Σαν Σήμερα - Νικολάς Μασού: Ο απρόσμενος «βασιλιάς» του τένις στους Ολυμπιακούς της Αθήνας

Το ημερολόγιο έδειχνε πλέον 22 Αυγούστου 2004 όταν ο Νικολάς Μασού έφτασε στο δωμάτιό του στο Ολυμπιακό Χωριό της Αθήνας. Η ώρα είχε φτάσει 4:35 τα ξημερώματα κι ο Χιλιανός τενίστας ήταν εξαντλημένος, αλλά και πανευτυχής.

Στην τσάντα του εκτός από τα μουσκεμένα απ’ τον ιδρώτα ρούχα του υπήρχε και το πιο πολύτιμο έπαθλο που είχε κερδίσει έως τότε στην καριέρα του. Το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο διπλό, το οποίο είχε κερδίσει παρέα με τον φίλο του Φερνάντο Γκονζάλες ύστερα από έναν συγκλονιστικό τελικό κόντρα στους Γερμανούς Νίκολας Κίφερ και Ράινερ Σίτλερ που είχε κριθεί στα πέντε σετ (6–2, 4–6, 3–6, 7–6, 6–4) στις 2:40 μετά τα μεσάνυχτα!

Ήταν το πρώτο χρυσό μετάλλιο που πανηγύρισε η Χιλή σε οποιοδήποτε άθλημα στους Ολυμπιακούς Αγώνες κι ο Μασού γνώριζε ότι είχε συμβάλει ώστε να γραφτεί ιστορία. Ο ίδιος, όμως, δεν είχε ολοκληρώσει ακόμα την αποστολή του. Έπρεπε να ηρεμήσει και να ξεκουραστεί όσο αυτό ήταν δυνατό, μια και στις 5 το απόγευμα θα αγωνιζόταν και στον τελικό του μονού απέναντι στον Αμερικανό Μάρντι Φις!

Έκανε ένα μασάζ, τσίμπησε κάτι από το ψυγείο του και κατάφερε να αποκοιμηθεί στις 6:30 το πρωί, έχοντας ρυθμίσει το ξυπνητήρι του για τις 12 το μεσημέρι. Ο ύπνος δεν ήταν αρκετός για την κρισιμότητα της περίστασης, όμως η αδρεναλίνη που διαπερνούσε το κορμί του από την προηγούμενη ημέρα και η ψυχολογία του που βρισκόταν στα ύψη, του έδιναν δύναμη για να προσπαθήσει να ανέβει άλλο ένα βουνό, να φτάσει σε άλλη μία κορυφή.

Ούτε ο ίδιος ο Μασού κατάλαβε πώς γύρισε το παιχνίδι, όταν ο Φις κέρδισε το τρίτο σετ και προηγήθηκε 2-1. Όπως έχει πει, τον βοήθησε ένα λάθος που έκανε εις βάρος του ο διαιτητής στο τέταρτο σετ, μια και το κοινό άρχισε να εκδηλώνεται υπέρ του. Ξέχασε την κόπωση κι έπαιξε το καλύτερο τένις της ζωής του για να στείλει το ματς στο πέμπτο σετ. Κι εκεί ένιωσε… όπως ο Ρόκι Μπαλμπόα πριν από τον τελευταίο γύρο του αγώνα του με τον Ιβάν Ντράγκο!

Δεν το λέμε εμείς. Ο ίδιος ο Χιλιανός τενίστας έχει παρομοιάσει τις στιγμές με τη θρυλική ταινία στο «Rocky IV» σε συνέντευξη που έδωσε το 2014 στην εφημερίδα «La Tercera». Με το που διαμόρφωσε το 2-2 πήγε στα αποδυτήρια, έριξε νερό στο πρόσωπό του, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και είπε στον εαυτό του: «Ή τώρα ή ποτέ. Μπορεί να μην ξαναζήσεις αυτή τη στιγμή στη ζωή σου. Βγες και πάλεψε μέχρι το τέλος, μέχρι να πεθάνεις».

