Σαν Σήμερα - Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα: Ο πρώτος προπονητής που απολύθηκε στη διάρκεια ενός Μουντιάλ

Όταν ολοκληρώθηκε ο αγώνας Γαλλία-Σαουδική Αραβία 4-0, στις 18 Ιουνίου 1998 στο «Stade de France», κανείς δεν υποψιαζόταν ότι θα έμενε για κάποιον λόγο στην Iστορία.

Η άνετη νίκη των «Μπλε» που τους εξασφάλισε την πρόκριση στους «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν αναμενόμενη και μόνο η αποβολή του Ζινεντίν Ζιντάν προκάλεσε κάποιες συζητήσεις που ξέφευγαν από τα συνηθισμένα. Ούτε ο αποκλεισμός των Σαουδαράβων συνιστούσε είδηση κι ας προέρχονταν από την εξαιρετική παρουσία στην προηγούμενη διοργάνωση, τέσσερα χρόνια νωρίτερα στις ΗΠΑ.

Δύο ημέρες αργότερα, όμως, έσκασε η… βόμβα. Η ομοσπονδία της Σαουδικής Αραβίας ανακοίνωσε την απόλυση του Βραζιλιάνου προπονητή, Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα, χρεώνοντάς του την ευθύνη για τον πρόωρο αποκλεισμό! Το σοκ ήταν μεγάλο μια και ήταν η πρώτη φορά στα χρονικά που ένας τεχνικός ηγέτης οποιασδήποτε ομάδας απομακρυνόταν από τη θέση του κατά τη διάρκεια ενός Μουντιάλ. Και το γεγονός ότι το «θύμα» ήταν ο… εν ενεργεία παγκόσμιος πρωταθλητής, το έκανε ακόμα μεγαλύτερο.

Το 1994 ήταν ο Παρέιρα εκείνος που είχε την τεχνική ευθύνη της Βραζιλίας που κατέκτησε το τρόπαιο για πρώτη φορά ύστερα από 24 χρόνια. Από κει που είχε σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο καθοδηγώντας μυθικούς ποδοσφαιριστές όπως ο Ρομάριο, ο Μπεμπέτο κι ο Ντούνγκα, έβλεπε την πόρτα της εξόδου από τους παράγοντες μιας χώρας που τότε άρχιζε να μαθαίνει το ποδόσφαιρο.

«Δεν μπορούσαν να περιμένουν να τελειώσει το Μουντιάλ;», ήταν η σκέψη των περισσότερων φιλάθλων. Υπήρχαν και κάποιοι που θεωρούσαν ότι θα επικρατούσε η λογική και οι Σαουδάραβες θα επέτρεπαν στον Παρέιρα να ολοκληρώσει τη θητεία του, κοουτσάροντας την ομάδα στο τελευταίο, αδιάφορο ματς με τη Νότιο Αφρική. Αντί να συμβεί αυτό, όμως (στον πάγκο κάθισε ο Μοχάμεντ Αλ-Χαράσι), η ακραία αντίδρασή τους βρήκε… μιμητές.

Άλλες δύο απολύσεις μέσα σε τρεις μέρες!

Τις μέρες που ακολούθησαν, άλλες δύο ομοσπονδίες που είδαν τις ομάδες τους να αποκλείονται πριν την τελευταία αγωνιστική, πήραν θάρρος από το παράδειγμα των Σαουδαράβων και απέλυσαν κι εκείνες τους προπονητές τους!

Η Νότιος Κορέα έδειξε την έξοδο στον παλιό θρύλο της (με επιτυχημένη καριέρα στη Γερμανία) Τσα Μπουμ-Κουν ύστερα από τη συντριβή με 5-0 από την Ολλανδία. Και τελευταία μπήκε στον χορό η Τυνησία, η οποία έδιωξε τον Πολωνό Χένρικ Κάσπερτσακ ύστερα από την ήττα με 1-0 από την Κολομβία, που εκμηδένισε τις ελπίδες της για διάκριση.

