Σαν Σήμερα - Τζον Γουάιτ: Ο μεσοεπιθετικός της νταμπλούχου Τότεναμ που σκοτώθηκε στα 27 του από κεραυνό

Στις ελάχιστες πλέον αναφορές στο όνομα του Τζον Γουάιτ δεν λείπει ποτέ η υποσημείωση: «Ο ποδοσφαιριστής της Τότεναμ που σκοτώθηκε από κεραυνό ενώ έπαιζε γκολφ».

Ήταν τόσο τραγικός ο τρόπος με τον οποίο κόπηκε το νήμα της ζωής του Σκωτσέζου ενδιάμεσου επιθετικού, που δεν γίνεται να μην ξεκινήσεις την αναφορά σου από αυτό το γεγονός κι όχι από τα σπουδαία επιτεύγματα του στα βρετανικά γήπεδα, τα λίγα χρόνια που πρόλαβε να λάμψει σ’ αυτά.

Μια ξαφνική καλοκαιρινή καταιγίδα που ξέσπασε στις 21 Ιουλίου 1964, την ώρα που εκείνος έπαιζε γκολφ στο γήπεδο του Κρους Χιλ, αποδείχθηκε μοιραία. Τόσο για την οικογένειά του όσο και για την Τότεναμ και την Εθνική Σκωτίας, που έχασαν έναν χαρισματικό ποδοσφαιριστή στο άνθος της ηλικίας του. Μόλις στα 27 του χρόνια.

Ο Γουάιτ δεν θέλησε να φύγει από το γήπεδο του γκολφ την ώρα που ξέσπασε η καταιγίδα και αναζήτησε προστασία κάτω από ένα δέντρο, ελπίζοντας ότι μερικά λεπτά μετά θα μπορούσε να συνεχίσει το παιχνίδι. Όπως αποδείχθηκε, δεν γνώριζε τους βασικούς κανόνες ασφαλείας. Δεν άργησε η στιγμή που το δέντρο χτυπήθηκε από έναν ισχυρό κεραυνό και το ρεύμα διαπέρασε τον κορμό του και το έδαφος όπου στεκόταν ο άτυχος ποδοσφαιριστής.

Λίγη ώρα αργότερα ο Γουάιτ βρέθηκε νεκρός, με το μπαστούνι του γκολφ ακόμα στο χέρι του. Το ηλεκτρικό φορτίο του κεραυνού ήταν τόσο μεγάλο, που είχε λιώσει τα δαχτυλίδια που φορούσε.

Το «Φάντασμα» του Γουάιτ Χαρτ Λέιν

Πολλοί θεωρούν βέβαιο ότι αν ο Τζον Γουάιτ ζούσε πέρα απ’ τα 27 του χρόνια (είχε γεννηθεί στις 28 Απριλίου 1937 στο Μάσελμπερ) θα είχε εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές στο Νησί. Δεν ήταν λίγα, άλλωστε, όσα είχε προλάβει να πετύχει.

Από τον Οκτώβριο του 1959 που ο Μπιλ Νίκολσον τον πήρε στην Τότεναμ από τη Φόλκερκ, τον καθιέρωσε στο βασικό σχήμα ως ενδιάμεσο επιθετικό – είτε στα αριστερά είτε στα δεξιά της πεντάδας. Με ύψος λίγο πάνω από το 1,70 μ. κι ένα παρουσιαστικό που χαρακτηριζόταν «εύθραυστο», ο νεαρός Σκωτσέζος δεν έπειθε με την πρώτη ματιά ότι θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στο σκληρό αγγλικό πρωτάθλημα της εποχής. Διέθετε, όμως, ένα χάρισμα. Ήταν έξυπνος και γνώριζε πώς να κινείται στον κενό χώρο χωρίς την μπάλα στα πόδια.

