Σαν Σήμερα - Ρικάρντο Βίγια: Με το «γκολ του αιώνα» στο Γουέμπλεϊ χάρισε κούπα στην Τότεναμ

Την πρώτη φορά που θα δει κάποιος το νικητήριο γκολ της Τότεναμ επί της Μάντσεστερ Σίτι στο 76ο λεπτό του επαναληπτικού τελικού του Κυπέλλου Αγγλίας στις 14 Μαΐου 1981, θα μείνει με την εντύπωση ότι ο Ρικάρντο Βίγια ντρίμπλαρε τη μισή ομάδα προτού στείλει την μπάλα στα δίχτυα.

Στην πραγματικότητα οι ντρίμπλες του Αργεντινού χαφ των «σπιρουνιών» ήταν μόνο δύο. Αυτό, όμως, δεν έχει καμία σημασία. Απεναντίας υπερτονίζει το γεγονός ότι η χάρη με την οποία κινείται ένας ποδοσφαιριστής, μπορεί να κάνει την ενέργειά του να φανεί πιο εντυπωσιακή απ’ ό,τι πραγματικά ήταν. Το έχουμε δει να συμβαίνει και με το γκολ του Άρτσι Γκέμιλ κόντρα στην Ολλανδία το 1978 ή το αντίστοιχο του Ρομπέρτο Μπάτζιο κόντρα στην Τσεχοσλοβακία το 1990.

Έτσι κι ο Βίγια, αφού δέχθηκε πάσα αρκετά έξω απ’ την περιοχή από τον Τόνι Γκάλβιν, πέρασε σαν σταματημένο τον Ρέι Ράνσον για να διεισδύσει στην περιοχή της Σίτι κι ύστερα συνέκλινε προς τον άξονα «χορεύοντας» τον Τόμι Κέιτον, που είχε προσπαθήσει από πιο πριν να τον μαρκάρει. Όταν βρήκε τον χώρο που χρειαζόταν, «εκτέλεσε» με το δεξί τον Τζο Κόριγκαν κι έγραψε το 3-2.

Ο γενειοφόρος μέσος είχε πετύχει και το πρώτο τέρμα της Τότεναμ σε εκείνον τον αγώνα, με ένα κοντινό σουτ ύστερα από ευνοϊκές κόντρες στο 8ο λεπτό. Όμως ο κόσμος θυμάται μόνο το δεύτερο, το οποίο μάλιστα ψηφίστηκε το 2001 από τους Άγγλους φιλάθλους ως το «γκολ του αιώνα» απ’ όσα είχαν σημειωθεί στο Γουέμπλεϊ!

Υπερβολή; Προφανώς. Ποιος απ’ όσους είχαν ψηφίσει, μπορεί να είχε δει όλα τα γκολ που είχαν σημειωθεί στο θρυλικό γήπεδο; Το αποτέλεσμα, πάντως, είναι ενδεικτικό της απήχησης που είχε στους φιλάθλους κάθε οπαδικής απόχρωσης η εμπνευσμένη ενέργεια του Βίγια, πολύ περισσότερο απ’ τη στιγμή που έκρινε το ύψιστο τρόπαιο.

Ο μύθος του συγκεκριμένου γκολ ζει ακόμα στις μέρες μας. Οι οπαδοί της Τότεναμ φωνάζουν συχνά το σύνθημα «There’s only one Ricky Villa» (στον ρυθμό του «Guantanamera») στους αγώνες κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι, παρότι πολλοί από αυτούς δεν είχαν καν γεννηθεί στις 14 Μαΐου 1981. Μ’ αυτό υποδέχονταν και τον ίδιο τον Αργεντινό άσο κάθε φορά που επέστρεφε στην έδρα των «σπιρουνιών» (είτε το «White Heart Lane» παλιότερα είτε το νέο γήπεδο).