Δεν ήταν λοιπόν φέτος η πρώτη φορά που οι Τυνήσιοι – συγκεκριμένα – προχώρησαν σε αλλαγή προπονητή διαρκούντος ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Απλώς φέτος το έκαναν ακόμα νωρίτερα απολύοντας τον Σαμπρί Λαμουσί ύστερα από το πρώτο παιχνίδι κι ενώ διατηρούν ακόμα ελπίδες πρόκρισης στη φάση των νοκ άουτ. Ελπίδες τις οποίες εναπέθεσαν στον γνωστό «γυρολόγο» των εθνικών ομάδων της Αφρικής και της Ασίας, τον μοναδικό Ερβέ Ρενάρ.

Άξιο προσοχής, πάντως, είναι ότι και οι τρεις ομάδες που έδιωξαν τους προπονητές τους το 1998, κατάφεραν να μη χάσουν το τελευταίο τους παιχνίδι. Η Σαουδική Αραβία λίγο έλειψε να το κερδίσει με τον Αλ-Χαράσι στον πάγκο, μια και δέχθηκε την ισοφάριση από τη Νότιο Αφρική με πέναλτι στις καθυστερήσεις (2-2). Η Νότιος Κορέα απέσπασε 1-1 από το Βέλγιο (και ουσιαστικά το απέκλεισε) υπό την καθοδήγηση του μέχρι πρότινος βοηθού του Τσα, του Κιμ Πιουνγκ-Σέοκ. Και η Τυνησία πήρε κι αυτή 1-1 από τη Ρουμανία (που είχε εξασφαλίσει την πρόκριση και κατέβασε πολλούς αναπληρωματικούς) με υπηρεσιακό προπονητή τον Αλί Σελίμι.

Η περίπτωση της Σκωτίας του 1954

Στην πραγματικότητα η πρώτη αποχώρηση προπονητή στη διάρκεια ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν σημειώθηκε το 1998, αλλά πολλά χρόνια παλιότερα. Το 1954 στα γήπεδα της Ελβετίας, με τη διαφορά ότι δεν ήταν απόλυση, αλλά παραίτηση.

Ο Άντι Μπίτι γνωστοποίησε την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα της Σκωτίας ύστερα από την ήττα με 1-0 από την Αυστρία στην πρεμιέρα, διαμαρτυρόμενος για το γεγονός ότι είχε υποχρεωθεί να έχει μαζί του μόνο 13 παίκτες από τους 22 που είχε επιλέξει στην αποστολή. Οι υπόλοιποι εννιά δεν ταξίδεψαν ποτέ στην Ελβετία ύστερα από απόφαση της τεχνικής επιτροπής της ομοσπονδίας (για περιορισμό του κόστους). Τα μέλη της τεχνικής επιτροπής είχαν την ευθύνη της ομάδας στο επόμενο ματς με την Ουρουγουάη, όπου η συντριβή με 7-0 σήμανε τον αποκλεισμό.

Ειδική περίπτωση αποτελεί και η απόλυση του Χουλέν Λοπετέγκι από την Εθνική Ισπανίας μία ημέρα πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018 (και δύο πριν από τον πρώτο αγώνα της ομάδας κόντρα στην Πορτογαλία, που έληξε ισόπαλος 3-3), εξαιτίας της συμφωνίας του με τη Ρεάλ Μαδρίτης για τη σεζόν που ακολουθούσε. Τον διαδέχθηκε ο Φερνάντο Ιέρο, ο οποίος οδήγησε τη «ρόχα» μέχρι τη φάση των «16».

Κυνηγός των… πετροδολαρίων

Χαρακτηρίσαμε πιο πάνω «γυρολόγο» τον Ρενάρ μια και είναι πράγματι τέτοιος. Ο χαρακτηρισμός, ωστόσο, ταιριάζει γάντι και στον Παρέιρα, ο οποίος προτού ακόμα ζήσει την ύψιστη διάκριση ως προπονητής της Εθνικής Βραζιλίας το 1994, είχε πάρει σβάρνα τους πάγκους των εθνικών ομάδων της Μέσης Ανατολής.