Ο συμπαίκτης του στην Τότεναμ, Τέρι Μέντουιν, είχε περιγράψει με γλαφυρό τρόπο το αγωνιστικό του στιλ: «Ο Τζον μπορεί να δει πράγματα πριν από οποιονδήποτε άλλον. Θα συμμετάσχει σε μια φάση γνωρίζοντας τι πρόκειται να συμβεί. Κάνει τα πάντα σωστά». Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνταν κι ο αθλητικός συντάκτης, Ντέιβιντ Λέισι: «Είναι δύσκολο να εντοπίσεις τον Τζον σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο. Αν είσαι ο αντίπαλος, είναι ικανός να εξαφανιστεί μπροστά στα μάτια σου». Έτσι προέκυψε το παρατσούκλι «Το Φάντασμα» (ή «Το Χλωμό Φάντασμα»).

Μετά τον θάνατό του, κάποιοι τόλμησαν να τον συγκρίνουν με τον Γιόχαν Κρόιφ, αναγνωρίζοντας φυσικά την υπερβολή. Έδωσαν, όμως, ακόμα και σε κάποιον αδαή να καταλάβει τον τρόπο με τον οποίο αγωνιζόταν ο Γουάιτ, σε μια εποχή που το αγγλικό πρωτάθλημα ούτε γήπεδα-χαλιά διέθετε ούτε αμυντικούς που σέβονταν ιδιαίτερα τους αντιπάλους. Η ικανότητά του να ελίσσεται με φινέτσα ανάμεσα σε αντιπάλους και συμπαίκτες, τον βοήθησε να μην τραυματιστεί ποτέ σοβαρά.

Έκανε εξάσκηση με το μπαλάκι του τένις

Όπως συνέβαινε και με άλλους σπουδαίους παίκτες, ο Γουάιτ είχε κι αυτός τη λόξα του. Κυκλοφορούσε, για παράδειγμα, πάντοτε με ένα μπαλάκι τένις στην τσέπη του παντελονιού του, ώστε όποτε του δινόταν η ευκαιρία να κάνει πρόσθετη εξάσκηση! Έκανε «ποδαράκια» με το μικροσκοπικό μπαλάκι στον δρόμο, ανάμεσα στους περαστικούς, κάτι που τον βοήθησε να αναπτύξει ακόμα περισσότερο το έμφυτο χάρισμα της τεχνικής του κατάρτισης.

Λέγεται, επίσης, ότι όταν ήταν μικρός έκοβε το κάτω μέρος απ’ τις κάλτσες του επειδή έτσι ένιωθε καλύτερα την επαφή των ποδιών του με την μπάλα. Το γεγονός ότι επέστρεφε στο «Γουάιτ Χαρτ Λέιν» ύστερα από το μεσημεριανό για να προπονηθεί μόνος του φαίνεται μάλλον φυσιολογικό για έναν τύπο που αγαπούσε τόσο πολύ το ποδόσφαιρο ώστε να μην το βλέπει απλώς ως μέσο βιοπορισμού και καταξίωσης.

Δεν ήταν τυχαίο, λοιπόν, ότι ο Γουάιτ είχε τεράστια συμβολή στο νταμπλ που έκανε η Τότεναμ την περίοδο 1960-61 και το οποίο ήταν το πρώτο στο αγγλικό ποδόσφαιρο από την έναρξη του 20ού αιώνα. Έπαιξε και στους 42 αγώνες πρωταθλήματος πετυχαίνοντας 13 γκολ και δημιουργώντας τουλάχιστον άλλα τόσα (κυρίως για τον Μπόμπι Σμιθ), ενώ δεν έχασε ούτε ένα από τα επτά ματς στο Κύπελλο, όπου η Τότεναμ νίκησε με 2-0 τη Λέστερ στον τελικό. Μαζί με τον φυσικό ηγέτη της ομάδας, Ντάνι Μπλαντσφλάουερ, τον Λες Άλεν και τους συμπατριώτες του Μπιλ Μπράουν και Ντέιβ Μακέι ήταν ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του κατορθώματος.

