Σαν Σήμερα - Λιλιάν Τουράμ: Κράτησε τα μοναδικά του γκολ με την Εθνική για τον ημιτελικό του Μουντιάλ

Αν κάποιος δεν έχει ιδέα για την καριέρα του Λιλιάν Τουράμ, δεν θα παραξενευτεί όταν δει στο βιογραφικό του ότι σκόραρε μόνο δύο φορές στους 142 αγώνες που έπαιξε με την Εθνική Γαλλίας.  Δουλειά του αμυντικού είναι να σώζει, όχι να πετυχαίνει γκολ.

Πώς θα αισθανθεί όμως ο ίδιος άνθρωπος όταν μάθει ότι ο παλαίμαχος δεξιός μπακ είχε σημειώσει και τα δύο τέρματα της πολυετούς διεθνούς καριέρας του στον ίδιο αγώνα, ο οποίος μάλιστα τύχαινε να είναι ο ημιτελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου; Το ημερολόγιο έδειχνε 8 Ιουλίου 1998 κι ο Τουράμ ήταν ο άνθρωπος που έκανε τη διαφορά για τη Γαλλία κόντρα στην Κροατία, χαρίζοντάς τη νίκη με 2-1 που την έστειλε στον τελικό για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Όλα έμοιαζαν να χάνονται για τους «μπλε» στο πρώτο λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου, όταν ο Νταβόρ Σούκερ αξιοποίησε την έξοχη ασίστ του Αλιόσα Ασάνοβιτς (ο οποίος είχε «κλείσει» πριν το Μουντιάλ στον Παναθηναϊκό) και άνοιξε το σκορ για τους Βαλκάνιους. Η ομάδα του Εμέ Ζακέ δεν είχε δικαιολογήσει τον τίτλο του φαβορί στο πρώτο ημίχρονο, χώρια ότι προερχόταν από δύο αγχωτικές προκρίσεις επί της Παραγουάης (1-0 στην παράταση) και της Ιταλίας (0-0, 4-3 στα πέναλτι) που είχαν δημιουργήσει την εντύπωση ότι κάπου θα την «πατούσε».

Τότε, όμως, «μίλησε» ο Τουράμ, ο οποίος είχε μερίδιο ευθύνης για το γκολ (ήταν ο αμυντικός που κάλυπτε τον Σούκερ ώστε να μη βγει οφσάιντ). Λίγα δευτερόλεπτα μετά τη σέντρα, έκλεψε με έξυπνο τρόπο την μπάλα από τον Ζβόνιμιρ Μπόμπαν έξω απ’ την περιοχή της Κροατίας και την έσπρωξε προς τον Γιούρι Τζορκαέφ. Αυτός είδε την κίνησή του προς το σημείο του πέναλτι, τον έβγαλε σε θέση βολής κι ο Τουράμ δεν αστόχησε στο πλασέ του. Το 1-1 ήταν γεγονός.

Η Γαλλία πήρε ξαφνικά τα πάνω της και άρχισε να απειλεί περισσότερο την εστία του Ντράζεν Λάντιτς, δεν έφτασε, όμως, στο δεύτερο γκολ παρά μόνο στο 70′. Πάλι ο Τουράμ έπαιξε το «ένα-δύο» με τον Τιερί Ανρί, κέρδισε την κόντρα με τον Ρόμπερτ Γιάρνι και με ένα αριστερό σουτ στην κίνηση έστειλε την μπάλα να αναπαυτεί στη δεξιά γωνία της κροατικής εστίας. Η Γαλλία ήταν μπροστά στο σκορ με 2-1 και το «Σταντ ντε Φρανς» πήρε φωτιά!

