Σαν Σήμερα - Νουρεντίν Μορσελί: Το... last dance του κορυφαίου χιλιοπεντακοσάρη στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα

Τα δάκρυα του Νουρεντίν Μορσελί στις 3 Αυγούστου 1996, την ώρα που στεκόταν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου των 1.500 μ. στην Ατλάντα και άκουγε τον εθνικό ύμνο της Αλγερίας, συνοψίζουν τη σημασία των Ολυμπιακών Αγώνων ακόμα και για τους κορυφαίους αθλητές στον κόσμο.

Ήταν όμως ένα φυσιολογικό ξέσπασμα για τον δρομέα που είχε σαρώσει τα πάντα από το 1991 και επιτέλους πρόσθετε το τελευταίο και πιο σημαντικό κομμάτι στο παζλ της τεράστιας καριέρας του. Σκεφτείτε πώς είναι να είσαι ο κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ, να έχεις κερδίσει τρία χρυσά μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα, αλλά να μην έχεις ούτε χάλκινο στους Ολυμπιακούς επειδή έτυχε να κάνεις εκεί τη χειρότερη κούρσα της ζωής σου. Σκας ή δεν σκας;

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Αλγερινός είχε κατέβει υπό καθεστώς ασφυκτικής πίεσης σ’ εκείνον τον τελικό. Δεν ήταν μόνο η αποτυχία του 1992 στη Βαρκελώνη που στριφογύριζε συνεχώς στο μυαλό του, αλλά και το γεγονός ότι ο δρομέας που θεωρούταν αθλητικός επίγονός του, ο Μαροκινός Ισάμ Ελ Γκερούζ, είχε κάνει ήδη το ξεπέταγμά του και εμφανιζόταν απειλητικός. Ο Μορσελί ήταν τότε μόνο 26 χρόνων (γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1970), όμως κατά βάθος πρέπει να είχε καταλάβει ότι η φάση ήταν «ή τώρα ή ποτέ».

Για καλή του τύχη, δικαιώθηκε. Σ’ ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας, μάλιστα, ο ενθουσιασμός του «νέου» αποδείχθηκε καταστροφικός για τον ίδιο και ωφέλιμος για τον «παλιό». Λίγο πριν το καμπανάκι, την ώρα που ο Μορσελί ανέβαζε παραδοσιακά τον ρυθμό του κι έφευγε σαν άλογο προς τον τερματισμό, ο Ελ Γκερούζ ξέφυγε από το γκρουπ των υπόλοιπων αθλητών και πέρασε μάλιστα προς στιγμήν στην πρώτη θέση.

Τότε συνέβη αυτό που δεν περίμενε κανείς. Ο Ελ Γκερούζ δεν πρόσεξε τον βηματισμό του, χτύπησε με το πέλμα του Μορσελί λίγο πάνω απ’ τη δεξιά φτέρνα κι έπεσε στο ταρτάν μένοντας ουσιαστικά εκτός διεκδίκησης των μεταλλίων. Ο Αλγερινός, όμως, στάθηκε όρθιος και εξαπέλυσε την αναμενόμενη επίθεσή του στην οποία δεν μπόρεσε να αντιδράσει κανείς. Ούτε ο Ισπανός ολυμπιονίκης του 1992, Φερμίν Κάτσο ούτε ο Σομαλός παγκόσμιος πρωταθλητής του 1987, Αμπντί Μπίλε, που έκανε μια ύστατη προσπάθεια 300 μέτρα πριν τον τερματισμό. Και οι δύο είχαν αναγκαστεί να πηδήσουν πάνω απ’ τον Ελ Γκερούζ και δεν είχαν το ιδανικό τέμπο – ο Μπίλε μάλιστα κλάταρε και τερμάτισε έκτος και το χάλκινο κέρδισε ο Κενυάτης Στίβεν Κιπκορίρ.

Ο Μορσελί τερμάτισε πρώτος με έναν σχετικά αργό χρόνο (3:35.78), αλλά αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που τον απασχολούσε. Είχε υλοποιήσει το μεγάλο του όνειρο.

