Πολ Άντερσον: Ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο που αφιέρωσε τη ζωή του στα παιδιά

Μπορεί η είδηση του θανάτου του Πολ Άντερσον στις 15 Αυγούστου 1994, σε ηλικία 61 ετών, να πέρασε στα «ψιλά» στα ελληνικά ΜΜΕ, όμως στην Αμερική και σε άλλα σημεία του πλανήτη προκάλεσε θλίψη και συγκίνηση.

Διότι ο εκλιπών δεν ήταν απλά ένας παλαίμαχος αρσιβαρίστας – η πρώτη ιδιότητα που θα συναντήσει κανείς αν ανατρέξει στο βιογραφικό του. Σίγουρα το γεγονός ότι κατάφερε να κερδίσει ακόμα και χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στην κατηγορία βαρέων βαρών το 1956 ήταν άξιο προσοχής και θαυμασμού, όμως πέτυχε πολλά περισσότερα από αυτό στην καριέρα του και τη ζωή του.

Παρά το γεγονός ότι από την ηλικία των πέντε χρόνων ταλαιπωρήθηκε από σπειραματονεφρίτιδα, μία χρόνια νεφρική νόσο η οποία απείλησε τότε σοβαρά τη ζωή του (και στη συνέχεια επηρέασε πολύ την ποιότητά της) δεν ξέφυγε ποτέ από τον στόχο του. Χάρη στη βαθιά πίστη του στον Θεό, ο χαμογελαστός γίγαντας (με ύψος 1,78 μ. και βάρος γύρω στα 150 κιλά), έφτασε στο σημείο να μεγαλουργήσει ως επαγγελματίας strongman σηκώνοντας βάρη που δεν μπορούσε να διανοηθεί κανείς και κέρδισε τον χαρακτηρισμό του δυνατότερου ανθρώπου της Γης.

Ήταν ένας από τους ανθρώπους που συνέβαλαν αποφασιστικά στη διάδοση του powerlifting και των αγωνισμάτων δύναμης στο αμερικανικό κοινό. Έγινε σύμβολο μιας εποχής στην οποία τα όρια της ανθρώπινης δύναμης έμοιαζαν να μετακινούνται κάθε φορά που έπιανε στα χέρια του μια μπάρα και αξιοποιήθηκε και από την κυβέρνηση των ΗΠΑ τον καιρό του Ψυχρού Πολέμου, ως ζωντανό παράδειγμα της αμερικάνικης ισχύος.

Το πιο σημαντικό, ωστόσο, ήταν ότι η επίδρασή του δεν περιορίστηκε στον αθλητισμό. Μετά το τέλος της σύντομης καριέρας του, έβαλε ως σκοπό να σηκώσει ένα πολύ μεγαλύτερο βάρος. Αυτό της σωστής διαπαιδαγώγησης παιδιών που χρειάζονταν βοήθεια, μέσω του οικοτροφείου που ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του. Η δύναμή του έγινε εργαλείο προσφοράς στους συνανθρώπους του, γι’ αυτό και η μνήμη του παραμένει ζωντανή τόσες δεκαετίες μετά τον πρόωρο θάνατό του.

Από το αμερικάνικο ποδόσφαιρο στην άρση βαρών

Ο Άντερσον γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1932 στην Τοκόα της πολιτείας της Τζόρτζια. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια κι αφού έμαθε να ζει από μικρός με τη σπειραματονεφρίτιδα (που τότε ήταν γνωστή ως Νόσος του Μπράιτ, από το επώνυμο του γιατρού που την είχε ανακαλύψει) έβαλε ως στόχο να γίνει παίκτης του αμερικάνικου ποδοσφαίρου.