Εντυπωσιακό ήταν το ξεκίνημά του και με την Εθνική Σκωτίας. Στο ντεμπούτο του, σε ένα φιλικό κόντρα στη Δυτική Γερμανία στο «Χάμπντεν Παρκ» τον Μάιο του 1959, πέτυχε γκολ στο πρώτο κιόλας λεπτό (το ματς έληξε 3-2)! Έκτοτε σπάνια έλειψε από την εντεκάδα της, δεν ευτύχησε όμως να γευτεί τη συμμετοχή στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1962. Η ήττα με 4-2 στην παράταση από τη μετέπειτα φιναλίστ Τσεχοσλοβακία του Γιόζεφ Μάζοπουστ και του «αίλουρου» τερματοφύλακα Βίλιαμ Σρόιφ, άφησε το όνειρο ανεκπλήρωτο.

Το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1963

Ο Γουάιτ πήρε ρεβάνς από τον Σρόιφ στις 14 Μαρτίου 1963, όταν πραγματοποίησε την κατά γενική παραδοχή καλύτερη εμφάνιση της καριέρας του. Μετά το νταμπλ η Τότεναμ είχε ενισχυθεί με τον Τζίμι Γκριβς, ο οποίος είχε επιστρέψει στην Αγγλία ύστερα από το ατυχές πέρασμά του από τη Μίλαν και χάρη στα γκολ του κατάφερε να διατηρήσει τα σκήπτρα στο Κύπελλο Αγγλίας. Στα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων, λοιπόν, κληρώθηκε με τη Σλόβαν Μπρατισλάβας.

Ο Σρόιφ ήταν ο τερματοφύλακας της τσεχοσλοβακικής ομάδας που επικράτησε με 2-0 στον πρώτο αγώνα στο γήπεδό της, χάνοντας ευκαιρίες για ακόμα πιο ευρύ σκορ. Λίγοι έδιναν ελπίδες πρόκρισης στην Τότεναμ, η οποία κατέβαινε χωρίς τον τραυματία Μπλαντσφλάουερ, όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Το «Φάντασμα» έβγαλε τη σέντρα για το πρώτο γκολ που πέτυχε στο 31′ ο Μακέι και είχε αρχοντική παρουσία σε όλο το ματς, σε έναν πιο οπισθοχωρημένο ρόλο στον άξονα.

Η Τότεναμ όπως παρατάχθηκε στον αγώνα με τη Φέγενορντ στο Ρότερνταμ, για το Κύπελλο Πρωταθλητριών της περιόδου 1961-62. Όρθιοι από αριστερά: Μόρις Νόρμαν, Τόνι Μάρκι, Μπιλ Μπράουν, Ντάνι Μπλαντσφλάουερ, Ρον Χένρι. Καθιστοί: Κλιφ Τζόουνς, Τζον Γουάιτ, Φρανκ Σολ, Μπόμπι Σμιθ, Τέρι Ντάισον (πηγή: Wikimedia Commons).

Η Τότεναμ νίκησε με 6-0 και ο Γουάιτ πέτυχε ο ίδιος το τελευταίο γκολ στο 85′, που έδωσε πανηγυρικό τόνο στη μεγάλη ανατροπή. Σκόραρε και στην εκτός έδρας νίκη επί της ΟΦΚ Μπέογκραντ στον πρώτο ημιτελικό (2-1) και πρωταγωνίστησε και στον θρίαμβο επί της Ατλέτικο Μαδρίτης με 5-1 στον τελικό του Ρότερνταμ, πετυχαίνοντας ένα ακόμα τέρμα με ένα δυνατό αριστερό σουτ.

