Λευτέρης Πουπάκης: Σπεσιαλίστας και στις αποκρούσεις και στις εκτελέσεις πέναλτι

Αφού είχε περάσει αρκετά χρόνια στη σκιά του μεγάλου Παναγιώτη Κελεσίδη, ο Λευτέρης Πουπάκης έζησε στις 8 Μαρτίου 1978 την κορυφαία στιγμή της καριέρας του στον Ολυμπιακό. Και μάλιστα… σε διπλό ρόλο.

Ο διεθνής τερματοφύλακας τα έκανε όλα στον δύσκολο εκτός έδρας αγώνα με την Παναχαϊκή για το Κύπελλο Ελλάδας. Αρχικά κράτησε το 0-0 και στα 120 λεπτά της αναμέτρησης, κατά την οποία η ομάδα της Πάτρας ήταν ανώτερη. Και στη συνέχεια ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής της διαδικασίας των πέναλτι όπου οι «ερυθρόλευκοι» επικράτησαν με 4-3: Απέκρουσε τρία πέναλτι των αντιπάλων του και ευστόχησε ο ίδιος στο έβδομο και καθοριστικό της ομάδας του, με το οποίο σφράγισε την πρόκρισή της στα προημιτελικά!

Η λήξη της διαδικασίας βρήκε τον Πουπάκη να πανηγυρίζει συγκινημένος πάνω στους ώμους του Κελεσίδη (μόλις που βλέπετε το κεφάλι του στην κεντρική μας φωτογραφία απ’ το αρχείο της EUROKINISSI). Ήταν η δική του τεράστια στιγμή στην πέμπτη σεζόν του με τη φανέλα του Ολυμπιακού, αλλά και μια ένδειξη αναγνώρισης της κλάσης του από τον μεγάλο ανταγωνιστή του για το χρίσμα του βασικού.

Ήταν παράλληλα και μια προσωπική ρεβάνς για την αστοχία του από την άσπρη βούλα σε έναν άλλο σημαντικό αγώνα για το Κύπελλο Ελλάδας. Τον τελικό του 1974 κόντρα στον ΠΑΟΚ, όπου ήταν ένας από τους δύο μοιραίους εκτελεστές της ομάδας του στη σχετική διαδικασία (ο άλλος ήταν ο Δημήτρης Περσίδης), που βρήκε νικητή τον «Δικέφαλο» του Βορρά.

Ο Πουπάκης ήταν καλός με την μπάλα στα πόδια μια και στα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στον Φοίβο Νέου Κόσμου αγωνιζόταν ως επιθετικός (έξω δεξιά). Θέση του άλλαξε ένας προπονητής του, ο Γιάννης Σαραντάκης, ο οποίος υπήρξε κι ο ίδιος τερματοφύλακας στον Παναθηναϊκό κατά τη δεκαετία του ’50 και διέκρινε στο παιχνίδι του κάποια στοιχεία που τον είχαν πείσει ότι ο υψηλόσωμος νεαρός θα έκανε πολύ καλύτερη καριέρα στα γκολπόστ παρά ως γκολτζής. Και δικαιώθηκε πανηγυρικά.

Δεν φοβήθηκε και εξιλεώθηκε

Ο Πουπάκης είχε εξιλεωθεί έως έναν βαθμό για το χαμένο πέναλτι του τελικού του 1974 σε ένα ματς Κυπέλλου με την Καλλιθέα τον Δεκέμβριο του 1977, όταν πέτυχε από την άσπρη βούλα ένα από τα γκολ του θριάμβου του Ολυμπιακού με 7-1. Στην Πάτρα, ωστόσο, άφησε οριστικά πίσω του το «φάντασμα» εκείνης της κακιάς στιγμής.

