Μορίν Κόνολι: Το ατύχημα που χαντάκωσε το θαυματουργό κορίτσι του τένις

Τα χρόνια πέρασαν και η λάμψη της Μορίν Κόνολι έχει ξεθωριάσει ακόμα και στην πατρίδα της, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Κάθε τόσο, όμως, δίνεται μια αφορμή στους φίλους του τένις να τη βάλουν στην κουβέντα για τις κορυφαίες τενίστριες όλων των εποχών.

Αν πάσχει σε κάτι η υποψηφιότητα της Κόνολι είναι στη διάρκεια, μια και αναγκάστηκε να σταματήσει το τένις μόλις στα 19 της χρόνια. Στις 20 Ιουλίου 1954 υπέστη έναν βαρύτατο τραυματισμό στο δεξί της πόδι ύστερα από ένα φρικτό ατύχημα με το άλογό της και δεν μπόρεσε να παίξει ξανά. Μέχρι τότε, όμως, είχε προλάβει να κερδίσει εννέα τουρνουά απ’ αυτά που ονομάζουμε «γκραν σλαμ» στη modern era, ενώ έγινε και η πρώτη τενίστρια στην ιστορία που κέρδισε και τα τέσσερα στην ίδια σεζόν. Το 1953, πριν καλά-καλά κλείσει τα 18 της χρόνια!

Η επιτυχία της δεν ήταν τυχαία, μια και το παιχνίδι της είχε φέρει επανάσταση στο τένις γυναικών. Σε μια εποχή που οι τενίστριες βασίζονταν περισσότερο στα τεχνικά χτυπήματα κι έψαχναν ευκαιρίες να ανέβουν στο φιλέ για να τελειώσουν τους πόντους, η Κόνολι προτιμούσε να μένει στη βασική γραμμή και να δημιουργεί προβλήματα στις αντιπάλους της με τα πολύ ισχυρά forehand και backhand της με το ένα της χέρι. Χάρη στα δυνατά της χτυπήματα αλλά και την ταχύτητα των ποδιών της, κατάφερνε όχι μόνο να βγάζει άμυνες, αλλά και δύσκολους winners.

Αυτά τα δυνατά χτυπήματα της χάρισαν το παρατσούκλι «Little Mo». Το εμπνεύστηκε ο αθλητικός συντάκτης Νέλσον Φίσερ όταν την είδε να αγωνίζεται στα 11 της χρόνια και τη συνέκρινε αυθόρμητα με τα πυροβόλα του θωρηκτού USS Missouri, το οποίο είχε λάβει μέρος σε ναυμαχίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ήταν ευρύτερα γνωστό στις ΗΠΑ ως «Big Mo».

Το μικροκαμωμένο κοριτσάκι από το Σαν Ντιέγκο κατάφερνε πράγματι να χτυπά το μπαλάκι τόσο δυνατά, που έκανε όλους όσους την είχαν δει, να θεωρούν βέβαιη την αναρρίχησή της στην κορυφή του κόσμου. Η μοίρα, ωστόσο, στάθηκε σκληρή απέναντι σ’ αυτό το παιδί-θαύμα, το οποίο όχι μόνο δεν πρόλαβε να γευτεί όσα άξιζε στο τένις, αλλά ούτε και να ζήσει πολλά χρόνια.

Έμαθε να μισεί τις αντιπάλους της

Η Μορίν Κόνολι γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1934 και μεγάλωσε μόνο με τη μητέρα της και μία θεία της, αφού οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν μόλις τριών ετών. Μικρή λάτρευε να ιππεύει πόνι, όμως η αδυναμία της μητέρας της να στηρίξει οικονομικά το πάθος της την έστρεψε προς το τένις. Το οποίο μπορεί να αντιμετωπιζόταν τότε ως το σπορ των πλούσιων πολύ περισσότερο σε σχέση με σήμερα, κόστιζε όμως λιγότερα χρήματα για να το διδαχθείς σωστά.

Ενδεικτικό των αντιλήψεων της εποχής είναι και το γεγονός ότι ο πρώτος προπονητής της, Γουίλμπερ Φόλσομ, την ενθάρρυνε να μάθει να κρατά τη ρακέτα της με το δεξί της χέρι και όχι με το αριστερό, που ήταν το καλό της. Με συστηματική εξάσκηση κατάφερε να ρίχνει δυνατά χτυπήματα και με το δεξί, προκαλώντας εντύπωση σε όσους τύχαινε να την παρακολουθήσουν – όπως ο Φίσερ, που έγινε φίλος με την οικογένειά της και παρακολούθησε στενά όλη την πορεία της.

