Σαν Σήμερα - Χουάν Κάρλος Ζαμπάλα: Η ζωή του νεότερου χρυσού ολυμπιονίκη του Μαραθωνίου ήταν ένα... μυστήριο

Μόνο ένα πράγμα είναι βέβαιο για τον Χουάν Κάρλος Ζαμπάλα, τον Αργεντινό νικητή του Μαραθωνίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες στις 7 Αυγούστου 1932.

Για την ακρίβεια, δύο. Το ένα είναι ότι ήταν ο πρώτος αθλητής της Αργεντινής και ολόκληρης της Νότιας Αμερικής που κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στον κλασικό αθλητισμό. Και το άλλο ότι ορθώς μνημονεύεται ως ο νεότερος δρομέας που έχει κερδίσει το απαιτητικό αγώνισμα των 42,195 χλμ. στο πλαίσιο της κορυφαίας αθλητικής διοργάνωσης, παρά το γεγονός ότι κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την πραγματική ημερομηνία γέννησής του!

Σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και της World Athletics, ο Ζαμπάλα ήρθε στον κόσμο στις 11 Οκτωβρίου 1911 στο Ροσάριο. Ήταν δηλαδή 20 ετών και 301 ημερών σαν σήμερα το 1932, όταν κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Λος Άντζελες. Ο ίδιος, ωστόσο, είχε ισχυριστεί σε μία συνέντευξη που είχε δώσει στο «El Grafico» το 1980 (μέρη της οποίας αναπαράχθηκαν από τη «La Nacion» πριν από μερικά χρόνια) ότι στην πραγματικότητα είχε γεννηθεί ακριβώς έναν χρόνο αργότερα (11 Οκτωβρίου 1912)!

Όπως εξηγούσε, μάλιστα, ο κανονισμός της τότε IAAF δεν επέτρεπε τη συμμετοχή στον Μαραθώνιο σε αθλητές που δεν είχαν κλείσει τα 20 χρόνια τους (κάτι που ισχύει σίγουρα στις μέρες μας). Γι’ αυτόν τον λόγο ο πρόεδρος της ολυμπιακής επιτροπής της Αργεντινής, Πιερ Ντε Φρέντι, πλαστογράφησε τα έγγραφά του και τον εμφάνιζε να έχει γεννηθεί στις 21 Σεπτεμβρίου 1911. Έτσι μπόρεσε να πάρει μέρος στον αγώνα και να τον κερδίσει κιόλας!

Η διήγηση του Ζαμπάλα, ωστόσο, έχει κενά. To 1932 δεν ίσχυε το όριο των 20 ετών, κάτι που αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο Ιάπωνας Κιν Ονμπάι πήρε κανονικά μέρος στην κούρσα και τερμάτισε στην έκτη θέση, αν και είχε μόλις κλείσει τα 19 (ήταν γεννημένος στις 21 Αυγούστου 1913). Ακόμα και οι βιογράφοι του Αργεντινού δρομέα δεν υιοθέτησαν την παραπάνω εκδοχή, όπως έκαναν και με άλλες που δεν έχουν επιβεβαιωθεί από καμία άλλη πηγή. Επιβεβαιώνουν, πάντως, ότι στο πιστοποιητικό θανάτου του αναγράφεται ως ημερομηνία γέννησης η 21η Σεπτεμβρίου 1911.

Αυτό που λένε διακριτικά είναι ότι ο Ζαμπάλα στα τελευταία χρόνια της ζωής του (πέθανε στις 24 Ιανουαρίου 1983) μπέρδευε γεγονότα που είχε ζήσει νέος ή τα «φούσκωνε» με ιστορίες που είχε πλάσει ο ίδιος στο μυαλό του. Γι’ αυτό γράψαμε στον πρόλογο ότι μόνο για το ότι είναι ο νεότερος χρυσός ολυμπιονίκης του Μαραθωνίου μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Ο δεύτερος, ο Αιθίοπας Γκεζαχένιε Αμπέρα, ήταν 22 ετών και 161 ημερών όταν κέρδισε τον αντίστοιχο αγώνα το 2000 στο Σίδνεϊ. Αρκετά μεγαλύτερος δηλαδή απ’ τον Αργεντινό, όποια από τις τρεις εμφανιζόμενες ημερομηνίες γέννησής του ήταν η αληθινή.

