Σαν Σήμερα - Έντι Ίγκαν: Ο μοναδικός αθλητής που στέφθηκε χρυσός ολυμπιονίκης... χειμώνα-καλοκαίρι

Ο Έντι Ίγκαν γνώριζε πολύ καλά ότι είχε γράψει Ιστορία στις 15 Φεβρουαρίου 1932, όταν κρέμασε στο στήθος του το χρυσό μετάλλιο των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Λέικ Πλάσιντ, ως μέλος της νικήτριας ομάδας των ΗΠΑ στο τετραθέσιο μπόμπσλεϊ.

Ήξερε ότι ήταν ο πρώτος αθλητής στα χρονικά που είχε ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου τόσο στη χειμερινή εκδοχή της κορυφαίας διοργάνωσης όσο και στη θερινή, διαγωνιζόμενος σε διαφορετικά σπορ. Το είχε καταφέρει, δηλαδή, με τον δύσκολο, τον «σωστό» τρόπο. Όχι όπως ο Σουηδός Γκίλις Γκλάφστρεμ, ο οποίος είχε κερδίσει το χρυσό στο ατομικό του καλλιτεχνικού πατινάζ το 1920 στην Αμβέρσα, όταν το άθλημα είχε συμπεριληφθεί εκτάκτως στο πρόγραμμα των θερινών αγώνων και επανέλαβε το επίτευγμα στην πρώτη χειμερινή βερσιόν, το 1924 στο Σαμονί.

Πολύ προτού δοκιμάσει την τύχη του μπόμπσλεϊ (ένας τύπος αγωνιστικού ελκήθρου, για τους αδαείς που δεν έχουν παρακολουθήσει ούτε την ταινία «Πάμε… χιόνι;»), ο Αμερικανός αθλητής είχε πραγματοποιήσει σπουδαία καριέρα στην πυγμαχία, φτάνοντας στην κορύφωση το 1920 με την κατάκτηση του χρυσού ολυμπιακού μεταλλίου στην κατηγορία των ημιβαρέων βαρών!

Αυτό που προφανώς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ο Ίγκαν σαν σήμερα το 1932, είναι ότι σχεδόν έναν αιώνα μετά τον ξεχωριστό άθλο του δεν θα βρισκόταν κανένας αθλητής και καμία αθλήτρια να τον επαναλάβει. Πολλοί έχουν συμμετάσχει σε αμφότερες τις εκδοχές των Ολυμπιακών Αγώνων, ορισμένοι έχουν κερδίσει μετάλλια και στις δύο, κάποιοι το πλησίασαν. Κανένας όμως δεν ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου και τον χειμώνα και το καλοκαίρι, όπως αυτός!

Γι’ αυτό και μόνο αξίζει ειδική μνεία στον ξεχωριστό αυτό ρέκορντμαν, ο οποίος πέρα απ’ τις επιτυχίες του στον αθλητισμό, έζησε μια γεμάτη ζωή. Υπηρέτησε την πατρίδα του και στους δύο παγκόσμιους πολέμους, σπούδασε σε φημισμένα πανεπιστήμια, ακολούθησε επιτυχημένη καριέρα ως δικηγόρος και πρόσφερε πολλά και ως αθλητικός σύμβουλος, προτού κλείσει για πάντα τα μάτια του σε ηλικία 70 ετών, στις 14 Ιουνίου 1967.

Πρώτα τα γράμματα, μετά η πυγμαχία

Ο Έντουαρντ Πάτρικ Φράνσις Ίγκαν (όπως ήταν το πλήρες όνομά του) γεννήθηκε στο Ντένβερ στις 26 Απριλίου 1897 και ήταν ιρλανδικής καταγωγής. Δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του, ο οποίος σκοτώθηκε σε ένα φρικτό εργατικό ατύχημα στον σιδηρόδρομο το 1898 και μεγάλωσε φτωχικά μαζί με τα τέσσερα αδέλφια του, χάρη στα χρήματα που έβγαζε η μητέρα τους, Κλάρα, ως δασκάλα γαλλικών και γερμανικών.

