Σαν Σήμερα - Χοσέ Λεάντρο Αντράντε: Το «Μαύρο Θαύμα» της Ουρουγουάης που κατέκτησε το πρώτο Μουντιάλ

Δύο είναι οι λόγοι για τους οποίους ο Χοσέ Λεάντρο Αντράντε είναι ο πιο γνωστός ποδοσφαιριστής της εθνικής ομάδας της Ουρουγουάης που κατέκτησε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930 και νωρίτερα τα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια του 1924 και του 1928.

Ο πρώτος είναι – ας μην κρυβόμαστε – το χρώμα του δέρματός του. Ο Αντράντε υπήρξε ένας από τους πρώτους μαύρους αθλητές που απέκτησαν διεθνή φήμη σε μια εποχή κατά την οποία το ποδόσφαιρο άρχιζε μόλις να μετατρέπεται σε παγκόσμιο φαινόμενο. Ο δεύτερος και σημαντικότερος είναι οι θρύλοι που συνοδεύουν την πορεία του χαρισματικού σέντερ χαφ μέσα στα γήπεδα και κυρίως τη ζωή του έξω από αυτά. Έχουν αναπαραχθεί τόσο πολλές φορές μέσα στον χρόνο, ώστε πλέον είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τον άνθρωπο από τον μύθο. Ακόμη και ιστορίες που μοιάζουν εξωφρενικές, έχουν αποκτήσει τη δική τους αλήθεια.

Πώς να αντικρούσεις, για παράδειγμα, τον αξέχαστο Ουρουγουανό συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο, ο οποίος έγραψε στο εμβληματικό «Το Ποδόσφαιρο στη Σκιά και το Φως» ότι ο Αντράντε είχε διασχίσει το μισό γήπεδο «με την μπάλα αποκοιμισμένη στο κεφάλι του», σ’ έναν αγώνα του ολυμπιακού τουρνουά του 1924 στο Παρίσι;

Ούτε υπάρχει άνθρωπος που θα επιθυμούσε να «χαλάσει» την ιστορία που τον ήθελε κατά τη διάρκεια της διαμονής του στη γαλλική πρωτεύουσα να έχει περάσει από το κρεβάτι της Ζοζεφίν Μπέικερ, της πρώτης μαύρης σταρ του κινηματογράφου που ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ είχε χαρακτηρίσει ως «την πιο εντυπωσιακή γυναίκα που είδε ποτέ κανείς». Το ότι γνωρίστηκαν επιβεβαιώνεται, το… άλλο όμως είναι κάτι που μάλλον βρίσκεται στη σφαίρα του μύθου.

Το βέβαιο είναι ότι ο Αντράντε – ο οποίος πέθανε ξεχασμένος στις 5 Οκτωβρίου 1957 – υπήρξε ένας από τους πρώτους διεθνούς φήμης σταρ του ποδοσφαίρου και πιθανότατα το πρώτο… sex symbol του αθλήματος. Ήταν ψηλός (1,83 μ.), ευθυτενής και με εντυπωσιακή παρουσία, ενώ το γεγονός ότι ήταν εξαιρετικός χορευτής του τάνγκο συνδύαζε την αίγλη του ποδοσφαιρικού ήρωα με εκείνη του κοσμοπολίτη σταρ. Τα κατορθώματά του στο γήπεδο και η άνεσή του στους κοσμικούς κύκλους του Παρισιού, φαίνεται πως γοήτευσαν πολλές γυναίκες της υψηλής κοινωνίας.