Ντρίμπλαρε… τα βόδια και τα άλογα

Ο ίδιος ο Βίγια συμφωνεί ότι το γκολ σ’ εκείνον τον τελικό με τη Σίτι είναι το σημαντικότερο της καριέρας του, όμως σε πρόσφατη (2018) συνέντευξή του στη «Daily Mail» δεν έκρυψε ότι οι συνεχείς αναφορές σ’ αυτό έχουν αρχίσει να τον κουράζουν.

«Θα νομίζει κανείς ότι σε όλη μου την καριέρα έπαιξα μόνο ένα παιχνίδι και πέτυχα μόνο ένα γκολ! Σε όλη μου τη ζωή, κάθε μου συνέντευξη περιστρέφεται γύρω απ’ αυτό», είχε πει ο παλαίμαχος Αργεντινός άσος, ο οποίος έχει εγκατασταθεί τα τελευταία χρόνια στη γενέτειρά του, την αγροτική κωμόπολη Ρόκε Πέρες, όπου συντηρεί μια φάρμα μαζί με την οικογένειά του.

Σε μια παρόμοια φάρμα είχε μεγαλώσει και είχε ανακαλύψει το ταλέντο του στο ποδόσφαιρο. Έπαιρνε την μπάλα του κι έτρεχε μαζί της στο γρασίδι, ντριμπλάροντας… τα βόδια και τα άλογα που έβρισκε μπροστά του, μέχρι που εντάχθηκε σε ανεξάρτητες ομάδες της περιοχής του. Έφτασε στην ηλικία των 17 ετών το 1970 (γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1952) για να ενταχθεί σε οργανωμένο σύλλογο, την Κίλμες, όπου έγινε γρήγορα επαγγελματίας και κέρδισε θέση στην πρώτη ομάδα.

Ύστερα από έναν σύντομο δανεισμό στη Σαν Μαρτίν Τουκουμάν (1973), πήρε μεταγραφή το 1974 για την Ατλέτικο Τουκουμάν, ως παίκτης της οποίας έκανε ντεμπούτο στην Εθνική Αργεντινής έναν χρόνο αργότερα, παρότι δεν αγωνιζόταν στην κορυφαία κατηγορία. Η καθιέρωση στην «αλμπισελέστε», όμως, ήρθε μετά τη μεταγραφή στη Ράσινγκ το 1976.

Ο ομοσπονδιακός προπονητής, Σέζαρ Λουίς Μενότι, τον εμπιστεύθηκε στα πολλά φιλικά προετοιμασίας που έδωσε η Αργεντινή πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο που φιλοξένησε το 1978 και τον επέλεξε στην τελική 22άδα. Φορώντας τη φανέλα με το «22» (μια και οι αριθμοί είχαν απονεμηθεί αλφαβητικά), είχε μικρή συμμετοχή στο τουρνουά που ολοκληρώθηκε με θρίαμβο της ομάδας του, μια και προερχόταν από έναν τραυματισμό που τον είχε αφήσει λίγο πίσω.

Έπαιξε μόνο στα δεύτερα ημίχρονα των αγώνων της ημιτελικής φάσης με τη Βραζιλία (0-0) και την Πολωνία (2-0) όπου μάλιστα μπήκε στη θέση του Οσβάλντο Αρντίλες, με τον οποίο μοιράζονταν το ίδιο δωμάτιο στο ξενοδοχείο. Δεν ήταν και λίγο, όμως, αυτό που είχε πετύχει. Από τα λιβάδια του Ρόκε Πέρες και το ανεξάρτητο τοπικό πρωτάθλημα, κατάφερε μέσα σε οκτώ χρόνια να στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής!

Τον πήραν για να βοηθήσει τον Αρντίλες

Περίεργο ήταν και το κίνητρο της Τότεναμ για να αποκτήσει τον Βίγια, αμέσως μετά το Μουντιάλ του 1978. Ο προπονητής των «σπιρουνιών», Κιθ Μπέρκινσο, είχε πάει στην Αργεντινή για να παρακολουθήσει τη διοργάνωση και είχε εντυπωσιαστεί από τον Αρντίλες, τον οποίο λέγεται ότι έπεισε να πει το «ναι» στην πρότασή του μέσα σε λίγα λεπτά.