Παρά την ορφάνια και τις οικονομικές δυσκολίες, ο Έντι ήταν καλός μαθητής στο σχολείο. Στον ελεύθερο χρόνο του διάβαζε φανατικά τις ιστορίες ενός φανταστικού ήρωα που είχε επινοήσει ο συγγραφέας Γκίλμπερτ Πάτεν, του Φρανκ Μέριγουελ, ο οποίος θριάμβευε σε όλα τα σπορ με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Ο Μέριγουελ δεν κάπνιζε και δεν έπινε αλκοόλ και το παράδειγμά του ακολούθησε πιστά και ο Ίγκαν όταν μεγάλωσε και ανακάλυψε την κλίση του στην πυγμαχία.

Ήταν 12 ετών όταν έτυχε να δει σε ένα κοντινό ράντσο στο Λόνγκμοντ (όπου είχε μετακομίσει στο μεταξύ η οικογένειά του) τον κατά εννιά χρόνια μεγαλύτερό του, Έιμπ Τόμπιν, να ρίχνει κάτω με μια γροθιά τον σωματώδη επιστάτη. Εντυπωσιασμένος από την τεχνική του, τον παρακάλεσε να του δείξει τα μυστικά της πυγμαχίας. Έμαθε πολλά πράγματα επί δύο χρόνια από τον Τόμπιν, ο οποίος ακολούθησε επαγγελματική καριέρα στο άθλημα και του έδωσε μια συμβουλή που αποδείχθηκε χρήσιμη. «Να κοιτάξεις να μορφωθείς και να παίζεις μποξ μόνο για το κέφι σου».

Ο Ίγκαν δεν παράκουσε τον μέντορά του, παρότι διαπίστωνε όσο μεγάλωνε ότι τα πήγαινε κι ο ίδιος περίφημα. Δεν υπέκυψε στον πειρασμό να παίξει για χρήματα ούτε όταν στα 16 του σημείωσε τις πρώτες του νίκες σε ερασιτεχνικούς αγώνες και για να συνεισφέρει στα οικονομικά της οικογένειάς του προτίμησε να κάνει ένα σωρό άλλες δουλειές, παράλληλα με τη φοίτησή του στο λύκειο. Από νεωκόρος και εφημεριδοπώλης, μέχρι βοσκός σε κοπάδια βοοειδών.

Στα 18 του ήταν πλέον ολοκληρωμένος πυγμάχος και κατά τη διάρκεια της μοναδικής χρονιάς που φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ αναδείχθηκε πρωταθλητής των δυτικών πολιτειών στα μεσαία βάρη. Δεν συνέχισε για πολύ την ανοδική του πορεία μια και το 1917 αποφάσισε να καταταγεί στον στρατό και να υπηρετήσει την πατρίδα του στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το τέλος του οποίου τον βρήκε με τον βαθμό του υπολοχαγού του πυροβολικού.

Το χρυσό στην Αμβέρσα και το κάζο στο Παρίσι

Όταν επέστρεψε απ’ τον πόλεμο ο Ίγκαν γράφτηκε στο φημισμένο κολέγιο του Γέιλ για να σπουδάσει νομική και παράλληλα συνέχισε την ερασιτεχνική ενασχόλησή του με το μποξ. Το 1919 αναδείχθηκε νικητής της κατηγορίας των μεσαίων βαρών στους Διασυμμαχικούς Αγώνες του Παρισιού, λίγο καιρό αφότου είχε κερδίσει τον τίτλο του πρωταθλητή βαρέων βαρών (αν και ήταν ελαφρύτερος) στο πρωτάθλημα της Αμερικάνικης Ένωσης (AAU).