Η αποβολή του Λοράν Μπλαν στο 74′ για χτύπημα στον Σλάβεν Μπίλιτς δεν εμπόδισε τη Γαλλία να κρατήσει το προβάδισμα και μάλιστα το τελευταίο σφύριγμα του Ισπανού διαιτητή Χοσέ Μαρία Γκαρθία-Αράντα βρήκε τον Τουράμ με την μπάλα στα πόδια, ύστερα από μια κερδισμένη μονομαχία με τον Γκόραν Βλάοβιτς. Ήταν ο πιο ταιριαστός τρόπος για να τελειώσει ο ημιτελικός, ο οποίος είχε τη σφραγίδα ενός απρόσμενου πρωταγωνιστή. Ήταν και το μήνυμα που έστελναν οι θεοί του ποδοσφαίρου προς τον κόσμο για την τύχη της Γαλλίας στον τελικό με τη Βραζιλία. Εκεί θα ήταν η σειρά του Ζινεντίν Ζιντάν να λάμψει για πρώτη φορά σ’ εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η μητέρα του λιποθύμησε μετά το 1-1

Ο Τουράμ ήταν 26 ετών όταν σκάρωσε αυτήν τη νίλα στους Κροάτες (γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1972 στο Πουάντ-α-Πιτρ της Γουαδελούπης) και μετρούσε ήδη 36 συμμετοχές με την Εθνική Γαλλίας. Το γεγονός ότι δεν έβρισκε εύκολα δίχτυα είχε γίνει βίωμα ακόμα και στους δικούς του ανθρώπους.

«Η μητέρα μου βρισκόταν στην κερκίδα. Της είπαν ότι ο γιος της πέτυχε το πρώτο γκολ και δεν μπορούσε να καταλάβει τι εννοούσαν. Όταν της είπαν ότι είχα σκοράρει ξανά, λιποθύμησε. Δεν αστειεύομαι», είχε διηγηθεί κάποτε ο Γάλλος αμυντικός. Το πιο παράδοξο, βέβαια, ήταν τα δέκα χρόνια που ακολούθησαν κι εξακολούθησε να είναι μέλος της Εθνικής Γαλλίας σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, δεν έστειλε ποτέ ξανά την μπάλα στα δίχτυα. Ούτε καν πλησίασε στον στόχο, μια και δεν συνήθιζε να προωθείται στις στατικές φάσεις και δεν είχε ευκαιρίες.

Έμεινε ως… one-game wonder στο σκοράρισμα και ίσως είναι καλύτερα έτσι, μια και κάνει ακόμα πιο αξιομνημόνευτο το κατόρθωμά του στον ημιτελικό της 8ης Ιουλίου 1998. Για τις αμυντικές του επιδόσεις, βέβαια, μπορούν να γραφτούν τόμοι μια και αποτέλεσε έναν από τους κορυφαίους δεξιούς μπακ στον κόσμο και συνετέλεσε τα μέγιστα σε όλες τις επιτυχίες των «μπλε». Στην κατάκτηση του Euro 2000 και στην πορεία μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 (ως κεντρικός αμυντικός πια).

Ήταν παρών και στις αποτυχίες του Μουντιάλ του 2002 και των Ευρωπαϊκών του 2004 και του 2008 κι όταν σταμάτησε έχοντας στο ενεργητικό του 142 συμμετοχές, ήταν πρώτος στη σχετική κατάταξη της Εθνικής Γαλλίας. Μόλις το 2023 τον ξεπέρασε ο Ούγκο Γιορίς και θα χρειαστεί να περάσουν κάποια χρόνια για να κάνει το ίδιο και ο Κιλιάν Εμπαπέ, ο οποίος έφτασε τριψήφιο αριθμό αγώνων κατά τη διάρκεια του τρέχοντος Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Από τον… Βαϊτση στην κορυφή του κόσμου

Η οικογένεια του Τουράμ εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γαλλία το 1981 κι ο μικρός Λιλιάν άρχισε αμέσως να παίζει ποδόσφαιρο στα τσικό της ερασιτεχνικής Φοντενμπλό. Το 1990 πήρε μεταγραφή στη Μονακό και έναν χρόνο αργότερα έγινε επαγγελματίας.

Οι Έλληνες φίλαθλοι τον είδαν για πρώτη φορά αγωνιζόμενο το φθινόπωρο του 1992, όταν συμμετείχε (ως κεντρικός αμυντικός) στα παιχνίδια των Μονεγάσκων με τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο Κυπελλούχων. Είχε μάλιστα εμπλοκή στη φάση του νικητήριου γκολ των Πειραιωτών στο Πριγκιπάτο, μια και έχασε τον Γιώργο Βαΐτση ο οποίος με προβολή έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Ζαν-Λικ Ετορί. Χάρη σ’ αυτήν τη νίκη με 1-0 ο Ολυμπιακός έβαλε τις βάσεις για την πρόκριση, την οποία εξασφάλισε με το 0-0 της ρεβάνς του Φαλήρου.