Το μόνο που ανησυχούσε τον Μπέρκινσο ήταν πώς θα εγκλιματιζόταν ο χαρισματικός Αργεντινός χαφ στο εντελώς ξένο περιβάλλον του αγγλικού πρωταθλήματος. Σκέφτηκε λοιπόν ότι θα ήταν χρήσιμο για τον Αρντίλες να έχει δίπλα του έναν συμπατριώτη του για παρέα κατά τους δύσκολους πρώτους μήνες της προσαρμογής. Κι όταν τον ρώτησε ποιος θα ήταν κατά τη γνώμη του ο κατάλληλος, εκείνος πρότεινε τον Βίγια, με τον οποίο είχαν αναπτύξει στενή φιλία.

Η Τότεναμ δαπάνησε 750.000 λίρες για να αποκτήσει τους δύο άσους της Εθνικής Αργεντινής, οι οποίοι έγιναν και οι πρώτοι ξένοι που πήραν μεταγραφή σε σύλλογο του αγγλικού πρωταθλήματος. Υπήρχαν παλιότερα κι άλλοι με καταγωγή ακόμα κι από την Νότιο Αμερική, οι οποίοι όμως είτε είχαν γεννηθεί στην Αγγλία είτε είχαν μεγαλώσει εκεί (όπως οι Χιλιανοί Τεντ κι ο Τζορτζ Ρομπλέδο τη δεκαετία του ’50 στη Νιουκάστλ). Έτσι, ο Αρντίλες και ο Βίγια έγιναν σύμβολα της αλλαγής που επιτελούνταν στο αγγλικό πρωτάθλημα και σύντομα τους ακολούθησαν κι άλλοι.

Στην πορεία, βέβαια, ο ρόλος του γενειοφόρου χαφ αποδείχθηκε κάτι περισσότερο από βοηθητικός για τον πιο ονομαστό συμπατριώτη του. Αν και δυσκολεύτηκε κι ο ίδιος να προσαρμοστεί στον τρόπο ζωής του Λονδίνου αφού δεν ήξερε λέξη αγγλικά, κέρδισε θέση στη μεσαία γραμμή των «σπιρουνιών» κι έγινε ο αγαπημένος «Ρίκι» των φιλάθλων. Ο Αρντίλες έπαιζε πιο δεξιά και είχε περισσότερα οργανωτικά καθήκοντα μαζί με το ανερχόμενο αστέρι της ομάδας, τον Γκλεν Χοντλ.

Η αλλαγή στον πρώτο τελικό

Το 1978 η Τότεναμ είχε μόλις επιστρέψει στην κορυφαία κατηγορία ύστερα από τον απροσδόκητο υποβιβασμό της, έναν χρόνο νωρίτερα και βασικός της στόχος ήταν να μην μπλέξει σε περιπέτειες. Οι πρώτες σεζόν με τους δύο Αργεντινούς στη σύνθεσή της ήταν σχετικά επιτυχημένες, μια και η ομάδα κινήθηκε γύρω στη μέση της βαθμολογίας. Το ίδιο συνέβη και το 1980-81.

Η κατάκτηση του Κυπέλλου συνιστούσε έκπληξη, ωστόσο δεν είχε προκαλέσει τόσο μεγάλη εντύπωση απ’ τη στιγμή που μόλις την προηγούμενη σεζόν το τρόπαιο είχε κατακτήσει η Γουέστ Χαμ της Β’ Κατηγορίας. Ο Βίγια είχε σκοράρει στον επαναληπτικό ημιτελικό με τη Γουλβς (3-0) και συμπεριλήφθηκε στο βασικό σχήμα (ως δεξιός χαφ) για τον τελικό κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι, στις 9 Μαΐου 1981 στο Γουέμπλεϊ. Όμως, η απόδοσή του δεν ήταν καλή και ο Μπέρκινσο τον αντικατέστησε στο 68ο λεπτό με τον Γκάρι Μπρουκ.