Το ταλέντο της Κόνολι ήταν αδιαμφισβήτητο, αφού από τα 13 της κέρδισε αρκετά τουρνουά της ηλικιακής κατηγορίας της. Όμως, η εξέλιξή της σε τενίστρια υψηλού επιπέδου άρχισε το 1948, όταν έφυγε από τις «φτερούγες» του Φόλσομ και συνεργάστηκε με την Έλινορ Τέναντ. Μια σκληρή προπονήτρια, με σχεδόν… δικτατορικές συνήθειες, η οποία είχε προπονήσει κορυφαία ονόματα όπως η Άλις Μάρμπολ και ο Μπόμπι Ριγκς (ο οποίος είναι ευρύτερα γνωστός από τη «Μάχη των Φύλων» που είχε δώσει ως βετεράνος κόντρα στην Μπίλι Τζιν Κινγκ το 1973).

Η Τέναντ ήταν αυτή που εμφύσησε νοοτροπία νικήτριας στην Κόνολι, αφού της απαγόρευε να μιλά με άλλες παίκτριες στον ελεύθερο χρόνο της και την έφτασε στο σημείο μέχρι και να τις μισεί όταν τις αντιμετώπιζε στο κορτ. «Το τένις δεν είναι παιχνίδι, αλλά μάχη», της έλεγε και δεν θα την είχε πείσει αν και η ίδια δεν συμμεριζόταν την άποψη.

Τον πρώτο καιρό της συνεργασίας τους η 14χρονη τενίστρια σημείωσε 56 διαδοχικές νίκες και το 1949 κέρδισε τον τίτλο της πρωταθλήτριας ΗΠΑ κάτω των 18 ετών, δείχνοντας ότι ήταν έτοιμη να πρωταγωνιστήσει στο υψηλότερο επίπεδο. Η ανοδική της πορεία συνεχίστηκε το 1951, όταν ως Νο 14 του US Championship (το σημερινό US Open) κέρδισε τον τίτλο στο μονό νικώντας με 2-1 σετ την κατά επτά χρόνια μεγαλύτερή της, Σίρλεϊ Φράι.

Η απόλυτη κυριαρχία του 1953

Η Κόνολι είχε παραδεχθεί ότι δεν απολάμβανε να παίζει τένις, εκστασιαζόταν όμως με την ιδέα της νίκης. Και το άθλημα αυτό ήταν το μέσο που της πρόσφερε αυτήν την ικανοποίηση, μια και ήταν τόσο καλή που δεν υπήρχε αντίπαλος ικανή να την κοντράρει. Ήταν η «δολοφόνος με τις πλεξούδες» σύμφωνα με τους αθλητικούς συντάκτες της εποχής.

Το 1952 είχε ανέβει ήδη στο Νο 2 της κατάταξης όταν ταξίδεψε για πρώτη φορά στο Λονδίνο προκειμένου να πάρει μέρος στο Γουίμπλεντον. Αν και αντιμετώπισε έναν ελαφρύ τραυματισμό στην ωμοπλάτη, εξαιτίας του οποίου έλυσε τη συνεργασία της με την Τεναντ (η προπονήτρια τής είχε συστήσει να μην παίξει, εκείνη όμως αρνήθηκε), κέρδισε το τρόπαιο νικώντας τη Θέλμα Λονγκ στον προημιτελικό (2-1), τη Σίρλεϊ Φράι στον ημιτελικό (2-0) και τη Λουίζ Μπρόου στον τελικό (2-0). Η διατήρηση του τίτλου της στο US Open (χάρη στη νίκη με 2-0 επί της Ντόρις Χαρτ, την οποία είχε ίνδαλμα όταν ήταν μικρή) επιβεβαίωσε την κυριαρχία της στο διεθνές στερέωμα, που εδραιώθηκε τη χρονιά που ακολούθησε.