Μία από αυτές φέρεται να ήταν και η περίφημη Γαλλίδα λογοτέχνιδα Κολέτ, η οποία από τα νεανικά της χρόνια είχε πρωταγωνιστήσει σε ουκ ολίγα ερωτικά σκάνδαλα. Σύμφωνα με μία μεταγενέστερη αφήγηση, είχε επισκεφθεί το 1924 το ξενοδοχείο όπου διέμενε η αποστολή της «σελέστε» στα βόρεια του Παρισιού και είχε καταγράψει την εμπειρία της με τρόπο με τον οποίο ουσιαστικά «φωτογράφιζε» τον Αντράντε ως επίκεντρο του ενδιαφέροντός της:

«Οι Ουρουγουανοί είναι ένας παράξενος συνδυασμός πολιτισμού και βαρβαρότητας. Όταν χορεύουν τάνγκο είναι θαυμάσιοι, υπέροχοι, καλύτεροι κι από τους κορυφαίους ζιγκολό. Χορεύουν όμως και αφρικανικούς κανιβαλικούς χορούς που σε κάνουν να ανατριχιάζεις».

Μυστήριο και με τη γέννησή του

Πέπλο μυστηρίου καλύπτει ακόμα και τη γέννηση του Αντράντε. Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ουρουγουάης αναφέρει ως ημερομηνία γέννησής του την 3η Οκτωβρίου 1901, όμως οι περισσότερες βιογραφικές πηγές την τοποθετούν στις 22 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.

Το παράδοξο είναι ότι ο άνθρωπος που θεωρείται ο πιθανότερος βιολογικός του πατέρας, ο Χοσέ Ιγνάσιο Αντράντε, εμφανίζεται στις βιογραφικές αφηγήσεις όταν ήταν 98 ετών! Φέρεται μάλιστα να ήταν απόγονος Αφρικανών σκλάβων που είχε μεγαλώσει στη Βραζιλία και διέθετε μαγικές ικανότητες, οι οποίες όμως δύσκολα θα τον βοήθησαν να τεκνοποιήσει σε τόσο προχωρημένη ηλικία. Η αλήθεια μάλλον κρύβεται στο γεγονός ότι στο πιστοποιητικό γέννησης του καταξιωμένου ποδοσφαιριστή, ο γηραιός κύριος δεν μνημονεύεται ως πατέρας, αλλά ως μάρτυρας.

Ο Αντράντε χαιρετά χαμογελαστός από το βαγόνι του τρένου το 1928 στο Άμστερνταμ, όπου στέφθηκε χρυσός ολυμπιονίκης με την Εθνική Ουρουγουάης για δεύτερη φορά (πηγή: Wikimedia Commons).

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Αντράντε γεννήθηκε στην πόλη Σάλτο, η οποία είναι γενέτειρα και δύο σύγχρονων ποδοσφαιρικών αστέρων: του Έντινσον Καβάνι και του Λουίς Σουάρες. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Ουρουγουάης, κοντά στα σύνορα με την Αργεντινή, απ’ όπου καταγόταν η μητέρα του. Από την ηλικία των τεσσάρων ετών μεγάλωσε με μια θεία του στη συνοικία Παλέρμο του Μοντεβιδέο, έναν από τους βασικούς πυρήνες της αφροουρουγουανικής κοινότητας της πρωτεύουσας της χώρας.

Ο παραδοσιακός χορός Candombe είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη ζωή της κοινότητας και ο Αντράντε, ο οποίος έπαιζε από πολύ μικρός εξαιρετικά το ταμπούρλο (βασικό συστατικό του) συμμετείχε και στις εκδηλώσεις του καρναβαλιού του Μοντεβιδέο, ενώ έκανε κι άλλες περιστασιακές δουλειές. Από λούστρος μέχρι εφημεριδοπώλης.

Το χρυσό μετάλλιο στο Παρίσι

Το ποδόσφαιρο μπήκε στη ζωή του Αντράντε στην εφηβεία, όταν άρχισε να παίζει στη Μιραμάρ Μισιόνες, αφού το 1917 είχε αγωνιστεί για λίγο στη δεύτερη ομάδα της Πενιαρόλ. Η δύναμη, η ταχύτητα και η καλή τεχνική του κατάρτιση τον βοήθησαν να ξεχωρίσει και το 1921 εντάχθηκε στην Μπέλα Βίστα, έναν από τους σημαντικότερους συλλόγους της χώρας, στον οποίο είχε ως συμπαίκτη από το 1922 και τον μεγάλο Χοσέ Νασάτζι.