Οι αποκρούσεις του στα πέναλτι του Κώστα Δαβουρλή, του Νίκου Σταματόπουλου και του Βασίλη Γεωργόπουλου δεν αποδείχθηκαν αρκετές για να χαρίσουν την πρόκριση, μια και οι συμπαίκτες του δεν ήταν ιδιαίτερα εύστοχοι στις δικές τους εκτελέσεις. Ο Νιλς Σόρενσεν είχε νικηθεί απ’ τον Μίλτο Βρεκούση, ο Βασίλης Σορώτος είχε στείλει την μπάλα άουτ και ο σπεσιαλίστας Πέτρος Καραβίτης είχε σημαδέψει το δοκάρι!

Οι παίκτες του Ολυμπιακού χαιρετούν τον κόσμο πριν την έναρξη του αγώνα Κυπέλλου της 8ης Μαρτίου 1978 στην Πάτρα. Από αριστερά διακρίνονται οι Πέτρος Καραβίτης, Λευτέρης Πουπάκης, Γιάννης Κυράστας, Νίκος Μαριόλης, Κυριάκος Ανδρούτσος, Κώστας Αϊδινίου, Ντέρεκ Σπενς, Μάκης Κατσαβάκης και Μιχάλης Κρητικόπουλος (πηγή: EUROKINISSI).

Το σκορ ήταν ισόπαλο 2-2 μετά τα πρώτα πέντε πέναλτι και μάλιστα η Παναχαϊκή πανηγύρισε προς στιγμήν την πρόκριση, όταν ο Βρεκούσης απέκρουσε το έκτο χτύπημα του Βασίλη Σιώκου μέχρι που ο διαιτητής Αμπατζής διέταξε επανάληψη (στην οποία ο αμυντικός του Ολυμπιακού ισοφάρισε 3-3). Ακολούθησε η αστοχία του Νίκου Καραμανλή της Παναχαϊκής, που έδινε την ευκαιρία στους Πειραιώτες να πάρουν την πρόκριση.

Ο Κώστας Αϊδινίου και ο Βορειοϊρλανδός Ντέρεκ Σπενς δίστασαν να αναλάβουν την εκτέλεση κι ο προπονητής των Πειραιωτών, Τόζα Βεσελίνοβιτς, πρότεινε στον Πουπάκη να σουτάρει εκείνος. Ο διεθνής τερματοφύλακας είχε καλή ψυχολογία απ’ τις αποκρούσεις του, είπε το «ναι» χωρίς να το σκεφτεί πολύ κι έστειλε την μπάλα στα δίχτυα.

Στην Εθνική ως παίκτης του Αιγάλεω

Αν και γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Πέραμα Ρεθύμνου (στις 28 Δεκεμβρίου 1946), ο Πουπάκης έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στον Φοίβο Νέου Κόσμου, την ομάδα της περιοχής στην οποία είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του όταν εκείνος βρισκόταν στην εφηβεία.

Ο σύλλογος αυτός ανέδειξε κι άλλους σπουδαίους παίκτες όπως ο Θανάσης Σαραβάκος και ο Γιώργος Δέδες. Σε αντίθεση, όμως, με τους προαναφερθέντες που μεταπήδησαν στον γειτονικό Πανιώνιο, εκείνος πήρε μεταγραφή το 1966 στο Αιγάλεω (θερμό ενδιαφέρον είχε επιδείξει και ο Ατρόμητος), το οποίο τότε ήταν μία από τις υπολογίσιμες δυνάμεις της Α’ Εθνικής.

Τα πρώτα χρόνια συναποτελούσε δίδυμο με έναν άλλο πολύ καλό τερματοφύλακα, τον Τάκη Ντουντούμη. Από την περίοδο 1968-69 άρχισε να παίζει σε περισσότερους αγώνες και μετά το 1970, όταν είχε καθιερωθεί ως βασικός και στην Εθνική Ελπίδων, το όνομά του άρχισε να συζητιέται για μεταγραφή σε μεγαλύτερο σύλλογο.

Θεαματικό στιγμιότυπο από τον αγώνα Αιγάλεω-Ολυμπιακός τον Σεπτέμβριο του 1970, όπου ο Πουπάκης ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της νίκης του «Σίτι» με 1-0 (πηγή: EUROKINISSI).

