Σαν Σήμερα - Άρνε Μπρούσταντ: Ο... Χάαλαντ του Μεσοπολέμου που χάρισε ολυμπιακό μετάλλιο στη Νορβηγία

Η έννοια του σούπερ σταρ του ποδοσφαίρου είναι εντελώς διαφορετική σήμερα απ’ ό,τι ήταν πριν από σχεδόν έναν αιώνα, τότε δηλαδή που μεσουρανούσε στα γήπεδα ο Άρνε Μπρούσταντ.

Και πάλι, όμως, ένας παραλληλισμός με τον Έρλινγκ Χάαλαντ ευσταθεί για τον θρυλικό έξω αριστερά της Νορβηγίας της μεσοπολεμικής περιόδου, ο οποίος στις 13 Αυγούστου 1936 συνέδεσε το όνομά του με την κορυφαία ποδοσφαιρική επιτυχία της πατρίδας του. Πέτυχε και τα τρία γκολ στον μικρό τελικό του ολυμπιακού τουρνουά του Βερολίνου με αντίπαλο την Πολωνία (3-2) και της χάρισε το χάλκινο μετάλλιο!

Πρόκειται για το μοναδικό μετάλλιο που έχουν κερδίσει έως τώρα οι Νορβηγοί και παρότι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν λαμβάνονται υπόψη ως ισότιμη διοργάνωση με τις υπόλοιπες, οι ίδιοι το τοποθετούν πολύ ψηλά. Μπορεί στο τουρνουά του 1936 να μετείχαν ομάδες που απαρτίζονταν μόνο από ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές, όμως στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν υπήρχε πράγματι ίχνος επαγγελματισμού στο άθλημα.

Ακόμα και οι μεγάλες δυνάμεις που άφησαν έξω κορυφαία ονόματα, διέθεταν και πάλι ισχυρότατα σύνολα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παγκόσμια πρωταθλήτρια Ιταλία, η οποία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με πρωταγωνιστή τον διοπτροφόρο Ανίμπαλε Φρόσι της Ίντερ και παίκτες που δύο χρόνια αργότερα έμελλε να κατακτήσουν ξανά το Μουντιάλ (όπως ο Αλφρέντο Φόνι, ο Πιέτρο Ράβα, ο Ούγκο Λοκατέλι κ.ά.).

Δικαιολογημένα, λοιπόν, στη Νορβηγία έχουν… εικόνισμα την ομάδα του 1936, της οποίας ο Μπρούσταντ ήταν ο κορυφαίος ανάμεσα σε άλλους πολύ σπουδαίους παίκτες. Κι ας μη θύμιζε ούτε το παρουσιαστικό του (μελαχρινός, με σπαστά μαύρα μαλλιά) ούτε ο τρόπος με τον οποίο κινούνταν στο γήπεδο έναν τυπικό ψυχρό Σκανδιναβό. Ήταν γεμάτος ενέργεια στο παιχνίδι του και ευέξαπτος με τους αντιπάλους του και τους διαιτητές, στοιχεία που του έκαναν κάποιους να του κολλήσουν το παρατσούκλι «ο Ιταλός του Βορρά»!

Οι περισσότεροι συμπατριώτες του, ωστόσο, τον προσφωνούσαν «Obersten», δηλαδή «συνταγματάρχη». Το προσωνύμιο ήταν απολύτως ταιριαστό με την ηγετική φυσιογνωμία του μες στο γήπεδο, γι’ αυτό και του έμεινε αν και είχε προέλθει από ένα αστείο γεγονός: Ένα βράδυ που ο Μπρούσταντ είχε βγει από το στρατόπεδο όπου υπηρετούσε τη θητεία του για να δει μια ταινία στον κινηματογράφο, φορούσε την προβλεπόμενη στολή εξόδου. Κι ένας φίλος του που τον είδε του είπε περιπαικτικά: «Καλώς τον συνταγματάρχη!».