Έναν χρόνο νωρίτερα είχε εκδικηθεί και τον Μάζοπουστ, μια και με δύο δικές του ασίστ τα «σπιρούνια» νίκησαν με 4-1 την Ντούκλα Πράγας στον δεύτερο προημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και ανέτρεψαν το 1-0 με το οποίο είχαν ηττηθεί στον πρώτο αγώνα. Παρά την πληθωρική παρουσία του Σκωτσέζου άσου στους ημιτελικούς με την Μπενφίκα, η πρόκριση στον τελικό χάθηκε στις λεπτομέρειες. Και μαζί η ευκαιρία για έναν ακόμα σημαντικό τίτλο για την κορυφαία Τότεναμ όλων των εποχών.

Ο γιος του έγραψε βιβλίο για αυτόν

Ο Γουάιτ είχε όλον τον κόσμο στα πόδια του μέχρι εκείνο το μοιραίο απόγευμα της 21ης Ιουλίου 1964. Ο αδόκητος χαμός του άφησε αποσβολωμένη τη βρετανική ποδοσφαιρική κοινότητα. Πιο πολύ όμως σόκαρε τη σύζυγό του, την 22χρονη Σάντρα, κόρη του βοηθού προπονητή της Τότεναμ Χάρι Έβανς, με την οποία είχαν αποκτήσει ήδη δύο παιδιά. Τη Μάντι και τον Ρομπ, οι οποίοι ήταν δύο ετών και πέντε μηνών αντίστοιχα όταν συνέβη το κακό και φυσικά δεν έχουν καμία ανάμνηση από τον πατέρα τους.

Έμειναν όμως τα δημοσιεύματα των εφημερίδων που περιέγραφαν με θαυμασμό τα ποδοσφαιρικά κατορθώματά του, που έκαναν την παρουσία του αισθητή. Ειδικά στον Ρομπ, ο οποίος από μικρός είχε αποκτήσει εμμονή με το να αναζητά στοιχεία για τον μπαμπά που ποτέ δεν γνώρισε και τον οποίο ονειρευόταν ότι θα συναντούσε, ακόμα κι όταν ήταν πια αρκετά μεγάλο παιδί για να πιστεύει στα θαύματα.

Τότε ανακάλυψε με έκπληξη ότι τον αποκαλούσαν «φάντασμα» όσο ακόμα ζούσε, λόγω του τρόπου με τον οποίο κινούνταν στο γήπεδο. Κι όχι επειδή έφυγε πρόωρα και η παρουσία του παρέμενε αισθητή στους γύρω του, παρότι αδυνατούσαν να τον δουν.

Ενήλικας πια, ο Ρομπ Γουάιτ έφτασε στο σημείο να γράψει και βιβλίο γι’ αυτήν την εσωτερική του αναζήτηση (με τη συνεργασία της καταξιωμένης αθλητικής συντάκτριας Τζούλι Γουέλτς), αλλά και για να τιμήσει τη μνήμη του πατέρα του. Ονομάζεται «The Ghost: In search of my father, the football legend», συνδυάζει ιστορία και μυθοπλασία και προφανώς κάνει ο,τι μπορεί για να κρατήσει «ατσαλάκωτο» τον μύθο του ιδιαίτερου αυτού ποδοσφαιριστή, ο τραγικός θάνατος του οποίου τον έχει αναγάγει σε μύθο στις τάξεις των οπαδών της Τότεναμ.

Πηγές: Rob White and Julie Welch: «The Ghost – In Search of My Father, the Football Legend» – Vintage Digital 2012, kindle edition), tottenhamonmymind.com («John White – The Ghost of White Hart Lane: Interview With Authors Rob White and Julie Welch»), www.bbc.com («Chasing the ‘Ghost’ – a superstar struck down by lightning»), www.scotsman.com («On this day in 1964: John White, Scots footballer, passes away»), spurs.fandom.com («John White»), en.wikipedia.org («John White», «1960–61 Tottenham Hotspur F.C. season»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 21 Ιουλίου

2023: Οι αδελφές Άννα-Μαρία και Ειρήνη Αλεξανδρή κατακτούν με την σημαία της Αυστρίας το χρυσό μετάλλιο στο ελεύθερο πρόγραμμα της συγχρονισμένης κολύμβησης, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φουκουόκα.