Από τα εφηβικά του χρόνια έκανε squats (βαθιά καθίσματα με βάρη στους ώμους), για να δυναμώσει τα πόδια του, στοιχείο απαραίτητο στις περισσότερες θέσεις του δημοφιλέστερου αθλήματος στις ΗΠΑ. Όταν όμως εισήχθη με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο Φέρμαν, συνειδητοποίησε ότι με τα βάρη που μπορούσε να σηκώσει, είχε προοπτικές να πρωταγωνιστήσει στο άθλημα των δυνατών, την άρση βαρών. Στις προπονήσεις του σήκωνε παλιούς άξονες αυτοκινήτων, βαρέλια 50 γαλονιών γεμάτα με σκυρόδεμα και τεράστιους σιδερένιους τροχούς.

Η κατοπινή γνωριμία του με τον Μπομπ Πίπολς, έναν από τους πρώτους θρύλους του αμερικάνικου powerlifting, τον έπεισε να ακολουθήσει τον δρόμο της άρσης βαρών. Στα 19 του χρόνια σήκωνε στις προπονήσεις βάρη που ισοδυναμούσαν με τα παγκόσμια ρεκόρ της εποχής και οι προπονητές του θεωρούσαν βέβαιη την επιτυχία με λίγη εξάσκηση σε θέματα τεχνικής.

Αν και τη διετία 1953-54 ο Άντερσον αντιμετώπισε πολλές ατυχίες με τραυματισμούς και στα δύο χέρια, αλλά και σπασμένα πλευρά από ένα τροχαίο ατύχημα, επέστρεψε δυναμικά στις προπονήσεις (είχε επινοήσει έναν τρόπο ώστε να σηκώνει βάρη με τον νάρθηκα στον καρπό του!). Έτσι, έφτασε τον Ιούνιο του 1955 στην κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλητή των ΗΠΑ στην κατηγορία βαρέων βαρών.

Άφησε άφωνους τους Σοβιετικούς

Λίγες μέρες μετά τον εθνικό τίτλο που κατέκτησε, ο Άντερσον συμπεριλήφθηκε στην εθνική ομάδα άρσης βαρών των ΗΠΑ η οποία είχε προσκληθεί να αντιμετωπίσει την αντίστοιχη της Σοβιετικής Ένωσης στη Μόσχα. Ήταν η πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που οι Αμερικανοί έστελναν αθλητική αποστολή στην ηγέτιδα δύναμη του Ανατολικού Μπλοκ και το γεγονός είχε λάβει μεγάλες διαστάσεις την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Στην αποστολή μετείχαν μεγάλα ονόματα όπως οι ολυμπιονίκες Τόμι Κόνο και Σταν Στάντσικ. Την παράσταση, όμως, έκλεψε ο άγνωστος ακόμα στο διεθνές κοινό Άντερσον, ο οποίος τέθηκε αντιμέτωπος με τον Αλεξέι Μεντβέντεφ, τον κορυφαίο Σοβιετικό αρσιβαρίστα βαρέων βαρών της εποχής. Περίπου 15.000 άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί στο Γκόρκι Παρκ για να παρακολουθήσουν τη μάχη των δύο γιγάντων, η οποία όμως εξελίχθηκε σε… παιχνίδι για τον Αμερικανό.

Το πρώτο και σημαντικότερο τεστ ήταν το ντεβελοπέ, η καταργημένη εδώ και δεκαετίες κίνηση στην οποία ο αθλητής έφερνε την μπάρα στους ώμους και τη σήκωνε αργά-αργά πάνω απ’ το κεφάλι χωρίς εκτίναξη των ποδιών του (που έπρεπε να μείνουν καρφωμένα στο έδαφος). Ο Άντερσον είδε τον Μεντβέντεφ να σηκώνει 149,8 κ. και ζήτησε να τοποθετηθούν στην μπάρα 172,5 κ., όσα και το παγκόσμιο ρεκόρ του Καναδού Νταγκ Χέμπορν. Και προς έκπληξη όλων, τα σήκωσε!