Ο αγώνας που απογοήτευσε τον Χίτλερ

Εξυπακούεται ότι εξιστόρηση γεγονότων που έλαβαν χώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου χωρίς αναφορά στον Αδόλφο Χίτλερ δεν γίνεται. Στην περίπτωσή μας, ωστόσο, είναι επιβεβλημένη, μια και ο παρανοϊκός ηγέτης των Ναζί ήταν επιβεβαιωμένα παρών στον προημιτελικό της Γερμανίας με τη Νορβηγία που διεξήχθη στις 7 Αυγούστου 1936.

Ο έγκυρος Βρετανός δημοσιογράφος και ιστορικός Τζόναθαν Γουίλσον, μάλιστα, ισχυρίζεται σε πρόσφατο άρθρο του στον «Guardian» ότι αυτός ήταν και ο μοναδικός ποδοσφαιρικός αγώνας που παρακολούθησε ποτέ ο Χίτλερ. Ο Γερμανός καγκελάριος αντιμετώπιζε με σκεπτικισμό το άθλημα, ενθουσιάστηκε όμως στο άκουσμα του θριάμβου της «νατσιοναλμάνσαφτ» επί του Λουξεμβούργου με 9-0 στον πρώτο γύρο και ενδιαφέρθηκε να παρακολουθήσει τον αγώνα της με τους Νορβηγούς. Πήγε, λοιπόν, στο «Poststadion» του Βερολίνου έχοντας κοντά του και υψηλόβαθμα στελέχη του καθεστώτος, όπως ο Χέρμαν Γκέρινγκ, ο Ρούντολφ Ες και ο Γιόζεφ Γκέμπελς με τη βεβαιότητα μιας άνετης νίκης.

Η παρέα του Μπρούσταντ, όμως, χάλασε το πάρτι που είχαν σχεδιάσει στο μυαλό τους οι Ναζί. Με δύο γκολ του Μάγκναρ Ίσακσεν στο 7′ και το 83′ επικράτησαν με σκορ 2-0 της πολύ καλής γερμανικής ομάδας και κέρδισαν την πρόκριση στα ημιτελικά. Σύμφωνα, μάλιστα, με κάποιες μαρτυρίες που είναι δύσκολο να επιβεβαιωθούν, ο Χιτλερ αποχώρησε από την κερκίδα πριν τελειώσει ο αγώνας. Η πρώτη του ποδοσφαιρική εμπειρία αποδείχθηκε τραυματική.

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, γιατί οι Νορβηγοί έχουν τόσο ψηλά στη συνείδησή τους το χάλκινο μετάλλιο του 1936, για το οποίο η συνεισφορά του Μπρούσταντ ήταν τεράστια. Είχε πετύχει ένα γκολ στον αγώνα του πρώτου γύρου με την Τουρκία (4-0) και ήταν ο κορυφαίος παίκτης της ομάδας του και στον ημιτελικό με την Ιταλία. Στο 58′, μάλιστα, πέτυχε το γκολ της ισοφάρισης που οδήγησε το ματς στην παράταση, όπου ένα γκολ του Φρόσι χάρισε στους «ατζούρι» τη νίκη με 2-1.

Στον μικρό τελικό ο «Ιταλός του Βορρά» πήρε την κατάσταση… στα πόδια του. Με δύο γκολ που πέτυχε στο 15′ και το 21′ ανέτρεψε το προβάδισμα που είχε πάρει η Πολωνία απ’ το 5′ με τον Γκέραρντ Βόνταζ. Όμως, ο Τέοντορ Πέτερεκ ισοφάρισε πολύ γρήγορα με πέναλτι (24′) και η μάχη συνεχίστηκε με ένταση. Στο 84′, όμως, ο Μπρούσταντ πέτυχε το τρίτο προσωπικό του τέρμα και χάρισε στη Νορβηγία το πολυπόθητο χάλκινο μετάλλιο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλοί δημοσιογράφοι ανακήρυξαν τον Νορβηγό έξω αριστερά κορυφαίο παίκτη του τουρνουά, πιο ψηλά από τον Φρόσι και τον Περουβιανό Λόλο Φερνάντες που τον προσπέρασαν στον πίνακα των σκόρερ (με επτά και έξι γκολ αντίστοιχα).

«Φρένο» από την Ιταλία και στο Μουντιάλ

Κάποιοι έχουν προσέξει ότι την ημέρα που γεννήθηκε ο Μπρούσταντ, στις 14 Ιουλίου 1912, σημειώθηκε το ατύχημα που προκάλεσε τη βύθιση του Τιτανικού (η οποία ολοκληρώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης ημέρας).

