Χόρχε Μπάριος: Νίκησε τη Βραζιλία του Σαντάνα, πριν μεταγραφεί στον Ολυμπιακό

Είναι αδύνατο να μη γνωρίζεις τον Χόρχε Μπάριος εάν είσαι άνω των 45 ετών και έχεις στοιχειώδεις γνώσεις για τα ποδοσφαιρικά δρώμενα στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς.

Και δεν γίνεται να μην γνωρίζεις τον παλαίμαχο Ουρουγουανό μέσο επειδή άφησε το αποτύπωμά του στον Ολυμπιακό (1985-87) και κατόπιν στον Λεβαδειακό (1987-91), ενώ αγωνίστηκε και στην εθνική ομάδα της πατρίδας του – ως αρχηγός μάλιστα – στο Μουντιάλ που σημάδεψε  τη νιότη των περισσότερων σημερινών μεσήλικων. Εκείνο του 1986 στο Μεξικό.

Δεν ήταν ο βιρτουόζος παίκτης, που θα έκανε την περίτεχνη ντρίμπλα και θα ξεσήκωνε τους φιλάθλους στην κερκίδα. Κάθε άλλο. Ήταν ένας σκληροτράχηλος αμυντικός χαφ, ο οποίος δεν ήταν και ο καλύτερος τεχνίτης στον κόσμο, αλλά τα έδινε όλα μες στο γήπεδο και ήταν χρήσιμος για την εκάστοτε ομάδα του. Ένας γνήσιος Ουρουγουανός της εποχής δηλαδή, που όμως ευτύχησε να παίξει δίπλα σε χαρισματικούς άσους όπως ο Έντσο Φραντσέσκολι και ο Ρούμπεν Πας, αλλά και να μαρκάρει σε πάμπολλες περιπτώσεις τον μεγάλο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Ένα από τα λιγότερο γνωστά επιτεύγματά του, πάντως, έλαβε χώρα στις 10 Ιανουαρίου 1981. Τότε που ως νεαρός άσος της Εθνικής Ουρουγουάης, συνέβαλε αποφασιστικά στη νίκη επί της Βραζιλίας με 2-1 στον τελικό του Μουντιαλίτο, του τουρνουά που είχε διοργανώσει η ΦΙΦΑ στο Estadio Centenario του Μοντεβιδέο για να γιορτάσει τα πενήντα χρόνια από τη διεξαγωγή του παρθενικού Παγκοσμίου Κυπέλλου – οι περισσότεροι αγώνες του οποίου είχαν διεξαχθεί στο ίδιο γήπεδο.

Και δεν μιλάμε για όποια κι όποια Βραζιλία, αλλά για εκείνη που με προπονητή Τέλε Σαντάνα έμελλε να μαγέψει τον κόσμο ενάμισι χρόνο αργότερα στο Μουντιάλ της Ισπανίας. Η σπουδαία ομάδα στην οποία ξεχώριζαν ο Σόκρατες, ο Πάουλο Ισιντόρο, ο Τονίνιο Σερέζο και ο Ζούνιορ, είχε συντρίψει με 4-1 την πρωταθλήτρια Ευρώπης Δυτική Γερμανία τρεις μέρες νωρίτερα στον ημιτελικό και ήταν το μεγάλο φαβορί. Υποκλίθηκε όμως στο δυναμικό παιχνίδι της «σελέστε», η οποία με τη βοήθεια των οπαδών της (η κερκίδα γέμισε από 100.000 θεατές!) κατέκτησε το τρόπαιο.

Ο Μπάριος, μάλιστα, πέτυχε το πρώτο γκολ του τελικού στο 50ό λεπτό, αν και δεν είχε ξεκινήσει στο βασικό σχήμα της ομάδας του – ο προπονητής, Ρόκε Μάσπολι, τον έριξε στη μάχη στο 36′ στη θέση του Εδουάρδο Ντε Λα Πένια. Ο Πας βρέθηκε σε θέση βολής αλλά το σουτ του απέκρουσε ο τερματοφύλακας Ζοάο Λέιτε κι ύστερα από κόντρες η μπάλα στρώθηκε στα πόδια του μετέπειτα άσου του Ολυμπιακού, ο οποίος σκόραρε με σουτ και το πανηγύρισε έξαλλα.