Με το που έκανε την επανεμφάνισή του στο κεντρικό κορτ του Ολυμπιακού Κέντρου Αντισφαίρισης του Αμαρουσίου, ο Μασού φρόντισε να δείξει με τη στάση του σώματός του στον αντίπαλό του ότι ήταν αποφασισμένος να δώσει όλο του το είναι για τη νίκη. Στο πέμπτο γκέιμ έκανε το πολυπόθητο μπρέικ στο σερβίς του Φις και το πανηγύρισε έξαλλα, διότι ήξερε ότι σ’ εκείνο το χρονικό σημείο ο αντίπαλός του θα έβρισκε το ψυχικό σθένος να αντιδράσει.

Η ρακέτα ζύγισε… εκατό κιλά, όμως ο Μασού δεν ήταν διατεθειμένος να αφήσει το δεύτερο χρυσό να του γλιστρήσει από τα χέρια. Κράτησε το σερβίς του, άλλες φορές δύσκολα κι άλλες εύκολα. Κι όταν είδε τον Φις να πετά άουτ την μπάλα στο τελευταίο matchball, σωριάστηκε ανακουφισμένος στο έδαφος. Είχε ολοκληρώσει ένα έπος που παρόμοιό του δεν είχε ξαναγραφτεί στην (όχι και τόσο σύντομη) ιστορία του τένις στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Δεν ήταν μόνο ότι είχε γίνει ο πρώτος άνδρας που ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του ολυμπιακού βάθρου του τένις τόσο στο μονό όσο και στο διπλό στην Open Era – ο τελευταίος που το είχε καταφέρει ήταν ο Αμερικανός Βίνσεντ Ρίτσαρντς, το μακρινό 1924 στο Παρίσι. Τα είχε βγάλει πέρα σε δύο τελικούς που είχαν διεξαχθεί σε διάστημα μικρότερο των 24 ωρών και είχαν κριθεί αμφότεροι στο πέμπτο σετ!

Θα ήταν άθλος ακόμα και για τον Ρότζερ Φέντερερ, ο οποίος είχε μόλις αρχίσει να κυριαρχεί στο επαγγελματικό Tour της ΑΤΡ, αλλά δεν προχώρησε πέρα από τη φάση των «32» στην Αθήνα. Πόσο μάλλον για τον Μασού, έναν τενίστα ο οποίος μπορεί να μην ήταν τυχαίος (βρισκόταν στο Νο 10 του ταμπλό του ολυμπιακού τουρνουά του 2004), σίγουρα όμως δεν συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους πρωταγωνιστές ούτε ήταν φαβορί για κανένα από τα δύο χρυσά.

Δεν ήταν τυχαίος, αλλά ούτε πρωταγωνιστής

Όταν ήρθε στην Αθήνα ο Μασού ήταν 24 ετών (γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1979 στη Βίνια ντελ Μαρ) και αποτελούσε ήδη κεφάλαιο για τον αθλητισμό της Χιλής, η οποία τον είχε χρίσει σημαιοφόρο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ. Δεν είχε σημειώσει διάκριση σε κάποιο τουρνουά γκραν σλαμ, είχε όμως στο ενεργητικό του τέσσερις «δευτεροκλασάτους» τίτλους του σιρκουί της ΑΤΡ.

Το τελευταίο τρόπαιο το είχε σηκώσει τρεις εβδομάδες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στο Κίτσμπουελ της Αυστρίας, νικώντας στον τελικό τον Αργεντινό Γκαστόν Γκαούντιο με 2-0 σετ (7-6, 6-4). Η επιτυχία αυτή ανέβασε την ψυχολογία του και του έδωσε το δικαίωμα να πιστεύει σε ένα μετάλλιο. Ήξερε φυσικά ότι δεν ήταν ο κορυφαίος τενίστας στον κόσμο, συγκαταλεγόταν όμως ανάμεσα στους δέκα καλύτερους και είχε δικαίωμα στο όνειρο.