Χάρη σ’ αυτές τις επιτυχίες κέρδισε τη θέση του εκπροσώπου των ΗΠΑ στην κατηγορία των ημιβαρέων βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 στην Αμβέρσα, όπου έγραψε το πρώτο περίλαμπρο κεφάλαιο της αθλητικής του διαδρομής. Κατέκτησε πανηγυρικά το χρυσό μετάλλιο, αφού νίκησε τον Νοτιοαφρικανό Τόμας Χόλντστοκ στον προημιτελικό, τον Βρετανό Χάρολντ Φρανκς στον ημιτελικό και τον Νορβηγό Σβέρε Σούρσνταλ στον τελικό.

Απ’ τη στιγμή που δεν «ψηνόταν» να δοκιμάσει την τύχη του ως επαγγελματίας, συνέχισε τις σπουδές του στη νομική σχολή του Χάρβαρντ και αξιοποίησε την υποτροφία Rhodes για το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ώστε να λάβει μέρος σε πυγμαχικούς αγώνες στη Γηραιά Αλβιόνα. Το 1923 έγινε ο πρώτος Αμερικανός που κέρδισε τίτλο στο Βρετανικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα (στα βαρέα βάρη) και με την επιθετικότητά του άλλαξε την οπτική των Ευρωπαίων για το άθλημα που, στην ερασιτεχνική του μορφή, θεωρούνταν μέχρι τότε αριστοκρατικό.

Επί δύο χρόνια ο Ίγκαν έκανε περιοδείες σε διάφορες χώρες μαζί με τον Μαρκήσιο του Κλαιντσντέιλ, Ντάγκλας Ντάγκλας-Χάμιλτον – ο οποίος ήταν κι αυτός ένας εξαιρετικός πυγμάχος. Αρχικά στην Ευρώπη και αργότερα και σε πιο μακρινά μέρη του κόσμου όπως η Ινδία και η Νέα Ζηλανδία. Επειδή νικούσε κάθε αντίπαλο που του έφερναν στο ρινγκ, πολλοί τον είχαν χαρακτηρίσει τότε ανεπίσημο «πρωταθλητή κόσμου».

Δικαιολογημένα λοιπόν, πήγε το 1924 στο Παρίσι με στόχο να κερδίσει ένα ακόμα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Αυτήν τη φορά στη «βαριά» κατηγορία όπου είχε μεταπηδήσει. Ωστόσο, απέτυχε παταγωδώς, μια και αποκλείστηκε στον πρώτο κιόλας γύρο από τον Βρετανό Άρθουρ Κλίφτον.

Στο μπόμπσλεϊ… από σπόντα

Όταν επέστρεψε στις ΗΠΑ τον Αύγουστο του 1924, ο Ίγκαν ήξερε ότι η πυγμαχική του καριέρα είχε τελειώσει. Περιορίστηκε στο να βοηθά επαγγελματίες στην προπόνησή τους (είχε παίξει αγώνες σπάρινγκ με τον Τζιν Τένι, όσο εκείνος προετοιμαζόταν για τον μεγάλο αγώνα με τον Τζακ Ντέμσι το 1926) και παράλληλα άρχισε την πρακτική του ως δικηγόρος. Τα πήγαινε περίφημα στον νέο του κλάδο μέχρι το 1932, όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με μια νέα αθλητική πρόκληση.

Ο φίλος του Τζέι Ο’Μπράιεν, ο οποίος ήταν και ο επικεφαλής της Ολυμπιακής Επιτροπής του μπόμπσλεϊ στη χώρα, του πρότεινε να συμπληρώσει την ομάδα του στο τετραθέσιο που είχε μόλις χάσει έναν αθλητή. Αναζητούσαν έναν άνδρα με γερό σκαρί για τη θέση Νο 2 (πίσω από τον οδηγό) και ο Ίγκαν που διέθετε αυτό το προσόν δεν το σκέφτηκε πολύ. Η προοπτική να συμμετάσχει στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Λέικ Πλάσιντ, τον έκανε να πει το «ναι».