Έναν χρόνο αργότερα, πάντως, ο Τουράμ παρουσιάστηκε πολύ βελτιωμένος στη ρεβάνς με την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια για τον προκριματικό γύρο του Champions League. Η Μονακό άνοιξε το σκορ στο 5′ με τον Τζορκαέφ κι έχοντας επικρατήσει με 1-0 και στο πρώτο ματς, ουσιαστικά εξασφάλισε την πρόκριση. Όμως ο Ζόραν Σλίσκοβιτς ισοφάρισε στο 12′ και η πρωταθλήτρια Ελλάδας άσκησε πίεση, στην οποία η γαλλική ομάδα αντεπεξήλθε με επιτυχία.

Η Μονακό ήταν η μοναδική ομάδα στην οποία ο Τουράμ ήταν αρκετά παραγωγικός στο σκοράρισμα. Τη σεζόν 1995-96, μάλιστα, πέτυχε πέντε τέρματα στη Ligue 1, ποτέ όμως περισσότερα από ένα στο ίδιο παιχνίδι. Τότε ήταν που πήρε μεταγραφή στην Πάρμα, όπου μαζί με τον ανερχόμενο Φάμπιο Καναβάρο συγκρότησαν ένα εξαιρετικό αμυντικό δίδυμο μπροστά από τον επίσης νεαρό τερματοφύλακα Τζιανλουίτζι Μπουφόν.

Η Serie A ήταν τότε το κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο και ο Γάλλος αμυντικός άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστός. Στην εθνική ομάδα, βέβαια, ο Ζακέ τον χρησιμοποιούσε στο δεξί άκρο της άμυνας κι ο Τουράμ ανταποκρινόταν περίφημα, αφού βοηθούσε με τις προωθήσεις του χάρη στην ταχύτητά του, αν και ήταν πιο χρήσιμος στα αμυντικά του καθήκοντα. Με την Πάρμα κατέκτησε τρία τρόπαια το 1999 (το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, το Κύπελλο Ιταλίας και το ιταλικό Σούπερ Καπ) και εδραίωσε τη φήμη του ως ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς στον κόσμο.

Από κάποιοι σημείο και μετά άρχισε να παίζει δεξιά και σε συλλογικό επίπεδο κι από το 2001 έως το 2006 που αγωνιζόταν στη Γιουβέντους (μεταγράφηκαν παρέα με τον Μπουφόν) οι προπονητές του τον άλλαζαν συχνά στις δύο θέσεις. Ήταν τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του μια και στέφθηκε δύο φορές πρωταθλητής Ιταλίας (2002, 2003) και έπαιξε τον μοναδικό τελικό Champions League της καριέρας του (2003), αν και δεν ευτύχησε να σηκώσει το τρόπαιο.

Ακτιβιστής κατά του ρατσισμού

Ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία ο Τουράμ ήταν περιζήτητος για τα μεγάλα ευρωπαϊκά κλαμπ και το 2006 πήρε μεταγραφή στην Μπαρτσελόνα, που είχε μόλις στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ως στόπερ πια είχε αρκετά καλή παρουσία για δύο σεζόν, αν και ο μοναδικός τίτλος που κατέκτησε ήταν το Σούπερ Καπ Ισπανίας του 2006, τον πρώτο καιρό της παρουσίας του.

Κρέμασε τα παπούτσια του το 2008 και τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται έντονα στον τομέα των ίσων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το ίδρυμα «Λιλιάν Τουράμ» προσφέρει ενημέρωση και παίρνει μέρος σε κινητοποιήσεις κατά των φυλετικών διαφορών, ενώ το 2005 είχε πάρει μέρος στις διαδηλώσεις του γαλλικού λαού κατά του Νικολά Σαρκοζί, που προαλειφόταν για τη θέση του προέδρου της γαλλικής δημοκρατίας.