Λίγο αργότερα, έσπασε και το φράγμα των 400 λιβρών (με μια επίδοση που μεταφράζεται σε 182,6 κιλά) κι έκανε τους Σοβιετικούς θεατές που αρχικά τον είχαν υποδεχθεί με δυσπιστία, να ξεσπάσουν σε ζητωκραυγές. Οι δημοσιογράφοι τον χαρακτήρισαν «θαύμα της φάσης», αφού δεν πίστευαν ότι είχαν δει άνθρωπο να σηκώνει τέτοια αδιανόητα βάρη.

Το σόου του Άντερσον συνεχίστηκε στο αρασέ (152,4 κ.) και στο ζετέ (192,9 κ.). Η τελευταία επίδοση δεν φαίνεται σπουδαία σε σύγκριση με τις αντίστοιχες σύγχρονων αθλητών (ο Κάχι Καχιασβίλι π.χ. σήκωσε 235 κ. το 1996 στην Ατλάντα), πρέπει όμως να ληφθεί υπόψη ότι ο κανονισμός ήταν πιο αυστηρός εκείνη την εποχή. Δεν επέτρεπε στους αθλητές να ακουμπήσουν την μπάρα στην κοιλιά ή σε άλλο σημείο του σώματός τους κατά την εκτέλεση του επολέ, γι’ αυτό τα ρεκόρ ήταν ελάχιστα μεγαλύτερα από τα αντίστοιχα του ντεβελοπέ.

Υποθέτουμε (με μεγάλη δόση βεβαιότητας) ότι ο Ρίτσαρντ Νίξον δεν γνώριζε τίποτε από όλα αυτά τα τεχνικά ζητήματα όταν δέχθηκε ύστερα από εκείνους τους αγώνες τον Άντερσον στον Λευκό Οίκο, με την ιδιότητα του αντιπροέδρου των ΗΠΑ. Το σημαντικό για εκείνον και τον πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ ήταν ότι είχαν να επιδείξουν τον Big Paul, όπως ήταν το παρατσούκλι του ανθρώπου που είχε κατατροπώσει τον «εχθρό» μέσα στο σπίτι του (αν και οι Σοβιετικοί κέρδισαν την αναμέτρηση). Αν και επισήμως τον συνεχάρησαν ως «σύμβολο καλής θέλησης» των ΗΠΑ, στην πραγματικότητα τον έβλεπαν ως ζωντανό σύμβολο της αμερικάνικης δύναμης.

Ο Άντερσον επιβεβαίωσε την υπεροχή του τον Οκτώβριο του 1955, όταν κατέκτησε με άνεση το χρυσό μετάλλιο στα +90 κ. στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μονάχου. Σήκωσε 512,5 κ. στο σύνολο έναντι 475 του δεύτερου, του συμπατριώτη του, Τζέιμς Μπράντφορντ κι έμοιαζε βέβαιος νικητής και στους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα διεξάγονταν το 1956 στη Μελβούρνη.

Η μάχη με τον Σελβέτι στη Μελβούρνη

Στην Αυστραλία ο Άντερσον βρήκε δύο απρόσμενους αντιπάλους. Πρώτα τη φαρυγγίτιδα που τον χτύπησε με το που πάτησε το πόδι του εκεί, αρκετές ημέρες πριν τον αγώνα της κατηγορίας των βαρέων βαρών. Κι ύστερα τον Αργεντινό Ουμπέρτο Σελβέτι, ο οποίος είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο το 1952 στο Ελσίνκι.

Υπό κανονικές συνθήκες, ο Άντερσον δεν έβλεπε κανέναν αντίπαλο. Κανένας δεν μπορούσε να τολμήσει προσπάθεια στα βάρη που σήκωνε εκείνος. Η φαρυγγίτιδα, όμως, τον είχε καταβάλει. Εξαιτίας της δεν μπορούσε να εξασκηθεί σωστά και είχε χάσει σωματικό βάρος (περισσότερα από 13 κιλά!) και μυϊκή μάζα, με συνέπεια να είναι αδύνατο να αποδώσει στο 100%. Ακόμα και την ημέρα του αγώνα, στις 26 Νοεμβρίου 1956, είχε υψηλό πυρετό. Αν δεν επρόκειτο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ίσως να μην είχε κατέβει να αγωνιστεί.