Ο Αργεντινός άσος ήταν τόσο απογοητευμένος που έφυγε κατ’ ευθείαν για τα αποδυτήρια με σκυμμένο το κεφάλι, διασχίζοντας ογδόντα μέτρα στον χωμάτινο στίβο του Γουέμπλεϊ. Η Τότεναμ ήταν μπροστά στο σκορ με 1-0 με γκολ του Τομ Χάτσινσον από το 30′, όμως στο 79′ ο ίδιος παίκτης σημείωσε αυτογκόλ και το ματς έληξε 1-1, σκορ που δεν άλλαξε ούτε στην ημίωρη παράταση. Έτσι, οι δύο ομάδες οδηγήθηκαν στον επαναληπτικό της 14ης Μαΐου.

Πολλοί θεώρησαν ότι ο Βίγια έπρεπε να μη συμπεριληφθεί στην αποστολή ύστερα από την αντίδρασή του τη στιγμή της αντικατάστασής του. Υπέρ αυτής της άποψης ήταν και ο αρχηγός της Τότεναμ, Στιβ Πέριμαν, τον οποίο συμβουλεύτηκε ο Μπέρκινσο προτού πάρει την απόφασή του. Ο μάνατζερ των «σπιρουνιών», όμως, γνώριζε πόσο ασταθής σε απόδοση ήταν από τη φύση του ο Αργεντινός χαφ και είχε καταλάβει ότι δεν είχε θυμώσει με την απόφασή του να τον αλλάξει, αλλά με τον εαυτό του για την κακή απόδοσή του. Έτσι, τον επέλεξε στην εντεκάδα και δεν το μετάνιωσε, αφού τον είδε να γράφει Ιστορία.

«Πάντοτε πίστευα ότι θα είχα μία δεύτερη ευκαιρία, όμως ευχαρίστησα προσωπικά τον Κιθ για την εμπιστοσύνη του εκείνη τη μέρα», έχει πει ο Βίγια, ο οποίος δεν κράτησε κακία στον Πέριμαν μια κατάλαβε τον τρόπο με τον οποίο είχε σκεφτεί. Όπως και να ‘χει, ο Μπέρκινσο δεν άκουσε τον αρχηγό του αφού πόνταρε στον εγωισμό του γενειοφόρου άσου. Ο οποίος έπαιξε πράγματι με στόχο να δείξει την πραγματική αξία του στον επαναληπτικό κι έγινε ο πρωταγωνιστής του πρώτου τίτλου που κατέκτησε η Τότεναμ ύστερα από το πρωτάθλημα του 1972-73.

Για τον Βίγια το νικητήριο γκολ κόντρα στη Σίτι ήταν η ανταπόδοση της εμπιστοσύνης που του είχε δείξει η Τότεναμ το 1978. Το θεωρεί, μάλιστα, τουλάχιστον ισάξιο με την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στην οποία άλλωστε είχε μικρή συμβολή. «Ο σύλλογος ξόδεψε πολλά λεφτά για να αποκτήσει δύο παγκόσμιους πρωταθλητές με την προσδοκία να κατακτήσει κάποιο τρόπαιο. Χάρηκα που μπόρεσα να ανταποδώσω κάτι, έστω κι αν δεν ήταν χρήματα».