«Όλα όσα έχω γευτεί, τα οφείλω στο τένις. Μου χάρισε μια τρομερά συναρπαστική ζωή. Γνώρισα τόσους πολλούς εξέχοντες ανθρώπους και μου άνοιξε πολλές πόρτες – και εξακολουθεί να μου ανοίγει. Είχα μια υπέροχη ζωή. Αν φύγω αύριο, θα είναι σαν να έχω ζήσει είκοσι ζωές».

Μέχρι το 1953 μόνο ένας τενίστας (είτε άνδρας είτε γυναίκα) είχε κερδίσει και τα τέσσερα τουρνουά γκραν σλαμ της σεζον. Ο Ντον Μπατζ το 1938. Έχοντας πλέον ως προπονητή τον Αυστραλό Χάρι Χόπμαν, η Κόνολι έγινε η πρώτη γυναίκα που πέτυχε το συγκεκριμένο κατόρθωμα νικώντας με χαρακτηριστική άνεση τη Χαρτ στους τρεις από τους τέσσερις τελικούς. Υπό την καθοδήγηση του Χόπμαν και της συζύγου του μαλάκωσε σταδιακά τη συμπεριφορά της απέναντι στις αντιπάλους της. Ωστόσο, δεν έχασε το φονικό ένστικτο που τη χαρακτήριζε μες στα κορτ.

Το 1954 η Little Mo δεν έκανε το ταξίδι στην Αυστραλία για να υπερασπιστεί τον τίτλο της στο πρώτο γκραν σλαμ της χρονιάς, κυριάρχησε όμως τόσο στο Ρολάν Γκαρός όσο και στο Γουίμπλεντον. Στο Λονδίνο νίκησε τη Χαρτ στον ημιτελικό (2-1) και την Μπρόου στον τελικό (2-0) και κανείς και τίποτε δεν φαίνονταν ικανοί να τη σταματήσουν. Από την προηγούμενη χρονιά είχε αρραβωνιαστεί τον αθλητή του μοντέρνου πεντάθλου, Νόρμαν Μπρίνκερ, και είχε γνωρίσει τόσες χαρές και τόσες επιτυχίες στη ζωή της όσες ελάχιστες κοπέλες της ηλικίας της.

Το μοιραίο ατύχημα με το άλογο

Το ημερολόγιο έδειχνε 20 Ιουλίου 1954 όταν συνέβη το κακό. Δεν είχαν περάσει παρά μόλις δύο εβδομάδες από την τρίτη κατάκτηση του Γουίμπλεντον, όταν η Κόνολι πήγε για ιππασία με το αγαπημένο της άλογο, τον Συνταγματάρχη Μεριμπόι, κοντά στο σπίτι της στο Σαν Ντιέγκο.

Καθώς ίππευε αμέριμνη, βρέθηκε στον δρόμο της μια μπετονιέρα που ερχόταν απ’ τη αντίθεση κατεύθυνση. Ο οδηγός της άργησε να πατήσει φρένο κι ένα από τα λούκια του φορτηγού όπου φορτωνόταν το τσιμέντο χτύπησε άσχημα τη νεαρή τενίστρια στο πόδι, την ώρα που έπεφτε από το τρομαγμένο άλογό της. Ένιωσε αφόρητους πόνους και κατάλαβε την ίδια κιόλας στιγμή ότι η αθλητική καριέρα της είχε τελειώσει.

Στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί κάταγμα κνήμης, ενώ είχαν κοπεί και κάποιοι μύες. Η αρχική εκτίμηση των γιατρών που τη χειρούργησαν ήταν ότι θα κατάφερνε να επανέλθει στα κορτ ύστερα από έναν μήνα, τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν διαφορετικά. Το μόνο θετικό του ατυχήματος ήταν ότι είδε για πρώτη φορά τον πατέρα της, τον οποίο θυμόταν αμυδρά.

Αν και η Κόνολι ακολούθησε ειδικό πρόγραμμα εκγύμνασης που περιλάμβανε και μαθήματα μπαλέτου, δεν μπόρεσε να νιώσει το ίδιο καλά όπως πριν το ατύχημα. Στη διάρκεια ενός προπονητικού αγώνα με τον φίλο της Λες Στέφεν, τον Ιανουάριο του 1955, αισθάνθηκε έντονες ενοχλήσεις στο χτυπημένο της πόδι και συνειδητοποίησε ότι η προσπάθειά της ήταν μάταιη.