Η «σελεσάο» αντέδρασε και ισοφάρισε στο 62′ με πέναλτι του Σόκρατες, όμως δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει το ψυχολογικό πλεονέκτημα. Στο 80′ ο Βενάνσιο Ράμος εκτέλεσε ένα φάουλ από δεξιά, οι αμυντικοί κι ο γκολκίπερ αδράνησαν κι ο Βαλντεμάρ Βικτορίνο (που είχε πετύχει άλλα δύο τέρματα νωρίτερα στη διοργάνωση) έγραψε με κοντινή κεφαλιά το 2-1.

Η Βραζιλία ήθελε να πάρει μια άτυπη ρεβάνς απ’ την Ουρουγουάη για την απώλεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1950 στο Μαρακανά, αλλά έμεινε με την όρεξη.

Ένας αντίπαλος που σεβόταν ο Μαραντόνα

Για τα κατορθώματα του Μπάριος στα ελληνικά γήπεδα, σας παραπέμπουμε στην αποκαλυπτική συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το 2022 στο sportday.gr. Στο παρόν αφιέρωμα θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε λίγο περισσότερο φως στην καριέρα του στη Λατινική Αμερική, την οποία οι Έλληνες φίλαθλοι μάλλον έχουν υποτιμήσει.

Ένα από τα μεγαλύτερα προνόμια που είχε ο παλαίμαχος μέσος είναι η φιλία με τον Ντιέγκο Μαραντόνα, η οποία μάλιστα είχε αναπτυχθεί το καλοκαίρι του 1979, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Νέων στην Ιαπωνία. Οι αποστολές της Ουρουγουάης και της Αργεντινής διέμεναν στο ίδιο ξενοδοχείο του Τόκιο, το «Grand Prince Takanawa», και οι ποδοσφαιριστές τους έκαναν πολλή παρέα εκτός γηπέδου.

«Μπορούσες να νιώσεις από τότε τη χαρά που ένιωθε για το γεγονός ότι έπαιζε ποδόσφαιρο», είχε δηλώσει ο Μπάριος την ημέρα του θανάτου του Μαραντόνα, στο ESPN της Χιλής. «Αυτό ήταν πολύ σημαντικό διότι δεν ήθελε μόνο να κερδίζει, αλλά και να προσφέρει ένα σόου στο κοινό, γι’ αυτό όποτε είχε την μπάλα στα πόδια του ήταν πολύ δύσκολο να του την κλέψεις».

Η Αργεντινή κατέκτησε εκείνο το τρόπαιο νικώντας με 3-1 τη Σοβιετική Ένωση στον τελικό, αφού προηγουμένως είχε αποκλείσει στον ημιτελικό την Ουρουγουάη (2-0, με τον Μαραντόνα να σημειώνει το δεύτερο γκολ). Ο Μπάριος είχε αναλάβει το μαρκάρισμά του, αλλά παραδέχθηκε ότι δεν είχε καταφέρει να τον σταματήσει. «Σε εκείνον τον αγώνα έβλεπα μονίμως το Νο 10 στην πλάτη του. Αλλά ήταν κάτι που το είχα συνηθίσει, από τα φιλικά που είχαμε παίξει με τις εθνικές μας και απ’ τους αγώνες των συλλόγων μας στη Νότιο Αμερική».

Οι δύο παίκτες βρέθηκαν αντίπαλοι και στο Μουντιάλ του 1986, ως αρχηγοί μάλιστα των εθνικών τους ομάδων στην αναμέτρηση για τη φάση των «16». Ο Μπάριος είχε αναλάβει και πάλι την επιτήρηση του Μαραντόνα, αλλά παρότι επιστράτευσε το σκληρό του παιχνίδι απέτυχε να τον περιορίσει. Ο «Ντιεγκίτο» πραγματοποίησε εκείνη τη μέρα μία από τις καλύτερες εμφανίσεις της καριέρας του και βοήθησε την Αργεντινή να φτάσει στη νίκη με 1-0, παρότι δεν είχε συμμετοχή στο γκολ που πέτυχε ο Πέδρο Πασκούλι.