Κληροδότησε επίσης τα ποδοσφαιρικά του γονίδια στους δύο γιους του, αν και κανείς δεν έγινε αμυντικός. Ο Κεφρέν, ο οποίος από πρόπερσι ανήκε στη Γιουβέντους, αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή κι ο Μάρκους της Ίντερ είναι επιθετικός – μετέχει, μάλιστα, με την εθνική ομάδα της Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξάγεται αυτές τις μέρες στα γήπεδα της Αμερικής.

Πηγές: www.fifa.com («66 days to go: Thuram makes amends»), en.wikipedia.org («Lilian Thuram», «1998 FIFA World Cup»), transfermarkt.com («Lilian Thuram»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 8 Ιουλίου

2015: Ο Κώστας Δουβαλίδης σημειώνει νέο πανελλήνιο ρεκόρ στα 110 μέτρα με εμπόδια, όταν τερματίζει σε χρόνο 13.33 στον αγώνα που διεξάγεται στο πλαίσιο του μίτινγκ «Ιστβάν Γκιουλάι», στο Σεκεσφεχερβάρ της Ουγγαρίας.

2014: Η Γερμανία συντρίβει με 7-1 τη γηπεδούχο Βραζιλία στον πρώτο ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

2007: Ο Ρότζερ Φέντερερ νικά τον Ράφαελ Ναδάλ με 3-2 σετ (7-6, 4-6, 7-6, 2-6, 6-2) και κατακτά τον τίτλο στο μονό του Γουίμπλεντον για πέμπτη σερί χρονιά.

2007: Με μεγάλο πρωταγωνιστή τον Νέρι Καστίγιο, ο οποίος σημειώνει δύο γκολ (στο 5′ με πέναλτι και στο 37′) το Μεξικό συντρίβει με 6-0 την Παραγουάη και προκρίνεται στους «4» του Κόπα Αμέρικα που διεξάγεται στα γήπεδα της Βενεζουέλας. Αντίπαλος στα ημιτελικά θα είναι η Αργεντινή, η οποία νικά με 4-0 το Περού.

2005: Πεθαίνει σε ηλικία 67 ετών ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού και του Εθνικού, Μίμης Μπενάρδος.

2000: Η Βένους Γουίλιαμς γίνεται η πρώτη μαύρη τενίστρια που κατακτά το Γουίμπλεντον, μετά την Άλθια Γκίμπσον (1957) . Στον τελικά τη Λίντσεϊ Ντέιβενπορτ με 2-0.

1999: Ο Ολυμπιακός έρχεται σε συμφωνία με τον διεθνή Βραζιλιάνο μεσοεπιθετικό της Μπαρτσελόνα, Ζιοβάνι Σίλβα ντε Ολιβέιρα, αντί του συνολικού ποσού των 4 δισ. δρχ. Ο Ζιοβάνι φτάνει στην Αθήνα στις 16 Ιουλίου προκαλώντας φρενίτιδα ενθουσιασμού σε χιλιάδες οπαδούς των «ερυθρόλευκων» που τον υποδέχονται στο αεροδρόμιο.

1997: Η Μαρία Χορς, επί σειρά ετών χορογράφος της τελετής της Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας, βραβεύεται για την προσφορά της από τον Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, πρόεδρο της ΔΟΕ. Μαζί της βραβεύεται και ο Αντώνης Τζίκας, πρώην πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής.

1995: H Στέφι Γκραφ κερδίζει κερδίζει τον έκτο τίτλο της στο Γουίμπλεντον, όταν νικά στον τελικό την Αράντσα Σάντσεθ-Βικάριο με 2-1 σετ (4-6, 6-1, 7-5).

1990: Η Δυτική Γερμανία κατακτά το Παγκόσμιο Κύπελλο για τρίτη φορά στην ιστορία της, νικώντας με 1-0 στον τελικό της Ρώμης την Αργεντινή. Το αμφισβητούμενο πέναλτι που καταλογίζει στο 83ο λεπτό ο Μεξικανός Εδγάρδο Κοντεσάλ και αξιοποιεί ο Αντρέας Μπρέμε, χαρίζει το τρόπαιο στα «πάντσερ», ενώ η Αργεντινή τελειώνει το ματς με εννιά παίκτες λόγω αποβολών των Μονσόν (65′) και Ντεσότι (87′).

