Σαν Σήμερα - Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς: Το γκολ του επανέφερε τη Ρεάλ στον ευρωπαϊκό θρόνο ύστερα από 32 χρόνια

Η φάση σημάδεψε τους οπαδούς της Ρεάλ Μαδρίτης που είχαν μεγαλώσει με τις διηγήσεις των παλιότερων για τα κατορθώματα της ομάδας του Αλφρέδο Ντι Στέφανο και του Φέρεντς Πούσκας, αλλά δεν είχαν δει ποτέ τους επιγόνους τους να τους μιμούνται.

Ο τελικός με τη Γιουβέντους στην «Amsterdam Arena» είχε φτάσει στο 66ο λεπτό όταν ο Ρομπέρτο Κάρλος επιχείρησε κάτι σαν σουτ έξω απ’ την περιοχή. Ο Μαρκ Ιουλιάνο έκοψε την μπάλα, όμως δεν μπόρεσε να την απομακρύνει κι ο Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς που καιροφυλακτούσε, την τσίμπησε με το πόδι του, απέφυγε τον Άντζελο Περούτσι και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα.

Το ημερολόγιο έδειχνε 20 Μαΐου 1998 και χάρη σ’ αυτό το τέρμα του Μαυροβούνιου επιθετικού η «βασίλισσα» της Ευρώπης δικαίωσε τον χαρακτηρισμό και επέστρεψε στον θρόνο στον οποίο είχε καθίσει για τελευταία φορά το 1966. Η διοργάνωση δεν ονομαζόταν πλέον Κύπελλο Πρωταθλητριών αλλά Champions League κι ο Μιγιάτοβιτς δεν είχε σκοράρει άλλη φορά στην πορεία της Ρεάλ σ’ εκείνη τη διοργάνωση. Το έκανε, ωστόσο, την κατάλληλη στιγμή. Στον τελικό, στον οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή η Γιουβέντους είχε χάσει περισσότερες ευκαιρίες.

Οι παίκτες της «Κυρίας» διαμαρτυρήθηκαν χλιαρά για οφσάιντ, όμως σε σε κανένα απ’ τα πολλά ριπλέι δεν υπάρχει ολοκληρωμένη καταγραφή της φάσης. Ο Μιγιάτοβιτς φαίνεται πράγματι να είναι εκτεθειμένος και η λογική λέει ότι δύσκολα ήταν καλυμμένος από αμυντικούς τη στιγμή του σουτ του Ρομπέρτο Κάρλος. Ωστόσο, δεν φαίνεται αν τυχόν τον κάλυπτε ο Τζιανλούκα Πεσότο, ο οποίος βρισκόταν κοντά στη γραμμή του άουτ στο κόρνερ απ’ το οποίο ξεκίνησε η φάση.

Σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν αναγκαίο το VAR, το οποίο όμως τότε δεν υπήρχε ούτε στην πιο καλπάζουσα φαντασία. Ο διαιτητής Χέλμουτ Κρουγκ κατακύρωσε το γκολ και επέτρεψε στον Μιγιάτοβιτς να συνδεθεί άρρηκτα με Septima (το έβδομο κύπελλο με… μεγάλα αυτιά), το οποίο άνοιξε μία νέα εποχή κυριαρχίας της Ρεάλ, η οποία κατέκτησε το τρόπαιο και το 2000 και το 2002.

Η ομάδα της «βασίλισσας» ήταν τόσο ποιοτική που δεν μπορούσε να μείνει άλλο μακριά από τον θρόνο της Ευρώπης. Ο Μιγιάτοβιτς, μάλιστα, δεν ήταν καν το μεγαλύτερο αστέρι της επιθετικής γραμμής, στην οποία δέσποζαν ο 20χρονος Ραούλ κι ο Φερνάντο Μοριέντες, ενώ από τον πάγκο ερχόταν συνήθως ο Νταβόρ Σούκερ (που θα αναδεικνυόταν πρώτος σκόρερ του Παγκοσμίου Κυπέλλου που διεξήχθη λίγες εβδομάδες αργότερα στη Γαλλία).