Το τένις βρισκόταν τότε στη διαδικασία της μετάβασης στη νέα εποχή. Ο Ράφα Ναδάλ και ο Νόβακ Τζόκοβιτς δεν είχαν κάνει το ξεπέταγμά τους (δεν ήταν καν παρόντες στην Αθήνα), ο Φέντερερ δεν ήταν ακόμα αχτύπητος, ενώ οι εκπρόσωποι της προηγούμενης «φουρνιάς», όπως ο Βραζιλιάνος Γκουστάβο Κουέρτεν, ο Ισπανός Κάρλος Μόγια και ο Βρετανός Τιμ Χένμαν είχαν χάσει την παλιά δυναμική τους.  Ο Ρώσος χρυσός ολυμπιονίκης του 2000, Γεβγκένι Καφέλνικοφ, είχε ήδη κρεμάσει τα παπούτσια του, ενώ νεότεροι καλοί παίκτες όπως ο Μάρατ Σάφιν, ο Άντι Ρόντικ και ο Σεμπαστιάν Γκροζάν δεν απείχαν πολύ από τις δυνατότητες του Μασού.

Η νίκη επί του ταλαιπωρημένου από τραυματισμούς Κουέρτεν στον πρώτο γύρο τόνωσε ακόμα περισσότερο ηθικό του 24χρονου Χιλιανού, ενώ ο αποκλεισμός του Φέντερερ από τον Τσέχο Τόμας Μπέρντιχ στη φάση των «32» άνοιξε κι άλλο το ταμπλό. Στη συνέχεια ο Μασού νίκησε εύκολα τον Αμερικανό Βινς Σπαντέα και τον Ρώσο Ίγκορ Αντρέγεφ κι έκλεισε ραντεβού με τον Μόγια (Νο 3 του ταμπλό) στον προημιτελικό.

Παίζοντας πολύ καλό τένις ο Μασού νίκησε με 2-0 (6-2, 7-5) κι έφτασε μία ανάσα από το βάθρο. Δεν τον ενδιέφερε, όμως, οποιοδήποτε μετάλλιο. Ο «βρικόλακας», όπως ήταν το παρατσούκλι του («El Vampiro», λόγω του άγριου παρουσιαστικού που αποκτούσε όταν παθιαζόταν μες στο κορτ), είχε στο μυαλό του μόνο το χρυσό. Όπως έχει πει:

«Όταν έφτασα στα ημιτελικά έλεγα συνέχεια “τώρα ή ποτέ”, διότι ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί σε τέσσερα χρόνια. Ήταν η στιγμή μου. Η απόφαση, η επιδίωξη, η επιθυμία να γράψω ιστορία, η άρνηση να συμβιβαστώ, η επιθυμία για κάτι παραπάνω, η σκέψη όλων των χρόνων σκληρής δουλειάς και των αμέτρητων ωρών προπόνησης – όλα ήταν για εκείνη τη στιγμή. Ήμουν προετοιμασμένος να αντέξω αυτή τη σωματική καταπόνηση και ήξερα ότι θα συνέχιζα όσο μπορούσα, κι ότι το “όσο μπορούσα” ήταν αρκετά μεγάλο».

Αντίπαλος… η κόπωση από το διπλό

Παράλληλα με τις νίκες του στο μονό, ο Μασού προχωρούσε και στο διπλό, κάτι που τον επιβάρυνε πνευματικά και σωματικά. Αφού λοιπόν νίκησε εύκολα τον Αμερικανό Τέιλορ Ντεντ στον ημιτελικό (7-6, 6-1) ένιωθε ως μεγαλύτερο αντίπαλό του για το χρυσό μετάλλιο την κούραση. Ιδίως απ’ τη στιγμή που ο παρτενέρ του στο διπλό πραγματοποιούσε κι αυτός πορεία μεταλλίου στο μονό!

Ο Γκονζάλες έφτασε κι αυτός στα ημιτελικά όπου ηττήθηκε με 2-1 από τον Φις και κλήθηκε να παίξει τον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο κόντρα στον Ντεντ το απόγευμα της 21ης Αυγούστου 2004. Λίγες ώρες πριν από τον τελικό του διπλού! Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ματς οδηγήθηκε στο πέμπτο σετ και άργησε πολύ να κριθεί (ήταν η εποχή που είχε καταργηθεί το τάι μπρέικ), με τον Χιλιανό παίκτη να επικρατεί τελικά με 16-14!