Η διαφορά φάνηκε από το ντεβελοπέ, όπου ο Άντερσον σήκωσε 167,5 κ. στην πρώτη προσπάθεια και απέτυχε δύο φορές στα 172,5 κ. (τα οποία είχε κάνει… για πλάκα έναν χρόνο νωρίτερα στη Μόσχα). Ο Σελβέτι «καθάρισε» τα 175 και απέκτησε σημαντικό προβάδισμα, το οποίο ο Αμερικανός θα μπορούσε να υπερκαλύψει μόνο στο ζετέ. Πράγματι στο αρασέ οι δύο αρσιβαρίστες σήκωσαν τα ίδια κιλά (145 κ.) και όλα θα κρίνονταν στην τρίτη και τελευταία κίνηση.

Ο Άντερσον τα έπαιξε όλα για όλα. Περίμενε υπομονετικά τον Σελβέτι να κάνει και τις τρεις προσπάθειες κι όταν τον είδε να μένει στα 180 κ., ζήτησε να τοποθετηθούν στην μπάρα τα 7,5 κ. που τους χώριζαν. Υπήρχε κι ένα καλό που του είχε κάνει η ασθένεια. Με την απώλεια βάρους που του είχε προκαλέσει, είχε βγει ελαφρύτερος στο ζύγισμα από τον Αργεντινό αντίπαλό του κι έτσι ευνοούνταν σε περίπτωση ισοβαθμίας!

Ο Big Paul είχε ρεκόρ 196,5 κ. στο ζετέ, εκείνη τη μέρα όμως τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα. Απέτυχε στις δύο πρώτες προσπάθειές του στα 187,5 κι από που κει θεωρούταν σίγουρος νικητής, κινδύνευε να μηδενιστεί και να μην ανέβει καν στο βάθρο. Όλα θα κρίνονταν στην τρίτη και τελευταία προσπάθεια, που πραγματοποιήθηκε με καθυστέρηση αρκετών λεπτών κι ενώ ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Ο κάθιδρος Άντερσον έβαλε όση δύναμη του είχε απομείνει και σήκωσε (πάντοτε με το χαμόγελο στα χείλη) το βάρος.

Η προσπάθεια δεν ήταν άρτια τεχνικά, μια και τα χέρια του Άντερσον δεν ήταν τεντωμένα στα λίγα δευτερόλεπτα που κράτησαν την μπάρα ψηλά. Οι κριτές, όμως, έδωσαν έγκυρη την προσπάθεια και τον έστεψαν χρυσό ολυμπιονίκη. «Έμοιαζε περισσότερο με βεβιασμένο ντεβελοπέ, παρά ζετέ. Όμως κόντευε να ξημερώσει, ήταν η τελευταία προσπάθεια και όλοι, συμπεριλαμβανομένων και των κριτών, θέλαμε να πάμε σπίτια μας», είχε πει ο παλιός πρωταθλητής της Αυστραλίας, Σαμ Κόφα, ο οποίος τότε ήταν μόλις 20 ετών και είχε βρεθεί στον αγώνα ως… πορτιέρης.

Τους αμφισβητίες επιβεβαιώνει και το βίντεο που παραθέτουμε λίγο πιο πάνω (βλέπετε την προσπάθεια στο 0:19). Η ουσία, πάντως, είναι ότι ο Σελβέτι δεν έκανε ένσταση, το αποτέλεσμα επικυρώθηκε και ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο είχε επιβεβαιώσει τον τίτλο του. Ούτε η σοβαρή ασθένεια είχε αποδειχθεί ικανή να του στερήσει την πρωτιά.