Είχε κάνει την πρώτη του εμφάνιση ως προπονητής σε Μουντιάλ το 1982. Από το 1978 καθοδηγούσε τεχνικά την εθνική ομάδα του Κουβέιτ και την οδήγησε στην τελική φάση στα γήπεδα της Ισπανίας, όπου απέσπασε μία ισοπαλία (1-1 με την Τσεχοσλοβακία) και γνώρισε δύο ήττες από τη Γαλλία (1-4) και την Αγγλία (0-1). Η δουλειά του εκτιμήθηκε από την ομοσπονδία της πατρίδας του, η οποία του ανέθεσε την τεχνική ηγεσία της «σελεσάο» το 1983, πριν από το Κόπα Αμέρικα που θα διοργάνωνε η ίδια. Η Βραζιλία έφτασε μέχρι τον τελικό, όμως η απώλεια του τροπαίου από την Ουρουγουάη σήμανε το τέλος της συνεργασίας με τον Παρέιρα, ο οποίος στράφηκε ξανά προς τα πετροδολάρια.

Το 1984 κι αφού στο μεταξύ είχε οδηγήσει τη Φλουμινένσε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Βραζιλίας, ανέλαβε τις τύχες της εθνικής ομάδας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, πόστο που διατήρησε μέχρι το 1988, χωρίς να καταφέρει να την οδηγήσει στα τελικά του Μουντιάλ του 1986. Όταν όμως οι Εμίρηδες τα κατάφεραν το 1990 και απέλυσαν για ασήμαντη αφορμή τον σπουδαίο Μάριο Ζαγκάλο, που τους είχε χαρίσει την πρόκριση, επέλεξαν τον Παρέιρα (που είχε στο μεταξύ δουλέψει από το 1988 στην Εθνική της Σαουδικής Αραβίας) για να τους κοουτσάρει στα τελικά της Ιταλίας. Δεν μπορούσε, όμως, να κάνει θαύματα. Η συμπαθής ασιατική ομάδα γνώρισε τρεις ήττες και κατέλαβε την τελευταία θέση από τις 24 στην κατάταξη.

Ο πρόωρος αποκλεισμός της Βραζιλίας στην ίδια διοργάνωση με προπονητή τον Σεμπαστιάο Λαζαρόνι και η αποτυχία στο Κόπα Αμέρικα του 1991 υπό την καθοδήγηση του Ρομπέρτο Φαλκάο, έφερε τον Παρέιρα ξανά στον πάγκο της. Απώτερος στόχος ήταν να βρεθεί η ισορροπία ανάμεσα στο πολύ «ευρωπαϊκό» στιλ του Λαζαρόνι και το πιο φαντεζί του Φαλκάο και των υπόλοιπων Βραζιλιάνων προπονητών, ώστε να έρθει η επιτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994.

Ο στόχος επιτεύχθηκε κι ο Παρέιρα θα μνημονεύεται για πάντα ως ένας προπονητής που στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής, αν και οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι κουμάντο στην ομάδα έκανε στην πραγματικότητα ο Ζαγκάλο – ο οποίος καθόταν δίπλα του στον πάγκο ως τεχνικός σύμβουλος. Το γεγονός ότι ο προπονητής της μεγάλης Βραζιλίας του 1970 τον διαδέχθηκε λίγο μετά το τέλος της διοργάνωσης, μάλλον ενέτεινε την υποψία ότι κάτι τέτοιο είχε συμβεί πραγματικά.

Οι Βραζιλιάνοι τον εμπιστεύθηκαν ξανά

Μετά την κατάκτηση του Μουντιάλ του 1994 ο Παρέιρα βρήκε δουλειές σε σπουδαίους συλλόγους όπως η Βαλένθια, η Φενερμπαχτσέ (με την οποία στέφθηκε πρωταθλητής Τουρκίας το 1996) και η Σάο Πάουλο. Ωστόσο, το αποτυχημένο πέρασμά του από τη Σαουδική Αραβία το 1998 έπληξε κάπως το image του. Η επόμενη δουλειά του ήταν στη Φλουμινένσε, η οποία είχε υποβιβαστεί στην τρίτη κατηγορία και μ’ αυτόν στον πάγκο κέρδισε τουλάχιστον την άνοδο στη δεύτερη.