Ο Μασού παραδέχεται ότι η νίκη του Γκονζάλες ήταν καθοριστική για την ψυχολογία και των δύο στον τελικό του διπλού, απέναντι σε δύο πολύ δυνατούς παίκτες όπως ο Κίφερ και ο Σίτλερ. Το γερμανικό δίδυμο, μάλιστα, προηγήθηκε με 2-1 (2-6, 6-4, 6-3) και είχε τέσσερα matchball στο τάι μπρέικ του τέταρτου σετ (6-2). Όμως οι δύο Χιλιανοί κατάφεραν να τα «σβήσουν» όλα, να το κερδίσουν με 9-7! Έτσι, είχαν περισσότερα ψυχικά αποθέματα στο πέμπτο και το κέρδισαν με 6-4, χαρίζοντας στην πατρίδα τους το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο της ιστορίας της.

Παρά τις ελάχιστες ώρες ύπνου, ο Μασού είχε φτερά στα πόδια κι έκανε άλλη μία υπέρβαση στον τελικό του μονού. Η νίκη με 3-2 επί του Φις (6–3, 3–6, 2–6, 6–3, 6–4) του χάρισε μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά και στην ιστορία του τένις, παρότι δεν μπόρεσε μέχρι το τέλος της καριέρας του να σημειώσει επιτυχία ανάλογου βεληνεκούς. Η καλύτερη πορεία του σε γκραν σλαμ ήταν αυτή μέχρι τους «16» του US Open του 2005, ενώ στο Ρολάν Γκαρός (μια και ήταν πιο δυνατός στη χωμάτινη επιφάνεια) δεν προχώρησε ποτέ πέρα από τους «32».

Αυτό, όμως, δεν τον ενοχλεί και πολύ. «Μπορείς να πεις σε κάποιον ότι κέρδισες ένα μεγάλο τουρνουά, αλλά αν δεν ξέρει από τένις, δεν θα καταλάβει τι είναι. Όλοι όμως γνωρίζουν πόσο σημαντικό είναι να κερδίσεις δύο χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες», έχει πει ο Μασού – και, εδώ που τα λέμε, δεν έχει άδικο. Άλλωστε, μετά την επιτυχία του στην Αθήνα ανέβηκε στο Νο 9 της παγκόσμιας κατάταξης, επίτευγμα πολύ σημαντικό για έναν τενίστα από τη Χιλή – αν και ο Μαρσέλο Ρίος, ο οποίος ήταν ίνδαλμα του, είχε φτάσει και στο Νο 1 το 1998.

Από το… Ολοκαύτωμα στη διπλή ολυμπιακή νίκη

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γενεαλογικό δέντρο του Μασού. Πιθανότατα  κι ο ίδιος θα έχει σκεφτεί πως το ότι κατάφερε… να γεννηθεί ήταν μεγαλύτερο θαύμα από τη διπλή ολυμπιακή νίκη του στην Αθήνα, με τόσα πολλά πράγματα που είχαν συμβεί στους προγόνους του!

Ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του, ο Λαντισλάο Φριντ Κλάιν, ήταν Εβραίος της Ουγγαρίας που κρύφτηκε κατά την εισβολή των Ναζί και γλίτωσε τη ζωή του, σε αντίθεση με τους δυο γονείς του. Η μετέπειτα σύζυγός του (και γιαγιά του Μασού), Βερόνικα Βεγκβάρι, ήταν κι αυτή Εβραία και οδηγήθηκε στο Άουσβιτς μαζί με τη μητέρα της. Κατάφεραν και οι δύο να επιβιώσουν από το Ολοκαύτωμα και μετά την απελευθέρωση γνώρισε τον Λαντισλάο στη Βουδαπέστη.