Η γνωριμία με τον μέντορά του στο ίδρυμα

Μυστήριο καλύπτει και την καταγωγή του Ζαμπάλα. Ο ίδιος υποστήριζε ότι είχε γεννηθεί στη γαλλική πρεσβεία του Μπουένος Άιρες κι ότι ο πατέρας του, ένας Γάλλος αξιωματικός του ναυτικού, σκοτώθηκε στη ναυμαχία του Σκάπα Φλόου, στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η μητέρα του πέθανε κι αυτή από ανακοπή καρδιάς, όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του συζύγου της, κι έτσι ο ίδιος κατέληξε στο Colonia Hogar Ricardo Gutierrez, ένα κρατικό ίδρυμα στην πόλη Μάρκος Πας (50 χλμ. έξω από την πρωτεύουσα).

Οι έρευνες των βιογράφων του, ωστόσο, δεν επιβεβαίωσαν τίποτε από όλα αυτά. Ως πιο πιθανή εκδοχή παρουσιάζουν το ότι ο μετέπειτα ολυμπιονίκης ήταν το παιδί που απέκτησαν εκτός γάμου ένας Βάσκος που βρέθηκε προσωρινά στην Αργεντινή, ονόματι Μανουέλ Ζαμπάλα και μια κοπέλα γαλλικής καταγωγής, η Άνα Μαρία Μπογέ. Ο μικρός Χουάν Κάρλος ανατράφηκε μόνο με τη μητέρα του, κάποια στιγμή όμως έμεινε χωρίς γονική φροντίδα και το 1921 κατέληξε στο ίδρυμα, το οποίο ήταν κρατικό και φρόντιζε παιδιά που είχαν βιώσει αντίστοιχες καταστάσεις.

Η γυμναστική ήταν μία από τις βασικές δραστηριότητες που προέβλεπε το Colonia Hogar Ricardo Gutierrez για τα παιδιά που φιλοξενούσε και μέσω αυτής ο Ζαμπάλα γνώρισε τον άνθρωπο που άλλαξε τη ζωή του κι έφτασε στο σημείο να τον θεωρεί δεύτερο πατέρα του. Ο Αλεξάντερ Στίρλινγκ, καθηγητής φυσικής αγωγής από την Αυστρία που είχε μεταναστεύσει στην Αργεντινή, έπιασε δουλειά στο ίδρυμα το 1925. Και δεν άργησε να εντοπίσει το ταλέντο του μικρού Χουάν Κάρλος, όταν τον είδε να τρέχει μεγάλες αποστάσεις χωρίς να κουράζεται.

Ο Στίρλινγκ αποφάσισε ότι άξιζε τον κόπο να αφιερώσει χρόνο στον Ζαμπάλα. Δεν ήταν εξειδικευμένος προπονητής στις μεγάλες αποστάσεις παρά στο ύψος και το επί κοντώ, διέθετε όμως αθλητική παιδεία την οποία κατάφερε να εμφυσήσει στον μαθητή του. Όταν αυτός ενηλικιώθηκε και έφυγε από το ίδρυμα, τέθηκε ουσιαστικά υπό την προστασία του. Και χάρη στη σκληρή δουλειά του στα στάδια, αναδείχθηκε πρωταθλητής Αργεντινής στα 3.000 μ. και τα 5.000 μ., τόσο το 1929 όσο και το 1930.

Η περιοδεία στην Ευρώπη και οι έπαινοι του Νούρμι

Το 1931 ο Ζαμπάλα αναδείχθηκε πρωταθλητής Νότιας Αμερικής στα 10.000 μ. με νέο ρεκόρ για την ήπειρο (31:19.0) κι ο μέντοράς του κατάλαβε ότι είχε δυνατότητες για πολύ μεγάλα πράγματα. Γνώριζε, ωστόσο, ότι μόνο αν έτρεχε σε αγώνες κόντρα στους κορυφαίους αθλητές στον κόσμο θα βελτιωνόταν κι άλλο ώστε να φτάσει στο σημείο να διεκδικήσει διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έτσι, οργάνωσε περιοδεία στην Ευρώπη.