Ακολούθησαν αρκετά επιτυχημένες θητείες στην Ατλέτικο Μινέιρο, τη Σάντος, την Ιντερνασιονάλ και την Κορίνθιανς, μέχρι που το 2003 η ομοσπονδία της Βραζιλίας τον κάλεσε για τρίτη φορά να αναλάβει τη «σελεσάο», μετά την αποχώρηση του Λουίς Φελίπε Σκολάρι για την Πορτογαλία. Διαχειρίστηκε πολύ καλά τη νέα ταλαντούχα φουρνιά των Αντριάνο, Λουίς Φαμπιάνο κ.λπ. και οδήγησε τη Βραζιλία στην κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα του 2004, ενώ με τις προσθήκες των Ροναλντίνιο, Κακά, Λούσιο κ.λπ. κατέκτησε και το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2005 με θριαμβευτικό τρόπο (4-1 την Αργεντινή στον τελικό).

Η επιστροφή του Ρονάλντο δημιουργούσε υψηλές προσδοκίες για διατήρηση του παγκόσμιου τίτλου το 2006 στη Γερμανία. Ωστόσο, η Βραζιλία του Παρέιρα δεν ενθουσίασε με την απόδοσή της και αποκλείστηκε στα προημιτελικά από τη Γαλλία με ένα γκολ του Τιερί Ανρί και τον Ζιντάν να πραγματοποιεί μία από τις κορυφαίες εμφανίσεις της καριέρας του. Ο αποκλεισμός σήμανε και το τέλος της τρίτης θητείας του Παρέιρα, ο οποίος στα 63 του (γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1943) δεν μπορούσε να προσδοκά σε τέταρτη ευκαιρία.

Η «μπογιά» του, πάντως, περνούσε ακόμη έξω από τη Βραζιλία κι έτσι έκανε την επανεμφάνισή του σε Μουντιάλ το 2010, ως προπονητής της γηπεδούχου Νοτίου Αφρικής. Η νίκη επί της προβληματικής Γαλλίας με 2-1 στο τελευταίο αδιάφορο παιχνίδι γλύκανε κάπως τον αποκλεισμό απ’ τον όμιλο, αν και η τελευταία εικόνα που μας έμεινε απ’ τον Παρέιρα ήταν η άρνηση του ομολόγου του, Ρεμόν Ντομενέκ (που τον είχε νικήσει το 2006), να του δώσει το χέρι μετά τη λήξη.

Πηγές: Αρχείο εφημερίδας «Αθλητική Ηχώ» (φύλλα της 21ης, 22ας, 23ης και 24ης Ιουνίου 2002- ψηφιοποίηση gazzetta.gr), en.wikipedia.org («Carlos Alberto Pareira», «1998 FIFA World Cup», «2002 FIFA World Cup», «Andy Beattie»), Italia ’90: H εγκυκλοπαίδεια του Μουντιάλ (συλλογικό έργο, ειδική έκδοση του περιοδικού «Εικόνες» με το τεύχος της 30ής Μαΐου 1990).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 18 Ιουνίου

2020: Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 47 ετών ύστερα από μάχη με τον καρκίνο ο Τίμπορ Μπένεντεκ, ένας από τους κορυφαίους πολίστες όλων των εποχών. Είχε κατακτήσει τρία διαδοχικά χρυσά ολυμπιακά μετάλλια με την Εθνική Ουγγαρίας (2000, 2004, 2008), ενώ είχε συμβολή στην κατάκτηση ενός Παγκοσμίου (2003) κι ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (1997) και σε πληθώρα άλλων μεταλλίων. Σε συλλογικό επίπεδο είχε αναδειχθεί πρωταθλητής Ευρώπης με τις Ούιπεστ (1994) και Προ Ρέκο (2008, 2010, 2012).