Η ποδοσφαιρική καριέρα του Νορβηγού «συνταγματάρχη» (στην αρχή της οποίας αγωνιζόταν ως μέσα δεξιά0 δεν ακολούθησε πορεία ανάλογη με αυτήν του τραγικού υπερωκεανίου, θα μπορούσε όμως να έχει ακόμα καλύτερη εξέλιξη αν είχε λάβει χώρα σε μεταγενέστερη εποχή. Το ποδόσφαιρο στη χώρα των φιορδ ήταν ακόμα ερασιτεχνικό και ευκαιρίες για μεταγραφή στο εξωτερικό δεν υπήρχαν. Ο Μπρούσταντ πέρασε όλα τα χρόνια του σε έναν σύλλογο, τη Λιν, σε μια εποχή που δεν υπήρχε καν πρωτάθλημα εθνικής εμβέλειας (κάτι που άλλαξε μόλις το 1937).

Γεύτηκε τουλάχιστον τη συμμετοχή σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 1938 στη Γαλλία, αν και το σύστημα της διεξαγωγής (μόνο με νοκ άουτ αγώνες) δεν του επέτρεψε να αγωνιστεί παρά μόνο σε ένα ματς. Η κληρωτίδα έφερε τη Νορβηγία αντιμέτωπη με την κάτοχο του τίτλου, την Ιταλία, την ομάδα που της είχε φράξει τον δρόμο προς τον τελικό του ολυμπιακού τουρνουά δύο χρόνια νωρίτερα. Ο Μπρούσταντ ισοφάρισε σε 1-1 στο 83′ και λίγο αργότερα πέτυχε άλλο ένα γκολ, το οποίο όμως ακυρώθηκε με αμφιλεγόμενη απόφαση του διαιτητή για οφσάιντ. Στο τέταρτο λεπτό της παράτασης, ο Σίλβιο Πιόλα πέτυχε το τέρμα που χάρισε στους Ιταλούς την πρόκριση.

To 1938 ο Μπρούσταντ κλήθηκε και στη Μικτή Ευρώπης, επίτευγμα μοναδικό για Νορβηγό ποδοσφαιριστή. Στις 26 Οκτωβρίου συμμετείχε σε έναν φιλικό αγώνα στο «Γουέμπλεϊ» κόντρα στην Αγγλία (η οποία νίκησε με 3-0), δίπλα σε αστέρες παγκόσμιου βεληνεκούς όπως ο Ούγγρος Γκιούλα Ζένγκελερ, ο Βέλγος Ρεμόν Μπραν και ο Πιόλα. Ήταν πλέον ο απόλυτος σταρ του νορβηγικού ποδοσφαίρου και οι εταιρίες τον ζητούσαν να διαφημίσει τα προϊόντα τους, κάτι που ο ίδιος αποδεχόταν είτε επρόκειτο για γάλα είτε για τσιγάρα!

Το μέλλον έμοιαζε όλο δικό του, αφού στο μεταξύ είχε θεσπιστεί και το εθνικό πρωτάθλημα Νορβηγίας (μέχρι τότε η Λιν είχε διακρίσεις στην αντίστοιχη διοργάνωση της περιφέρειας του Όσλο). Ωστόσο, ο κύριος με το μικρό μουστάκι τον οποίο είχε στενοχωρήσει η Εθνική Νορβηγίας δύο χρόνια νωρίτερα, είχε άλλα σχέδια για την ανθρωπότητα.

Έχασε τα καλύτερά του χρόνια

Η εισβολή των Ναζί στη Νορβηγία, τον Απρίλιο του 1940, έμελλε να διακόψει κάθε δραστηριότητα σε όλα τα σπορ. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, όταν οι κατακτητές προσπάθησαν να ελέγξουν την οργανωμένη αθλητική ζωή, οι αθλητές και τα σωματεία απάντησαν με μποϊκοτάζ.