Ο Φερνάντο Ρεδόνδο έκοβε κι έραβε στη μεσαία γραμμή μαζί με τον Κλάρενς Ζέεντορφ και τον μετέπειτα «δικό μας» Κριστιάν Καρεμπέ. Στο αριστερό άκρο αλώνιζε ο Ρομπέρτο Κάρλος, που ήδη αναφέραμε στη φάση του γκολ, ενώ ο Κριστιάν Πανούτσι, ο Φερνάντο Ιέρο και ο Μπόντο Ίλγκνερ φρόντιζαν τα μετόπισθεν μαζί με τον «παλιό» της άμυνας, τον αρχηγό Μανουέλ Σαντσίς.

Όλοι αυτοί οι υπεράσοι, πάντως, δεν θα είχαν καταφέρει τίποτα χωρίς έναν καλό προπονητή. Αυτός ήταν ο Γιουπ Χάινκες, ο παλαίμαχος Γερμανός επιθετικός που είχε αξιοποιήσει στο έπακρο όλα τα «αστέρια» που είχε στη διάθεσή του –  τομέας στον οποίο δεν τα είχε πάει εξίσου καλά ο προκάτοχός του, Φάμπιο Καπέλο, γι’ αυτό και δεν συνέχισε στην τεχνική ηγεσία, παρά το γεγονός ότι είχε οδηγήσει τη Ρεάλ στην κατάκτηση της La Liga.

Από μικρός… στους τίτλους

Ο Μιγιάτοβιτς έχει αποκτήσει status θρύλου μεταξύ των οπαδών της Ρεάλ γι’ αυτό το γκολ που πέτυχε στις 20 Μαΐου 1998 και το οποίο έχει σημαδέψει τη γεμάτη τίτλους καριέρα του.

Από το 1987, όταν ήταν ακόμα μόλις 18 ετών (γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1969) κι είχε αρχίσει να καθιερώνεται στην Μπούντουτσνοστ, κατέκτησε με την Εθνική Κ-20 της Γιουγκοσλαβίας το Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στη Χιλή, έχοντας συμπαίκτες τον Ζβόνιμιρ Μπόμπαν, τον Ιγκόρ Στίματς, τον Ρόμπερτ Προσινέτσκι, τον Σούκερ φυσικά, αλλά και τους μετέπειτα «δικούς μας» Μίλαν Πάβλοβιτς (Αναγέννηση Καρδίτσας, Ηρακλής, Εθνικός Αστέρας) και Ράνκο Ζιρόγεβιτς (Εθνικός).

Ο Μιγιάτοβιτς είχε πετύχει δύο γκολ στο ματς του ομίλου με το Τόγκο (4-1) κι άλλο ένα στον προημιτελικό με τη Βραζιλία (2-1), όμως έχασε τον τελικό με τη Δυτική Γερμανία (1-1, 5-4 στα πέναλτι) επειδή είχε αποβληθεί στον ημιτελικό με την Ανατολική Γερμανία (2-1).

Το 1990 πήρε μεταγραφή στην Παρτίζαν Βελιγραδίου, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ στην πληγωμένη Γιουγκοσλαβία το 1992 (προπονητής του ήταν ο Ίβιτσα Όσιμ, ο οποίος τον είχε καλέσει από το 1989 και στην εθνική ομάδα) κι άλλο ένα πρωτάθλημα το 1993, χρονιές κατά τις οποίες αναδείχθηκε και κορυφαίος Γιουγκοσλάβος ποδοσφαιριστής.

Φορώντας σχεδόν πάντοτε τη φανέλα με το «8», αγωνιζόταν ως κρυφός ή περιφερειακός κυνηγός και διατηρούσε στενότατη επαφή με τα δίχτυα, όπως μαρτυρούν οι αριθμοί του και στη Βαλένθια, στην οποία μεταγράφηκε το καλοκαίρι του 1993. Μπορεί να μην κατέκτησε τίτλους με τις «νυχτερίδες», πέτυχε όμως 68 τέρματα σε 128 επίσημες συμμετοχές μέσα σε μία τριετία και έπεισε τη Ρεάλ να τον κλείσει πολλούς μήνες πριν το άνοιγμα του μεταγραφικού «παραθύρου» του καλοκαιριού του 1996.