2018: Πεθαίνει στα 76 του ο Κώστας Πολίτης, ο προπονητής της Εθνικής Ελλάδας που κατέκτησε την κορυφή της Ευρώπης το 1987. Πριν από την προπονητική του καριέρα είχε σπουδαία παρουσία και ως παίκτης του Παναθηναϊκού, με τον οποίο κατέκτησε τρία πρωταθλήματα, ενώ αγωνίστηκε και σε τρία Ευρωμπάσκετ με την Εθνική (1961, 1965, 1967). Σε συλλογικό επίπεδο εργάστηκε στους Παναθηναϊκό, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και Νήαρ Ηστ.

2014: Ύστερα από τρεις διαδοχικούς τίτλους σε ισάριθμες μεγάλες διοργανώσεις (Euro 2008, Μουντιάλ 2010, Euro 2012), η Ισπανία αποκλείεται από τον 1ο γύρο του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Βραζιλίας, με την ήττα με 2-0 από τη Χιλή. H «Ρόχα» είχε γνωρίσει τη συντριβή με 5-1 στο πρώτο παιχνίδι της με την Ολλανδία, που ήταν rematch του τελικού της Νοτίου Αφρικής.

2012: Πεθαίνει σε ηλικία 78 ετών ο Αλκέτας Παναγούλιας, ο προπονητής που οδήγησε την Εθνική Ελλάδας στις πρώτες της προκρίσεις σε τελικά μεγάλων διοργανώσεων, το Κύπελλο Εθνών Ευρώπης του 1980 και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994.

2010: Ο Βαγγέλης Μαρινάκης αγοράζει την ΠΑΕ Ολυμπιακός από τον Σωκράτη Κόκκαλη. Επί των ημερών του ο σύλλογος θα ζήσει τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Conference League το 2024.

2010: Με γκολ του Μίλαν Γιοβάνοβιτς στο 38′ η Σερβία νικά με 1-0 τη Γερμανία για τη δεύτερη αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Νοτίου Αφρικής.

2008: Η Ελλάδα ανοίγει το σκορ με τον Άγγελο Χαριστέα στο 42′ του τελευταίου αγώνα της για το Euro κόντρα στην Ισπανία, όμως δεν αποφεύγει την τρίτη ήττα αφού στο δεύτερο ημίχρονο δέχεται δύο γκολ από τους Ντε Λα Ρεδ (61′) και Γουίθα (88′). Ο αγώνας αυτός είναι ο 90ός και ο τελευταίος του Αντώνη Νικοπολίδη κάτω απ’ τα γκολπόστ της Εθνικής.

2007: Πεθαίνει στα 60 του ύστερα από μάχη με τον καρκίνο ο παλαίμαχος διεθνής αμυντικός του Ολυμπιακού, Λάκης Γκλέζος, βασικό στέλεχος της ομάδας του Νίκου Γουλανδρή που κατέκτησε τρία διαδοχικά πρωταθλήματα τη δεκαετία του ’70.

2004: Ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς σημειώνει ένα από τα πιο θεαματικά γκολ στην ιστορία των Euro. Στο 85′ του αγώνα της Σουηδίας με την Ιταλία στο «Ντραγκάο», διαμορφώνει το 1-1 με εναέριο τακουνάκι και δίνει στην ομάδα του προβάδισμα πρόκρισης στους «8». Οι «ατζούρι» είχαν προηγηθεί στο 37′ με τον Αντόνιο Κασάνο.

2002: Η Νότιος Κορέα νικά με 2-1 την Ιταλία στην παράταση με το «χρυσό» γκολ του Αν Τζουνγκ-Χβαν στο 118′ και προκρίνεται στους «8» του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Άπω Ανατολής. Οι «Ατζούρι» έχουν δικαιολογημένα παράπονα από τον διαιτητή απ’ το Εκουαδόρ, Μπάιρον Μορένο, για ένα πέναλτι που καταλόγισε εις βάρος τους (ο Μπουφόν απέκρουσε την εκτέλεση του Αν), τη μη αποβολή του Λι Γιουνγκ-Πιο για αντιαθλητικό φάουλ στον Τζαμπρότα, την αποβολή του Τότι με δεύτερη κίτρινη για θέατρο (105′) και την ακύρωση ενός γκολ του Τομάζι, λίγο αργότερα.