Το εγχείρημα του Στίρλινγκ ήταν τολμηρό, όμως ο εκδότης της εφημερίδας της «La Nacion», Χόρχε Μίτρε, πίστεψε σ’ αυτό και το χρηματοδότησε. Τα αποτελέσματα δικαίωσαν όλες τις πλευρές. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1931 ο Ζαμπάλα τερμάτισε τρίτος σε αγώνα 10.000 μ. στο Βερολίνο και είδε τον νικητή, τον περίφημο Φινλανδό Πάαβο Νούρμι, να του πλέκει το εγκώμιο και να εκτιμά ότι θα μπορούσε να τον δει στο ολυμπιακό βάθρο στο Λος Άντζελες.

Στις 10 Οκτωβρίου ο Αργεντινός δρομέας σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ στην απόσταση των 30 χλμ. στη Βιέννη με 1 ώρα 42:30.4 και στις 28 του ίδιου μήνα συμμετείχε για πρώτη φορά στη ζωή του σε Μαραθώνιο, στο Κόζιτσε της τότε Τσεχοσλοβακίας. Και τερμάτισε πρώτος με χρόνο 2 ώρες 33:19!

Το όραμα του Στίρλινγκ αποκτούσε σάρκα και οστά. Ο Αυστριακός προπονητής είχε βάλει αρχικά ως στόχο τη διάκριση στους Ολυμπιακούς του 1936, έβλεπε όμως ότι ο αθλητής του είχε δυνατότητες να φτάσει στην κορυφή του κόσμου πολύ πιο γρήγορα. Αποφάσισε, λοιπόν, να τον προετοιμάσει για τον Μαραθώνιο του Λος Άντζελες, χωρίς να τον φθείρει με τη συμμετοχή σε άλλους αγώνες. Τον έβαζε να τρέχει στα 5.000 και τα 10.000 μ.

Καλύτερος απ’ ό,τι νόμιζε κι ο Στίρλινγκ

Ο Ζαμπάλα κατέρριψε στις 30 Απριλίου 1932 το νοτιοαμερικάνικο ρεκόρ των 5.000 μ. (14:55.4) και λίγες μέρες αργότερα ταξίδεψε με τον Στίρλινγκ για τις ΗΠΑ, προκειμένου να συμμετάσχει σε αγώνες προετοιμασίας. Τον Ιούνιο κέρδισε έναν αγώνα 15 μιλίων στο Σικάγο, λίγες μέρες αργότερα όμως εγκατέλειψε εξαντλημένος στο 30ό χιλιόμετρο τον Μαραθώνιο των «Los Angeles Times». Τα πόδια του γέμισαν φουσκάλες απ’ την υπερπροσπάθεια και τα μηνύματα για το ραντεβού της 7ης Αυγούστου δεν ήταν διόλου ενθαρρυντικά.

Οι εφημερίδες, πάντως, θεωρούσαν τον Αργεντινό δρομέα ικανό για τη νίκη μια και η απουσία του Νούρμι (η ΔΟΕ τον είχε αποκλείσει ως επαγγελματία ύστερα από καταγγελία των Σουηδών) άφηνε το πεδίο ανοιχτό. Αισιόδοξος ήταν κι ο ίδιος. «Θα αποδείξω ότι μπορώ να φύγω μπροστά και να κερδίσω. Όποιος θέλει, ας με ακολουθήσει», είχε δηλώσει στους «Los Angeles Τimes». Ο Στίρλινγκ ήταν πιο συγκρατημένος και του ζήτησε να προσέξει τους τρεις Φινλανδούς συμμετέχοντες (ο Άρμας Τοϊβόνεν, ο Λάσε Βίρτανεν και ο Βίλε Κίρονεν), επειδή ήξερε ότι θα ακολουθούσαν συγκεκριμένη τακτική για να προκαλέσουν προβλήματα στους υπόλοιπους.