Δεν είχε την παραμικρή εμπειρία στο μπόμπσλεϊ, αλλά χρειάστηκε λίγες προπονήσεις σε διάστημα μόλις τριών εβδομάδων μέχρι τους αγώνες για να μπει στο πνεύμα. Είχε κι εκεί καλό «δάσκαλο», αφού τον ρόλο του οδηγού στο έλκηθρο είχε ο Μπίλι Φισκ. Ένας θαρραλέος αθλητής που είχε αναδειχθεί χρυσός ολυμπιονίκης και το 1928 στο Σεν Μόριτς (στο πενταθέσιο τότε μπόμπσλεϊ) και έμελλε να μείνει στην Ιστορία ως ο πρώτος Αμερικανός πιλότος της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ που έπεσε ηρωικά στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι Αμερικανοί κατέβασαν δύο πληρώματα στον αγώνα, το καλό όμως ήταν αυτό στο οποίο συμμετείχε και ο πάλαι ποτέ χρυσός ολυμπιονίκης της πυγμαχίας. Η ομάδα των Φισκ, Ίγκαν και Ο’Μπράιεν (ο τέταρτος της παρέας ήταν ο Κλίφορντ Γκρέι) κέρδισε και τα τρία πρώτα σκέλη αφήνοντας τουλάχιστον ένα δευτερόλεπτο πίσω το δεύτερο αμερικάνικο πλήρωμα. Έτσι δεν είχε πρόβλημα όταν έχασε το τέταρτο με αντίστοιχη διαφορά και με συνολικό χρόνο 7:53.68 κέρδισε καθαρά το χρυσό μετάλλιο (η δεύτερη ομάδα των ΗΠΑ είχε 7:55.70).

Ο Ίγκαν έγραψε Ιστορία, αλλά δεν ξέχασε ποτέ το άγχος που είχε βιώσει μέχρι να φτάσει στο δεύτερο χρυσό. Πολλά χρόνια αργότερα είχε δηλώσει σε συνέντευξή του: «Η διάρκεια κάθε διαδρομής ήταν περίπου δύο λεπτά, αλλά μου φαινόταν σαν να ήταν αιώνας. Όταν αρχίσαμε να γλιστράμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα μερικά εκατοστά πάνω απ’ το παγωμένο έδαφος και χωρίς καμία αίσθηση ασφάλειας, κρατήθηκα γερά απ’ τους ιμάντες. Ένιωθα τα χέρια μου να γλιστρούν κι όμως με κάποιον τρόπο κρατήθηκα».

Ο γύρος του κόσμου με αεροπλάνα

Η ενασχόληση με το μπόμπσλεϊ ήταν… μια και έξω για τον Ίγκαν. Αφού εκπλήρωσε την αποστολή του με το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο, δεν ανέβηκε ποτέ ξανά σε έλκηθρο. Κόντευε τα 35 κι έπρεπε να κοιτάξει το μέλλον του, αν και δεν είχε το άγχος για τον επιούσιο ύστερα τον γάμο που είχε κάνει το 1927 με την αγαπημένη του, Πέγκι Κολγκέιτ (γόνο της οικογένειας που ίδρυσε τον κολοσσό Colgate-Palmolive), με την οποία απέκτησε έναν γιο και μία κόρη.

Επέστρεψε στη νομική του καριέρα και επί μια πενταετία διατέλεσε βοηθός εισαγγελέα στη νότια περιφέρεια της Νέας Υόρκης. Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος υπηρέτησε στη Διοίκηση Αερομεταφορών και επισκέφτηκε κάθε μέρος όπου οι ΗΠΑ διέθεταν αεροπορικές βάσεις. Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη κι έλαβε πολλά παράσημα.