«Στους Ολυμπιακούς Αγώνες έχεις την ευκαιρία σου μόνο μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια. Εάν χάσεις αυτήν την ευκαιρία, είναι σαν να έχεις χάσει τέσσερα χρόνια απ’ τη ζωή σου», δήλωσε μετά τη νίκη του ο Αλγερινός δρομέας, ο οποίος δεν αρνήθηκε ότι είχε βάλει ως στόχο το χρυσό μετάλλιο στην Ατλάντα από την επόμενη κιόλας μέρα της αποτυχίας του στη Βαρκελώνη: «Έχω κερδίσει τρία Παγκόσμια Πρωταθλήματα κι έχω σημειώσει πολλά ρεκόρ, μου έλειπε όμως ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Δούλεψα πολύ σκληρά αυτήν τη χρονιά και τώρα το έχω κι αυτό», κατέληξε.

Με προπονητή τον αδελφό του

Ο Μορσελί ήταν μόλις επτά ετών όταν άρχισε να τρέχει, αντλώντας έμπνευση μέσα από την οικογένειά του. Ο κατά δεκατρία χρόνια μεγαλύτερος αδελφός του, Αμπντεραχμάν Μορσελί, ήταν ο καλύτερος δρομέας της Αφρικής στα 1.500 μ. το 1977 και την εκπροσώπησε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Ντίσελντορφ όπου κατέλαβε την τέταρτη θέση.

Τότε είδε για πρώτη φορά ο μικρός Νουρεντίν μεγάλους αθλητές όπως ο νικητής εκείνης της κούρσας, ο Βρετανός Στιβ Οβέτ. Παρακολούθησε με δέος τις μάχες του με τον Σεμπάστιαν Κόου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα, όπου είχε μετάσχει και ο αδελφός του χωρίς να καταφέρει να διακριθεί. Αργότερα ίνδαλμά του έγινε ο Μαροκινός Σαΐντ Αουίτα, ο οποίος άφησε το αποτύπωμά του στις μεσαίες αποστάσεις μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’80.

Ο Μορσελί έκανε πρόοδο ως νεαρός αθλητής και υπό την καθοδήγηση του αδελφού του, που ανέλαβε να τον προπονεί συστηματικά, άρχισε να σημειώνει διακρίσεις στα 1.500. Το 1988 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων στο Σάντμπερι του Καναδά, πίσω από τον Κενυάτη Γουίλφρεντ Κιρότσι.

Το 1989 πήρε την απόφαση που αποδείχθηκε κομβική για την εξέλιξη του ταλέντου του. Μετακόμισε στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στο Ριβερσάιντ της Καλιφόρνια, ώστε να προπονείται υπό καλύτερες συνθήκες στις εγκαταστάσεις του Κολεγίου της περιοχής. Καρπός της δουλειάς που έκανε εκείνη τη διετία υπό την καθοδήγηση του προπονητή Τεντ Μπανκς, ήταν η καλύτερη επίδοση στον κόσμο στα 1.500 μ. (3:32.60) στο μίτινγκ της Μπολόνια.

Το 1991 που επέστρεψε στην Αλγερία και στην προπονητική καθοδήγησή του αδελφού του (ο οποίος λειτουργούσε και ως μάνατζέρ του), ήταν η χρονιά της καθιέρωσής του στο διεθνές στερέωμα. Πρώτα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου της Σεβίλλης αφού προηγουμένως είχε σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ (3:34.16). Κι ύστερα έκανε το «μπαμ» με το χρυσό και στην αντίστοιχη διοργάνωση του ανοιχτού, στο Τόκιο.

Η κούρσα ήταν απελπιστικά αργή μέχρι που ήχησε το καμπανάκι. Τότε ο Μορσελί έκανε την επίθεσή του κι απέκτησε μια διαφορά που ήταν αδύνατο να καλύψουν οι υπόλοιποι δρομείς. Δεύτερος τερμάτισε ο Κιρότσι, ο δρομέας που τον είχε νικήσει τρία χρόνια νωρίτερα στο Παγκόσμιο Κ-20, ενώ πολύ πιο πίσω (εντέκατος) τερμάτισε το πρότυπο της νιότης του, ο παγκόσμιος ρέκορντμαν Αουίτα, ο οποίος βρισκόταν πια στη δύση της καριέρας του και δεν είχε πολύ καιρό που είχε επανέλθει από μακρά απουσία λόγω τραυματισμού.

Η αποτυχία στη Βαρκελώνη

Το 1992 ο Μορσελί πήγε ως φαβορί στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, παρά το γεγονός ότι αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα στο ισχιακό νεύρο που τον είχε εμποδίσει να προπονηθεί όπως θα ήθελε το τελευταίο τρίμηνο της προετοιμασίας του. Δεν αντιμετώπισε πρόβλημα στον προκριματικό και τον ημιτελικό, στον τελικό όμως όλα πήγαν στραβά.