Τον Ιούνιο του 1955 παντρεύτηκε τον Μπρίνκερ και άρχισε μια νέα ζωή μακριά από το άγχος του πρωταθλητισμού. Απέκτησε δύο κόρες (με αποτέλεσμα από «Little Mo» κάποιοι να την αποκαλούν «Little Mom») και συνέχισε να ασχολείται με το τένις ως δημοσιογράφος, συνεργαζόμενη με εφημερίδες στις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Αισθανόταν περίεργα που έβλεπε τους άλλους να παίζουν, αλλά δεν δήλωσε ποτέ πικραμένη για το άδοξο τέλος της καριέρας της.

Το 1957 εξέδωσε την αυτοβιογραφία της με τίτλο «Forehand Drive» όπου σε ένα σημείο συνίψισε με μάλλον πικρό τόνο την πορεία της στο άθλημα: «Πάντοτε πίστευα ότι το πεπρωμένο μου ήταν να μεγαλουργήσω στο τένις, ένα πεπρωμένο που ήταν σκοτεινό κατά καιρούς, μια και το κορτ γινόταν η μυστική μου ζούγκλα και εγώ μια μοναχική, φοβισμένη κυνηγός. Ήμουν ένα παράξενο κοριτσάκι οπλισμένο με μίσος, φόβο και μια χρυσή ρακέτα».

Η σύντομη μάχη με τον καρκίνο

Η Κόνολι έζησε μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή και περιστασιακά έπαιζε αγώνες επίδειξης ενός σετ, που προσέλκυαν πολλούς θεατές. Το 1968 προχώρησε μαζί με τη φίλη της, Νάνσι Τζέφετ, στη δημιουργία ενός ιδρύματος που έφερε το όνομά της («Maureen Connolly Brinker Tennis Foundation») και ανέλαβε δράσεις για την ανάπτυξη του τένις στις παιδικές ηλικίες.

Δύο χρόνια νωρίτερα είχε δεχθεί ένα ακόμα ισχυρό χτύπημα από τη μοίρα, μια και είχε διαγνωστεί με καρκίνο στις ωοθήκες. Η κοπέλα που μαχόταν κάποτε λυσσαλέα στα γήπεδα του τένις, είχε μεταλλαχθεί σε μια ώριμη γυναίκα γεμάτη θέληση για προσφορά στους συνανθρώπους της.

Είχε πλέον φιλοσοφήσει τη ζωή της και δεν στενοχωριόταν που δεν έζησε όλα όσα της στέρησε ο τραυματισμός της. «Όλα όσα έχω γευτεί, τα οφείλω στο τένις», είχε πει κάποτε. «Μου χάρισε μια τρομερά συναρπαστική ζωή. Γνώρισα τόσους πολλούς εξέχοντες ανθρώπους και μου άνοιξε πολλές πόρτες – και εξακολουθεί να μου ανοίγει. Είχα μια υπέροχη ζωή. Αν φύγω αύριο, θα είναι σαν να έχω ζήσει είκοσι ζωές».

Πάλεψε σκληρά με την ασθένειά της, όμως ο καρκίνος έκανε μετάσταση στο στομάχι και στις 4 Ιουνίου 1969 υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο Ντάλας. Σχεδόν τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 21 Ιουνίου 1969 (λίγο πριν την έναρξη του Γουίμπλεντον εκείνης της χρονιάς), άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 34 ετών. Κληροδότησε στον αθλητικό κόσμο των ΗΠΑ το ίδρυμά της, το οποίο συνεχίζει έως και σήμερα τη λειτουργία του κι έχει βοηθήσει πολλά νέα παιδιά να αγαπήσουν το τένις και να εξελιχθούν σε επαγγελματίες αθλητές.

Η ζωή της Κόνολι έγινε τηλεταινία το 1978 με τον τίτλο «Little Mo», με την Γκλίνις Ο’Κόνορ να την υποδύεται και άλλους γνωστούς ηθοποιούς στο καστ (ο Λέσλι Νίλσεν, γνωστός από τις ταινίες «Τρελές Σφαίρες», έχει τον ρόλο του Νέλσον Φίσερ). Μετά τον θάνατό της εισήχθη στο Διεθνές Hall of Fame του τένις, ενώ η μνήμη της έχει τιμηθεί ποικιλοτρόπως από τους συμπατριώτες της.

