Σαν Σήμερα - Άλαν Σίμονσεν: Το «αντίο» στην Γκλάντμπαχ με γκολ που χάρισε ευρωπαϊκή κούπα

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που σταμάτησε το ποδόσφαιρο ο Άλαν Σίμονσεν, όμως υπάρχουν τουλάχιστον δύο σημαντικοί λόγοι για να τον γνωρίζουν ακόμα και φίλαθλοι που δεν είχαν γεννηθεί την εποχή που μεσουρανούσε.

Ο πρώτος, επειδή είναι ο μοναδικός Δανός που κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα, το 1977. Ούτε ο Μίκαελ Λάουντρουπ ούτε ο Πρέμπεν Έλκιερ ούτε κανένας άλλος πλησίασε ποτέ σ’ αυτό το ξεχωριστό κατόρθωμα. Κι ο δεύτερος, επειδή είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που κατάφερε να σκοράρει στους τελικούς και των τριών παλιών διασυλλογικών διοργανώσεων της ΟΥΕΦΑ!

Κανείς δεν έχει αμφισβητήσει το δίκαιο του πρώτου επιτεύγματος, παρότι αποτέλεσε προϊόν ψηφοφορίας που κρίθηκε στο όριο. Ο Σίμονσεν συγκέντρωσε 74 ψήφους έναντι 71 του Κέβιν Κίγκαν και 70 του Μισέλ Πλατινί, αλλά ήταν πράγματι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην Ευρώπη εκείνη τη χρονιά. Το παράδοξο, όμως, είναι ότι κάποιοι βάζουν αστερίσκο στο δεύτερο κατόρθωμα παρότι είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. Για τον απλούστατο λόγο ότι το πέναλτι με το οποίο σκόραρε για την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ δεν έπρεπε να είχε καταλογιστεί.

Το ημερολόγιο έγραφε 23 Μαΐου 1979 όταν η σπουδαία ομάδα του Ούντο Λάτεκ υποδέχθηκε τον Ερυθρό Αστέρα στον δεύτερο τελικό στο Ραϊνστάντιον του Ντίσελντορφ. Μόλις στο 17ο λεπτό ο Σίμονσεν έγινε κάτοχος της μπάλας στη αντίπαλη περιοχή και στην προσπάθειά του να αποφύγει το μαρκάρισμα του Ιβάν Γιούρισιτς, εκβίασε την επαφή με το γόνατό του κι έπεσε στο έδαφος.

Ο Ιταλός διαιτητής Αλμπέρτο Μικελότι καθόταν κοντά κι έδειξε αμέσως το σημείο πέναλτι, παρά τις διαμαρτυρίες των Γιουγκοσλάβων για θέατρο του Δανού επιθετικού. Η απόφαση, όμως, δεν άλλαξε και την εκτέλεση ανέλαβε ο ίδιος ο Σίμονσεν, ο οποίος ξεγέλασε τον τερματοφύλακα Αλεκσάνταρ Στογιάνοβιτς κι έγραψε το 1-0. Σκορ που αποδείχθηκε αρκετό για να χαρίσει την κούπα στην Γκλάντμπαχ, η οποία είχε αποσπάσει 1-1 στο πρώτο ματς στο Βελιγράδι.

Ο προπονητής του Ερυθρού Αστέρα, Μπράνκο Στάνκοβιτς (γνωστός από τις θητείες του στην ΑΕΚ, τον Άρη και τον ΠΑΟΚ) δεν δίστασε να μιλήσει ευθέως για κλοπή. Ο Λάτεκ καλύφθηκε πίσω από την κλασική δικαιολογία «από τη θέση που βρισκόμουν δεν είδα καλά τη φάση», όμως η ουσία δεν άλλαξε. Η Γκλάντμπαχ νίκησε 1-0 (αφού ένα καλό σουτ του Σλάβολιουμπ Μούσλιν στο δεύτερο ημίχρονο τράνταξε το δοκάρι) και ο αρχηγός της, Μπέρτι Φογκτς, έκλεισε την πλούσια καριέρα του με ένα ακόμα βαρύτιμο τρόπαιο. Κι ο Σίμονσεν, όμως, την αποχαιρέτισε με ιδανικό τρόπο, προτού αρχίσει να γράφει νέο κεφάλαιο με τη μεταγραφή του στην Μπαρτσελόνα.