Ο Αλγερινός δρομέας εγκλωβίστηκε στο γκρουπ των προπορευόμενων και δεν βρήκε χώρο για να κάνει την αλλαγή ρυθμού στο καμπανάκι. Στα μισά του τελευταίου γύρου βγήκε πολύ έξω σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγει, όμως τα επιπλέον μέτρα που έτρεξε τον εξουθένωσαν. Ήδη, άλλωστε, είχε μείνει πολύ πίσω από τον Κάτσο, που έκανε την επίθεσή του πριν την τελευταία στροφή αφού είχε τρέξει προηγουμένως υπομονετικά στην εσωτερική.

Ο Ισπανός τερμάτισε πρώτος (3:40.12), ο Μαροκινός Ρασίντ Ελ Μπασίρ δεύτερος (3:40.62) κι ο Καταριανός Μοχάμεντ Σουλεϊμάν τρίτος (3:40.69). Ο Μορσελί, απογοητευμένος από την τροπή της κούρσας, τερμάτισε στην έβδομη θέση και φορτώθηκε με το βάρος της αποτυχίας στην κορυφαία διοργάνωση. Ένα βάρος που έγινε ακόμα μεγαλύτερο όταν ένα μήνα μετά τους Ολυμπιακούς κατέρριψε με 3:28.86 στο Ριέτι το παγκόσμιο ρεκόρ που κατείχε από το 1985 ο Αουίτα (3:29.46)

Ο Μορσελί επιβεβαίωσε την ανωτερότητά του σε όλη τη διάρκεια της τετραετίας που μεσολάβησε μεταξύ της Βαρκελώνης και της Ατλάντα. Δεν γνώρισε καμία ήττα στους 52 διεθνείς αγώνες που έδωσε στα 1.500 μ. και στο μίλι, βελτιώνοντας μάλιστα τα παγκόσμια ρεκόρ και στα δύο αγωνίσματα (3:27.37 και 3:44.39 αντίστοιχα), ενώ κέρδισε με άνεση άλλα δύο χρυσά μετάλλια στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα.

Το 1993 στη Στουτγάρδη πήρε ρεβάνς από τον Κάτσο εφαρμόζοντας ιδανικά την τακτική της επίθεσης στο ξεκίνημα του τελευταίου γύρου. Κάτι αντίστοιχο έκανε και το 1995 στο Γκέτεμποργκ, όταν κεφάλι στην κούρσα πήρε ο Βενούστε Νιογκάμπο από το Μπουρούντι. Η επίθεση του Μορσελί είχε τέτοια ένταση που τον βοήθησε να τερματίσει με άνεση πρώτος. Δεν τον απείλησε ούτε ο 20χρονος Ελ Γκερούζ, που είχε αναδειχθεί τον χειμώνα παγκόσμιος πρωταθλητής στον κλειστό (απόντος του μεγάλου Αλγερινού) και προσπέρασε τον Νιογκάμπο κερδίζοντας το ασημένιο μετάλλιο. Ήταν φανερό, ωστόσο, ότι η σειρά του πλησίαζε.

Η αποκαθήλωση στην Αθήνα

Εκτός από δικαίωση, το χρυσό του 1996 αποδείχθηκε και ο «τελευταίος χορός» για τον Μορσελί. Η πορεία του Ελ Γκερούζ προς την κορυφή δεν γινόταν να ανακοπεί κι ο Αλγερινός δρομέας είχε σταθεί και λίγο τυχερός στη φάση του ατυχήματος του τελικού της Ατλάντα. Δεν ήθελε πολύ να πέσει κι αυτός στο ταρτάν, όπως παραδέχθηκε στις δηλώσεις του, ενώ πάντοτε θα υπάρχει και η απορία για το αν ο Μαροκινός θα τον είχε περάσει, αν δεν είχε υπάρξει ποτέ η μοιραία επαφή.

Η αλλαγή φρουράς πραγματοποιήθηκε τελικά το 1997, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας. O Ελ Γκερούζ – που του είχε πάρει από τον Φεβρουάριο το παγκόσμιο ρεκόρ στον κλειστό – πέρασε στην πρώτη θέση απ’ τα μισά της κούρσας και δεν επέτρεψε στον Μορσελί να κάνει την αλλαγή στο καμπανάκι. Τρέχοντας με εξαιρετικό ρυθμό στο τελευταίο τετρακοσάρι πέρασε πρώτος τη γραμμή του τερματισμού. Πριν την τελευταία στροφή ο Αλγερινός είδε να τον περνάει και ο Κάτσο που πρόσθεσε άλλο ένα ασημένιο μετάλλιο στη συλλογή του. Και στα τελευταία μέτρα «άδειασε» εντελώς κι έχασε και το χάλκινο μετάλλιο απ’ τον άλλο Ισπανό, τον Ρέγες Εστέβεζ. Σαν να μην αποδεχόταν για τον εαυτό του κανένα άλλο μετάλλιο πέρα απ’ το χρυσό.