2022: Πεθαίνει σε ηλικία 85 ετών ο παλαίμαχος Γερμανός επιθετικός Ούβε Ζέελερ.

2021: Οι Μιλγουόκι Μπακς κατακτούν το πρωτάαθλημα του ΝΒΑ χάρη στην επικράτησή τους με 105-98 επί των Μιλγουόκι Μπακς, με την οποία κάνουν το 4-2 στις νίκες. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο σημειώνει 50 πόντους με 16/25 δίποντα, 17/19 βολές, 14 ριμπάουντ και πέντε κοψίματα και αναδεικνύεται MVP της σειράς των τελικών.

2013: Ο Βρετανός ποδηλάτης Κρις Φρουμ κερδίζει τον 100ό Γύρο της Γαλλίας.

2007: Η Εθνική Νέων αποσπά ισοπαλία 0-0 από την Ισπανία και προκρίνεται στους «4» του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ-19 στην Αυστρία.

2004: Ο Βραζιλιάνος σούπερ σταρ του ποδοσφαίρου Ριβάλντο έρχεται στην Αθήνα και υπογράφει στον Ολυμπιακό.

2002: Με τη νίκη του στο γαλλικό γκραν πρι ο Μίκαελ Σουμάχερ εξασφαλίζει τον πέμπτο παγκόσμιο τίτλο του στη Formula 1 και φτάνει σε κατακτήσεις τον θρυλικό Αργεντινό πιλότο, Χουάν Μανουέλ Φάντζιο.

1994: Ο Παναθηναϊκός συμφωνεί με τον Τάσο Μητρόπουλο, ο οποίος έχει μείνει ελεύθερος από την ΑΕΚ. Ο διεθνής μέσος θα γίνει ο πρώτος ποδοσφαιριστής που θα αγωνιστεί και στους τρεις «μεγάλους» του τέως ΠΟΚ.

1992: Ο Μάικ Πάουελ, κάνει άλμα στα 8.99 μ. στο Σεστριέρε της Ιταλίας, όμως η επίδοση δεν αναγνωρίζεται ως παγκόσμιο ρεκόρ λόγω του υπερβολικά ευνοϊκού ανέμου (+4,4 έναντι +2,0 που είναι το επιτρεπτό όριο).

1991: Ο Ντέιβιντ Πλατ γίνεται ο πιο ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής στον κόσμο όταν μεταγράφεται από την Άστον Βίλα στη Μπάρι αντί του ποσού των 5,5 εκατομμυρίων λιρών.

1989: Ο Μάικ Τάισον βγάζει νοκ άουτ τον Καρλ Γουίλιαμς μέσα σε μόλις ένα λεπτό και 33 δευτερόλεπτα και διατηρεί τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας.

1985: Ο Μπερνάρ Ινό κερδίζει για πέμπτη και τελευταία φορά στην καριέρα του τον Ποδηλατικό Γύρο της Γαλλίας.

1980: Οι Ανατολικογερμανίδες κολυμβήτριες Μπάρμπαρα Κράουζε (100 ελεύθερο) και Ίνες Γκάισλερ (200 πεταλούδα) κερδίζουν χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας και τα συνδυάζουν με παγκόσμια ρεκόρ (54.79 και 2:10.44 αντίστοιχα).

1974: Ο αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Κατσάνης χάνει τη ζωή του στο όρος Πενταδάκτυλος της Κύπρου κατά τη διάρκεια εχθροπραξιών μετά την τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο. Στα νιάτα του είχε υπάρξει αθλητής στίβου του Ηρακλή (στα 100 μ. και 200 μ.), ο οποίος θα τον τιμήσει ονομάζοντας «Κατσάνειο» το κλειστό γυμναστήριό του στη Μίκρα.

