Σαν Σήμερα - Ρενάτο Κούρι: Η τραγική ιστορία του ποδοσφαιριστή απ' τον οποίο πήρε το όνομά του το γήπεδο της Περούτζια

Η Περούτζια και η Γιουβέντους ήταν ισόπαλες χωρίς τέρματα στο 50ό λεπτό της αναμέτρησής τους για τη Serie A, στις 30 Οκτωβρίου 1977, όταν έγινε αντιληπτό ότι στον χώρο της μεσαίας γραμμής επικρατούσε αναστάτωση. Και δεν ήταν για καλό λόγο.

Ο Ρενάτο Κούρι, ο 24χρονος μέσος των γηπεδούχων, είχε σωριαστεί στο έδαφος. Έτσι όπως έτρεχε κοντά στη γραμμή της σέντρας, έκοψε ξαφνικά ταχύτητα και έπεσε χωρίς να τον έχει αγγίξει κανείς. Ο Τζουζέπε Φουρίνο της «Γιούβε» που βρισκόταν πολύ κοντά αντιλήφθηκε αμέσως τη σοβαρότητα της κατάστασης και φώναξε για βοήθεια, ενώ ο Γκαετάνο Σιρέα έκανε τη χαρακτηριστική κίνηση για την είσοδο του φορείου, την ίδια ώρα που οι γιατροί της Περούτζια είχαν αρχίσει τις μαλάξεις στον άτυχο ποδοσφαιριστή.

Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα ο Κούρι μεταφέρθηκε εκτός γηπέδου με το φορείο και τον παρέλαβε ασθενοφόρο που τον προσκόμισε όσο πιο γρήγορα γινόταν στο νοσοκομείο της πόλης, όπου οι γιατροί συνέχισαν τις προσπάθειες για να τον σώσουν. Μάταια όμως. Γύρω στις 4:30 το απόγευμα, λιγότερο από μία ώρα μετά την κατάρρευσή του, διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός στο γήπεδο «Πιαν ντι Μασιάνο», όπου στο μεταξύ ο αγώνας της Περούτζια με τη Γιουβέντους συνεχίστηκε κανονικά και έληξε 0-0. Τα νέα έφτασαν γρήγορα και στην υπόλοιπη Ιταλία προκαλώντας σοκ. Τραγική φιγούρα ήταν η σύζυγός του, Κλέλια, η οποία παρακολουθούσε το ματς στην κερκίδα και συνειδητοποίησε τη σοβαρότητα της κατάστασης μόνο όταν κατέβηκε στα αποδυτήρια κι έμαθε ότι ο άνδρας της είχε φύγει ήδη για το νοσοκομείο. Λίγους μήνες αργότερα έμαθε ότι ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί τους. Ήταν αγόρι και το βάφτισε Ρενάτο, όπως λεγόταν ο αδικοχαμένος πατέρας του.

Και η Περούτζια τίμησε τη μνήμη του ταλαντούχου άσου μετονομάζοντας σε «Ρενάτο Κούρι» το γήπεδό της στις 28 Νοεμβρίου 1977. Ταυτόχρονα, όμως, οι ιταλικές αρχές είχαν αρχίσει έρευνα γύρω από τις συνθήκες του τραγικού συμβάντος, μια και φάνταζε αδιανόητο ένας νέας άνθρωπος, ο οποίος ήταν και επαγγελματίας αθλητής, να πεθάνει από ανακοπή καρδιάς.

«Έχω μια τρελή καρδιά»

Από την επόμενη κιόλας μέρα το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται κι έγινε γνωστό ότι ο Κούρι είχε ψαχτεί για ενδεχόμενο πρόβλημα στην καρδιά του. Η χήρα του είχε δηλώσει ότι γνώριζε αόριστα για κάποια ζητήματα, αλλά την καθησύχαζαν οι βεβαιώσεις των γιατρών ότι μπορούσε να συνεχίσει να αγωνίζεται. Επίσης, υπήρχε ιστορικό στην οικογένεια, μια και ο πατέρας του ποδοσφαιριστή είχε πεθάνει από καρδιαγγειακή πάθηση το 1964.