Η «αθλητική απεργία», όπως έμεινε στην ιστορία, έγινε μία από τις πρώτες μαζικές πράξεις αντίστασης του νορβηγικού λαού στην κατοχή. Ο Μπρούσταντ την τήρησε απαρέγκλιτα όπως και οι υπόλοιποι αθλητές της χώρας και περίμενε υπομονετικά τη λήξη του πολέμου, το 1945, για να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο. Είχε χάσει, όμως, τα καλύτερά του χρόνια. Ήταν μόλις 28 ετών όταν νέκρωσαν τα πάντα και την εποχή της επανέναρξης όδευε στα 33.

Πρόλαβε, πάντως, και κατέκτησε δύο Κύπελλα Νορβηγίας με τη Λιν, το 1945 και το 1946, προτού κρεμάσει τα παπούτσια του το 1948, σε ηλικία 36 ετών. Δεν έγινε προπονητής, δεν απομακρύνθηκε όμως εντελώς από το ποδόσφαιρο. Ασχολήθηκε με την επιμέλεια του βιβλίου «Aktive fotballspillere» («Ενεργοί Ποδοσφαιριστές»), που κυκλοφόρησε σε δύο τόμους το 1952 και το 1953 και περιείχε τον κατάλογο των Νορβηγών παικτών με σύντομα βιογραφικά.

Ο Μπρούσταντ πέθανε στις 22 Αυγούστου 1987, σε ηλικία 65 ετών. Η φανέλα που φόρεσε στον αγώνα της Μικτής Ευρώπης στο «Γουέμπλεϊ», καθώς και τα μετάλλια και τα τρόπαια που κατέκτησε, εκτίθενται στο Μουσείο Ποδοσφαίρου στο στάδιο «Ullevaal». Στην ταφόπλακά του, στο νεκροταφείο του Βέστρε Άκερ, είναι εντοιχισμένη μια χάλκινη μπάλα ποδοσφαίρου, η οποία συμβολίζει το χάλκινο μετάλλιο που κατέκτησε σαν σήμερα το 1936 στο Βερολίνο.

Πηγές: sinborceguiesnohayfutbol.blogspot.com («Arne Brustad “El Coronel vikingo”»), sln.no («Arne Brustad»), www.olympedia.org («Arne Brustad»), lynhistorie.no («Arne Brustad – Obersten»), www.theguardian.com («Men’s Olympic soccer remains stuck in the game’s second tier»), lokalhistoriewiki.no («Arne Brustad (1912–1987)»), en.wikipedia.org («Arne Brustad», «Football at the 1936 Summer Olympics»), eu-football.info.

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 13 Αυγούστου

2024: Πεθαίνει σε ηλικία 85 ετών ο Λάζαρος Λέτσιτς, θρύλος του μπάσκετ της Βόρειας Μακεδονίας και προπονητής του Άρη στο ξεκίνημα της περιόδου 1990-91, ύστερα από την αποχώρηση του Γιάννη Ιωαννίδη, του οποίου υπήρξε και βοηθός τα προηγούμενα χρόνια.

2016: O Μάικλ Φελπς αποχαιρετά τις πισίνες κατακτώντας το 23o χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο της καριέρας του, ως μέλος της ομάδας σκυταλοδρομίας 4×100 μικτή των ΗΠΑ. Ο Αμερικανός κολυμβητής ολοκληρώνει την καριέρα του με 28 μετάλλια (μαζί με τρία ασημένια και δύο χάλκινα) και είναι ο πιο επιτυχημένος αθλητής στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.

2016: Ο Βρετανός δρομέας Μο Φάρα κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 10.000 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο προσπερνώντας με συγκλονιστική προσπάθεια στα τελευταία μέτρα τον Κενυάτη Πολ Τανούι. Στα 100 μ. των γυναικών την πρωτιά κερδίζει η Τζαμαϊκανή Ελέιν Τόμσον με 10.71.

2010: Ο 34χρονος ποδοσφαιριστής Παναγιώτης Μπαχράμης (Καλαμάτα, Ηρακλής, ΑΕΛ, Βέροια) βρίσκει τραγικό θάνατο ενώ κάνει ψαροντούφεκο, όταν τον χτυπά ταχύπλοο στη θαλάσσια περιοχή της Κυπαρισσίας.