Ο Ζαμπάλα, όμως, δεν τον άκουσε. Σχεδόν με το που ακούστηκε το πιστόλι του αφέτη, έτρεξε  μπροστά και πήρε το προβάδισμα. Κάθε χιλιόμετρο που περνούσε, αύξανε τη διαφορά από τους διώκτες του και γέμιζε άγχος τον Στίρλινγκ, ο οποίος τον ακολουθούσε με το αυτοκίνητο και φοβόταν ότι η τακτική αυτή θα τον εξαντλούσε. Γύρω στα μισά της κούρσας ο Αργεντινός δρομέας είχε αποκτήσει μεγάλη διαφορά, στη συνέχεια όμως ο ρυθμός του άρχισε να πέφτει. Κι όταν στο 31ο χιλιόμετρο τον προσπέρασε ο Βίρτανεν, ο Στίρλινγκ φοβήθηκε ότι όλα είχαν τελειώσει.

Λίγο αργότερα τον Ζαμπάλα προσπέρασε και ο Βρετανός Ντάνκαν Ράιτ, ενώ στη διεκδίκηση της νίκης μπήκε κι ο συμπατριώτης του, Σαμ Φέρις. Ο Βίρτανεν δεν άντεξε τον ρυθμό κι εγκατέλειψε, όμως στο γκρουπ των πρωτοπόρων «κόλλησε» ο Τοϊβόνεν. Οι αθλητές εναλλάσσονταν στην πρωτοπορία κι ο Στίρλινγκ δεν πίστευε πια ότι ο αθλητής του θα μπορούσε να αντέξει τόσο σκληρό ανταγωνισμό. Όταν είδε τον Φέρις να περνά κάποια στιγμή πρώτος, έπαψε να ακολουθεί τους αθλητές και επέστρεψε στο στάδιο. Είπε, μάλιστα, σε Αργεντινούς αθλητές που συνάντησε ότι ο Ζαμπάλα είχε μείνει εκτός διεκδίκησης της νίκης.

Γι’ αυτό η έκπληξή του αλλά και η χαρά του ήταν τεράστια όταν μερικά λεπτά αργότερα τον είδε να μπαίνει πρώτος στο στάδιο. Ο Ζαμπάλα έκοψε πρώτος το νήμα σε χρόνο 2 ώρες 31:36 (ολυμπιακό ρεκόρ), αφήνοντας δεύτερο τον Φέρις (2 ώρες 31:55) και τρίτο τον Τοϊβόνεν (2 ώρες 32:12) κι ο Στίρλινγκ υποκλίθηκε στην αξία του: «Η προσπάθειά του ήταν υπεράνθρωπη. Αποδείχθηκε καλύτερος απ’ ό,τι νόμιζα». Αλλά και ο ολυμπιονίκης παραδέχθηκε ότι δεν θα είχε πετύχει τίποτε χωρίς την καθοδήγησή του. «Είναι φίλος μου, προπονητής μου και θετός μου πατέρας».

Η Τζίντζερ Ρότζερς και… ο Χίμλερ

Κάπου εδώ μπλέκονται πάλι οι αναμνήσεις του Ζαμπάλα, ο οποίος σε συνεντεύξεις του είχε πει ότι μετά το χρυσό του 1932 γνωρίστηκε με τον Τζέσι Όουενς στο Χόλιγουντ κι εκείνος του σύστησε τη διάσημη ηθοποιό και χορεύτρια Τζίντζερ Ρότζερς. Άφηνε, μάλιστα, να εννοηθεί ότι είχε συνάψει έναν σύντομο δεσμό με τη συμπρωταγωνίστρια του Φρεντ Αστέρ, κάτι όμως που δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά. Και μόνο το γεγονός ότι ο Αργεντινός πρωταθλητής είχε αναφέρει το όνομα του Όουενς, ο οποίος τότε δεν είχε κλείσει τα 19 και ήταν παντελώς άγνωστος ως αθλητής, ήταν σημάδι ότι η «ιστορία» έμπαζε από παντού.

Εκεί που πρέπει να υπάρχει μια δόση αλήθειας είναι στη γνωριμία του με τον Χάινριχ Χίμλερ. Ο Ζαμπάλα υποστήριζε ότι τον είχε γνωρίσει το 1935, κατά τη διάρκεια μιας ευρωπαϊκής περιοδείας του, μια και το υψηλόβαθμο στέλεχος του Γ’ Ράιχ ήταν ερασιτέχνης δρομέας και του είχε εκφράσει τον θαυμασμό του. Του είχε προτείνει, μάλιστα, να εργαστεί ως προπονητής στη Γερμανία, κάτι που ο Αργεντινός ολυμπιονίκης δεν απέρριψε – αν και δεν επιβεβαιώνεται ότι πράγματι το αποδέχθηκε. Υπάρχουν, πάντως, μαρτυρίες που βεβαιώνουν ότι είχε ποζάρει σε φωτογραφίες με τον Χίμλερ, όπως κι ότι είχε συναντηθεί με τον ίδιο τον Αδόλφο Χιτλερ.