Έναν χρόνο αργότερα, στη Ρώμη, ο Ελ Γκερούζ πήρε και το παγκόσμιο ρεκόρ των 1.500 μ. στον ανοιχτό με 3:26.00, που αντέχει μέχρι σήμερα. Έχει πλέον επισκιάσει στη συλλογική συνείδηση τον Μορσελί, ο οποίος όμως  στα early ’90s έμοιαζε ασυναγώνιστος. Υπήρξε μάλιστα μία περίοδος που κατείχε ταυτόχρονα έξι παγκόσμια ρεκόρ (εκτός απ’ τα χιλιοπεντακοσάρια και το μίλι, στα 1.000, στα 2.000 και τα 3.000 μ.), ενώ είχε σημειώσει αξιόλογες επιδόσεις και στα 800 (1:44.79) και τα 5.000 μ. (13:03.85). Το 1994 η IAAF τον ανέδειξε κορυφαίο αθλητή στίβου της χρονιάς.

Αν και η αποκαθήλωσή του έγινε στην Αθήνα, ο Μορσελί είχε πολλούς θαυμαστές στην Ελλάδα μια και μετείχε τακτικά στα εγχώρια μίτινγκ όπως τα Τσικλητήρεια και τα Βενιζέλεια. Κρέμασε τα παπούτσια του το 2000, ύστερα από την αποτυχία του να προκριθεί στον τελικό των 1.500 μ. των Ολυμπιακών του Σίδνεϊ (το 1999, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεβίλλης, είχε εγκαταλείψει ενώ είχε μείνει ήδη πολύ πίσω απ’ τους πρώτους).

Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως τεχνικός σύμβουλος της ομοσπονδίας στίβου της Αλγερίας και συνεργάζεται με τη ΔΟΕ ως πρεσβευτής του αθλητισμού. Το Ιανουάριο του 2020 διορίστηκε από τον πρόεδρο της πατρίδας του στη θέση του γραμματέα για τον πρωταθλητισμό, στην οποία όμως παρέμεινε μόνο για έξι μήνες.

Πηγές: www.olympedia.org («Noureddine Morceli»), www.independent.co.uk («The record collector; profile; Noureddine Morceli»), www.cs.rochester.edu («Noureddine Morceli – Olympic 1500m Story»), en.wikipedia.org («Noureddine Morceli», «Athletics at the 1992 Summer Olympics», «Athletics at the 1996 Summer Olympics», «1500 metres world record progression»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 3 Αυγούστου

2024: Η Τζούλιεν Άλφρεντ από τη Σάντα Λουτσία κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού με 10.72 και αφήνει στη δεύτερη και την τρίτη θέση τις Αμερικανίδες Σακάρι Ρίτσαρντσον (10.87) και Μελίσα Τζέφερσον (10.92). Είναι η πρώτη φορά που η Σάντα Λουτσία βλέπει αθλητή ή αθλήτριά της να κερδίζει ολυμπιακό μετάλλιο.

2024: Η Αμερικανίδα κολυμβήτρια Κέιτι Λεντέκι κερδίζει το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο για 800 μέτρα ελεύθερο για τέταρτη διαδοχική διοργάνωση με χρόνο 8:11.04. Φτάνει έτσι τα εννέα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια στην καριέρα της και ισοφαρίζει το ρεκόρ της Λαρίσα Λατίνινα.

2021: Ο Νορβηγός Κάρστεν Βάρχολμ κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο με νέο εντυπωσιακό παγκόσμιο ρεκόρ (45.94). Στη δεύτερη θέση αφήνει τον Αμερικανό, Ρέι Μπέντζαμιν και στην τρίτη τον Βραζιλιάνο, Άλισον Ντος Σάντος.