Η απόκτησή του δεν προβλήθηκε τόσο πολύ όσο εκείνες του Ρομπέρτο Κάρλος απ’ την Ίντερ ή του Ζέεντορφ απ’ τη Σαμπντόρια, έμελλε όμως να σημαδέψει την επιστροφή της Ρεάλ στην κορυφή της Ευρώπης. Ο Καπέλο τον χρησιμοποίησε στη χρονιά τίτλου του 1996-97 ως καθαρόαιμο επιθετικό δίπλα στον Σούκερ, μετατοπίζοντας τον Ραούλ στα αριστερά, αυτό όμως δεν άρεσε στον κόσμο που συνέβαλε στην αλλαγή στην τεχνική ηγεσία.

Έμεινε λίγο, τον αγαπάνε ακόμα

Ο Μιγιάτοβιτς αγωνίστηκε με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 (πέτυχε ένα γκολ στο 2-2 κόντρα στη Γερμανία) και τη σεζόν που ακολούθησε είχε συμβολή στην κατάκτηση του Διηπειρωτικού Κυπέλλου απ’ τη Ρεάλ, αγωνιζόμενος ως βασικός στη νίκη με 2-1 επί της Βάσκο ντα Γκάμα.

Αν και διατήρησε τη θέση του ως παρτενέρ του Μοριέντες στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν 1998-99 (με προπονητή από τον Φεβρουάριο τον Ουαλό Τζον Τόσακ), οι ιθύνοντες της «βασίλισσας» θεώρησαν ότι ο κύκλος του στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου» είχε κλείσει. Έτσι, τον παραχώρησαν με μεταγραφή στη Φιορεντίνα, όπου πρόσθεσε στο παλμαρέ ένα Κύπελλο Ιταλίας (2001), χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κρατηθεί στα ίδια υψηλά επίπεδα απόδοσης. Κάποια προβλήματα τραυματισμών που αντιμετώπισε σήμαναν την αρχή του τέλους για την καριέρα του.

Έκλεισε την καριέρα του το 2003 ύστερα από μία αρκετά καλή σεζόν στη Λεβάντε, όμως παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένος με τη Ρεάλ χάρη σ’ εκείνο το γκολ που πέτυχε σαν σήμερα το 1998. Λίγοι ποδοσφαιριστές που έχουν φορέσει τη φανέλα της «βασίλισσας» για τόσο μικρό χρονικό διάστημα όπως η τριετία του Μαυροβούνιου άσου, έχουν γνωρίσει σε τέτοιο βαθμό τη λατρεία του κόσμου.

Ήταν επιβεβλημένη η επιστροφή του από άλλο πόστο κι αυτό συνέβη το 2006, όταν προσλήφθηκε ως διευθυντής ποδοσφαίρου – θέση που διατήρησε για τρεις αγωνιστικές περιόδους. Από τον Οκτώβριο του 2024 έχει αναλάβει το πόστο του αντιπροέδρου της Παρτίζαν.

Θα αντάλλασσε το γκολ με ένα «γεια» του γιου του

Όλα τα χρόνια της ποδοσφαιρικής του δόξας ο Μιγιάτοβιτς βίωνε μία δύσκολη κατάσταση στο στενό οικογενειακό του περιβάλλον. Ένα από τα τέσσερα παιδιά του, ο Αντρέι, είχε υποστεί από μικρός εγκεφαλική παράλυση λόγω υδροκεφαλισμού και ουσιαστικά δεν είχε επαφή με το περιβάλλον μέχρι τον θάνατό του, τον Ιούνιο του 2009, σε ηλικία μόλις 15 ετών.