Στα επτά χρόνια που φόρεσε τη φανέλα των «πουλαριών», ο Δανός εξτρέμ πρωταγωνίστησε στην κατάκτηση ενός ακόμα Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (1975), τριών πρωταθλημάτων Δυτικής Γερμανίας (1975, 1976, 1977), ενός Κυπέλλου (1973), ενός Σούπερ Καπ (1977), αλλά και στην πορεία μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1977. Σημείωσε, μάλιστα, το μοναδικό της γκολ στην ήττα με 3-1 από τη Λίβερπουλ, βάζοντας τις βάσεις για το ρεκόρ που ολοκλήρωσε το 1982, όταν σκόραρε και σε τελικό Κυπέλλου Κυπελλούχων (στο 2-1 της Μπαρτσελόνα επί της Σταντάρ Λιέγης).

Θα σταθούμε λίγο παραπάνω στον διπλό τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ του 1979, διότι θα ήταν παράλειψη να μην επισημάνουμε τις υπόλοιπες «ελληνικές» παρουσίες, πέρα από εκείνη του Στάνκοβιτς. Ο Γιούρισιτς, ο οποίος βρέθηκε χρεωμένος με το πέναλτι (και είχε σημειώσει και το αυτογκόλ με το οποίο ισοφάρισε η Γκλάντμπαχ στο Βελιγράδι), ήταν ένας πολύ καλός σέντερ μπακ που στέφθηκε πρωταθλητής με τον ΠΑΟΚ τη σεζόν 1984-85.

Την ίδια πάνω-κάτω εποχή αγωνίστηκε με επιτυχία στο Αιγάλεω ο θηριώδης τερματοφύλακας Στογιάνοβιτς, ενώ ο Μίλος Σέστιτς που πέρασε στο ματς ως αλλαγή, φόρεσε λίγο καιρό αργότερα τη φανέλα του Ολυμπιακού. Άλλοι δύο συμμετέχοντες πέρασαν από τη χώρα μας ως προπονητές. Ο αρχηγός του Αστέρα, Βλάντιμιρ Πέτροβιτς, εργάστηκε στον Ατρόμητο στη Γ’ Εθνική (1999-2000), ενώ ο παρτενέρ του Σίμονσεν στην επίθεση της Γκλάντμπαχ, Έβαλντ Λίνεν, πέρασε πολύ αργότερα από τους πάγκους του Πανιωνίου, του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ.

Τον έφαγε ο… Μαραντόνα

Για να καλυφθεί με λεπτομέρειες η καριέρα του Σίμονσεν στο ποδόσφαιρο θα χρειαζόταν βιβλίο, σαν αυτά που έχουν κυκλοφορήσει στην πατρίδα του. Από το 1971, όταν έκανε ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα της Βέιλε (του συλλόγου της πόλης όπου γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1952) η πορεία του ήταν συνυφασμένη με την επιτυχία.

Αγωνιζόμενος ως δεξιός εξτρέμ ή περιφερειακός κυνηγός, κατέκτησε με τη Βέιλε δύο εγχώρια πρωταθλήματα (1971, 1972) κι ένα Κύπελλο (1972), ενώ αίσθηση προκάλεσε και με τις εμφανίσεις του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, όπου με τρία γκολ (δύο απ’ τα οποία στη νίκη με 3-2 επί της Βραζιλίας) οδήγησε τη Δανία στα προημιτελικά.

Στην Γκλάντμπαχ αντιμετώπισε αρχικά προβλήματα προσαρμογής, μια και ήταν ακόμα πιτσιρικάς. Από το 1974, όμως, καθιερώθηκε στο βασικό της σχήμα από τον Λάτεκ και έπαιξε κομβικό ρόλο στις επιτυχίες που την καθιέρωσαν ως μία από τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη. Ειδικά το 1977 ήταν ασυναγώνιστος και παρά το γεγονός ότι η Γκλάντμπαχ έχασε το Κύπελλο Πρωταθλητριών από τη Λίβερπουλ, θεωρήθηκε άξιος νικητής της Χρυσής Μπάλας.

Όταν έκλεισε ο κύκλος του και μεταπήδησε στην Μπαρτσελόνα, το 1979, συνέχισε να πρωταγωνιστεί παρότι η ομάδα δεν διένυε την καλύτερη περίοδο της ιστορίας της. Τα πράγματα πήγαν καλύτερα από την επόμενη χρονιά με τις προσθήκες του χαρισματικού Δυτικογερμανού μέσου Μπερντ Σούστερ και του σέντερ φορ Κίνι, που έφεραν το Copa del Rey το 1981. Kαι η κορύφωση ήρθε με το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1982, όταν προπονητής είχε αναλάβει ο Λάτεκ στη θέση του βετεράνου, Ελένιο Ερέρα.