2017: Η Παρί Σεν Ζερμέν πραγματοποιεί την ακριβότερη μεταγραφή στον κόσμο μια και δαπανά 222 εκατομμύρια ευρώ για να αποκτήσει τον Νεϊμάρ από την Μπαρτσελόνα. Το συνολικό ποσό της μεταγραφής, εάν προστεθεί ο ετήσιος μισθός των 30 εκατ. ευρώ που αξιώνει ο παίκτης και τα πριμ που θα λάβουν ο ατζέντης κι ο πατέρας του παίκτη (από 38 εκατ.), ξεπερνάει τα 500 εκατ. ευρώ.

2011: Πεθαίνει σε ηλικία 66 ετών ο παλαίμαχος παίκτης του αμερικάνικου φούτμπολ, Μπάμπα Σμιθ, ευρύτερα γνωστός από τη συμμετοχή του ως ηθοποιός στις ταινίες «Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή».

2010: Πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 50 ετών η Ελένη Πολυχρονίδου, εξέχουσα προσωπικότητα της ρυθμικής γυμναστικής, προπονήτρια από τις πρώτες ημέρες του αθλήματος στην Ελλάδα (1982).

2008: Η Ελλάδα νικά την Λιθουανία με 57-50 στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Εφήβων Κ-18, που ολοκληρώνεται σε Πύργο και Αμαλιάδα και κατακτά για πρώτη φορά το τρόπαιο. Βασικά στελέχη της Εθνικής μας είναι μεταξύ άλλων ο Κώστας Σλούκας και ο Νίκος Παππάς, οι οποίοι συμπεριλαμβάνονται και στην κορυφαία πεντάδα της διοργάνωσης.

2002: Η Ελλάδα πανηγυρίζει για το πρώτο της μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κολύμβησης. Το κατακτά η ομάδα 4×200 ελεύθερο των ανδρών, την οποία αποτελούν οι Θανάσης Οικονόμου, Νίκος Ξυλούρης, Σπύρος Γιαννιώτης και Γιάννης Κοκκώδης, οι οποίοι τερματίζουν στην τρίτη θέση πίσω από την Ιταλία και τη Γερμανία.

1997: Ο Αμερικανός Μόρις Γκριν κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Αθήνας με νέο ρεκόρ αγώνων (9.86) και αφήνει δεύτερο τον Καναδό χρυσό ολυμπιονίκη Ντόνοβαν Μπέιλι (9.91).

1996: Τρεις φορές καταρρίπτει το πανελλήνιο ρεκόρ του ύψους η Νίκη Μπακογιάννη (από 1.97 σε 2.03 μ.), στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα και κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο, πίσω από τη Βουλγάρα, Στέφκα Κοσταντίνοβα.

1996: Η Ρωσίδα Σβετλάνα Μαστέρκοβα κάνει νταμπλ στα χρυσά μετάλλια των μεσαίων αποστάσεων, αφού μετά τα 800 μέτρα κερδίζει και τα 1.500.

1996: Ο Βενούστε Νιογκάμπο κερδίζει τον τελικό των 5.000 μ.στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα με 13:07.96 και χαρίζει στο Μπουρούντι το πρώτο χρυσό μετάλλιο της ιστορίας του στη διοργάνωση.

1992: Ο Βρετανός δρομέας, Ντέρεκ Ρέντμοντ, παθαίνει ρήξη αχίλλειου τένοντα την ώρα που μπαίνει στην τελική ευθεία του ημιτελικού των 400 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης. Ο πατέρας του, Τζιμ, αγνοεί τις υποδείξεις των security και εισέρχεται στον στίβο για να τον βοηθήσει να τερματίσουν μαζί, παρότι γνωρίζει ότι με την κίνησή του θα προκαλέσει την ακύρωσή του. Το κοινό αποθεώνει πατέρα και γιο και η στιγμή μνημονεύεται ακόμα και σήμερα ως μία από τις πιο συγκινητικές στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.

1992: Ο Καναδός Μαρκ Μακόι κάνει την έκπληξη στον τελικό των 110 μέτρων με εμπόδια των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης, καθώς κερδίζει το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 13.12. Το μεγάλο φαβορί, ο Βρετανός παγκόσμιος πρωταθλητής, Κόλιν Τζάκσον, μένει έβδομος.

1989: Ο Χόρχε Βελάσκεζ γίνεται ο πέμπτος τζόκεϊ που φτάνει τις 6.000 νίκες, όταν κερδίζει την τρίτη ιπποδρομία στο Arlington International Racecourse ιππεύοντας την τρίχρονη «Maddie Bumpo».