Η ρήξη λόγω Φώκλαντ

Ο πόλεμος που ξέσπασε τον Απρίλιο του 1982 ανάμεσα στην Αγγλία και την Αργεντινή για τα Νησιά Φώκλαντ, επηρέασε τη σχέση των Βίγια και Αρντίλες με την Τότεναμ, που μέχρι τότε ήταν άριστη. Σε πιο δύσκολη θέση βρέθηκε ο Βίγια, ο οποίος έμεινε μόνος στο Λονδίνο μια και ο Αρντίλες έφυγε για την πατρίδα προκειμένου να συμμετάσχει σε ένα φιλικό της εθνικής ομάδας με τη Σοβιετική Ένωση και, λόγω του πολέμου, δεν μπόρεσε να επιστρέψει. Σε κάθε ματς δεχόταν τις έντονες αποδοκιμασίες των αντιπάλων οπαδών και η ψυχολογία του ήταν κάκιστη.

Η Τότεναμ έφτασε ξανά στον τελικό του Κυπέλλου με αντίπαλο την ΚΠΡ, όμως ο Αργεντινός χαφ δεν αγωνίστηκε κατόπιν συνεννόησης με τους διοικούντες και τον Μπέρκινσο, μια και το κλίμα ήταν ήδη τεταμένο και η περίσταση ειδική. Τα «σπιρούνια» χρειάστηκαν ξανά τον επαναληπτικό για να κατακτήσουν το τρόπαιο με πρωταγωνιστή τον Χοντλ, ο πόλεμος όμως σήμανε την έναρξη της αντίστροφης μέτρησης για την καριέρα του Βίγια στο Νησί.

Αποχώρησε τελικά το καλοκαίρι του 1983 κρατώντας τις ευχάριστες αναμνήσεις από τη συμπεριφορά των διοικούντων, του προπονητή και των φιλάθλων της Τότεναμ. Ύστερα από ένα σύντομο από τις ΗΠΑ (Φορτ Λοτερντέιλ Στράικερς), εντάχθηκε το 1984 στην κολομβιανή Ντεπορτίβο Κάλι και το 1986 επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου αγωνίστηκε για άλλα τρία χρόνια στην Ντεφένσα Ι Χουστίσια.

Στον ίδιο σύλλογο εργάστηκε περιστασιακά και ως προπονητής σε δύο διαφορετικές περιόδους (1998-99 και 2012), όμως δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με το αντικείμενο. Εγκαταστάθηκε στο Ρόκε Πέρες με τη σύζυγό του και τα τέσσερα παιδιά τους (οι δύο μεγάλες κόρες του είναι γεννημένες στο Λονδίνο) και παράλληλα με τις αγροτικές εργασίες στη φάρμα του, ασχολήθηκε για αρκετά χρόνια με την τοπική αυτοδιοίκηση.

Το 2005 εργάστηκε ως τεχνικός σύμβουλος στην Ταγέρες Κόρδοβα, όμως το σωματείο με το οποίο παραμένει έως και σήμερα συνδεδεμένος στη συνείδηση των φιλάθλων όλου του κόσμου παραμένει η Τότεναμ, η οποία το 2008 τον εισήγαγε και στο Hall of Fame της (μαζί φυσικά με τον Αρντίλες). «Είναι σαν το δεύτερο σπίτι μου, είναι η ομάδα της καρδιάς μου», έχει πει.

Πηγές: tottenhamhotspur.com («The Big Interview – Ricky Villa»), dailymail.com («Ricky Villa reveals all on his iconic FA Cup final winner for Tottenham: ‘I’d dribble round this farm as a kid on my own… that’s how I scored that goal!’», thetequilafiles.com («Latino Life: Interview with Ricky Villa»), en.wikipedia.org («1980-81 FA Cup», «Ricardo Villa»), transfermarkt.com («Ricardo Villa»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 14 Μαΐου

2023: Πεθαίνει σε ηλικία 68 ετών ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΣ Γιάννινα, Γιώργος Χριστοβασίλης.

2011: Με γκολ του Γιάγια Τουρέ στο 74′ η Μάντσεστερ Σίτι νικά 1-0 τη Στόουκ Σίτι στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας και κατακτά το βαρύτιμο τρόπαιο για πρώτη φορά μετά το 1969.