Ωστόσο, ο Αντόνιο Τσεκαρίνι ο οποίος μοιραζόταν μαζί του το δωμάτιο στις αποστολές, δήλωσε άγνοια. «Δεν τον άκουσα ποτέ να παραπονιέται για καρδιακά προβλήματα. Αν συζητούσαμε για κάτι ήταν για τους αστραγάλους μας, όπου και οι δύο αντιμετωπίζαμε τραυματισμούς τον τελευταίο καιρό». Ένας άλλος συμπαίκτης του, ο Βάλτερ Νοβελίνο, είπε ότι τον είχε ακούσει να λέει ότι υποβαλλόταν σε καρδιολογικές εξετάσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα, αλλά δεν θυμόταν να έχει παραπονεθεί ποτέ για κάποια ενόχληση στο στήθος. «Φαινόταν απολύτως υγιής», είχε πει.

Μες στο γενικό πένθος, κάποιοι θυμήθηκαν μια συνέντευξη που είχε δώσει ο Κούρι τον Φεβρουάριο του 1977 στην ευρείας κυκλοφορίας αθλητική εφημερίδα «Corriere dello Sport». Μία ατάκα, συγκεκριμένα, στην οποία δεν είχε δώσει κανείς σημασία τότε, αλλά αποκτούσε εντελώς διαφορετική διάσταση ύστερα από τον αδόκητο χαμό του.

«Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί τρέχω τόσο πολύ. Έχω πνευμόνια όπως όλοι οι υπόλοιποι παίκτες και μια ιδιαίτερη κλίση στο τρέξιμο. Όταν ήμουν μικρός, ήμουν καλός δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Έτρεχα 800, 1.500 και 3.000 μέτρα. Κι ύστερα έχω μια τρελή, ιδιότροπη καρδιά».

Τι εννοούσε όταν έλεγε «τρελή καρδιά»; Ήταν, άραγε, ένδειξη ότι κάτι γνώριζε και δεν το αποκάλυπτε για να συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπούσε, να παίζει ποδόσφαιρο; Οι φήμες ότι είχε καρδιακή δυσπλασία (τη λεγόμενη μεγαλοκαρδία ή «καρδιά του αθλητή») δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ, όμως η υποψία ότι είχε εμφανίσει αρρυθμίες επιβεβαιώθηκε από τους συγγενείς του. Έπαιξαν, όμως, ρόλο στην τραγική κατάληξη;

Τρεις γιατροί στο εδώλιο

Οι αρχές εστίασαν τις έρευνές τους στους τρεις γιατρούς που είχαν εξετάσει τον Κούρι και του είχαν δώσει το ελεύθερο να αγωνίζεται. Πρώτα στον επικεφαλής του ιατρικού επιτελείου της Περούτζια, Μάριο Τομασίνι. Ύστερα στον Φίνο Φίνι, διευθυντή του αθλητιατρικού κέντρου του Κοβερτσιάνο, έδρας της Εθνικής Ιταλίας όπου πραγματοποιούνταν οι ετήσιες υποχρεωτικές εξετάσεις. Και τέλος, στον καρδιολόγο της ιταλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, Τζιανκάρλο Μπράντσι.

Ο Τομασίνι δήλωσε συντετριμμένος στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε η Περούτζια στις 31 Οκτωβρίου 1977 και παραδέχθηκε ανθρώπινα ότι δεν ήταν βέβαιος ακόμα και για το αν έπραξε σωστά με την ένεση νοβοκαΐνης που είχε κάνει στον Κούρι, ώστε να τον εγκαταλείψουν οι πόνοι από έναν πρόσφατο τραυματισμό του στον αστράγαλο. Πρόσθεσε επίσης ότι ο παίκτης είχε υποβληθεί μερικούς μήνες νωρίτερα σε εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας χωρίς ο οργανισμός του να αντιμετωπίσει το παραμικρό πρόβλημα κατά τη νάρκωση.