Ο Σίμονσεν δεν περίμενε ότι η καριέρα του στη Βαρκελώνη θα τελείωνε ύστερα από εκείνη την επιτυχία. Η διοίκηση της Μπάρτσα, όμως, αποφάσισε να τον «θυσιάσει» για χάρη του μεγάλου αστεριού της Μπόκα Τζούνιορς και της Εθνικής Αργεντινής, του Ντιέγκο Μαραντόνα. Ο Δανός επιθετικός μπορούσε να παραμείνει στο ρόστερ ως τρίτος ξένος (γνωρίζοντας ότι δικαίωμα συμμετοχής σε κάθε αγώνα είχαν μόνο οι δύο), θεώρησε όμως προσβλητική την αντιμετώπισή του από τους Καταλανούς και ζήτησε να αποχωρήσει.

Αν και είχε προτάσεις από τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Τότεναμ, προτίμησε να μεταγραφεί στην άσημη Τσάρλτον, ώστε να κάνει ένα διάλειμμα από την πίεση του πρωταθλητισμού. Αυτό, όμως, θα αποδεικνυόταν και το τέλος της καριέρας του στο υψηλό επίπεδο.

Ατύχησε με τη Δανία στις μεγάλες διοργανώσεις

Εκεί που στάθηκε άτυχος ο Σίμονσεν ήταν με την Εθνική Δανίας. Τα χρόνια κατά τα οποία μεσουρανούσε στο διεθνές στερέωμα, δεν είχε τόσους πολλούς σπουδαίους συμπαίκτες (πέρα απ’ τον αμυντικό Μόρτεν Όλσεν) και δεν μπορούσε να την οδηγήσει μόνος του στις τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων. Όταν η ομάδα δυνάμωσε, με το ξεπέταγμα του Φρανκ Άρνεσεν και του Σέρεν Λέρμπι, σκόνταψε σε απρόσμενα εμπόδια όπως αυτό… της Ελλάδας.

Η νίκη της Εθνικής μας στην Κοπεγχάγη τον Οκτώβριο του 1980 αποδείχθηκε μοιραία για την προσπάθεια των Δανών να προκριθούν στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982. Κι η απόκρουση του Νίκου Σαργκάνη σ’ ένα βολέ του Σίμονσεν απ’ το σημείο του πέναλτι, ήταν η πιο εντυπωσιακή από τις πολλές που πραγματοποίησε εκείνο το βράδυ ο αείμνηστος Έλληνας τερματοφύλακας, για να κρατήσει το 0-1 που είχε διαμορφώσει ο Ντίνος Κούης.

Ο έμπειρος επιθετικός πρωταγωνίστησε στην πορεία την Δανίας για την πρόκριση στα τελικά του Euro ’84 σημειώνοντας τέσσερα γκολ, ένα απ’ τα οποία στην καθοριστική νίκη με 2-0 επί της Ελλάδας στο Καυτανζόγλειο τον Νοέμβριο του 1983. Ωστόσο, τραυματίστηκε αρκετά σοβαρά λίγο πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο του πρώτου αγώνα της τελικής φάσης κόντρα στη Γαλλία (0-1) και παρακολούθησε από την εξέδρα τον Έλκιερ, τον Λέρμπι, τον Όλσεν και τον νεαρό Μίκαελ Λάουντρουπ να οδηγούν την ομάδα του μέχρι τα ημιτελικά.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού το 1986 ήταν πια αρκετά μεγάλος για να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο. Από το 1983 είχε επιστρέψει στη Βέιλε και ο Δυτικογερμανός ομοσπονδιακός προπονητής Ζεπ Πιόντεκ τον συμπεριέλαβε τιμής ένεκεν στην 22άδα. Του έδωσε, πάντως, τη χαρά της συμμετοχής, αφού τον χρησιμοποίησε ως αλλαγή (στη θέση του Γέσπερ Όλσεν) στον τελευταίο αγώνα του ομίλου, τη νίκη με 2-0 επί της Δυτικής Γερμανίας.

Ο Σίμονσεν κρέμασε τα παπούτσια του το 1989 και ανέλαβε ως προπονητής της Βέιλε το 1991. Χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, αφού στο τέλος της πρώτης σεζόν του η ομάδα υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία. Το 1994 ανέλαβε την αναπτυσσόμενη εθνική ομάδα των Νήσων Φερόε και διατήρησε το πόστο μέχρι το 2001, οπότε και μεταπήδησε στο αντίστοιχο πόστο στο Λουξεμβούργο. Η τελευταία του ενασχόληση με το ποδόσφαιρο ήταν τη διετία 2011-13 ως γενικός διευθυντής (και για λίγο ως προπονητής) της Φρεντερίτσια, ενός συλλόγου της κορυφαίας κατηγορίας της Δανίας.