2000: Ο ΠΑΣ Γιάννινα επιστρέφει στην Α’ Εθνική ύστερα από απουσία εννέα ετών, αφού αναδεικνύεται ισόπαλος 1-1 με το Αιγάλεω στον τελευταίο αγώνα των πλέι οφ ανόδου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Το πολύτιμο γκολ σημειώνει στις καθυστερήσεις ο Κώστας Κορμαρής (το «Σίτι» είχε προηγηθεί στο 72′ με τον Σωκράτη Πέτρου).

1996: Η Αγγλία συντρίβει με 4-1 την Ολλανδία στον τελευταίο αγώνα της φάσης των ομίλων του Euro που διεξάγεται στα εδάφη της. Από δύο γκολ πετυχαίνουν ο Άλαν Σίρερ (23′ πέν., 57′) και ο Τέντι Σέρινγχαμ (51′, 62′), ενώ για τους «Οράνιε» μειώνει ο Πάτρικ Κλάιφερτ (78′). Η Ολλανδία γλιτώνει τον αποκλεισμό χάρη σ’ αυτό το γκολ της τιμής, μια και την ίδια ώρα η Σκωτία νικά με 1-0 την Ελβετία (36′ ΜακΚόιστ), ισοβαθμεί μαζί της στη δεύτερη θέση, αλλά υστερεί λόγω χειρότερης επίθεσης (1-2 έναντι 3-4).

1994: Διεξάγεται ο πρώτος αγώνας τελικής φάσης Παγκοσμίου Κυπέλλου σε κλειστό γήπεδο, το «Πόντιακ Σίλβερντομ» του Ντιτρόιτ. Η Ελβετία και οι ΗΠΑ αναδεικνύονται ισόπαλες 1-1 (39′ Μπρεγκί/45′ Γουαϊνάλντα).

1994: Ο Εθνικός κατακτά το πρωτάθλημα πόλο για 35η φορά στην ιστορία του, νικώντας με 12-10 τον Ολυμπιακό στον τρίτο και καθοριστικό τελικό.

1992: Η Ολλανδία προκρίνεται πανηγυρικά στους του Euro νικώντας με 3-1 τη Γερμανία στην τελευταία αγωνιστική της φάσης των ομίλων. Κορυφαίος παίκτης του αγώνα είναι ο Ντένις Μπέργκαμπ ο οποίος πετυχαίνει το τρίτο γκολ με κεφαλιά. Τα «πάντσερ» παίρνουν την πρόκριση μια και η Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών (όπως ονομάζεται η εθνική ομάδα της διαλυμένης πλέον Σοβιετικής Ένωσης) γνωρίζει ήττα-σοκ από την αποκλεισμένη Σκωτία με 3-0.

1988: Η Ολλανδία νικά 1-0 την Ιρλανδία με γκολ του Βιμ Κιφτ με μια περίεργη κεφαλιά στο 82′ και παίρνει την πρόκριση στους «4» του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που διεξάγεται στη Δυτική Γερμανία. Η ισοπαλία θα ευνοούσε τους Ιρλανδούς του Τζάκι Τσάρλτον, οι οποίοι είχαν νικήσει 1-0 την Αγγλία και είχαν αποσπάσει ισοπαλία 1-1 από τη Σοβιετική Ένωση (η οποία νικά με 3-1 την Αγγλία και τερματίζει πρώτη).

1986: Η Ισπανία συντρίβει με 5-1 τη Δανία στον τελευταίο αγώνα της φάσης των «16» του Μουντιάλ του Μεξικού. Ο «Δανέζικος Δυναμίτης», που είχε εντυπωσιάσει στον όμιλο κερδίζοντας ακόμα και τον χαρακτηρισμό του φαβορί για το τρόπαιο, καταρρέει όταν δέχεται την ισοφάριση από τον Εμίλιο Μπουτραγκένιο στο 43′, ο οποίος τιμωρεί λάθος πάσα του Γέσπερ Όλσεν (είχε ανοίξει το σκορ με πέναλτι στο 33′). Ο Μπουτραγκένιο σκοράρει άλλες τρεις φορές στο δεύτερο μέρος (56′, 80′, 89′ πέν.), ενώ το άλλο γκολ της Ισπανίας σημειώνει ο Γκοϊκοετσέα (69′ πέν.).