Κάποιες εφημερίδες είχαν γράψει ότι το 1973 η τότε ομάδα του μυστακοφόρου άσου, η Κόμο, τον είχε στείλει στο Κοβερτσιάνο για εξετάσεις και είχε διαγνωστεί με φύσημα στην καρδιά. Ο Φίνι το διέψευσε στις δηλώσεις του στον Τύπο και άφησε να εννοηθεί ότι υπήρχαν κάποια ζητήματα, όχι όμως τόσο σοβαρά ώστε να μη δώσει στον παίκτη την έγκριση να αγωνιστεί. «Τα κλινικά ευρήματα κυμαίνονταν εντός των φυσιολογικών ορίων», είχε πει, προσθέτοντας πάντως ότι στα τέσσερα χρόνια που είχαν μεσολαβήσει μπορεί να είχαν αλλάξει πολλά.

Οι τρεις γιατροί οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, όμως το δικαστήριο τους έκρινε αθώους στις 2 Μαΐου 1979. Ο Μπράντσι απαλλάχθηκε πλήρως, ενώ ο Φίνι κι ο Τομασίνι αθωώθηκαν λόγω ανεπαρκών αποδείξεων. Η δίκη σε δεύτερο βαθμό πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 1980 στο εφετείο της Περούτζια, το οποίο έκρινε ότι δεν είχαν πραγματοποιηθεί οι αναγκαίοι ετήσιοι ηλεκτροκαρδιογραφικοί έλεγχοι και άλλες εξετάσεις και καταδίκασε τον Φίνι και τον Τομασίνι σε φυλάκιση ενός έτους.

Οι δύο γιατροί δεν οδηγήθηκαν στη φυλακή μια και τους χορηγήθηκε αναστολή χάρη στις ευεργετικές διατάξεις του νόμου. Τον Ιούνιο του 1981 το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της Ρώμης (ο αντίστοιχος Άρειος Πάγος) ακύρωσε την απόφαση του εφετείου λόγω ανεπαρκούς αιτιολόγησης ως προς τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ των πράξεων των γιατρών και του θανάτου του Κούρι. Στη νέα δίκη που ακολούθησε ο Φίνι κι ο Τομασίνι αθωώθηκαν οριστικά.

Είχε στερήσει το πρωτάθλημα απ’ τη Γιουβέντους

Ο Κούρι ήταν ένας κλασικός μέσος που σήμερα θα τον λέγαμε box-to-box, με χαμηλό κέντρο βάρους (το ύψος του ήταν 1,65 μ.), πολλά τρεξίματα και δημιουργικές ικανότητες. Γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1953 στο Μοντεφιόρε Ντελ’ Άσο, άρχισε το ποδόσφαιρο στη Μαρκόνι Πεσκάρα και το 1969 εντάχθηκε στην Τζουλιανόβα, μια ερασιτεχνική ομάδα τέταρτης κατηγορίας. Του άρεσε να φορά το «8» στην πλάτη, το οποίο αντιπροσώπευε και τη θέση του στο γήπεδο.

Το 1971 η Τζουλιανόβα κέρδισε την άνοδο στη Serie C και το 1973 ο Κούρι έκανε ένα βήμα παραπάνω παίρνοντας μεταγραφή στην Κόμο. Αν και οι «λαριάνι» τα πήγαν καλά κι έχασαν οριακά την άνοδο στα «σαλόνια», ο νεαρός μέσος – ο οποίος είχε αγωνιστεί και μία φορά με την Κ23 της Ιταλίας κόντρα στο Βέλγιο με συμπαίκτες τους Μάρκο Ταρντέλι και Ρομπέρτο Προύτσο – δεν ήταν ικανοποιημένος από τον χρόνο συμμετοχής του. Έτσι, όταν τον προσέγγισε η Περούτζια μέσω του προπονητή της, Ιλάριο Καστανιέρ, είπε αμέσως το «ναι».

Αρχικά αποκτήθηκε ως δανεικός μαζί με τον Φράνκο Βανίνι, με τον οποίο ανέπτυξαν στενή φιλία. Οι «γκρίφονι» κατέκτησαν το πρωτάθλημα της Serie B την περίοδο 1974-75 κατά τη διάρκεια της οποίας ο Κούρι συμμετείχε σε 23 παιχνίδια και να σημειώνει 4 γκολ. Διατήρησε τη θέση του στο βασικό σχήμα και στην κορυφαία κατηγορία, όπου η ομάδα του πραγματοποίησε εξαιρετική πορεία και κρατήθηκε μακριά από την επικίνδυνη ζώνη.