1988: Πεθαίνει σε ηλικία 83 ετών ο Αμερικανός Ρέι Μπαρμπούτι, χρυσός ολυμπιονίκης στα 400 μ. και στα 4×400 το 1928 στο Άμστερνταμ.

1985: Ο Ολυμπιακός αποκτά τον ταλαντούχο πλάγιο μπακ του Παναιτωλικού, Στράτο Αποστολάκη, αντί του ποσού των 10,2 εκατ. δρχ.

1982: Σε έναν από τους πιο συναρπαστικούς αγώνες στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η Δυτική Γερμανία επικρατεί με 5-4 στα πέναλτι της Γαλλίας (κανονικός αγώνας 1-1, παράταση 3-3) και προκρίνεται στον τελικό, όπου την περιμένει η Ιταλία (2-0 την Πολωνία). Ο αγώνας στιγματίζεται από το εγκληματικό χτύπημα του Τόνι Σουμάχερ στον Πατρίκ Μπατιστόν, το οποίο έμεινε ατιμώρητο από τον Ολλανδό διαιτητή Κόρβερ.

1978: Ο Μπιορν Μποργκ νικά με 3-0 σετ (6-2, 6-2, 6-3) τον Τζίμι Κόνορς και κατακτά τον τίτλο στο μονό του Γουίμπλεντον για τρίτη διαδοχική χρονιά.

1975: Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 45 ετών ο παλαίμαχος Σουηδός επιθετικός (Ίντερ, Σαμπντόρια) Λέναρτ  Σκόγκλουντ, ο οποίος τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε ταλαιπωρηθεί από ψυχολογικά προβλήματα.

1973: Πεθαίνει σε ηλικία 75 ετών ο παλαίμαχος σπρίντερ Χάρι Έντουαρντ, ο πρώτος μαύρος αθλητής της Βρετανίας που κέρδισε μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες (δύο χάλκινα στα 100 και στα 200 μέτρα, το 1920 στην Αμβέρσα).

1961: Η Αμερικανίδα Άντζελα Μόρτιμερ κερδίζει τον τρίτο τίτλο της σε τουρνουά γκραν σλαμ και πρώτο στο Γουίμπλεντον, χάρη στη νίκη της στον τελικό επί της συμπατριώτισσάς της, Κριστίν Τρούμαν, με 2-1 σετ (4-6, 6-4, 7-5).

1940: Εγκαινιάζεται το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο που έχει κατασκευαστεί στο Ζάππειο με πρωτοβουλία της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων. Το κόστος κατασκευής του ανέρχεται στα 7,5 εκατ. δρχ.

1922: Η Γαλλίδα Σουζάν Λανγκλέν κερδίζει για τέταρτη διαδοχική χρονιά τον τίτλο στο μονό του Γουίμπλεντον, νικώντας στον τελικό την Αμερικανίδα Μόλα Μάλορι με 2-0 σετ (6-2, 6-0).

1912: Ο Κωστής Τσικλητήρας κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης, με άλμα στα 3.37 μέτρα.

1905: Η Μέι Σάτον γίνεται η πρώτη Αμερικανίδα τενίστρια που κερδίζει τον τίτλο στο μονό του Γουίμπλεντον. Νικά τη Βρετανίδα Ντορόθια Τσέιμπερς με 2-0 σετ (6-3, 6-4).

1889: Ο Τζον Σάλιβαν νικά με νοκ άουτ στον 75ο γύρο τον Τζέικ Κιλρέιν, στον τελευταίο αγώνα βαρέων βαρών με γυμνά χέρια που διαρκεί δύο ώρες και 16 λεπτά.

1805: Ο Αμερικανός Μπιλ Ρίτσμοντ, ο πρώτος διάσημος πυγμάχος στην Αμερική, βγάζει νοκ-άουτ στον 26ο γύρο τον Τζακ Χελμς στο Κίλμπερι Γουέλς της Αγγλίας.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News