Τα στερνά τιμούν συνήθως τα πρώτα, αλλά κανείς απ’ όσους είχαν δει τον Σίμονσεν στο χορτάρι δεν άλλαξαν τη θετική γνώμη τους για το πρόσωπό του. Είναι χαρακτηριστικό ότι και σε πρόσφατες ψηφοφορίες για τον κορυφαίο Δανό ποδοσφαιριστή όλων των εποχών έχει καταλάβει την τρίτη θέση πίσω μόνο από τον Μίκαελ Λάουντρουπ και τον Πίτερ Σμάιχελ και συνήθως πάνω από τον σύγχρονο σταρ του ποδοσφαίρου της χώρας, τον Κρίστιαν Έρικσεν.

Πηγές: en.wikipedia.org («Allan Simonsen», «1979 UEFA Cup Final»), Αρχείο εφημερίδας «Αθλητική Ηχώ» (φύλλο της 25ης Μαΐου 1979 – ψηφιοποίηση gazzetta.gr), transfermarkt.com («Allan Simonsen»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 23 Μαΐου

2021: Ο Κριστιάν Γκολομέεβ κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στα 50 μέτρα ελεύθερο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος υγρού στίβου της Βουδαπέστης, με χρόνο 21.73.

2015: Ο Ολυμπιακός πανηγυρίζει το 17ο νταμπλ της ιστορίας του, αφού κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας χάρη στη νίκη του επί της Ξάνθης με 3-1, στον τελικό του ΟΑΚΑ.

2014: Πεθαίνει σε ηλικία 49 ετών από επιπλοκές χειρουργικής επέμβασης ανοιχτής καρδιάς ο παλαίμαχος ολυμπιονίκης της πάλης και μετέπειτα παράγοντας της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Παναγιώτης Ποικιλίδης.

2007: Στον τελικό του Champions League που διεξάγεται στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, η Μίλαν νικά 2-1 τη Λίβερπουλ (45′, 82′ Ιντσάγκι/89′ Κάουτ) και επαναλαμβάνει την επιτυχία του 1994, στο ίδιο γήπεδο.

2006: Πεθαίνει σε ηλικία 85 ετών ο καταξιωμένος Πολωνός προπονητής, Κάζιμιρ Γκόρσκι, ο οποίος είχε οδηγήσει την Εθνική Πολωνίας στην τρίτη θέση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974. Αργότερα πέρασε και απ’ την Ελλάδα, όπου κατέκτησε τίτλους με τον Παναθηναϊκό (νταμπλ το 1977) και τον Ολυμπιακό (πρωταθλητής το 1980, το 1981 και το 1983), ενώ παρουσίασε σπουδαίο έργο και στην Καστοριά και τον Εθνικό.

2001: Η Μπάγερν Μονάχου κατακτά το Champions League νικώντας με 5-4 στα πέναλτι τη Βαλένθια στον τελικό του Σαν Σίρο. Πρωταγωνιστής της ψυχοφθόρας διαδικασίας είναι ο τερματοφύλακας Όλιβερ Καν με τρεις αποκρούσεις.

1999: Ο Πανηλειακός κατεβαίνει στον εκτός έδρας αγώνα με τον Άρη έχοντας στο τέρμα τον επιθετικό, Γιώργο Παπανδρέου, μια και λόγω τραυματισμών ή τιμωριών κανένας από τους τρεις γκολκίπερ του δεν ήταν διαθέσιμος. Θα παλέψει το ματς, αλλά θα ηττηθεί με 3-1.

1993: Η Εθνική Ελλάδας εξασφαλίζει και μαθηματικά την πρόκριση στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου των ΗΠΑ, χάρη στο 1-1 που αποσπά από τη Ρωσία στο Λουζνίκι. Ο Τάσος Μητρόπουλος ανοίγει το σκορ στο 45′ και οι Ρώσοι ισοφαρίζουν με πέναλτι του Ίγκορ Ντομπροβόλσκι στο 70′.

1992: Πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία μόλις 44 ετών ο Κώστας Δαβουρλής. Ήταν ο ηγέτης της κορυφαίας «φουρνιάς» της Παναχαϊκής, η οποία έγινε η πρώτη επαρχιακή ομάδα που κέρδισε τη συμμετοχή στην Ευρώπη το 1973, ενώ πέρασε και από τον Ολυμπιακό με τον οποίο στέφθηκε πρωταθλητής και κυπελλούχος το 1975.