Πηγές: sandiegohistory.org («San Diego’s Sweetheart: Maureen Connolly»), mcbtennis.org («About “Little Mo”»), www.tennisfame.com («Maureen Connolly Brinker»), www.theguardian.com («Heroes and villains: Maureen Connolly»), www.mytennismagazine.com («”Little Mo” Celebrates 70th Anniversary of Maureen Connolly’s Grand Slam Win»), en.wikipedia.org («Maureen Connolly»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 20 Ιουλίου

2023: Πεθαίνει σε ηλικία 85 ετών ο σπουδαίος Γιουγκοσλάβος προπονητής μπάσκετ, Μίρκο Νόβοσελ. Είχε οδηγήσει την Τσιμπόνα στην κατάκτηση δύο διαδοχικών Κυπέλλων Πρωταθλητριών (1985, 1986) και την Εθνική Γιουγκοσλαβίας στο βάθρο δύο διαφορετικών ολυμπιακών τουρνουά (ασημένιο το 1976 στο Μόντρεαλ, χάλκινο το 1984 στο Λος Άντζελες).

2022: Η Δέσποινα Γεωργιάδου κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στη σπάθη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ξιφασκίας που διεξάγεται στο Κάιρο.

2019: Με άλμα στα 14 μέτρα στην πρώτη της προσπάθεια, η Σπυριδούλα Καρύδη στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης Κ20 στο τριπλούν στο Μπορός της Σουηδίας.

2019: Η Δώρα Γκουντούρα κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στη σπάθη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ξιφασκίας που φιλοξενείται στη Βουδαπέστη.

2011: Mε χρόνο 1 ώρα 54:24.7 o Σπύρος Γιαννιώτης κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 10 χλμ. ανοιχτής θάλασσας στο 14ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υγρού στίβου που διεξάγεται στην Σανγκάη. Ο Γιαννιώτης γίνεται ο δεύτερος Έλληνας κολυμβητής που κατακτά χρυσό μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μετά τον Άρη Γρηγοριάδη στα 50 μέτρα ύπτιο, το 2005.

2002: Πεθαίνει σε ηλικία 56 ετών κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα παλαιμάχων στην Άνδρο ο Μιχάλης Κρητικόπουλος. Είχε διαπρέψει με τη φανέλα του Ολυμπιακού τη δεκαετία του ’70, ενώ αγωνίστηκε και στους Εθνικό, Παναιγιάλειο και Απόλλωνα Σμύρνης.

1996: Η Ρενάτα Μάουερ από την Πολωνία κερδίζει το πρώτο χρυσό μετάλλιο των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα, στo αεροβόλο πιστόλι 10μ.

1989: Πεθαίνει σε ηλικία 79 ετών ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης. Ένα από τα τελευταία έργα του ήταν το σήμα της διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1996.

1986: Οι ΗΠΑ κατακτούν το Μουντομπάσκετ της Ισπανίας μια και νικούν στον τελικό τη Σοβιετική Ένωση με 87-85, χάρη σε 22 πόντους του Κένεθ Σμιθ. Στις τάξεις της έχει και τους μελλοντικούς NBAers Ντέιβιντ Ρόμπινσον, Ρόνι Σεϊκέλι, Τάιρον Μπογκς και Στιβ Κερ, ενώ ηγετική φυσιογνωμία των Σοβιετικών είναι ο Άρβιντας Σαμπόνις. Η Εθνική Ελλάδας καταλαμβάνει τη δέκατη θέση ύστερα από την ήττα της με 112-111 από την Κίνα στον τελευταίο αγώνα κατάταξης. Ο Νίκος Γκάλης αναδεικνύεται πρώτος σκόρερ με 337 πόντους έναντι 310 του Βραζιλιάνου Οσκάρ Σμιντ.

1984: Ο Ανατολικογερμανός Ούβε Χον σημειώνει ένα εξωπραγματικό παγκόσμιο ρεκόρ στον ακοντισμό με 104.80 μ. Η IAAF είχε ήδη αποφασίσει να αλλάξει το κέντρο βάρους στα ακόντια ώστε το αγώνισμα να μην είναι επικίνδυνο για τους υπόλοιπους αθλητές και τους φιλάθλους και θα τη θέσει σε εφαρμογή τον Απρίλιο του 1986, οπότε και θα ακυρώσει το ρεκόρ του Χον.