2006: Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος επανεκλέγεται πρόεδρος της FIBA Europe, μετά από μία επιτυχημένη τετραετία, στο διάστημα της οποίας κατάφερε να δημιουργήσει μία οικονομική σταθερότητα στην ομοσπονδία.

2000: Η Λάτσιο κατακτά το πρωτάθλημα της Serie A για δεύτερη φορά στην ιστορία της και πρώτη μετά το 1974. Η τελευταία αγωνιστική είναι συγκλονιστική, μια και η πρωτοπόρος Γιουβέντους γνωρίζει την ήττα με 1-0 από την Περούτζια στο πλημμυρισμένο απ’ τη βροχή «Ρενάτο Κούρι», την ίδια ώρα που οι «λατσιάλι» νικούν 3-0 τη Ρετζίνα και την προσπερνούν με έναν βαθμό διαφορά. Προπονητής της Λάτσιο είναι ο Σβεν Γκόραν Έρικσον και βασικά στελέχη οι Μαρσέλο Σάλας, Σιμόνε Ιντζάγκι, Ματίας Αλμέιδα, Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, Ρομπέρτο Μαντσίνι, Αλέν Μπόκσιτς, Σίνισα Μιχάιλοβιτς, Πάβελ Νέντβεντ κ.ά.

1997: Με γκολ που πετυχαίνει με πέναλτι στο 38′ ο 20χρονος Βραζιλιάνος επιθετικός Ρονάλντο, η Μπαρτσελόνα νικά 1-0 την Παρί Σεν Ζερμέν στο Ρότερνταμ και κατακτά το Κύπελλο Κυπελλούχων.

1995: Η Μπλάκμπερν του Κένι Νταλγκλίς κατακτά το πρωτάθλημα Αγγλίας για πρώτη φορά μετά το 1914. Αν και στον τελευταίο αγώνα ηττάται με 2-1 από τη Λίβερπουλ στο «Άνφιλντ», την ίδια ώρα η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μένει στο 1-1 με τη Γουέστ Χαμ και απλώς μειώνει τη μεταξύ τους διαφορά στον έναν βαθμό (89 έναντι 88). Στις τάξεις της Μπλάκμπερν ανήκουν ο κορυφαίος Άγγλος κυνηγός της εποχής, Άλαν Σίρερ και άλλοι σπουδαίοι άσοι (Κρις Σάτον, Γκρέαμ ΛεΣο, Τιμ Φλάουερς, Στιούαρτ Ρίπλεϊ, Χένινγκ Μπεργκ, Κόλιν Χέντρι κ.ά.).

1994: Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ συντρίβει με 4-0 την Τσέλσι στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας (61′ πέν., 67′ πέν. Καντονά, 69′ Χιουζ, 90′+3 ΜακΚλερ).

1988: Η Γουίμπλεντον κάνει τη μεγάλη έκπληξη καθώς κατακτά το Κύπελλο Αγγλίας νικώντας στον τελικό με 1-0 τη Λίβερπουλ. Το «χρυσό» γκολ πετυχαίνει με κεφαλιά στο 37′ ο Λόρι Σάντσες, ήρωας του αγώνα όμως αναδεικνύεται ο τερματοφύλακας, Ντέιβιντ Μπέσαντ, ο οποίος στο 60′ αποκρούει πέναλτι του Τζον Όλντριτζ.

1980: Για πρώτη φορά στα χρονικά ένας τελικός ευρωπαϊκής διοργάνωσης, αυτός του Κυπέλλου Κυπελλούχων, οδηγείται στη διαδικασία των πέναλτι. Η Βαλένθια επικρατεί με 5-4 της Άρσεναλ στο «Χέιζελ» των Βρυξελλών και κατακτά τον πρώτο της ευρωπαϊκό τίτλο μετά τα Κύπελλα Εκθέσεων του 1962 και του 1963.