Η ειρωνεία της μοίρας είναι ότι στην τελευταία αγωνιστική που διεξήχθη στις 16 Μαΐου 1976, η Περούτζια νίκησε με 1-0 τη Γιουβέντους στο «Πιαν ντε Μασιάνο» και της στέρησε και τις τελευταίες ελπίδες για τον τίτλο (βρισκόταν έναν βαθμό πίσω από την Τορίνο, η οποία με την ισοπαλία κόντρα στην Τσεζένα στέφθηκε πρωταθλήτρια). Ποιος πέτυχε το γκολ; Μα φυσικά ο Κούρι με ένα βολέ από το ύψος της μικρής περιοχής, ύστερα από ωραία σέντρα του Νοβελίνο.

Ενάμισι χρόνο αργότερα, ο ταλαντούχος άσος θα έπεφτε νεκρός στο παιχνίδι κόντρα στον ίδιο αντίπαλο. Η κληρονομιά που άφησε ήταν η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης για την αναγκαιότητα πραγματοποίησης πιο συστηματικών εξετάσεων σε όλους τους αθλητές – αν και οι προαγωνιστικοί καρδιακοί έλεγχοι στους ποδοσφαιριστές δεν έγιναν υποχρεωτικοί πριν από το 1982 και δεν έχουν αποδειχθεί αρκετοί για να εξαλείψουν τα τραγικά περιστατικά.

Το 2017 ο γιος του Κούρι, ο Ρενάτο τζούνιορ, συνέγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Renato Curi – Una Storia», στο οποίο καταγράφει την προσπάθειά του να ανακαλύψει τον πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ, μέσα από διηγήσεις συγγενών και φίλων, αλλά και πολλές φωτογραφίες από το οικογενειακό αρχείο που δεν είχαν δει μέχρι τότε το φως της δημοσιότητας. Τη μνήμη του έχει τιμήσει και ο πρώτος σύλλογός του, η Μαρκόνι Πεσκάρα, η οποία έχει μετονομαστεί σε Ρενάτο Κούρι.

Πηγές: Αρχείο εφημερίδας L’Unita (φύλλα της 1ης Νοεμβρίου 1977, 3ης Μαΐου 1979 και 28ης Μαρτίου 1980), www.goal.com («Renato Curi, dal goal alla Juventus che diede lo Scudetto al Torino alla tragica morte in campo»), www.ilcentro.it («La vedova Curi: “Il mio Renato 30 anni dopo”»), www.legab.it («Perugia, oggi la Messa in ricordo di Renato Curi»), en.wikipedia.it («Renato Curi»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 30 Οκτωβρίου

2023: Ο Λιονέλ Μέσι κερδίζει τη «Χρυσή Μπάλα» για όγδοη φορά στην καριέρα του και παράλληλα γράφει Ιστορία ως ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κερδίζει το έπαθλο ενώ αγωνίζεται εκτός Ευρώπης (Ίντερ Μαΐάμι) και με τρίτο διαφορετικό σύλλογο (Μπαρτσελόνα, Παρί Σεν Ζερμέν οι δύο προηγούμενοι).

2015: Ο Βαγγέλης Καναβός κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στο τριπλούν κατηγορίας T20 με άλμα στα 13.70 (και νέο πανελλήνιο ρεκόρ) στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα ΑμεΑ που διεξάγεται στη Ντόχα του Κατάρ.

2014: Ο Δημήτρης Διαμαντίδης γίνεται ο πρώτος μπασκετμπολίστας που φτάνει τις 1.000 ασίστ στην Ευρωλίγκα, στο πρώτο λεπτό του αγώνα του Παναθηναϊκού με τη Φενερμπαχτσέ (91-73).

2010: Με δύο γκολ του Τζιμπρίλ Σισέ σε διάστημα λίγων λεπτών (57′, 64′) ο Παναθηναϊκός νικά με 2-1 τον Ολυμπιακό στο ντέρμπι πρωταθλήματος στο ΟΑΚΑ.