Πρωτοπόρος του powerlifting

Μετά τη νίκη του στη Μελβούρνη ο Άντερσον έγινε επαγγελματίας και έβγαζε πολλά χρήματα κάνοντας επιδείξεις δύναμης τόσο μπροστά σε χιλιάδες θεατές όσο και σε τηλεοπτικές εκπομπές. Έχει καταγραφεί ότι σήκωσε από χρηματοκιβώτια γεμάτα ασημένια νομίσματα, μέχρι και ένα ολόκληρο καρουζέλ στο οποίο κάθονταν παιδάκια!

Το 1957 καταγράφηκε η περίφημη προσπάθειά του στο backlift των 6.270 λιβρών (2.844 κιλά!), που καταχωρίστηκε τότε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες ως το μεγαλύτερο βάρος που είχε σηκώσει ποτέ άνθρωπος (αργότερα αμφισβητήθηκε και αφαιρέθηκε)! Υπήρχαν κι άλλα δημοσιεύματα που αμφισβητήθηκαν για την εγκυρότητά τους, όπως ότι είχε κάνει squat 560 κιλών και backlift 2,8 τόνων!

Το 1958 συμμετείχε εκτός συναγωνισμού στη νέα αναμέτρηση των ΗΠΑ με τη Σοβιετική Ένωση, σηκώνοντας δύο φορές 192,9 κιλά στο ντεβελοπέ. Την ίδια εποχή δοκίμασε την τύχη του και στην ελεύθερη πάλη (το γνωστό μας ως κατς) και την πυγμαχία, προσελκύοντας πολλούς φιλάθλους που ήθελαν να τον δουν από κοντά στις νέες ασχολίες του.

Παράλληλα, ο Άντερσον ξεχώρισε στο άθλημα του powerlifting που κέρδιζε όλο και περισσότερους θαυμαστές. Είχε αυξήσει το σωματικό του βάρος (είχε φτάσει να ζυγίζει μέχρι και 180 κιλά) και σήκωνε απίστευτα βάρη, με αποτέλεσμα να θυμηθεί και την παλιά του αγάπη, την άρση βαρών. Επηρεασμένος από τη νίκη του Σοβιετικού Γιούρι Βλασόφ το 1960 στη Ρώμη, επιδίωξε να επιστρέψει στην ερασιτεχνική άρση βαρών, με σκοπό να αναμετρηθεί μαζί του το 1964 στο Τόκιο. Όμως, η ένωση ερασιτεχνικού αθλητισμού των ΗΠΑ (ΑΑU) απέρριψε το αίτημά του.

Το ίδρυμα για τα παιδιά

Το 1961, μαζί με τη σύζυγό του, Γκλέντα (με την οποία ήταν παντρεμένοι από το 1950), ίδρυσε στην πόλη Βιντάλια της Τζόρτζια το «Paul Anderson Youth Home». Ένα οικοτροφείο το οποίο πρόσφερε στέγη, εκπαίδευση, πειθαρχία, εργασία και χριστιανική καθοδήγηση σε αγόρια που αντιμετώπιζαν οικογενειακά και κοινωνικά προβλήματα.

Ο Άντερσον αντιμετώπισε αυτή την αποστολή όχι ως μια παράλληλη δραστηριότητα, αλλά ως βασικό σκοπό της ζωής του. Στα χρόνια που περιόδευε ως ο διασημότερος strongman των ΗΠΑ, είχε συναντήσει πολλούς νέους που είχαν μπλέξει με τον νόμο και συνέχιζαν να ζουν ως αποσυνάγωγοι, χωρίς κανείς να τους δίνει δεύτερη ευκαιρία. Οι ιστορίες τους τον είχαν σημαδέψει, μια και πίστευε ότι αυτό μπορούσε και έπρεπε να αλλάξει αν οι νέοι αυτοί έβρισκαν το κατάλληλο περιβάλλον με τους κατάλληλους ανθρώπους για να επανέλθουν στο σωστό δρόμο, πάντοτε με κεντρικό άξονα την πίστη στον Θεό. Έτσι ίδρυσε το οικοτροφείο.