1983: Η Νίκη Βόλου κερδίζει την άνοδο στη Β’ Εθνική, μια και επικρατεί με 5-4 στα πέναλτι του Αιολικού (κανονικός αγώνας 2-2), ο οποίος αγωνίζεται με παίκτη λιγότερο από το 29′ λόγω αποβολής του Κροτσίδα.

1976: Η Ανατολικογερμανίδα Πέτρα Τίρμερ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα ελεύθερο των Ολυμπιακών Αγώνων του Μόντρεαλ με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (4:09.89). Πέντε μέρες αργότερα θα ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου και στα 800 ελεύθερο.

1966: Η Αγγλία νικά με 2-0 τη Γαλλία χάρη σε δύο γκολ του Ρότζερ Χαντ, που γιορτάζει εκείνη τη μέρα τα 28α γενέθλιά του και προκρίνεται στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όπου την περιμένει η Αργεντινή.

1952: Ο Εμίλ Ζάτοπεκ κερδίζει το πρώτο από τα τρία χρυσά του μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι στα 10.000 μ., βελτιώνοντας μάλιστα το παγκόσμιο ρεκόρ (29:17.0). Στο άλμα σε ύψος το χρυσό μετάλλιο κερδίζει ο Γουόλτ Ντέιβις με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (2.04 μ.).

1937: Πεθαίνει σε ηλικία 63 ετών ο εφευρέτης του ασύρματου τηλέγραφου Γουλιέλμος Μαρκόνι. Είχε δοκιμάσει για πρώτη φορά την εφεύρεσή του το 1899, για να μεταδώσει στις εφημερίδες της Νέας Υόρκης το αποτέλεσμα του φημισμένου ιστιοπλοϊκού αγώνα America’s Cup.

1936: Λαμβάνει χώρα η πρώτη τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας στην Ολυμπία. Η πρωθιέρεια Κούλα Πράτσικα ανάβει τη δάδα του πρώτου λαμπαδηδρόμου Κώστα Κονδύλη. Η φλόγα θα μεταφερθεί από 3.840 λαμπαδηδρόμους μέχρι την άφιξή της στο Βερολίνο την 1η Αυγούστου, για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι συγκεκριμένες δάδες φέρουν το σήμα της γερμανικής εταιρείας KRUPP, η οποία παρήγαγε όπλα για τη Βέρμαχτ.

1930: Η Παραγουάη νικά με 1-0 το Βέλγιο χάρη σε γκολ του Λουίς Βάργκας Πένια, στο πλαίσιο της φάσης των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ουρουγουάης. Την πρόκριση στα ημιτελικά είχε εξασφαλίσει από τον προηγούμενο αγώνα η εθνική ομάδα των ΗΠΑ.

1924: Ο Τζόνι Βαϊσμίλερ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ελεύθερο με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (59.0). Ο μετέπειτα καταξιωμένος ηθοποιός αφήνει πίσω του τον ολυμπιονίκη της απόστασης το 1920, Ντιουκ Καχαναμόκου και τον αδελφό του Σάμουελ Καχαναμόκου.

1924: Οι Αμερικανοί Βίνσεντ Ρίτσαρντς και Έλεν Γουίλς κερδίζουν τα χρυσά μετάλλια στο μονό του τένις στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.

1924: Ο Πιερ Βενσάν ιδρύει τη Διεθνή Ομοσπονδία Σκακιού (FIDE) στο Παρίσι. Στο έμβλημά της περιλαμβάνει ως αρχή της το σύνθημα «Gens Una Sumus» που σημαίνει «Είμαστε Ένας Κόσμος»

1908: Πεθαίνει από καρκίνο του ήπατος σε ηλικία 73 ετών ο λογοτέχνης Δημήτριος Βικέλας. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) και ήταν πρωτοστάτης μαζί με τον Πιερ ντε Κουμπερτέν στην διοργάνωση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων το 1896 στην Αθήνα.

1908: Ο Κωστής Τσικλητήρας κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς με άλμα 3.23,5 μ. πίσω από τον Αμερικανό Ρέι Γιούρι (3.33,5 μ.).

1885: Η αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία νομιμοποιεί τον επαγγελματισμό

1871: Ο γραμματέας της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, Τσαρλς Άσκοτ, θέτει προς συζήτηση την ιδέα του για την διοργάνωση του Κυπέλλου Αγγλίας.