαμπάκας, 80′ Μαυροδουλάκης). Το γκολ της ισοφάρισης των νικητών προέρχεται από απ’ ευθείας πλάγιο άουτ του Σημαιοφορίδη και κατακυρώνεται επειδή ο γκολκίπερ Παπαδόπουλος βρίσκει την μπάλα. Οι παίκτες του «Γηραιού» αγωνίζονται στον τελικό εμφανώς επηρεασμένοι ψυχολογικά, μια και επίκειται ο υποβιβασμός του συλλόγου λόγω της απόπειρας δωροδοκίας του Φιλώτα Πέλλιου του ΠΑΟΚ στον ημιτελικό.

1977: Η Λίβερπουλ κατακτά για πρώτη φορά στην ιστορία της το Κύπελλο Πρωταθλητριών, νικώντας στον τελικό την Γκλάντμπαχ με 3-1. Τα γκολ των «κόκκινων», που έχουν προπονητή τον Μπομπ Πέισλι, πετυχαίνουν οι Τέρι ΜακΝτέρμοτ (26′), Τόμι Σμιθ (65′) και Φιλ Νιλ (83′ πέν.), ενώ τα «πουλάρια» είχα ισοφαρίσει προσωρινά με τον Άλαν Σίμονσεν (52′).

1965: Ο Μοχάμεντ Αλί διατηρεί τον τίτλο του παγκοσμίου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας νικώντας με νοκ άουτ στον πρώτο γύρο τον Σόνι Λίστον, στη ρεβάνς του μεταξύ αγώνα του 1964. Ο Αλί επιτυγχάνει το νοκ άουτ με την περίφημη γροθιά-φάντασμα, η οποία δεν φαίνεται ιδιαίτερα δυνατή αλλά σωριάζει στο ρινγκ τον Λίστον, για τον οποίο γεννώνται υποψίες για στήσιμο του αγώνα. Η στιγμή που ο Αλί φωνάζει «σήκω πάλεψε, αποτυχημένε» στον αντίπαλό του, έχει χαρίσει την πιο εμβληματική φωτογραφία του κορυφαίου πυγμάχου.

1935: Ο Τζέσι Όουενς γίνεται ο πρώτος άλτης του μήκους που σπάει το «φράγμα» των 8 μέτρων (8.13), σε αγώνες που διεξάγονται στο Αν Άρμπορ των ΗΠΑ.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News