Τότε οι θηριωδίες των Ναζί δεν είχαν φτάσει στο σημείο που θα έφταναν λίγο πριν το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν ήθελε και πολύ, όμως, οι κατοπινές διηγήσεις του Ζαμπάλα γι’ αυτήν την αμφιλεγόμενη γνωριμία να μετατραπούν σε ένα αφήγημα που εμφάνιζε και τον ίδιο ως συνεργάτη των Ναζί. Προφανώς συνέβαλε σ’ αυτό και το γεγονός ότι είχε προετοιμαστεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 επί γερμανικού εδάφους με τον προπονητή, Άρτουρ Λάμπερτ – αφού στο μεταξύ είχε έρθει σε ρήξη με τον Στίρλινγκ. Μάλιστα, τον Απρίλιο εκείνου του έτους κατέρριψε στο Μόναχο το παγκόσμιο ρεκόρ του Νούρμι στα 20.000 μ. με 1:04:00.2.

Ο ίδιος ο Αργεντινός δρομέας ισχυριζόταν ότι στην πραγματικότητα είχε βοηθήσει οικογένειες Εβραίων να διαφύγουν για τη Δανία όσο καιρό έζησε στη Γερμανία κι ότι γι’ αυτόν τον λόγο το 1937 ο ίδιος Χίτλερ διέταξε να του απαγορευτεί η είσοδος στη χώρα. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν επιβεβαιώνεται ούτε από τους βιογράφους του, οι οποίοι έκαναν τεκμηριωμένα τη δουλειά τους παρότι κατέβαλαν προσπάθεια να αποκαταστήσουν τη μνήμη του.

Το μόνο που καταφέρνει το βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2022 (με τίτλο «Zabala, el campeón excepcional») είναι να παρουσιάσει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο Ζαμπάλα ακολούθησε το 1936 στο Βερολίνο το πρόγραμμα της αποστολής της Αργεντινής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες (όπου ο ίδιος δεν κατάφερε να τερματίσει στον Μαραθώνιο) και δεν προχώρησε σε καμία πολιτική δράση. Η απότομη πτώση στην καριέρα του

Η παρακμή ήρθε απότομα

Όσο γρήγορα έφτασε στον αφρό ο Ζαμπάλα, άλλο τόσο γρήγορα χάθηκε κι από το προσκήνιο. Η αποτυχία του στους Ολυμπιακούς του 1936, αλλά και οι τραυματισμοί που είχε περάσει όλα τα χρόνια που έκανε πρωταθλητισμό, είχαν φθείρει το κορμί του και δεν του επέτρεπαν να φτάσει στα επίπεδα του 1931 και του 1932.

Συνέχισε να μετέχει σε αγώνες, χωρίς όμως τις διακρίσεις των προηγούμενων ετών. Η διακοπή κάθε αθλητικής δραστηριότητας με το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι κι ο ίδιος είχε πια μεγαλώσει, σήμαναν το τέλος της καριέρας του. Ο Ζαμπάλα προσπάθησε να χαράξει δική του πορεία ως προπονητής μεταπολεμικά, έχοντας ως παράδειγμα τον Στίρλινγκ, ο οποίος είχε βοηθήσει κι άλλους Αργεντινούς αθλητές.

Δεν σημείωσε την ίδια επιτυχία με τον άλλοτε μέντορά του, όμως η κληρονομιά που άφησε ως αθλητής δεν ήταν αμελητέα. Στις 7 Αυγούστου 1948, ακριβώς δεκαέξι χρόνια μετά τον θρίαμβό του στο Λος Άντζελες, ένας άλλος Αργεντινός δρομέας, ο Ντέλφο Καμπρέρα, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.