Το 1947 παντρεύτηκαν, το 1948 μετανάστευσαν στη Χιλή κι εκεί γεννήθηκε η κόρη τους, η Σόνια, η οποία όταν μεγάλωσε παντρεύτηκε τον Μανουέλ Μασού, ο οποίος είχε καταγωγή από τον Λίβανο και την Παλαιστίνη. Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, ότι ο παππούς Λαντισλάο ήταν αυτός που πήγε τον πεντάχρονο Νικολάς στη λέσχη τένις της Βίνια ντελ Μαρ για να μάθει τα μυστικά του αθλήματος, που έμελλε να τον μετατρέψει σε θρύλο του αθλητισμού της πατρίδας του.

Ο Μασού κέρδισε τον έκτο τίτλο της καριέρας του τον Φεβρουάριο του 2006 στην Κόστα ντε Σαουίπε της Βραζιλίας. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους έγραψε το όνομά του στην ιστορία με έναν διαφορετικό τρόπο,  μια και ήταν ο αντίπαλος στον πρώτο τελικό τουρνουά της ΑΤΡ που κέρδισε ο Τζόκοβιτς, στο Άμερσφορτ της Ολλανδίας.

Το 2008 η Χιλή τον έχρισε ξανά σημαιοφόρο στην Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου και συνέχισε να παίζει επαγγελματικά μέχρι το 2013, χωρίς να σημειώσει σπουδαίες διακρίσεις. Έμεινε στη συνείδηση των φίλων του τένις ως ένας παίκτης που κατάφερνε να αντισταθμίζει τις αγωνιστικές αδυναμίες του χάρη στο μαχητικό του πνεύμα μέσα στο κορτ.

Από το 2014 είναι ο αρχηγός της εθνικής ομάδας της πατρίδας του στο Davis Cup. Έχει ιδρύσει δική του ακαδημία τένις στο Σαντιάγο, ενώ τα τελευταία χρόνια εργάζεται και ως προπονητής. Η πιο αξιομνημόνευτη συνεργασία του είναι αυτή με τον Ντόμινικ Τιμ από το 2019 έως και το 2023, η οποία είχε ως αποκορύφωμα την κατάκτηση του US Open το 2020.

Πηγές: www.olympedia.org («Nicolás Massú»), www.latercera.com («Nicolás Massú recuerda Atenas 2004: “Pasé a la historia del deporte mundial”»), www.asapsports.com («OLYMPIC TENNIS TOURNAMENT – August 22, 2004 – Nicolas Massu»), en.wikipedia.org («Nicolás Massú», «Tennis at the 2004 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 22 Αυγούστου

2023: Η 31χρονη πρώην αθλήτρια του καλλιτεχνικού πατινάζ, Αλεξάντρα Πολ, σκοτώνεται σε τροχαίο δυστύχημα στον Καναδά. Ο μόλις δέκα μηνών γιος της που επιβαίνει στο όχημα σώζεται.

2017: Ο Ολυμπιακός προκρίνεται στους ομίλους του Champions League, αφού νικά τη Ριέκα και στην Κροατία με 1-0, με γκολ του Μάρκο Μάριν (25′). Στον πρώτο αγώνα στο «Γ. Καραϊσκάκης» οι «ερυθρόλευκοι» είχαν επικρατήσει με 2-1.

2015: Ο Γκιρμάι Γκεμπρσελασιέ από την Ερυθραία κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Πεκίνου με χρόνο 2 ώρες 12:27. Όντας 19 ετών και 280 ημερών γίνεται ο μοναδικός έφηβος νικητής του αγώνα των 42,195 χλμ. σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή Ολυμπιακούς Αγώνες. Σύμφωνα με τον κανονισμό της World Athletics δεν επιτρέπεται η συμμετοχή σε αθλητές γεννημένους από την 1/1/1996 και μετά κι έτσι ο Γκεμπρσελασιέ έχει δικαίωμα συμμετοχής παρότι δεν έχει κλείσει τα 20 χρόνια του.

2013: Πεθαίνει σε ηλικία 73 ετών ο δημοσιογράφος Ηλίας Μπαζίνας, έπειτα από σύντομη μάχη με τον καρκίνο. Γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε νομικά και υπήρξε ερασιτέχνης αθλητής της άρσης βαρών, της πυγμαχίας και των ρίψεων. Έγινε γνωστός μέσα από τις σχολιογραφικές στήλες του στην αθλητική εφημερίδα «Ο Φίλαθλος» και τις εμφανίσεις του στο Κανάλι 5.