2008: Η Αυστραλή Στέφανι Ράις κάνει το νταμπλ στις μικτές στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, μια και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο και στα 200 μέτρα, ύστερα από τα 400. Πρόκειται για την τρίτη κολυμβήτρια στην ιστορία που κατορθώνει κάτι τέτοιο ύστερα από την Ιρλανδή Μισέλ Σμιθ (1996) και την Ουκρανή Γιάνα Κλότσκοβα (2000, 2004). Χρυσά μετάλλια κερδίζουν και ο Μάικλ Φελπς στα 200 μέτρα ελεύθερο με 1:42.96 και ο Άαρον Πίρσολ στα 100 μέτρα ύπτιο με παγκόσμιο ρεκόρ 52.54.

2004: Η Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας μαγνητίζει τα βλέμματα των φιλάθλων όλου του πλανήτη. Το καλλιτεχνικό κομμάτι της τελετής υπογράφει ο σκηνοθέτης και χορογράφος, Δημήτρης Παπαϊωάννου, ενώ τελευταίος λαμπαδηδρόμος που ανάβει τον βωμό είναι ο ολυμπιονίκης της ιστιοπλοΐας, Νίκος Κακλαμανάκης. Στους αγώνες μετέχουν 10.557 αθλητές και αθλήτριες από 201 χώρες.

2001: Ο 16χρονος ιστιοπλόος, Βύρων Κοκκαλάνης, κατακτά την πρώτη θέση στην κατηγορία νέων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Mistral που διεξάγεται στη Μασσαλία.

2000: Ο τερματοφύλακας της Σέφιλντ Γουένσντεϊ, Κέβιν Πρέσμαν, αποβάλλεται στο 13ο δευτερόλεπτο του εκτός έδρας αγώνα της ομάδας του με τη Γουλβς. Πρόκειται για τη γρηγορότερη αποβολή στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, αφού το 1994 ο Μαρκ Σμιθ της Κρου είχε αντικρίσει την κόκκινη κάρτα στο 19ο δευτερόλεπτο.

1999: Η Στέφι Γκραφ ανακοινώνει την απόσυρσή της από το τένις σε συνέντευξη τύπου στη Νέα Υόρκη. Στην πλούσια καριέρα της κατέκτησε 107 τίτλους, εκ των οποίων οι 22 σε τουρνουά γκραν σλαμ, ενώ βρέθηκε για 377 εβδομάδες στο Νο 1 της παγκόσμιας κατάταξης.

1997: Τρία παγκόσμια ρεκόρ ανδρών καταρρίπτονται στο διεθνές μίτινγκ στίβου της Ζυρίχης. Στα 800 μ. από τον Δανό Γουίλσον Κίπκετερ με 1:41.24 (έναντι 1:41.73 του ίδιου και του Βρετανού Σεμπάστιαν Κόου), στα 3.000 μ. στιπλ από τον Κενυάτη Γουίλσον Μπόιτ-Κίπκετερ με 7:59.08 (έναντι 7:59.18 του Μόουζες Κιπτανούι) και στα 5.000 μ. από τον Χαϊλέ Γκεμπρσελασιέ με 12:41.86 (έναντι 12:44.39 του ίδιου). Στα 800 μ. διεξάγεται και β’ τελικός όπου ο Παναγιώτης Στρουμπάκος  βελτιώνει το δικό του πανελλήνιο ρεκόρ (1:45.00 έναντι 1:45.38), το οποίο αντέχει μέχρι σήμερα.

1997: Πεθαίνει σε ηλικία 61 ετών ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, Σωτήρης Αγγελόπουλος.

1997: Στον πρώτο αγώνα της ιστορίας του για τα προκριματικά του Champions League, ο Ολυμπιακός συντρίβει με 5-0 τη λευκορωσική Σλάβια Μοζίρ στο «Γ. Καραϊσκάκης» και εξασφαλίζει την πρόκριση στους ομίλους από το πρώτο παιχνίδι. Δύο γκολ πετυχαίνει ο Γκόγκιτς (63′, 67′) κι από ένα οι Νινιάδης (59′), Γεωργάτος (76′) και Γιαννακόπουλος (89′).