1990: Η Μίλαν υπερασπίζεται τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης νικώντας στον τελικό της Βιέννης την Μπενφίκα με 1-0. Το γκολ πετυχαίνει ο Φρανκ Ράικαρντ στο 68′.

1984: Με πρωταγωνιστή τον τερματοφύλακα Τόνι Παρκς, η Τότεναμ νικά με 4-3 στα πέναλτι την Άντερλεχτ και κατακτά το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

1976: Ο ΠΑΟΚ στέφεται και τυπικά πρωταθλητής Ελλάδας στο ποδόσφαιρο για πρώτη φορά στην ιστορία του. Στον τελευταίο αγώνα της σεζόν νικά τον Εθνικό με 4-0 στο «Γ. Καραϊσκάκης», είχε όμως εξασφαλίσει μαθηματικά τον τίτλο δύο εβδομάδες νωρίτερα, νικώντας εκτός έδρας τον Ηρακλή (3-1). Προπονητής του «Δικεφάλου» είναι ο Ούγγρος, Γκιούλα Λόραντ, και βασικά στελέχη οι Κούδας, Σαράφης, Αποστολίδης, Γούναρης, Ιωσηφίδης, Παρίδης, Τερζανίδης, Ασλανίδης κ.ά.

1973: Η Λίβερπουλ κατακτά τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο της ιστορίας της, το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, παρά την ήττα με 2-0 από την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ στον δεύτερο τελικό (είχε νικήσει με 3-0 στον πρώτο στο Άνφιλντ). Προπονητής της είναι ο Μπιλ Σάνκλι, στην προτελευταία του σεζόν στον πάγκο της και βασικά στελέχη οι Κέβιν Κίγκαν, Έμλιν Χιουζ, Ρέι Κλέμενς, Τζον Τόσακ κ. ά.

1971: Ο Εθνικός νικά με 3-0 τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη (57′, 79′ Χατζηιωάννογλου, 66′ Σταματόπουλος) και τον θέτει ουσιαστικά νοκ άουτ από τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος, αφού τον αφήνει πέντε βαθμούς πίσω από την πρωτοπόρο ΑΕΚ.

1965: Η Εθνική Ελλάδας γνωρίζει την ήττα με 3-1 από τη Σοβιετική Ένωση στο στάδιο «Λένιν» της Μόσχας και βλέπει τις ελπίδες της για πρόκριση στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου να «ψαλιδίζονται». Ο Μίμης Παπαϊωάννου ισοφαρίζει στο 60′ το γκολ του Μπόρις Καζάκοφ από το 14′, όμως ο Βαλεντίν Ιβάνοφ χαρίζει τη νίκη στους Σοβιετικούς με δύο γκολ στο 71′ και το 83′.

1954: Ο Ολυμπιακός κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας νικώντας στον τελικό τη Δόξα Δράμας με 2-0. Τα γκολ πετυχαίνουν οι Μπάμπης Δρόσος (31′) και Γιώργος Δαρίβας (38′).

1954: Η Ουγγαρία συντρίβει με 7-1 την Αγγλία σε φιλικό αγώνα στη Βουδαπέστη, ο οποίος έχει χαρακτήρα ρεβάνς για το αντίστοιχο παιχνίδι στο «Γουέμπλεϊ» (το οποίο οι Μαγυάροι είχαν κερδίσει με 6-3). Τα γκολ των νικητών πετυχαίνουν οι Μίχαϊ Λάντος (10′), Φέρεντς Πούσκας (17′, 71′), Σάντορ Κότσις (19′, 57′), Ναντόρ Χιντεγκούτι (59′) και Γιόζεφ Τοτ (63′). Σκόρερ των Άγγλων είναι ο Άιβαν Μπρόουντις (69′).

1946: Επιστρέφει στην Αθήνα έναν μήνα μετά τη νίκη του στον Μαραθώνιο της Βοστώνης ο Στέλιος Κυριακίδης και γίνεται δεκτός από χιλιάδες Έλληνες που έχουν βγει στους δρόμους για να τον αποθεώσουν.

1937: Ο Παναθηναϊκός δεν κατεβαίνει να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό στον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος κι έτσι οι «ερυθρόλευκοι» παίρνουν τη νίκη στα χαρτιά και ανακηρύσσονται και τυπικά πρωταθλητές (τίτλο που είχαν εξασφαλίσει μαθηματικά αρκετές εβδομάδες νωρίτερα).

1893: Ιδρύεται ο Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος από δώδεκα μέλη του Πανελληνίου ΓΣ που διαφωνούν με την πολιτική του προέδρου, Ιωάννη Φωκιανού.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News