Πάντως, κατάφερε να αγωνιστεί και στην Εθνική Ανδρών όσο ακόμα ήταν τερματοφύλακας του Αιγάλεω. Στις 7 Απριλίου 1971 έκανε ντεμπούτο αντικαθιστώντας τον Νίκο Χρηστίδη σε ένα φιλικό με τη Βουλγαρία στο «Γ. Καραϊσκάκης» (0-1), ενώ ήταν αναπληρωματικός και στο σπουδαίο φιλικό με την Αγγλία στο «Γουέμπλεϊ» δύο εβδομάδες αργότερα. Βασικός για πρώτη φορά έπαιξε στις 18 Ιουνίου του ίδιου έτους και μάλιστα σε επίσημο ματς: τη νίκη με 2-0 επί της Μάλτας στο Φάληρο για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης του 1972.

Η επεισοδιακή μεταγραφή στον Ολυμπιακό

Τα χρόνια της Χούντας που ο Πουπάκης ξεχώριζε με το Αιγάλεω, οι μεταγραφές από τον έναν σύλλογο της Α’ Εθνικής στον άλλο είτε απαγορεύονταν εντελώς είτε πραγματοποιούνταν με ειδική άδεια του καθεστώτος σε περιορισμένο αριθμό. Δεν ήταν εύκολο, λοιπόν, για ποδοσφαιριστές που ξεχώριζαν στις λεγόμενες «μικρομεσαίες» ομάδες να κάνουν το άλμα.

Το καλοκαίρι του 1973, ωστόσο, είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να ανοίξει τα φτερά του τόσο αυτός όσο κι ο συμπαίκτης του εξτρέμ, Μπάμπης Σταυρόπουλος. Από τις πρώτες μέρες του Ιουλίου οι εφημερίδες είχαν πρώτο θέμα λεπτομέρειες της μάχης που έδιναν για να τους αποκτήσουν ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, με ανθρώπους του τελευταίου να φτάσουν στο σημείο να τους απαγάγουν όταν έμαθαν ότι η διοίκηση του «Σίτι» είχε φτάσει μια ανάσα απ’ τη συμφωνία με τους «πράσινους»!

Οι Πειραιώτες κέρδισαν τελικά τη μάχη στις 24 Ιουλίου, με τον Νίκο Γουλανδρή να δίνει στο Αιγάλεω 7,5 εκατ. δρχ. και δύο έμψυχα ανταλλάγματα: τον μέσο Σούλη Παππά και τον τερματοφύλακα Μιχάλη Μυλωνά. «Θέλω να κλάψω, να γελάσω, να κοιμηθώ, να χορέψω. Δεν ξέρω τι θέλω! Με κατέπληξαν οι παράγοντες του Ολυμπιακού», είχε δηλώσει ο Πουπάκης στην εφημερίδα «Απογευματινή» αμέσως μετά την υπογραφή του στους «ερυθρόλευκους», εκδηλώνοντας με πρωτότυπο τρόπο τον ενθουσιασμό του.

Ο Λευτέρης Πουπάκης με τον Τάκη Οικονομόπουλο πριν από τον αγώνα Παναχαϊκή-Ολυμπιακός 0-1 τον Ιανουάριο του 1977. Το θρυλικό «πουλί» αγωνιζόταν τότε στην ομάδα της Πάτρας (πηγή: EUROKINISSI).

Ο διεθνής τερματοφύλακας έπαιξε συνολικά 15 παιχνίδια στα πρωταθλήματα που κατέκτησε ο Ολυμπιακός το 1973-74 και το 1974-75 και πρόσφερε μια αξιόπιστη εναλλακτική όταν τραυματιζόταν ή δεν βρισκόταν στην καλύτερη φόρμα ο Κελεσίδης. Τον ξεπέρασε, ωστόσο, σε συμμετοχές μόνο την περίοδο 1977-78, που αποδείχθηκε και η τελευταία του στο Λιμάνι. Με τη συμπλήρωση της πενταετίας του έφυγε για τον ΟΦΗ, μια και είχε αρχίσει να δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στο νησί όπου είχε μεγαλώσει (με ένα ξενοδοχείο στην Ιεράπετρα).