Κατά την απονομή των επάθλων στον διεθνή μαραθώνιο του Μπουένος Άιρες στις 18 Σεπτεμβρίου 2022, οι διοργανωτές απένειμαν τιμητική πλακέτα στους απογόνους του Ζαμπάλα για να τιμήσουν τη μνήμη του. Με πρωτοβουλία της World Athletics, εξάλλου, τοποθετήθηκε το 2023 στον περιβάλλοντα χώρο του Colonia Ricardo Gutierrez μια αναμνηστική πλάκα που θυμίζει στις νεότερες γενιές τα κατορθώματα του μεγάλου αθλητή.

Πηγές: Rubén Aguilera, Eduardo Biscayart, Luis Vinker: «Zabala, el campeón excepcional» (CADA, 2022), www.olympedia.org («Juan Carlos Zabala»), www.lanacion.com.ar («La conexión nazi de Juan Carlos Zabala: ¿el Ñandú criollo tuvo vínculos con Adolf Hitler?»), www.elgrafico.com.ar («El legendario Juan Carlos Zabala tendrá su propio homenaje»), worldathletics.org («South America’s first Olympic gold medallist Zabala honoured with World Athletics Heritage Plaque», «Juan Carlos Zabala»), bolavip.com («Juan Carlos Zabala, el campeón excepcional: la biografía del Ñandú Criollo, oro en Los Ángeles 1932»), en.wikipedia.org («Juan Carlos Zabala», «Athletics at the 1932 Summer Olympics – Men’s Marathon»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 7 Αυγούστου

2024: Ο Τζαμαϊκανός δισκοβόλος Ροζέ Στόνα κάνει την έκπληξη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού μια και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο με βολή στα 70.00 μ. και αφήνει δεύτερο τον Λιθουανό παγκόσμιο ρέκορντμαν Μίκολας Αλέκνα (69.97 μ.).

2021: Ο Ινδός Νιράτζ Τσόπρα κατακτά το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο με βολή στα 87.58 μ. Πρόκειται για το πρώτο χρυσό της Ινδίας στον στίβο από την έναρξη της διοργάνωσης το 1896.

2021: H εθνική ομάδα μπάσκετ των ΗΠΑ νικά με 87-82 την αντίστοιχη Γαλλία στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο, με 29 πόντους του Κέβιν Ντουράντ.

2019: Η Εβίνα Μάλτση, ρεκορντγούμαν συμμετοχών της Εθνικής μπάσκετ με 214, ανακοινώνει την απόσυρσή της από την αγωνιστική δράση.

2018: Ο 21χρονος Απόστολος Χρήστου κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μέτρα ύπτιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Γλασκώβης με χρόνο 53.72.

2016: Η 20χρονη Άννα Κορακάκη χαρίζει στην Ελλάδα το πρώτο της μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, καθώς κατακτά την τρίτη θέση στον τελικό του αεροβόλου πιστολιού 10 μέτρων με 177.7 βαθμούς. Πρόκειται για το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο που κερδίζει η ελληνική σκοποβολή ύστερα από το 1920.

2016: Με παγκόσμια ρεκόρ συνδυάζουν τα χρυσά μετάλλια που κερδίζουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο η Αμερικανίδα Κέιτι Λεντέκι (3:56.46 στα 400 μέτρα ελεύθερο) και ο Βρετανός Άνταμ Πίτι (57.13 στα 100 μέτρα πρόσθιο). Τέλος, ο Μάικλ Φελπς φτάνει τα 19 ολυμπιακά μετάλλια και καταρρίπτει το ρεκόρ της Λαρίσα Λατίνινα, με τη συμβολή του στο χρυσό της ομάδας σκυταλοδρομίας 4×100 ελεύθερο των ΗΠΑ.

2012: Η Σάλι Πίρσον από την Αυστραλία κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. εμπ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (12.35).

2008: Πεθαίνει σε ηλικία 77 ετών ο Ισραηλινός προπονητής μπάσκετ, Ραλφ Κλάιν, γνωστός από τα επιτεύγματά του με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ.