2010: Πεθαίνει σε ηλικία 86 ετών ο Κροάτης επιθετικός και προπονητής Στέπαν Μπόμπεκ. Ήταν ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής ομάδας της Γιουγκοσλαβίας με 38 γκολ σε 63 εμφανίσεις από το 1946 μέχρι το 1956 και υπήρξε προπονητής του Παναθηναϊκού και της Παρτιζάν την δεκαετία του ’60 και του Ολυμπιακού και της Ντιναμό Ζάγκρεμπ την δεκαετία του ‘70.

2008: Η Τζαμάικα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στην σκυταλοδρομία 4×100 των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ (37.10). Τελευταίος δρομέας της είναι ο Γιουσέιν Μπολτ, ο οποίος γίνεται ο πρώτος αθλητής που κερδίζει τρία χρυσά με ισάριθμα παγκόσμια ρεκόρ (μετά το 9.69 στα 100 μ. και το 19.30 στα 200 μ.) στην ίδια διοργάνωση.

2004: Ο Δημοσθένης Ταμπάκος κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας με βαθμολογία 9,862 έναντι 9,850 του δεύτερου, του Βούλγαρου Γιορντάν Γιόβτσεφ.

2004: Ο Βασίλης Πολύμερος και ο Νίκος Σκιαθίτης κερδίζουν το χάλκινο μετάλλιο στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Πρόκειται για το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο της Ελλάδας στην κωπηλασία.

2004: Ο Τζάστιν Γκάτλιν κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Ο Αμερικανός σπρίντερ τερματίζει πρώτος με 9.85, ελάχιστα μπροστά από τον Πορτογάλο Φράνσις Ομπικβέλου (9.86) και τον συμπατριώτη του, Μόρις Γκριν (9.87).

2004: H Βελγίδα Ζιστίν Ενάν κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο μονό του τένις γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας νικώντας με 2-0 τη Γαλλίδα Αμελί Μορεσμό (6-3, 6-3).

1999: Η Κατερίνα Θάνου κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στα 100μ με 10.84 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στη Σεβίλλη. Πρώτη αναδεικνύεται η Μάριον Τζόουνς με 10.70 και δεύτερη η Ίνγκερ Μίλερ με 10.79. Νωρίτερα την ίδια μέρα, η Βούλα Τσιαμήτα γίνεται η πρώτη Ελληνίδα που σπάει το φράγμα των 15 μέτρων στο τριπλούν, με 15.07 μ. στον προκριματικό.

1998: Τρεις Ιταλοί ανεβαίνουν στο βάθρο του Μαραθωνίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης. Νικητής αναδεικνύεται ο Στέφανο Μπαλντίνι (2 ώρες 12:01), δεύτερος ο Ντανίλο Γκόφι (2 ώρες 12:11) και τρίτος ο Βιντσέντζο Μοντίκα (2 ώρες 12:53).

1993: Η 1η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής μένει «λειψή» λόγω απεργίας των διαιτητών, έχει ως συνέπεια να αναβληθούν οι πέντε από τις εννέα αναμετρήσεις. Κανονικά διεξάγεται το ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός (0-0).

1993: Η Μόρφω Δροσίδου κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία των -65 κ., στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τάε Κβον Ντο της Νέας Υόρκης.

1991: Η 17χρονη Ουγγαρέζα Κριστίνα Εγκερσέγκι κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ύπτιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (1:00.31). Στα 100 μέτρα ελεύθερο των ανδρών ο 20χρονος Σοβιετικός Αλεξάντρ Ποπόφ κερδίζει την πρωτιά ισοφαρίζοντας το ευρωπαϊκό ρεκόρ του Γάλλου Στεφάν Καρόν (49.18). Στους προκριματικούς των 100 μέτρων ελεύθερο ο Γιώργος Γκιζιώτης σημειώνει πανελλήνιο ρεκόρ με 52.27 συντρίβοντας το 52.79 του Κυριάκου Πέππα που άντεχε από το 1980.