1972: Πεθαίνει σε ηλικία 83 ετών ο Αμερικανός Ραλφ Κρέιγκ, χρυσός ολυμπιονίκης των 100 και των 200 μ. το 1912 στη Στοκχόλμη.

1970: Ο 25χρονος Μπομπ Κάλσου των Μπάφαλο Μπιλς γίνεται ο πρώτος εν ενεργεία επαγγελματίας παίκτης του αμερικάνικου ποδοσφαίρου που χάνει την ζωή του στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Το γήπεδο ποδοσφαίρου του σχολείου της Ντελ Σίτι στην Οκλαχόμα θα πάρει το όνομά του.

1968: Ο Ολυμπιακός κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας μια και νικά στον τελικό της Λεωφόρου Αλεξάνδρας τον Παναθηναϊκό με γκολ του Παύλου Βασιλείου στο 75′.

1952: Ο Λίντι Ρεμιτζίνο κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. Ο Αμερικανός σπρίντερ πέφτει στο νήμα μαζί με τον Τζαμαϊκανό Χερμπ Μακένλι και τον Βρετανό Μακντόναλντ Μπέιλι (και οι τρεις κάνουν χρόνο 10.4) και τον νικητή καθορίζει το φώτο φίνις.

1952: Πεθαίνει σε ηλικία 51 ετών ο Σίλβιο Κατόρ, ο πρώτος ολυμπιονίκης στην ιστορία της Αϊτής (ασημένιο στο μήκος το 1928 στο Άμστερνταμ).

1943: O Αμερικανός Τσάρλι Πάντοκ, χρυσός ολυμπιονίκης των 100 μ. το 1920 στην Αμβέρσα, χάνει τη ζωή του κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν το αεροπλάνο στο οποίο επιβαίνει συντρίβεται στην Αλάσκα.

1924: Με το ψήφισμα 165 Α/21.7.1924 της 4ης Συντακτικής Συνέλευσης, παραχωρείται οριστικά στον Παναθηναϊκό το γήπεδο της Περιβόλας, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, το οποίο ο σύλλογος χρησιμοποιεί ήδη από το 1921.

1914: Η Εθνικής Βραζιλίας δίνει τον πρώτο ανεπίσημο αγώνα της ιστορίας της με αντίπαλο την αγγλική ομάδα Έξετερ στο γήπεδο Λαρανζέιρας του Ρίο ντε Τζανέιρο και επικρατεί 2-0 με γκολ των Οσβάλντο Γκόμες (28′) και Οσμάν (36′). Στην εντεκάδα της «σελεσάο» βρίσκεται και ο θρυλικός Αρτούρ Φρίντενραϊχ, ο παίκτης-σύμβολο των πρώτων χρόνων της ιστορίας της.

1908: Ο Αμερικανός Χάρι Πόρτερ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο ύψος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου με άλμα στο 1.90 μ.

1896: Η Σάρλοτ Κούπερ διατηρεί τον τίτλο της στο μονό του Γουίμπλεντον νικώντας στον τελικό την Άλις Σίμσον Πίκερινγκ με 2-0 σετ (6-2, 6-3).

1884: Αρχίζει ο πρώτος αγώνας τεστ κρίκετ στο μετέπειτα θρυλικό γήπεδο Lord’s, με αντιπάλους την Αγγλία και την Αυστραλία. Ο αγώνας θα ολοκληρωθεί δύο ημέρες αργότερα με νικητές τους Άγγλους.

1874: Η εφημερίδα «Ιωνική» της Σμύρνης καταγράφει την πρώτη αθλητική κίνηση στη σύγχρονη αθλητική ιστορία. Κάνει μνεία στο γυμναστήριο του ιδιωτικού σχολείου Ισοκράτης, όπου δίνονταν μαθήματα «σπαθασκίας», «ραβδομαχίας» και γυμναστικής.