Το 1948 σημείωσε ένα ακόμα περίεργο παγκόσμιο ρεκόρ, μια και πραγματοποίησε τον ταχύτερο γύρο του κόσμου χρησιμοποιώντας αεροπλάνα της γραμμής: διένυσε 20.559 μίλια σε διάστημα 147 ωρών και 15 λεπτών, έχοντας κάνει στάση σε 18 διαφορετικά αεροδρόμια. Βελτίωσε, μάλιστα, το προηγούμενο ρεκόρ κατά 20 ώρες και 15 λεπτά!

Από το 1945, εξάλλου, ο Ίγκαν είχε αναλάβει διάφορες διοικητικές θέσεις σε αθλητικές επιτροπές, προσφέροντας τις γνώσεις που είχε αποκομίσει από την πολυετή ενασχόλησή του με την πυγμαχία. Πρέσβευε την άποψη ότι ο αθλητισμός απευθυνόταν σε όλο τον κόσμο και είχε τη δύναμη να ενώσει ανθρώπους που προέρχονταν από κάθε κοινωνική τάξη.

Ήταν ένας από τους πρώτους εισαχθέντες το Ολυμπιακό Hall of Fame των ΗΠΑ, το 1983, μαζί (μεταξύ άλλων) με τον Τζέσι Όουενς, τον Μοχάμεντ Αλί και τον Τζόνι Βαϊσμίλερ. Κι αυτό είναι ενδεικτικό της εκτίμησης που έτρεφαν ανέκαθεν οι συμπατριώτες του προς το πρόσωπό του.

Λορίν Γουίλιαμς: Η τελευταία που το πλησίασε

Το ξεχωριστό επίτευγμα του Ίγκαν ήταν παραγνωρισμένο μέχρι το 2014, όταν έφτασε κοντά στην επανάληψή του η Λορίν Γουίλιαμς. Μέχρι τότε ήταν λίγες οι αναφορές στον μοναδικό χρυσό ολυμπιονίκη στη θερινή και τη χειμερινή εκδοχή των αγώνων, ο οποίος δεν είχε λάβει την αναγνώριση που του άξιζε.

Η σπουδαία Αμερικανίδα σπρίντερ είχε αρκεστεί στο ασημένιο μετάλλιο στα 100 μ. το 2004 στην Αθήνα, πίσω από τη Λευκορωσίδα Γιούλια Νεστερένκο, όμως το 2012 στο Λονδίνο κέρδισε το χρυσό ως μέλος της ομάδας σκυταλοδρομίας 4×100 (αν και η ίδια έτρεξε μόνο στον προκριματικό). Αμέσως μετά έκανε τη μετάβαση στο διθέσιο μπόμπσλεϊ ως συνοδηγός της Ελάνα Μάιερς κι έβαλε ως στόχο να κατακτήσει το χρυσό το 2014 στο Σότσι.

Η προοπτική της διπλής επιτυχίας έκανε πολλούς να ψάξουν τότε για πρώτη φορά αν υπήρχε αθλητής που είχε πετύχει κάτι τέτοιο στο παρελθόν. Έτσι ανακάλυψαν την ιστορία του Ίγκαν, η οποία άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστή μέσω της αναπαραγωγής στο διαδίκτυο και τα social media, που είχαν ήδη αρχίσει να κυριαρχούν στις προτιμήσεις του κόσμου.

Η Γουίλιαμς κατέκτησε τελικά το ασημένιο μετάλλιο μαζί με τη Μάιερς στο Σότσι – επιτυχία που ήταν φυσικά τεράστια, αλλά δεν ισοφάριζε το ρεκόρ του Ίγκαν, στο οποίο είχαν φτάσει κοντά παλιότερα άλλοι δύο αθλητές. Ο Νορβηγός Γιάκομπ Τούλιν Ταμς (χρυσό το 1924 στο άλμα με σκι, ασημένιο το 1936 στην ιστιοπλοΐα) και η Ανατολικογερμανίδα Κρίστα Ροτενμπούργκερ (χρυσό το 1984 και το 1988 στο πατινάζ ταχύτητας και ασημένιο το 1988 στην ποδηλασία πίστας).