Στο Euro με την Εθνική Ελλάδας

Στην ομάδα του Ηρακλείου ο Πουπάκης βρήκε περισσότερο χρόνο συμμετοχής και χάρη στις εξαιρετικές εμφανίσεις του τη σεζόν 1979-80 κέρδισε ξανά θέση στην Εθνική Ελλάδας, στην οποία είχε να αγωνιστεί από το 1974!

Ο Αλκέτας Παναγούλιας τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της ομάδας για την τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης του 1980 στην Ιταλία (το γνωστό σήμερα ως Euro), ως δεύτερο τερματοφύλακα πίσω από τον Βασίλη Κωνσταντίνου. Και του έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί κιόλας στο τελευταίο, αδιάφορο βαθμολογικά παιχνίδι κόντρα στη μετέπειτα νικήτρια της διοργάνωσης Δυτική Γερμανία, όπου ο έμπειρος γκολκίπερ κράτησε το τιμητικό 0-0.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Πουπάκης ήταν ο μοναδικός Έλληνας τερματοφύλακας με clean sheet σε αγώνα τελικής φάσης μεγάλης διοργάνωσης, μέχρι να επαναλάβει το επίτευγμα ο Αντώνης Νικοπολίδης στον προημιτελικό του Euro 2004 κόντρα στη Γαλλία (1-0)!

Παρέμεινε στις επιλογές του Παναγούλια και μετά το Ευρωπαϊκό και μάλιστα θα είχε αγωνιστεί αντί του Νίκου Σαργκάνη στον ιστορικό αγώνα με τη Δανία, τον Οκτώβριο του 1980, αν δεν είχε τραυματιστεί σε μία από τις τελευταίες προπονήσεις. Φόρεσε για έκτη και τελευταία φορά το εθνόσημο ως αλλαγή του «Φάντομ» σε ένα φιλικό στην Κύπρο, τον Απρίλιο του 1981 (νίκη με 1-0).

Λίγους μήνες αργότερα πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό όπου ήταν αναπληρωματικός του Κωνσταντίνου τη σεζόν 1981-82 και κατόπιν επέστρεψε στον Ολυμπιακό, αποδεχόμενος και πάλι τον ρόλο της «ρεζέρβας» του Σαργκάνη. Έστω κι έτσι, όμως, γεύτηκε τη χαρά της κατάκτησης ενός ακόμα πρωταθλήματος (1982-83) και το 1984 μεταπήδησε στον Απόλλωνα Σμύρνης, όπου είχε μια γεμάτη σεζόν με εξαιρετικές εμφανίσεις παρά την προχωρημένη του ηλικία.

Αξιομνημόνευτο είναι και το γεγονός ότι από το 1966 που πρωτοεμφανίστηκε στην Α’ Εθνική δεν έλειψε ποτέ από αυτήν μέχρι και το 1985, οπότε και κρέμασε τα γάντια του. Και παρότι δεν βασικός όλες τις χρονιές, κατέγραψε 326 συμμετοχές που τον κατατάσσουν ψηλά στη λίστα των τερματοφυλάκων με τις περισσότερες παρουσίες στα «σαλόνια».

Μάχιμος έως και σήμερα ως προπονητής

Μετά το τέλος της καριέρας του ο Πουπάκης εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Ηράκλειο όπου άρχισε καριέρα προπονητή σε ομάδες της Κρήτης (αρχικά στον ΟΦ Ιεράπετρας και τον Εργοτέλη, ενώ πέρασε και από τον Ηρόδοτο).

Με την πάροδο των χρόνων αφοσιώθηκε στον ρόλο του προπονητή τερματοφυλάκων, ο οποίος ήταν ακόμα καινούριος στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Για πολλά χρόνια, μάλιστα, ήταν υπεύθυνος για την αξιοποίηση των ταλέντων της Ακαδημίας του Εργοτέλη, όπου ως επικεφαλής εργαζόταν ο παλιός του συμπαίκτης, Δημήτρης Παπαδόπουλος.