Χρησιμοποίησε τη φήμη του για να συγκεντρώνει χρήματα και να προσελκύει υποστήριξη, ταξιδεύοντας σε όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ για να δώσει ομιλίες και να κάνει επιδείξεις δύναμης. Υπολογίζεται ότι πραγματοποιούσε περίπου 500 ομιλίες και επιδείξεις και ταξίδευε έως και 150.000 χιλιόμετρα κάθε χρόνο για να εκπληρώσει αυτόν τον σκοπό. Τον πρώτο χρόνο, μάλιστα, είχε διανύσει 1.200 μίλια με το ποδήλατο για να διαδώσει τον σκοπό του και να προσελκύσει χορηγίες. Η Γκλέντα έμενε στο ίδρυμα – το οποίο αρχικά ήταν ένα μοτέλ και αργότερα επεκτάθηκε σε έναν πολύ μεγαλύτερο χώρο – για να φροντίζει καθημερινά τα παιδιά.

Ο Άντερσον συμμετείχε σε αμέτρητες εκδηλώσεις στις οποίες προσπάθησε να κηρύξει τον λόγο του Θεού και χρησιμοποίησε την προσωπική του ιστορία για να μιλήσει για την πίστη, την πειθαρχία, την υπευθυνότητα και την αλλαγή ζωής. Δεν ήθελε να μείνει στην ιστορία μόνο ως ο άνθρωπος που σήκωσε χιλιάδες κιλά. Πίστευε ότι η δημοσιότητα του έδινε τη δυνατότητα να προσφέρει κάτι στους συνανθρώπους του. Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του τον περιέγραψαν ως άνθρωπο που έβαζε την αποστολή του Youth Home πάνω από την προσωπική του άνεση και διαβεβαίωναν ότι πρόσφερε όσα χρήματα έβγαζε για να στηρίξει τους νέους.

Η επιδείνωση της υγείας του και το τέλος

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 η ασθένεια του Άντερσον δυσκόλευε όλο και περισσότερο την καθημερινότητά του. Το 1983 υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση νεφρού με δότρια την αδελφή του, Ντόροθι Άντερσον-Τζόνσον και πήρε παράταση ζωής για μερικά χρόνια.

Αργότερα αντιμετώπισε κι άλλες επιπλοκές, μεταξύ των οποίων ρήξη του παχέος εντέρου που τον οδήγησε σε κώμα για περίπου δέκα ημέρες. Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας συνέχισε όσο μπορούσε το έργο του στο Youth Home. Ωστόσο, η μακροχρόνια νεφρική ανεπάρκεια και τα συσσωρευμένα προβλήματα υγείας, επέφεραν τον θάνατό του στις 15 Αυγούστου 1994.

Η μνήμη του παραμένει συνδεδεμένη με το οικοτροφείο του, το οποίο εξακολουθεί να παρέχει τις υπηρεσίες του στους νέους. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, οι τρόφιμοι του «Paul Anderson Youth Home» μετέχουν σε έναν ποδηλατικό αγώνα σε διαδρομή 500 μιλίων που αποτίνει φόρο τιμής στην υπερδιπλάσια απόσταση που είχε διανύσει ο Άντερσον για να ενισχύσει το ίδρυμα το 1961.