1988: Με γκολ του Τάσου Μητρόπουλου (40′) και του Μηνά Χαντζίδη (60′) ο Ολυμπιακός νικά με 2-1 την κάτοχο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, Μπάγερ Λεβερκούζεν, σε φιλικό παιχνίδι στο ΟΑΚΑ.

1987: Πεθαίνει σε ηλικία 75 ετών ο παλαίμαχος Νορβηγός επιθετικός Άρνε Μπρούσταντ.

1985: Ο κολυμβητής Χαράλαμπος Παπανικολάου μπαίνει στον μικρό τελικό των 100 μέτρων ύπτιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μαδρίτης, βελτιώνοντας το ατομικό του ρεκόρ (58.43).

1973: Η ΑΕΚ νικά με 3-2 τη Νασιονάλ Μοντεβιδέο σε φιλικό αγώνα που παρακολουθούν 32.000 θεατές στο παλιό γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Δύο γκολ πετυχαίνει ο Λάκης Νικολάου και ένα ο Σάκης Ζαρζόπουλος.

1972: Η ΔΟΕ απορρίπτει τη συμμετοχή της Ροδεσίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου εν μέσω διαμαρτυριών για την πολιτική φυλετικών διακρίσεων της κυβέρνησής της και απειλής για μποϊκοτάζ από τις υπόλοιπες χώρες της Αφρικής.

1971: Η Κέρι Κλέιντ γίνεται η πρώτη Αμερικανίδα επαγγελματίας οδηγός μοτοσυκλέτας.

1964: Η εκπομπή «Match of the Day» κάνει πρεμιέρα στο BBC μεταδίδοντας φάσεις από τον αγώνα Άρσεναλ-Λίβερπουλ.

1958: Ο χάλκινος ολυμπιονίκης του επί κοντώ το 1956, Γιώργος Ρουμπάνης, καταλαμβάνει τη 18η θέση με 4.10 μ. στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Στοκχόλμης. Ο Ρήγας Ευσταθιάδης μένει 19ος με άλμα στα 4.00 μ. ενώ το χρυσό μετάλλιο κερδίζει ο Φινλανδός Έελες Λάντστρεμ.

1957: Ο Αμερικανός Πιτ Ραντεμάχερ, χρυσός ολυμπιονίκης στα βαρέα βάρη το 1956, γίνεται ο πρώτος πυγμάχος που διεκδικεί τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στον παρθενικό αγώνα που δίνει ως επαγγελματίας. Ωστόσο, ο κάτοχος του τίτλου, Φλόιντ Πάτερσον, τον βγάζει νοκ άουτ στον έκτο γύρο στην αναμέτρηση τους στο Σιάτλ.

1954: Ο Αργεντινός Χουάν Μανουέλ Φάντζιο κερδίζει τον δεύτερο παγκόσμιο τίτλο του στη Formula 1, με τη νίκη του στο ελβετικό γκραν πρι.

1950: Η Άλθια Γκίμπσον γίνεται η πρώτη Αφροαμερικανίδα τενίστρια που γίνεται δεκτή στο αμερικάνικο πρωτάθλημα (το μετέπειτα US Open).

1946: Ο Στέλιος Κυριακίδης δεν καταφέρνει να τερματίσει στον Μαραθώνιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου που διεξάγεται στο Όσλο, λίγους μήνες μετά τη νίκη του στον Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης. Πρωταθλητής Ευρώπης αναδεικνύεται ο Φινλανδός, Μίκο Χιετάνεν.

1920: Ο Φινλανδός, Χάνες Κολεμάινεν, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (2 ώρες 32:35.8). Στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου ανεβαίνει κι ο συμπατριώτης του Έλμερ Νικλάντερ στη δισκοβολία με βολή στα 44.68,5 μ.

1851: Το ιστιοφόρο «America» τερματίζει πρώτο μπροστά από 14 βρετανικά πλοία σε έναν αγώνα γύρω από την Νήσο Γουάιτ και δίνει το όνομά του στην διοργάνωση («America’s Cup»).

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News