1982: Ο Ντιέγκο Μαραντόνα σκοράρει για πρώτη φορά σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου και μάλιστα δύο φορές, στον νικηφόρο αγώνα της Αργεντινής με την Ουγγαρία (4-1). Με το ίδιο σκορ νικά και η Βραζιλία τη Σκωτία.

1978: Η Ολλανδία (2-2 με τη Δυτική Γερμανία) και η Ιταλία (1-0 την Αυστρία) αποκτούν προβάδισμα στον 1ο ημιτελικό όμιλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Αργεντινής, πριν διασταυρώσουν τα ξίφη τους για μια θέση στον τελικό στην τελευταία αγωνιστική. Στον 2ο όμιλο, η Βραζιλία και η Αργεντινή αναδεικνύονται ισόπαλες 0-0 και η πρόκριση θα κριθεί στη διαφορά τερμάτων, ανάλογα με την έκβαση των παιχνιδιών της τελευταίας αγωνιστικής (Αργεντινή-Περού, Βραζιλία-Πολωνία).

1975: Ο πρωταθλητής Ολυμπιακός κατακτά και το Κύπελλο Ελλάδας, νικώντας στον τελικό με 1-0 τον Παναθηναϊκό (που κατεβαίνει με αρκετούς αναπληρωματικούς σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον ορισμό του αγώνα στο «Γ. Καραϊσκάκης»). Το γκολ πετυχαίνει στο 35′ ο Κώστας Δαβουρλής.

1974: Η Γιουγκοσλαβία συντρίβει με 9-0 το Ζαΐρ στο Γκελζενκίρχεν και ισοφαρίζει το ρεκόρ ευρύτερης νίκης σε τελική φάση Μουντιάλ, το οποίο κατέχει από το 1954 η Ουγγαρία (9-0 τη Νότιο Κορέα). Τρία γκολ σημειώνει ο Ντούσαν Μπάγεβιτς.

1972: Η Δυτική Γερμανία αναδεικνύεται πρωταθλήτρια Ευρώπης για πρώτη φορά στην ιστορία της, αφού νικά με 3-0 τη Σοβιετική Ένωση στον τελικό που διεξάγεται στις Βρυξέλλες. Δύο γκολ πετυχαίνει ο Γκερντ Μίλερ (27′, 58′), ο οποίος είχε σκοράρει άλλες δύο φορές και στον ημιτελικό με το Βέλγιο (2-1). Ενδιάμεσα σκοράρει και ο Χέρμπερτ Βίμερ (52′).

1967: Ο Ολυμπιακός του Μάρτον Μπούκοβι πανηγυρίζει το δεύτερο διαδοχικό πρωτάθλημα στην Α’ Εθνική, μετά το ισόπαλο 3-3 με τον Εθνικό στο «Γ. Καραϊσκάκης».

1952: Ο Παναθηναϊκός αποκτά τον 20χρονο Λάκη Πετρόπουλο από τον Αστέρα Αθηνών. Ο ταλαντούχος επιθετικός θα κατακτήσει τρία πρωταθλήματα με τους «πράσινους» (1953, 1960, 1961) προτού σταματήσει την καριέρα του και ασχοληθεί με την προπονητική, όπου σημείωσε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία.

1933: Με δύο γκολ του Γιάννη Βάζου, ο Ολυμπιακός νικά εκτός έδρας την ΑΕΚ με 3-1 και εξασφαλίζει τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας για δεύτερη φορά στην ιστορία του.

1932: Ιδρύεται στη Γενεύη η FIBB, η διεθνής ομοσπονδία του μπάσκετ (η σημερινή FIBA). Η Ελλάδα είναι μία από τις οχτώ χώρες-ιδρυτικά μέλη και εκπροσωπείται από τον Συμεών Μαυροσκούφη και τον Γιώργο Αμπατζίογλου. Πρόεδρος εκλέγεται ο Ελβετός Λεόν Μπουφάρ.