Στη γενέτειρά του, την Τοκόα, έχει δημιουργηθεί κι ένα πάρκο αφιερωμένο στη μνήμη του, το Paul Anderson Memorial Park. Εκεί έχει ανεγερθεί και ο μπρούτζινος ανδριάντας του Άντερσον, που τον απεικονίζει να σηκώνει μια μπάρα φορτωμένη με πολλά κιλά, ώστε οι νεότεροι – και όχι μόνο – επισκέπτες να μαθαίνουν ποιος ήταν ο άνθρωπος που αποφάσισε να επενδύσει τη φήμη του για να προσφέρει μια δεύτερη ευκαιρία ζωής σε νέους συνανθρώπους του.

www.olympedia.org («Paul Anderson»), www.paulandersonpark.org («About Paul Anderson»), hall.fca.org («Paul Anderson»),payh.org («The Paul Anderson Bike Ride»), weightlifting.org («Chapter 3 – The Development Of Strength, Power And Flexibility»), en.wikipedia.org («Paul Anderson (weightlifter)», «Weightlifting at the 1956 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 15 Αυγούστου

2022: Ο Απόστολος Χρήστου κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 50 μέτρα ύπτιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Ρώμης, με νέο πανελλήνιο ρεκόρ (24.36). Δεύτερος μένει o Ιταλός, Τόμας Τσέκον, με 24.40.

2021: Πεθαίνει σε ηλικία 75 ετών ο Γκερντ Μίλερ, ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

2019: Ο 18χρονος ποδηλάτης Κωνσταντίνος Λιβανός κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο κεϊρίν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πίστας Εφήβων που διεξάγεται στη Φρανφούρτη.

2016: Ο Λευτέρης Πετρούνιας βαθμολογείται με 16.000 στον τελικό των κρίκων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο και κατακτά το χρυσό μετάλλιο. Ο Πετρούνιας γίνεται ο δεύτερος αθλητής μετά τον Ταμπάκο που κάνει το triple crown στους κρίκους, κατακτά δηλαδή πρωτιές σε Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αλλά και στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

2016: Ο Βραζιλιάνος Τιάγκο Μπραζ κάνει την έκπληξη στον τελικό του επί κοντώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, μια και με άλμα στα 6.03 μ. κερδίζει το χρυσό μετάλλιο με ολυμπιακό ρεκόρ. Ο Γάλλος παγκόσμιος ρέκορντμαν Ρενό Λαβιλενί μένει δεύτερος με 5.98 μ.

2008: Ο Αμερικανός Ράιαν Λόκτι κερδίζει τον τελικό των 200 μέτρων ύπτιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (1:53.94), με το οποίο αφήνει δεύτερο τον συμπατριώτη του, Άαρον Πίρσολ.

2008: Η Νεοζηλανδή Βάλερι Άνταμς κατακτά το χρυσό μετάλλιο στη σφαιροβολία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Είναι το πρώτο από τα τέσσερα ολυμπιακά μετάλλια της Άνταμς στο αγώνισμα, αφού θα ακολουθήσει άλλο ένα χρυσό, το 2012 στο Λονδίνο, ένα ασημένιο το 2016 στο Ρίο κι ένα χάλκινο το 2021 στο Τόκιο.

2004: Η εκπληκτική τετράδα της Νοτίου Αφρικής κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 4×100 ελεύθερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (3:13.17), αφήνοντας στη δεύτερη θέση την Ολλανδία (3:14.36) και στην τρίτη τις ΗΠΑ (3:14.62). Μέλη της ομάδας είναι οι Νιλς Σούμαν, Λίντον Φερνς, Ντάριαν Τάουνσεντ και Ρικ Νίθλινγκ.

2001: Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 29 ετών από καρκίνο στον εγκέφαλο ο Κενυάτης δρομέας, Ρίτσαρντ Τσελίμο. Κορυφαία διάκρισή του ήταν το ασημένιο μετάλλιο στα 10.000 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη.

1996: Η UEFA αποφασίζει την αύξηση των ομάδων του Champions League από 16 σε 24 από την περίοδο 1997-98.

1995: Η Μόνικα Σέλες νικά με 2-0 σετ την Κίμπερλι Πο (6-0, 6-3) στο Τορόντο, στον πρώτο αγώνα της μετά τη δολοφονική επίθεση που είχε δεχθεί στις 30 Απριλίου 1993 στο Αμβούργο.