2004: Ο Ολυμπιακός συντρίβει τον ΠΑΟΚ με 5-1 στο «Γ. Καραϊσκάκης» για την 6η αγωνιστική της Α’ Εθνικής. Ιστορικό έχει μείνει το τελευταίο γκολ που πετυχαίνει με σουτ ο Καστίγιο, ύστερα από διαδοχικές πάσες με τους Ριβάλντο και Ζιοβάνι.

1996: Ο Παναγιώτης Γιαννάκης πραγματοποιεί νικηφόρο ντεμπούτο ως προπονητής της Εθνικής Ελλάδας, στον αγώνα των προκριματικών του Ευρωμπάσκετ του ’97 με αντίπαλο το Ισραήλ στο «Γιαντ Ελιάου» (86-84 στην παράταση).

1985: Η Εθνική Ελλάδας αναδεικνύεται ισόπαλη 1-1 με την Αλβανία στα Τίρανα, στον τελευταίο αγώνα της για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Μεξικού.

1974: Στον αγώνα που έμεινε στην ιστορία ως «Βροντή στη Ζούγκλα», ο Μοχάμεντ Αλί νικά τον Τζορτζ Φόρμαν στην Κινσάσα με τεχνικό νοκ άουτ στον 8ο γύρο και ανακτά τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη.

1963: Ο φημισμένος Τούρκος επιθετικός, Λεφτέρ Κιουτσουκαντωνιάδης, αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία του Αιγάλεω στη θέση του Γαβρήλου Γαζή. Στη συμφωνία προβλέπεται και το δικαίωμα του 38χρονου άσου να αγωνιστεί, εφόσον χρειαστεί, κάτι που δεν συμβαίνει μέχρι το τέλος της σεζόν. Το 1964, ωστόσο, ο Λεφτέρ θα πάρει μεταγραφή στην ΑΕΚ ως ποδοσφαιριστής και θα γίνει ο μοναδικός άνθρωπος στην ιστορία που θα έχει μετάσχει στο ελληνικό πρωτάθλημα πρώτα ως προπονητής κι ύστερα ως παίκτης.

1954: Διεξάγεται ο πρώτος αγώνας μπάσκετ με ρολόι 24 δευτερολέπτων για την εκδήλωση επίθεσης, με αντιπάλους τους Μπόστον Σέλτικς και τους Ρότσεστερ Ρόγιαλς (98-95). Η ιδέα ανήκει στον Λίο Φέρις, ιδρυτή των Μπάφαλο Μπάισονς, ο οποίος δοκίμασε να μετρήσει πόσες επιθέσεις έκανε μία ομάδα στην διάρκεια ενός αγώνα. Κατέληξε στον αριθμό των 120 και στη συνέχεια τον διαίρεσε το σύνολο των δευτερολέπτων ενός 48λεπτου αγώνα μπάσκετ (2.880), που έβγαλε το αποτέλεσμα «24». Από την αρχή θα φανεί πόσο ευεργετική είναι η ιδέα του για το μπάσκετ, καθώς σε ένα πρωτάθλημα που κατά μέσο όρο σημειώνονταν 79,5 πόντοι, η παραγωγικότητα θα αυξηθεί από την πρώτη σεζόν στους 93,1.

1927: Ολοκληρώνονται οι αγώνες «Σόφια-Αθήνα» είχαν αρχίσει την προηγούμενη ημέρα, με αθλητές από τη βουλγάρικη πρωτεύουσα που φτάνουν στην Αθήνα με έξοδα του ΣΕΓΑΣ. Οι Αθηναίοι αναδεικνύονται νικητές με 204 βαθμούς έναντι 128.

1921: Η Αργεντινή κατακτά το Κόπα Αμέρικα για πρώτη φορά στην ιστορία της, χάρη στη νίκη της με 1-0 επί της Ουρουγουάης με γκολ του Χούλιο Λιμπονάτι.

1900: Ανοίγει στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν της Νέας Υόρκης η πρώτη έκθεση αυτοκινήτου στις ΗΠΑ.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News