Τη σεζόν 2015-16 επέστρεψε στον ΟΦΗ ως προπονητής τερματοφυλάκων της πρώτης ομάδας, η οποία λόγω οικονομικών προβλημάτων είχε υποβιβαστεί στη Γ’ Εθνική κι έβαλε κι αυτός το λιθαράκι του για την επιστροφή της στις επαγγελματικές κατηγορίες. Παρέμεινε μάλιστα σε μάχιμα πόστα που αφορούσαν τις ακαδημίες του συλλόγου και τα χρόνια που ακολούθησαν, ενώ μετά το 2019 ασχολήθηκε ως προπονητής και παράγοντας με τον Ηρόδοτο.

Άνθρωπος απλός, χωρίς ίχνος βεντετισμού, είναι εξαιρετικά αγαπητός στην κοινωνία του Ηρακλείου και συχνά-πυκνά καλείται να μιλήσει στα τοπικά ΜΜΕ για την ποδοσφαιρική επικαιρότητα όχι μόνο στον ΟΦΗ, αλλά και γενικότερα στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Πηγές: Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ» της 6ης Ιανουαρίου 1972, 19ης Ιουλίου 1973 και 9ης Μαρτίου 1978,εφημερίδα «Απογευματινή» της 23ης Ιουλίου 1973, εφημερίδα «Ομάδα» της 12ης Απριλίου 1974), archive.istorima.org («Από τα χωράφια του Περάματος… τερματοφύλακας της Εθνικής Ελλάδας»), «Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας» (Ανδρέας Μπόμης, εκδ. Ερεχθηίδα 2009), «40 Χρόνια Ελληνικό Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ» (Συλλογικό έργο, εκδ. ΠΡΙΜ Ε.Π.Ε 2000), el.wikipedia.org («Λευτέρης Πουπάκης»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 8 Μαρτίου

2024: Ο Μάνουελ Νόιερ συμπληρώνει 37 clean sheet στο Champions League στον αγώνα Μπάγερν-Λάτσιο 3-0 και ισοφαρίζει το ρεκόρ του Ίκερ Κασίγιας.

2017: Η Μπαρτσελόνα σημειώνει την μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία των ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου όταν νικά με 6-1 την Παρί Σεν Ζερμέν στον δεύτερο προημιτελικό του Champions League και προκρίνεται στους «8» παρά την ήττα της με 4-0 στον πρώτο αγώνα.

2015: Πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 70 ετών ο δημοσιογράφος Βαγγέλης Αλυσανδράτος, ο οποίος είχε καλύψει επί τρεις δεκαετίες το ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού για την «Αθλητική Ηχώ».

2015: Η Ελλάδα κατακτά δύο ασημένια μετάλλια την τελευταία ημέρα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου που διεξάγεται στην Πράγα, με τον Αντώνη Μάστορα στο ύψος (2.31 με ατομικό ρεκόρ) και την Κατερίνα Στεφανίδη στο επί κοντώ (4.75).

2014: Ο Κώστας Φιλιππίδης κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο επί κοντώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του Σόποτ της Πολωνίας, με νέο ατομικό ρεκόρ (5.80μ.).

2012: Με γκολ του Νταβίδ Φουστέρ στο 50′ ο Ολυμπιακός νικά με 1-0 τη Μέταλιστ στο Χάρκοβο στον πρώτο αγώνα της φάσης των «16» του Europa League.

2005: Ο Ροναλντίνιο σημειώνει το περίφημο γκολ ύστερα από την προσποίηση που θυμίζει… σβήσιμο τσιγάρου , όμως δεν καταφέρνει να αποτρέψει τον αποκλεισμό της Μπαρτσελόνα από την Τσέλσι, η οποία νικά με 4-2 στο Στάμφορντ Μπριτζ και προκρίνεται στους «8» του Champions League.