1993: Ο Βρετανός Λίνφορντ Κρίστι συνεχίζει την κυριαρχία του επί των Αμερικανών στα 100 μ., αφού μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης κερδίζει το χρυσό μετάλλιο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Στουτγάρδης με χρόνο 9.87.

1992: Ο Μπράιαν Ντιν της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ σημειώνει το πρώτο γκολ στη νεοσύστατη Premier League, στο πέμπτο λεπτό του αγώνα της ομάδας του με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (2-1).

1989: Ο Ιταλός κολυμβητής, Τζόρτζιο Λαμπέρτι, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Βόννης με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (1:46.69 έναντι 1:47.25 του Ντάνκαν Άρμστρονγκ από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988). Το ρεκόρ θα αντέξει σχεδόν δέκα χρόνια, μέχρι να το βελτιώσει ο Αυστραλός, Γκραντ Χάκετ (1:46.67).

1979: Ο Γιώργος Βαμβακάς κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Εφήβων στο Μπίντγκοζ της Πολωνίας με χρόνο 50.67.

1972: Η Αιθιοπία ανακοινώνει ότι μποϊκοτάρει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή της Ροδεσίας.

1971: Ο Τζάκι Στιούαρτ εξασφαλίζει τον δεύτερο παγκόσμιο τίτλο του στη Formula 1, παρότι εγκαταλείπει στον 36ο γύρο του γκραν πρι της Αυστρίας.

1970: Η Πατ Παλίνκας γίνεται η πρώτη γυναίκα που αγωνίζεται σε επαγγελματικό αγώνα αμερικάνικου ποδοσφαίρου, με την ομάδα των Ορλάντο Πάνθερς.

1964: Ο Αμερικανός Ραλφ Μπόστον ισοφαρίζει το παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος (8.31 μ. του Σοβιετικού, Ίγκορ Τερ-Οβανεσιάν), σε αγώνα στην πρωτεύουσα της Τζαμάικας, Κίνγκστον.

1950: Ο Εζάρντ Τσαρλς νικά τον Φρέντι Μπέσορ με νοκ άουτ στον 14ο γύρο και διατηρεί τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας.

1948: Η πρώην ολυμπιονίκης του στίβου, Μπέιμπ Ντίντρικσον-Ζαχάριας, κερδίζει το US Open του γκολφ.

1936: Η Ιταλία κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου νικώντας στον τελικό την Αυστρία με 2-1 στην παράταση. Και τα δύο γκολ των «ατζούρι» πετυχαίνει ο διοπτροφόρος επιθετικός, Ανίμπαλε Φρόσι.

1936: Η 17χρονη Ρι Μάστενμπρουκ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα ελεύθερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Πρόκειται για το τρίτο χρυσό που κατακτά η Ολλανδή κολυμβήτρια στη συγκεκριμένη διοργάνωση, ύστερα από εκείνα στα 100 ελεύθερο και στη σκυταλοδρομία 4×100, ενώ έχει κι ένα ασημένιο στα 100 ύπτιο.

1932: Στον τελευταίο αγώνα της καριέρας του, ο θρυλικός πυγμάχος Τζακ Ντέμσι γνωρίζει την ήττα από τον Κινγκ Λεβίνσκι.

1920: Ο Φινλανδός Γιόνι Μίρα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας με βολή στα 65.78 μ. (ολυμπιακό ρεκόρ). Πρόκειται για τον πρώτο χρυσό ολυμπιονίκη της Φινλανδίας στο αγώνισμα.

1852: Το κροκέ εισάγεται στην Αμερική από την Αγγλία και γίνεται πολύ δημοφιλές περισσότερο ως κοινωνικό γεγονός παρά ως αθλητικό, αφού γυναίκες και άνδρες αγωνίζονται μαζί.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News