Ενδιαφέρον έχει ότι στην αυτοβιογραφία του που είναι επικεντρωμένη στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη με τίτλο «Το Χέρι του Θεού – Η αλήθεια μου», σε μετάφραση Αγαθής Δημητρούκα) ο Μαραντόνα περιγράφει αναλυτικά τι είχε σκαρώσει εκείνο το απόγευμα στον Μπάριος – ο οποίος ήταν παίκτης του Ολυμπιακού από το καλοκαίρι του 1985 – αλλά και ορισμένα αντιαθλητικά μαρκαρίσματα που είχε δεχθεί από εκείνον. Ταυτόχρονα, όμως, αναφέρεται στο πρόσωπό του με σεβασμό.

Ενθυμούμενος τον ημιτελικό στο Παγκόσμιο των Νέων του 1979, γράφει: «Θυμάμαι πολύ καλά εκείνον τον αγώνα γιατί ήταν σκληρός, πολύ σκληρός… Πώς χτυπούσαν! Σ’ εκείνη την ομάδα τερματοφύλακας ήταν ο Άλβες, κι έπαιζαν ο Μπόσιο, ο Μπάριος… Ήταν κι ο Ρούμπεν Πας που έσκιζε. Και ακριβώς μ’ αυτούς θα ξανασυναντιόμασταν στο Μεξικό».

Στη «σελέστε» και μετά τον Λεβαδειακό

Ο Μπάριος αποχώρησε από τον Ολυμπιακό μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος του 1987 και το γεγονός ότι μεταγράφηκε στον Λεβαδειακό, που είχε μόλις ανέβει για πρώτη φορά στην Α’ Εθνική και πάλευε για τη σωτηρία του, προφανώς έπαιξε ρόλο ώστε να χάσει τη θέση του στην Εθνική Ουρουγουάης. Αυτή η λογική επικρατεί και αλλού, όχι μόνο στην Ελλάδα.

Είναι χαρακτηριστικό, μάλιστα, ότι μετά την αποχώρησή του από τους Βοιωτούς εντάχθηκε στην Πενιαρόλ και την άνοιξη του 1992 έκανε την επανεμφάνισή του με τη «σελέστε» σ’ ένα φιλικό με τη Βραζιλία στο Μοντεβιδέο (1-0), στο οποίο μάλιστα φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Και το 1993, συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για το Κόπα Αμέρικα αν και ήταν 32 ετών (γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1961). Δεν αγωνίστηκε, ωστόσο, σε κανένα από τα τέσσερα παιχνίδια της.

Ο Μπάριος επέστρεψε το 1993 στην ομάδα που τον είχε αναδείξει, τη Μοντεβιδέο Γουόντερερς και φόρεσε τη φανέλα της μέχρι το 2000 και παραμένει ένας από τους διαχρονικούς θρύλους της. Μάλιστα, οι ιθύνοντές της έχουν δώσει το όνομά του σε μία από τις κερκίδες του γηπέδου της.

Πηγές: espn.cl («Jorge ‘Chifle’ Barrios: su amistad y sus partidos ante Diego Maradona»), en.wikipedia.org («Mundialito 1980», «Jorge Barrios (footballer)»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 10 Ιανουαρίου

2019: Πεθαίνει σε ηλικία 92 ετών ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής του Πανιωνίου, Γιάννης Σκορδίλης.

2012: Πεθαίνει σε ηλικία 72 ετών ο επί σειρά ετών μεγαλομέτοχος και πρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Θωμάς Βουλινός έπειτα από μεγάλη μάχη με τον καρκίνο. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα κοινά του Δικεφάλου από το 1989 έως το 1996 και έμεινε στην Ιστορία για τη μεγάλη διαμάχη που είχε με τους οπαδούς της ομάδας.