Σε άλλες τρεις περιπτώσεις το πρώτο μετάλλιο δεν ήταν χρυσό, οπότε δεν μπορούσε να κυνηγηθεί η επανάληψη του ρεκόρ. Η Καναδή Κλάρα Χιουζ είχε στην κατοχή της δύο χάλκινα στην ποδηλασία από το 1996, προτού στραφεί στο πατινάζ ταχύτητας όπου κέρδισε τέσσερα μετάλλια (το ένα χρυσό) από το 2002 έως και το 2010. Ο Αμερικανός Έντι Άλβαρεζ ήταν ασημένιος ολυμπιονίκης στο πατινάζ ταχύτητας το 2014 και επανέλαβε το επίτευγμα στο μπέιζμπολ το 2020. Και τέλος, η Γερμανίδα Αλεξάντρα Μπούργκαρτ άρχισε με το ασημένιο στο διθέσιο μπόμπσλεϊ το 2022 και κέρδισε το χάλκινο με την ομάδα 4×100 το 2024.

Πηγές: bleacherreport.com («The Greatest Olympian You’ve Never Heard of: Eddie Eagan and an Unlikely Double»), info.mysticstamp.com («Birth of Olympian Eddie Eagan»), olympics.com («Edward Eagan»), ebsco.com («Eddie Eagan»), edition.cnn.com («These 6 Olympians medaled in summer and winter sports»),  en.wikipedia.org («Eddie Eagan», «Billy Fiske», «Boxing at the 1920 Summer Olympics – Light heavyweight», «Bobsleigh at the 1932 Winter Olympics – Four-man», «List of multiple Olympic medalists).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 15 Φεβρουαρίου

2023: Ο Ζοέλ Εμπίντ φτάνει τους 10.000 πόντους στο ΝΒΑ κατά τη διάρκεια του αγώνα των Φιλαδέλφεια 76ers με τους Κλίβελαντ Καβαλίερς (118-112).

2021: Πεθαίνει σε ηλικία 71 ετών από επιπλοκές του COVID-19 ο Λεοπόλδο Λούκε, σέντερ φορ της Εθνικής Αργεντινής που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1978. Σε συλλογικό επίπεδο διακρίθηκε κυρίως με τη φανέλα της Ρίβερ Πλέιτ.

2003: Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον κλωτσά ένα παπούτσι στα αποδυτήρια της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετά τον αποκλεισμό απ’ την Άρσεναλ στο Κύπελλο και πετυχαίνει, άθελά του, στο αριστερό φρύδι τον Ντέιβιντ Μπέκαμ, ο οποίος λίγες στιγμές νωρίτερα τον είχε βρίσει. Το επεισόδιο αποκαλύπτεται μερικές μέρες αργότερα και προκαλεί σάλο και θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην αποχώρηση του Μπέκαμ απ’ τη Γιουνάιτεντ (στο τέλος της σεζόν θα μεταγραφεί στη Ρεάλ Μαδρίτης).

2002: Πεθαίνει σε ηλικία 63 ετών ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της Προοδευτικής και του Απόλλωνα Σμύρνης, Γιάννης Βαραμέντης, ύστερα από νοσηλεία δύο μηνών λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου που είχε υποστεί.

1993: Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 44 ετών ο πρώην γενικός γραμματέας Αθλητισμού, Γιώργος Κασιμάτης, ο οποίος κατά τη διάρκεια της θητείας του (1988-89) προώθησε πολλά προγράμματα μαζικού αθλητισμού για όλες τις ηλικίες.