Ο Μαυροβούνιος άσος δεν τον άκουσε ποτέ να μιλάει και σε μία συγκινητική συνέντευξη στην «El Mundo» το 2017, δεν είχε διστάσει να πει: «Θα αντάλλασσα όλα όσα κέρδισα στο ποδόσφαιρο με την υγεία του γιου μου, μόνο και μόνο για να τον ακούσω να λέει κάτι. Θα έδινα τα πάντα για να τον ακούσω ένα απλό “γεια, τι κάνεις;” από τα χείλη του».

Σε άλλη συνέντευξή του ο Μιγιάτοβιτς παραδέχθηκε ότι λόγω της περιπέτεια της υγείας του γιου του επανερχόταν κι ο ίδιος στην πραγματικότητα κάθε φορά που ένιωθε να πετά στα ουράνια ύστερα από μία ποδοσφαιρική επιτυχία. «Μου έδινε να καταλάβω ότι τι είναι πραγματικά η ζωή. Ότι δεν εξαρτάται από μία καριέρα. Όσο επιτυχημένος κι αν ήμουν, ήμουν ανήμπορος να βοηθήσω το παιδί μου διότι δεν υπήρχε βοήθεια για την κατάστασή του», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στο σερβικό περιοδικό «Nedeljnik» το 2017.

Πηγές: marca.com («Mijatovic: I’d trade Septima goal to hear my son speak»), en.vijesti.me («Emotional confession of Peđa Mijatović: My son’s illness kept bringing me back to earth»), en.wikipedia.org («1998 UEFA Champions League Final», «Predrag Mijatovic»), transfermarkt.com («Predrag Mijatovic»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 20 Μαΐου

2024: Πεθαίνει στο Μιλάνο σε ηλικία 85 ετών ο παλαίμαχος Γερμανός αμυντικός, Καρλ-Χάιντς Σνέλινγκερ, ο οποίος διέπρεψε με τη φανέλα της Μίλαν (1965-74). Ήταν βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας της Δυτικής Γερμανίας σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα (1958, 1962, 1966, 1970).

2019: Πεθαίνει σε ηλικία 70 ετών ο Αυστριακός της Formula 1 (παγκόσμιος πρωταθλητής το 1975, το 1977 και το 1984), Νίκι Λάουντα.

2001: Ο Ολυμπιακός γιορτάζει την κατάκτηση του πέμπτου διαδοχικού πρωταθλήματος στο ποδόσφαιρο, στον τελευταίο εντός έδρας αγώνα της σεζόν κόντρα στον Αθηναϊκό (5-0). Ο αρχηγός της ομάδας, Κυριάκος Καραταΐδης, αγωνίζεται για τελευταία φορά με τους «ερυθρόλευκους» και γνωρίζει την αποθέωση από τους οπαδούς τους. Με 363 συμμετοχές παραμένει ο ρέκορντμαν συμμετοχών του Ολυμπιακού στην Α’ Εθνική/Super League.

1999: Ο Παναθηναϊκός κατακτά το πρωτάθλημα της Α1 μπάσκετ νικώντας με 62-53 τον Ολυμπιακό στον πέμπτο τελικό στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

1995: Η Έβερτον νικά με 1-0 τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας στο «Γουέμπλεϊ» και κατακτά τον πρώτο της τίτλο ύστερα από το πρωτάθλημα του 1987. Το γκολ πετυχαίνει στο 30′ ο Πολ Ράινταουτ, κορυφαίος όμως του τελικού είναι ο βετεράνος τερματοφύλακας, Νέβιλ Σάουθολ.

1994: Αποκαλύπτεται η συμφωνία της ΑΕΚ με τον Δημήτρη Σαραβάκο, ο οποίος αποχωρεί από τον Παναθηναϊκό ύστερα από δέκα χρόνια προσφοράς.

1992: Για πρώτη φορά στα χρονικά του Κυπέλλου Ελλάδας ο τελικός είναι διπλός. Ο ΠΑΟΚ κι ο Ολυμπιακός αναδεικνύονται 1-1 στον πρώτο αγώνα που διεξάγεται στο γήπεδο της Τούμπας (52′ Σκαρτάδος/63′ Τσαλουχίδης).