1984: Δύο μετάλλια πανηγυρίζει η Ελλάδα στην ελληνορωμαϊκή πάλη, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες. Ο Δημήτρης Θανόπουλος κερδίζει το ασημένιο στα 82 κ., μια και γνωρίζει την ήττα στον τελικό από τον Ρουμάνο, Ίον Ντράικα και ο Μπάμπης Χολίδης το χάλκινο στα 57 κ., χάρη στη νίκη του επί του Ρουμάνου, Νικολάε Ζαμφίρ, στον μικρό τελικό.

1984: Η Αμερικανίδα Μέρι Λου Ρέτον κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο σύνθετο ατομικό της ενόργανης γυμναστικής των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες, ύστερα από σκληρή μάχη με τη Ρουμάνα, Εκατερίνα Σάμπο (79.175 έναντι 79.125). Μόλις πέντε εβδομάδες πριν τους αγώνες η Ρέτον είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στο γόνατο, κατάφερε όμως να αγωνιστεί και να κερδίσει τη μάχη χάρη στα «δεκάρια» των κριτών για τις προσπάθειές της στο έδαφος και το άλμα.

1980: Ολοκληρώνονται οι 22οι Ολυμπιακοί Αγώνες στη Μόσχα με μια εντυπωσιακή Τελετή Λήξης, από την οποία ξεχωρίζει η στιγμή που η μασκότ της διοργάνωσης, το αρκουδάκι Μίσα, απογειώνεται από το στάδιο και χάνεται στον ουρανό. Οι αγώνες επισκιάστηκαν από το μποϊκοτάζ των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας και αρκετών χωρών της δυτικής Ευρώπης.

1958: Σκοτώνεται σε δυστύχημα στην πίστα του Νίρμπουγκρινγκ ο Βρετανός πιλότος της Formula 1, Πίτερ Κόλινς.

1952: Πέφτει η αυλαία των Ολυμπιακών Αγώνων του Ελσίνκι, με τις ΗΠΑ να κερδίζουν την πρωτιά στον πίνακα των μεταλλίων με 40 χρυσά, 19 ασημένια και 17 χάλκινα.

1952: Ο Ιταλός Αλμπέρτο Ασκάρι εξασφαλίζει τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή της Formula 1 με τη νίκη του στο γκραν πρι του Νίρμπουγκρινγκ.

1948: Ο Αμερικανός Μελ Πάτον κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου και ο συμπατριώτης του, Μπάρνι Γιούελ, το ασημένιο, συνεχίζοντας για τρίτη διαδοχική διοργάνωση την παράδοση των ΗΠΑ στο αγώνισμα.

1948: Ο άλτης του τριπλούν, Ρουχί Σαριάλπ, χαρίζει στην Τουρκία το πρώτο της μετάλλιο στον στίβο, το χάλκινο, με άλμα στα 15.02 μ. Το χρυσό κερδίζει ο Σουηδός Άρνε Όμαν με 15.40 μ. και το ασημένιο ο Αυστραλός Τζορτζ Έιβερι με 15.36 μ.

1936: Ο Τζέσι Όουενς κερδίζει το πρώτο από τα τέσσερα χρυσά μετάλλιά του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Στα 100 μέτρα, όπου πρωτεύει στον τελικό με ολυμπιακό ρεκόρ (10.3).

1932: O Αμερικανός Έντι Τόλαν κάνει νταμπλ χρυσών μεταλλίων στα σπριντ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, μια και μετά τα 100 μ. κερδίζει και τα 200 μ. με χρόνο 21.2 (ολυμπιακό ρεκόρ). Στο βάθρο ανεβαίνουν άλλοι δύο αθλητές των ΗΠΑ, ο Τζορτζ Σίμσον (21.4) και τρίτος ο Ραλφ Μέτκαφ (21.5). Οι διοργανωτές διαπιστώνουν εκ των υστέρων είχαν υποχρεώσει τον Μέτκαφ να τρέξει ενάμισι μέτρο επιπλέον και προτείνουν επανάληψη του τελικού, εκείνος όμως αρνείται ευγενικά και η κατάταξη δεν αλλάζει.

1928: Ο εν ενεργεία παίκτης του αμερικάνικου φούτμπολ, Ρέι Μπάρμπουτι, συμμετέχει στα 400 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 47.8.

1852: Στον πρώτο κωπηλατικό αγώνα μεταξύ πανεπιστημίων στις ΗΠΑ, η ομάδα του Χάρβαρντ νικά την αντίστοιχη του Γέιλ.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News