2005: Ο Αμερικανός Τζάστιν Γκάτλιν κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του Ελσίνκι με 9.88, ένα χρόνο μετά την αντίστοιχη επιτυχία του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

2004: Η 20χρονη πρωταθλήτρια του τζούντο, Ελένη Ιωάννου, τραυματίζεται σοβαρά ύστερα από πτώση από τον τρίτο όροφο πολυκατοικίας, λίγες ημέρες πριν τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Θα υποκύψει στα τραύματά της στις 24 Αυγούστου.

2002: Δύο χρυσά και ένα χάλκινο μετάλλιο πανηγυρίζει η Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Μονάχου. Νικήτριες αναδεικνύονται η Κατερίνα Θάνου στα 100 μ. με χρόνο 11.10 και η Κατερίνα Βόγγολη στη δισκοβολία με βολή στα 64.31 μ. Στη δισκοβολία κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο η Τασούλα Κελεσίδου (63.92 μ.).

1999: Πεθαίνει στη Μάλαγα σε ηλικία 90 ετών ο Σταύρος Φρυγανάς, πρώτος ανεπίσημος πρωταθλητής της Ελλάδας στο σκάκι το 1930.

1998: Η Εθνική Ελλάδας προκρίνεται στους «4» του Μουντομπάσκετ που φιλοξενείται στην Αθήνα, αφού νικά με 69-62 την Ισπανία στον προημιτελικό. Κορυφαίος παίκτης για την ομάδα του Παναγιώτη Γιαννάκη είναι ο Νίκος Οικονόμου, ο οποίος πετυχαίνει 21 πόντους.

1997: Η IAAF ανακοινώνει ότι ο Ουκρανός Αλεξάντρ Μπάγκατς, νικητής της σφαιροβολίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας λίγες μέρες νωρίτερα, έχει βρεθεί θετικός σε απαγορευμένη ουσία (εφεδρίνη) και του αφαιρεί το χρυσό μετάλλιο. Νικητής ανακηρύσσεται ο Αμερικανός, Τζον Γκοντίνα (21.44 μ.), με δεύτερο τον Γερμανό, Όλιβερ-Σβεν Μπούντερ (21.24 μ.) και τρίτο τον Αμερικανό, Σι Τζέι Χάντερ (20.33 μ.).

1995: Ο Βρετανός Τζόναθαν Έντουαρντς γίνεται ο πρώτος τριπλουνίστας στην ιστορία που σπάει το φράγμα των 18 μ. και μάλιστα δύο φορές στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του Γκέτεμποργκ (18.16 μ. και 18.29 μ.). Στα 100 μ. των γυναικών η Αμερικανίδα Γκουέν Τόρενς κερδίζει το χρυσό με 10.85, αφήνοντας δεύτερη την Τζαμαϊκανή, Μέρλιν Ότι (10.94).

1992: Πεθαίνει σε ηλικία 79 ετών ο θρυλικός παλαίμαχος σέντερ φορ του Ολυμπιακού (δεύτερος σκόρερ στην ιστορία του με 205 επίσημα γκολ), Γιάννης Βάζος.

1992: Ο Σεργκέι Μπούμπκα αποτυγχάνει να περάσει κάποιο ύψος στον τελικό του επί κοντώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης και μένει εκτός κατάταξης. Το χρυσό μετάλλιο κερδίζει ο Ρώσος Μαξίμ Ταράσοφ, ο οποίος περνά με την πρώτη το 5.80 μ. και το ασημένιο ο συμπατριώτης του Ίγκορ Τραντένκοφ που έχει περάσει το ίδιο ύψος με την τρίτη προσπάθεια. Τρίτος κατατάσσεται ο Ισπανός Χαβιέ Γκαρσία (5.75 μ.).

1984: Ο Γιάννης Γέροντας καταλαμβάνει την έβδομη θέση στα 110 κ. της άρσης βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες με 350 κ. Χρυσός νικητής αναδεικνύεται ο Ιταλός, Νορμπέρτο Ομπερμπούργκερ, ο οποίος σηκώνει 390 κ.

1983: Στην πρώτη αγωνιστική ημέρα του 1ου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου στο Ελσίνκι, η Νορβηγίδα Γκρέτε Βάιτζ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο.