1990: Η Ελλάδα γνωρίζει την ήττα από τη Σοβιετική Ένωση με 75-57 στον πρώτο αγώνα της προημιτελικής φάσης του Μουντομπάσκετ της Αργεντινής.

1989: Πεθαίνει από AIDS ο 34χρονος οδηγός αγώνων NASCAR, Τιμ Ρίτσμοντ. Στην διάρκεια της καριέρας του έτρεξε σε 185 αγώνες και κέρδισε 13 φορές την πρώτη θέση.

1984: Πεθαίνει στα 55 του από καρκίνο του στομάχου ο Σοβιετικός πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι, Τιγκράν Πετροσιάν.

1983: Με βολή στα 65.72 η Άννα Βερούλη κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στον ακοντισμό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Ελσίνκι. Το χρυσό κερδίζει η Φινλανδή Τίνα Λίλακ με 70.82 μ. και το ασημένιο η Βρετανίδα Φατίμα Γουίτμπρεντ με 69.14 μ.

1979: Ο Μιχάλης Κούσης κερδίζει τον Μαραθώνιο στους Βαλκανικούς Αγώνες της Αθήνας με χρόνο 2 ώρες 21:20. Γίνεται έτσι ο πρώτος Έλληνας που κερδίζει τον αγώνα των 42,195 χλμ. στη διοργάνωση μετά τον Θανάση Ραγάζο, το 1940 στην Κωνσταντινούπολη.

1973: Η Μπαρτσελόνα ολοκληρώνει τη μεταγραφή του Γιόχαν Κρόιφ από τον Άγιαξ ξοδεύοντας ποσό-ρεκόρ για την εποχή (75 εκατομμύρια πεσέτες, δηλαδή περίπου 60 εκατομμύρια δραχμές).

1969: Πεθαίνει σε ηλικία 29 ετών ο διεθνής επιθετικός του Ολυμπιακού, Αριστείδης Παπάζογλου, ύστερα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο.

1948: Ο Ούγγρος Λάζλο Παπ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία μεσαίων βαρών της πυγμαχίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, νικώντας στον τελικό τον Βρετανό Τζίμι Ράιτ. Είναι το πρώτο από τα τρία διαδοχικά χρυσά ολυμπιακά μετάλλια του Παπ.

1948: H Σουηδία κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, νικώντας με 3-1 τη Γιουγκοσλαβία στον τελικό του «Γουέμπλεϊ». Δύο γκολ σημειώνει ο Γκούναρ Γκρεν (24′, 67′ πέν.) και ένα ο Γκούναρ Νόρνταλ (48′), οι οποίοι μαζί με τον Νιλς Λίντχολμ θα μεταγραφούν το 1949 στη Μίλαν και θα συγκροτήσουν την ξακουστή τριάδα «Γκρεν-Νο-Λι». Το γκολ της Γιουγκοσλαβίας πετυχαίνει στο 48′ ο μετέπειτα επιτυχημένος προπονητής στην Ελλάδα, Στέπαν Μπόμπεκ, ενώ ο Μπόρις Στάνκοβιτς γίνεται ως ο πρώτος ποδοσφαιριστής που αποβάλλεται στο «Γουέμπλεϊ».

1936: Η Νίντα Σενφ από την Ολλανδία κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ύπτιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου, εκμεταλλευόμενη την απουσία της Αμερικανίδας, Έλινορ Χολμ, που ήταν το μεγάλο φαβορί, αλλά είχε αποκλειστεί από την ολυμπιακή επιτροπή της πατρίδας της λόγω πειθαρχικού παραπτώματος.

1932: Νικητές στα τελευταία κολυμβητικά αγωνίσματα ανδρών των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες αναδεικνύονται οι Ιάπωνες Γιοσιγιούκι Τσουρούτα (200 μέτρα πρόσθιο) και Κουσούο Κιταμούρα (1.500 μέτρα ελεύθερο). Ο τελευταίος είναι μόλις 14 ετών και 309 ημερών και παραμένει έως και σήμερα ο νεότερος άνδρας που έχει αναδειχθεί χρυσός ολυμπιονίκης. Στα 400 μέτρα ελεύθερο των γυναικών νικήτρια αναδεικνύεται η Αμερικανίδα Έλεν Μάντισον.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News