1989: Ο Θωμάς Μαύρος εκδικείται τον Νίκο Αλέφαντο για την προ διετίας αποπομπή του από την ΑΕΚ, μια και σημειώνει δύo τέρματα στην επική πρόκριση του Πανιωνίου επί του ΠΑΟΚ με 3-0 στην παράταση.

1987: Με γκολ που πετυχαίνει στο 70′ ο Βασίλης Παπαχρήστου, ο οποίος είχε μόλις μπει στο ματς ως αλλαγή, ο Ολυμπιακός νικά με 2-1 τον Παναθηναϊκό ως τυπικά γηπεδούχος στο ΟΑΚΑ και εξασφαλίζει ουσιαστικά από πολύ νωρίς τον τίτλο του πρωταθλητή.

1978: Ο Λίον Σπινκς νικά τον Μοχάμεντ Αλί στο Λας Βέγκας με ομόφωνη απόφαση των κριτών και κερδίζει τη ζώνη του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη. Είναι η πρώτη φορά που ο Αλί χάνει τον τίτλο του μέσα στο ρινγκ.

1976: Ολοκληρώνονται οι 12οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας. Πρώτη δύναμη αναδεικνύεται η Σοβιετική Ένωση με 13 χρυσά, 6 ασημένια και 8 χάλκινα μετάλλια.

1970: Πεθαίνει σε ηλικία 84 ετών ο Δημήτριος Λούνδρας, ο νεότερος ολυμπιονίκης στην ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Είχε καταταγεί τρίτος στο ομαδικό του δίζυγου το 1896 στην Αθήνα, όταν ήταν 10 ετών και 218 ημερών.

1968: Η ΑΕΚ συντρίβει με 76-54 τη βελγική Ρουαγιάλ και κάνει βήμα πρόκρισης στους «4» του Κυπέλλου Κυπελλούχων.

1956: Η Ουρουγουάη αναδεικνύεται πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής για ένατη φορά στην ιστορία της, χάρη στη νίκη με 1-0 επί της Αργεντινής στο «Σεντενάριο» του Μοντεβιδέο με γκολ του Χαβιέ Αμπρουά στο 23′.

1952: Το αγώνισμα του γιγαντιαίου σλάλομ κάνει τη παρθενική του εμφάνιση σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, στη διοργάνωση του Όσλο. Το χρυσό μετάλλιο στους άνδρες θα κατακτήσει ο Νορβηγός, Στέιν Έρικσεν και στις γυναίκες η Αμερικανίδα Άντρεα Μιντ-Λόρενς.

1951: Με κορυφαίο παίκτη τον νεαρό αμυντικό Κώστα Λινοξυλάκη και σκόρερ τους Ραδίτσα, Μακρή και Πετρόπουλο, ο Αστέρας Αθηνών συντρίβει την ΑΕΚ με 3-0 στο γήπεδο του Παναθηναϊκού και προκρίνεται στους «4» του Κυπέλλου Ελλάδας.

1946: Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 32 ετών από βρογχοπνευμονία ο Κορνίλιους Τζόνσον, ο Αμερικανός χρυσός ολυμπιονίκης στο άλμα εις ύψος το 1936 στο Βερολίνο.

1945: Η Αργεντινή νικά με 3-1 τη Βραζιλία και κάνει το πιο καθοριστικό βήμα για την κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα, το οποίο φιλοξενείται στα γήπεδα της Χιλής. Και τα τρία γκολ σημειώνει ο Νορμπέρτο Μέντες.

1936: Η Νορβηγίδα Σόνια Χένιε κατακτά το τρίτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο ατομικό του καλλιτεχνικού πατινάζ στους αγώνες του Γκάρμις-Παρτενκίρχεν, ρεκόρ το οποίο δεν έχει επαναλάβει καμία άλλη αθλήτρια μέχρι σήμερα. Τον τίτλο της έχει υπερασπιστεί έκτοτε μόνο η Ανατολικογερμανίδα Καταρίνα Βιτ (1984, 1988).

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News