1974: Η ΑΕΚ αποκτά με υποσχετική ενός έτους από τον Απόλλωνα τον ταλαντούχο εξτρέμ Χρήστο Αρδίζογλου, με την προοπτική να τον αγοράσει το καλοκαίρι του 1975.

1967: Ο επικοντιστής Χρήστος Παπανικολάου καταρρίπτει το πανελλήνιο ρεκόρ στο δέκαθλο με 6.703 βαθμούς.

1960: Ο τελικός Κυπελλου Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός λήγει ισόπαλος 1-1 (50′ Μπέμπης/17′ Παπαεμμανουήλ) με τους φιλάθλους των δύο ομάδων να γιουχάρουν τους είκοσι δύο παίκτες επειδή θεωρούν ότι επιδιώκουν την ισοπαλία, ώστε να διεξαχθεί επαναληπτικός και οι διοικήσεις τους να καρπωθούν τις εισπράξεις. Ο επαναληπτικός θα οριστεί στις 11 Σεπτεμβρίου και ο Ολυμπιακός θα νικήσει με 3-0.

1958: Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 24 ετών ο διεθνής επιθετικός του Ολυμπιακού, Θέμης Μουστακλής, ύστερα από σύντομη μάχη με τη λευχαιμία. Είχε αποκτηθεί το 1953 από τον Παγασητικό Βόλου και είχε συμβολή στην κατάκτηση τεσσάρων πρωταθλημάτων Ελλάδας.

1954: Λίγους μήνες αφότου είχαν τρέξει αμφότεροι το μίλι σε χρόνο μικρότερο των τεσσάρων λεπτών, ο Βρετανός Ρότζερ Μπάνιστερ κι ο Αυστραλός Τζον Λάντι τίθενται αντιμετώποι στο αγώνισμα στους Αγώνες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (νυν Κοινοπολιτείας). Τη νίκη παίρνει ο Μπάνιστερ με 3:58.8 έναντι 3:59.6 του μεγάλου αντιπάλου του.

1948: Η Ολλανδή Φάνι Μπλάνκερς-Κουν γίνεται η πρώτη αθλήτρια που κερδίζει τέσσερα χρυσά μετάλλια σε μία διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων. Ύστερα από τις νίκες της στα 100 μ., τα 200 μ. και τα 80 μ. εμπ., κερδίζει και τη σκυταλοδρομία 4×100 ως τελευταία δρομέας της Ολλανδίας. Εντυπωσιακό τρεμπλ μεταλλίων ολοκληρώνει και η Γαλλίδα Μισλίν Οστερμαγέρ, η οποία μετά τα χρυσά στη δισκοβολία και τη σφαιροβολία, κερδίζει το χάλκινο στο ύψος. Στον Μαραθώνιο το νικητής αναδεικνύεται ο Αργεντινός Ντέλφο Καμπρέρα (2 ώρες 34:51.6) ύστερα από σκληρή μάχη με τον Βρετανό Τομ Ρίτσαρντς (2 ώρες 35:07.6).

1936: Ο Φινλανδός Γκούναρ Χέκερτ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 5.000 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (14:22.2). Θα βρει άδοξο τέλος στις αρχές του 1940 στον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, στον οποίο θα μετάσχει ως εθελοντής.

1932: Μετά τα χρυσά μετάλλια στα 80 μ. εμπ. και στον ακοντισμό, η Αμερικανίδα Μπέιμπ Ντίντρικσον κατακτά το ασημένιο και στο ύψος, ολοκληρώνοντας ένα σπάνιο τρεμπλ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες. Αργότερα θα διαπρέψει και στο γκολφ, ενώ είχε ήδη σημαντικά επιτεύγματα στο μπέιζμπολ και το μπάσκετ.

1928: Ο Γάλλος Λισιέν Γκοντέν κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο ξίφος μονομαχίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ, λίγες μέρες μετά την αντίστοιχη επιτυχίας του στο ξίφος ασκήσεως. Πρόκειται για έναν από τους πιο επιτυχημένους αθλητές ξιφασκίας όλων των εποχών, μια και είχε κερδίσει δύο χρυσά στα ίδια αγωνίσματα το 1924 στο Παρίσι, ενώ είχε στην κατοχή και δύο ασημένια από το ομαδικό του ξίφους μονομαχίας το 1920 και το 1928.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News