1978: Η ΑΕΚ γιορτάζει την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής νικώντας με 2-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια τον βασικό αντίπαλό της για τον τίτλο, τον ΠΑΟΚ. Τα γκολ πετυχαίνουν ο Ντούσαν Μπάγεβιτς (17′) και ο Θωμάς Μαύρος (88′).

1978: Πεθαίνει σε ηλικία 76 ετών ο Μπιλ Πάουελ Λίαρ, εφευρέτης του Lear Jet και ιδρυτής της Lear Jet Corporation.

1977: Με το εντός έδρας 0-0 κόντρα στη Γουέστ Χαμ, η Λίβερπουλ εξασφαλίζει το πρωτάθλημα Αγγλίας και γίνεται η πρώτη ομάδα που το κατακτά για δέκατη φορά. Προπονητής των «κόκκινων» είναι ο Μπομπ Πέισλι και βασικά στελέχη οι Κέβιν Κίγκαν, Κένι Νταλγκλίς, Τέρι ΜακΝτέρμοτ, Ρέι Κλέμενς, Ρέι Κένεντι, Έμλιν Χιουζ κ.ά.

1975: Η Ντινάμο Κιέβου γίνεται η πρώτη ομάδα από τη Σοβιετική Ένωση που κατακτά ευρωπαϊκό τρόπαιο, το Κύπελλο Κυπελλούχων, χάρη στη νίκη της με 3-0 επί της Φερεντσβάρος στον τελικό που διεξάγεται στη Βασιλεία.

1970: Ο διεθνής επιθετικός, Γιώργος Σιδέρης, υπογράφει στη βελγική Αντβέρπ, η οποία καταβάλλει 1,5 εκατομμύριο δραχμές στον Ολυμπιακό για να τον αποκτήσει με ελεύθερη μεταγραφή. Ο μηνιαίος μισθός του Έλληνα άσου θα είναι 30.000 δραχμές.

1959: Πεθαίνει ο Νικόλαος Αθανασιάδης, ένας από τους ανθρώπους που είχαν ιδρύσει τον Εθνικό ΓΣ το 1893.

1957: Η Εθνική Ελλάδος βόλεϊ δίνει τον πρώτο της μεταπολεμικό αγώνα εναντίον της Ρουμανίας στο γήπεδο του Πανελληνίου και ηττάται με 3-0. Με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα αγωνίζεται και ο Κάρολος Παπούλιας, αθλητής του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου στο μήκος και στο βόλεϊ και μετέπειτα Υπουργός Εξωτερικών και Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

1953: Η Αργεντινή νικά με 3-1 την Αγγλία σε φιλικό αγώνα στο «Μονουμεντάλ» του Μπουένος Άιρες. Ένα από τα δύο γκολ του Ερνέστο Γκρίγιο χαρακτηρίζεται «ακατόρθωτο» και δίνει την αφορμή στην αργεντίνικη ομοσπονδία να γιορτάζει την «Ημέρα του Ποδοσφαιριστή» κάθε 14η Μαΐου μέχρι το 2020.

1933: Με δύο γκολ του Λεωνίδα Ανδριανόπουλου και ένα του Θεολόγου Συμεωνίδη, ο Ολυμπιακός νικά 3-2 τον Άρη στη Θεσσαλονίκη στην πρεμιέρα της τελικής φάσης του Πανελληνίου Πρωταθλήματος.

1927: Το ραδιόφωνο του BBC μεταδίδει τον πρώτο του αγώνα κρίκετ: Έσεξ εναντίον Νέας Ζηλανδίας από το Λέιτον.

1754: Είκοσι δύο ευγενείς και άρχοντες του Βασιλείου του Φάιφ της Σκωτίας αποφασίζουν να δραστηριοποιηθούν στο παιχνίδι του γκολφ και διαγωνίζονται στις πλαγιές του Σεντ Άντριους, με έπαθλο ένα ασημένιο μπαστούνι.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News