2009: Αποκαλύπτεται ότι ο Σέρβος επιθετικός του Ολυμπιακού, Ντάρκο Κοβάτσεβιτς, αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας (υψηλή αρτηριακή πίεση) εξαιτίας του οποίου θα υποχρεωθεί να σταματήσει το ποδόσφαιρο σε ηλικία 36 χρόνων.

2001: Ο αγώνας Κυπέλλου ΑΕΚ-Ολυμπιακός διακόπτεται στο 70′ με σκορ 1-1, όταν η Ένωση μένει με έξι παίκτες επειδή ο Τραϊανός Δέλλας, Σωτήρης Κωνσταντινίδης και Βάιος Καραγιάννης δηλώνουν ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν το παιχνίδι λόγω τραυματισμού. Με αυτόν τον τρόπο η ΑΕΚ εκφράζει τη διαμαρτυρία της προς τον διαιτητή Ποντίκη, ο οποίος είχε αποβάλει στο 52′ τους Άκη Ζήκο και Ντέμη Νικολαΐδη. Η ΕΠΟ κατακυρώνει τον αγώνα στον Ολυμπιακό με 2-0 και ορίζει κανονικά τη ρεβάνς, όπως προβλέπει ο ΚΑΠ.

1998: Αποκαλύπτεται ότι η Ανατολικογερμανίδα πρώην πρωταθλήτρια Ευρώπης στη σφαιροβολία, Χάιντι Κρίγκερ, έχει υποβληθεί σε επέμβαση αλλαγής φύλου και ζει ως άνδρας. Ο Αντρέας Κρίγκερ, όπως ονομάζεται πλέον, ισχυρίζεται ότι εξωθήθηκε στην αλλαγή φύλλου εξαιτίας της πληθώρας αναβολικών που είχε αναγκαστεί να πάρει από την ηλικία των 12 ετών.

1993: Με γκολ του Κρις Καλαντζή στο 81′, ο Ολυμπιακός νικά με 1-0 στο «Γ. Καραϊσκάκης» την αήττητη επί 31 αγώνες ΑΕΚ και μειώνει τη μεταξύ τους διαφορά στους δύο βαθμούς.

1991: Ακολουθώντας το παράδειγμα της Τότεναμ, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ανακοινώνει την είσοδό της στο χρηματιστήριο.

1990: Σοβαρά επεισόδια σημειώνονται στον αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 1-0 για το Κύπελλο Ελλάδος, με συνέπεια να τραυματιστούν 56 άτομα και να γίνουν πολλές συλλήψεις.

1985: Ο Λένι Γουίλκενς γίνεται ο πρώτος προπονητής που φτάνει τους 1.000 αγώνες στο ΝΒΑ, στη νίκη των Σιάτλ Σουπερσόνικς επί των Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς με 89-86.

1979: Με 23 πόντους του Τζένκινς και 22 του Καστρινάκη, ο Ολυμπιακός νικά με 79-77 τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στο Παπαστράτειο, στην πρεμιέρα του Final-6 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

1965: Ο Νίκος Γιούτσος κάνει ντεμπούτο με τον Ολυμπιακό στο εκτός έδρας ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό (1-1).

1963: Οι Σικάγο Καμπς γίνονται η πρώτη ομάδα μπέιζμπολ που προσλαμβάνει αθλητικό διευθυντή, τον Ρόμπερτ Γουίτλο.

1960: Στο πρώτο ντέρμπι που δίνουν η ΑΕΚ κι ο Ολυμπιακός στο πλαίσιο της Α’ Εθνικής, η Ένωση επικρατεί με 1-0 χάρη σε γκολ του Κώστα Νεστορίδη από το πρώτο λεπτό.

1935: Πεθαίνει σε ηλικία 61 ετών ο Τέντι Φλακ, χρυσός ολυμπιονίκης στα 800 και τα 1.500 μ. στους 1ους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News