2001: Δύτες ανασύρουν από το βυθό της λίμνης Κόνιστον της Κάμπρια τα συντρίμμια του σκάφους του Ντόναλντ Κάμπελ, ο οποίος είχε σκοτωθεί το 1967 στην προσπάθειά του να σπάσει το ρεκόρ ταχύτητας εν πλω.

1999: Πεθαίνει σε ηλικία 84 ετών ο θρύλος του μπέιζμπολ, Τζο ΝτιΜάτζο.

1997: Η Κατερίνα Κόφφα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 200μ. του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου στο Παρίσι, με νέο πανελλήνιο ρεκόρ 22.76. Η αθλήτρια του Πανιωνίου είχε σημειώσει πανελλήνια ρεκόρ και στον ημιτελικό (22.96) και στον προκριματικό (23.06).

1994: Για πρώτη φορά στα χρονικά του ΝΒΑ δύο συμπαίκτες, ο Πιτ Μάιερς και ο Σκότι Πίπεν των Σικάγο Μπουλς, σημειώνουν από ένα έμμεσο τετράποντο (τρίποντο που συνοδεύεται από εύστοχο σουτ από φάουλ) στον ίδιο αγώνα. Το καταφέρνουν στη νίκη των «Ταύρων» επί των Ατλάντα Χοκς με 116-95.

1986: Η Mαρτίνα Ναβρατίλοβα γίνεται η πρώτη τενίστρια της οποίας τα έσοδα από το άθλημα φτάνουν τα 10 εκατομμύρια δολάρια. Κατέχει ακόμα το ρεκόρ κερδών σε μία χρονιά, με τα 2.173.556 δολάρια που κέρδισε το 1984.

1972: Η Λαμία νικά με 1-0 την ΑΕΚ στην παράταση με γκολ του Ζέρβα στο 110′ και προκρίνεται στους «4» του Κυπέλλου Ελλάδας. Προπονητής της ομάδας της Φθιώτιδας είναι ο θρύλος της Ένωσης, Ανδρέας Σταματιάδης.

1971: Στον λεγόμενο «Αγώνα του Αιώνα» που φιλοξενήθηκε στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, ο Τζο Φρέιζερ νίκησε με ομόφωνη απόφαση των κριτών τον Μοχάμεντ Αλί και διατήρησε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη. Αυτή είναι η πρώτη ήττα στην επαγγελματική καριέρα του Αλί, απ’ τον οποίο είχε αφαιρεθεί ο παγκόσμιος τίτλος το 1967 λόγω της άρνησής του να στρατευθεί και να πολεμήσει για τις ΗΠΑ στο Βιετνάμ.

1963: Ένας νεκρός και δέκα τραυματίες είναι ο απολογισμός των επεισοδίων που ξεσπούν όταν οπαδοί της Σάο Πάολο κατηγορούν τον Πελέ ότι πέτυχε τα πέντε γκολ της Σάντος έχοντας κάνει χρήση… μαύρης μαγείας.

1954: Οι Μιλγουόκι Χοκς νικούν τους δύο φορές τους Μπάλτιμορ Μπούλετς με 64-54 και 65-54, στο μοναδικό doubleheader (δύο αγώνες που διεξάγονται μες στην ίδια ημέρα) στην ιστορία του ΝΒΑ.

1944: Πεθαίνει σε θάλαμο αερίων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς ο 28χρονος αθλητής της ενόργανης γυμναστικής, Φρέντι Χιρς.

1942: Πεθαίνει στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 53 ετών ο Κουβανός σκακιστής Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα. Ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής από το 1921 μέχρι το 1927 και θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σκακιστές στην ιστορία.

1917: Ο Φέρντιναντ φον Ζέπελιν, γνωστός και ως Βαρόνος Ζέπελιν, πεθαίνει σε ηλικία 79 ετών. Ήταν κατασκευαστής αερόπλοιων και ιδρυτής της εταιρείας Zeppelin Airship.