1992: Με γκολ που σημειώνει με απ’ ευθείας φάουλ στην παράταση ο Ρόναλντ Κούμαν, η Μπαρτσελόνα νικά με 1-0 τη Σαμπντόρια και κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών για πρώτη φορά στην ιστορία της.

1991: Έναν χρόνο μετά την αποχώρησή του από την τεχνική ηγεσία της ομάδας μπάσκετ του Άρη, ο Γιάννης Ιωαννίδης υπογράφει στον Ολυμπιακό.

1990: Πεθαίνει από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου λίγο πριν την έναρξη του αγώνα Απόλλων-ΑΕΚ στην Ριζούπολη ο πρώην πρόεδρος της Ένωσης, Μιχάλης Αρκάδης.

1987: Η Γκέτεμποργκ του Γκούντερ Μπένγκτσον αποσπά ισοπαλία με 1-1 από την Νταντί Γιουνάιτεντ στον δεύτερο τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ και κατακτά το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην ιστορία της (είχε νικήσει 1-0 στον πρώτο τελικό).

1981: Η Ίπσουιτς του Μπόμπι Ρόμπσον κατακτά το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ παρά την ήττα με 4-2 από την Αλκμαάρ στον δεύτερο τελικό (είχε νικήσει με 3-0 στον πρώτο).

1979: Με γκολ που πετυχαίνουν οι Βαμβακούλας (67′), Στ. Παπαδόπουλος (71′) και Κρητικόπουλος (72′) ο Ολυμπιακός ανατρέπει το εις βάρος του 3-1 στη Ρόδο και νικά την ομώνυμη ομάδα με 4-3, διατηρώντας το προβάδισμα ενός βαθμού από τη δεύτερη ΑΕΚ.

1970: Ο Μπόμπι Τσάρλτον σημειώνει το 49ο και τελευταίο γκολ του με τη φανέλα της Εθνικής Αγγλίας, στον φιλικό αγώνα με την Κολομβία στην Μπογκοτά. Θα αγωνιστεί και στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Μεξικού χωρίς να καταφέρει να σκοράρει.

1957: Η ΕΠΟ τιμωρεί τον Εθνικό Πειραιώς με ετήσιο αποκλεισμό από κάθε αγώνα, με την κατηγορία ότι λειτουργεί ως επαγγελματικό σωματείο. Τον Απρίλιο ο πρόεδρος των «κυανόλευκων», Δημήτρης Καρέλλας, είχε φέρει για φιλικούς αγώνες την ομάδα των διεθνών Ούγγρων προσφύγων, Φέρεντς Πούσκας, Σάντορ Κότσις και Γκιούλα Γκρόσιτς, ενώ είχε συμφωνήσει τη μεταγραφή πέντε λιγότερο γνωστών συμπατριωτών τους (Γκαραμβόλγκι, Σάμπο, Τζάμποκι, Τσόλνοκ, Σάγκι). Η κίνηση αυτή δεν αρέσει στους εκπροσώπους του ΠΟΚ (Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ) και την ΕΠΟ και με αφορμή καταγγελίες εις βάρος του Εθνικού για απόπειρες δωροδοκίας, οι «κυανόλευκοι» τιμωρούνται και χάνουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν τον τίτλο του πρωταθλητή.

1956: Με δύο γκολ του Γιάννη Χολέβα, ο Απόλλων Σμύρνης νικά με 2-1 τον Παναθηναϊκό σε έναν προημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας που στιγματίζεται από επεισόδια.

1951: Ο Ολυμπιακός νικά με 4-1 τον Ηρακλή στο «Γ. Καραϊσκάκης» και στέφεται πρωταθλητής Ελλάδας για όγδοη φορά στην ιστορία του.

1900: Αρχίζουν οι εκδηλώσεις της Διεθνούς Έκθεσης του Παρισιού, που θα διαρκέσουν έως τις 28 Οκτωβρίου. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα διεξαχθούν οι 2οι Ολυμπιακοί Αγώνες, στους οποίους παίρνουν μέρος 1.319 αθλητές και 11 αθλήτριες από 22 χώρες.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News