Ως παίκτης της Μπέλα Βίστα κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ουρουγουάης, με την οποία έκανε ντεμπούτο στις 24 Ιουνίου 1923, σε έναν αγώνα με την Αργεντινή (0-0) για το Κύπελλο Lipton. Λίγους μήνες αργότερα κλήθηκε να συμμετάσχει με τη «σελέστε» και στο Κόπα Αμέρικα που φιλοξενήθηκε στο Μοντεβιδέο. Αγωνίστηκε μάλιστα και στα τρία νικηφόρα παιχνίδια που χάρισαν στην ομάδα του το τρόπαιο για τέταρτη φορά, δίπλα σε καταξιωμένους άσους όπως ο Έκτορ Σκαρόνε, ο Πέδρο Σέα και ο Πέδρο Πετρόνε.

Δεν ήταν ο πρώτος μαύρος σταρ του ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης. Είχε προηγηθεί μία δεκαετία νωρίτερα ο επιθετικός Ισαμπελίνο Γραδίν, ο οποίος είχε λάμψει στο πρώτο Κόπα Αμέρικα του 1916. Ο Αντράντε, ωστόσο, ξεχώριζε επειδή είχε φέρει κάτι πρωτοποριακό στη θέση του χαφ. Δεν ήταν ικανός μόνο στο να ανακόπτει επιθέσεις των αντιπάλων, αλλά διέθετε ταχύτητα, κομψότητα στις κινήσεις και πολύ καλή τεχνική κατάρτιση, με την οποία συνέβαλε στην ανάπτυξη των επιθέσεων των ομάδων του.

Όταν η εθνική ομάδα ταξίδεψε το 1924 στο Παρίσι για να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Αντράντε είχε πάρει ήδη μεταγραφή στη Νασιονάλ και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά αστέρια της χώρας. Πρωταγωνίστησε στις θριαμβευτικές νίκες επί της Γιουγκοσλαβίας (7-0), των ΗΠΑ (3-0) και της Γαλλίας (5-1) που την έφεραν στα ημιτελικά. Συμμετείχε και στη δύσκολη νίκη επί της Ολλανδίας (2-1) που την έστειλε στον τελικό, όπου πραγματοποίησε μία από τις κορυφαίες εμφανίσεις του στο επιβλητικό 3-0 επί της Ελβετίας.

Για να ανταμείψουν τους παίκτες για το χρυσό μετάλλιο, οι υπεύθυνοι της ολυμπιακής επιτροπής της Ουρουγουάης τους έδωσαν μερικές ημέρες ξεκούρασης στο Παρίσι. Κι ο Αντράντε τις αξιοποίησε περνώντας τα βράδια του στα καμπαρέ, όπου κέρδισε τον θαυμασμό ωραίων γυναικών με τις ικανότητές του στον χορό και το εντυπωσιακό του παρουσιαστικό.

Ο δημοσιογράφος Χούλιο Σέζαρ Πούπο είχε καταγράψει διήγηση του συμπαίκτη του, Άνχελ Ρομάνο, ο οποίος τον εντόπισε μια μέρα σε ένα πολυτελές διαμέρισμα, ντυμένο με ένα πολυτελές μεταξωτό κιμονό σε ένα δωμάτιο γεμάτο γούνες, αμπαζούρ και θεσπέσια αρώματα! Το προσωνύμιο «Το Μαύρο Θαύμα» («La Merveille Noire») του αποδόθηκε εκείνη την εποχή, ίσως να μην οφειλόταν μόνο στις ποδοσφαιρικές του ικανότητες.

Ο μύθος για τη σύφιλη

Ένας άλλος μύθος που συνοδεύει τον Αντράντε είναι ότι είχε προσβληθεί από σύφιλη κατά τη διάρκεια της περιοδείας που είχε κάνει η Νασιονάλ στην Ευρώπη το 1925. Έχει επικρατήσει να λέγεται, μάλιστα, ότι λόγω της συγκεκριμένης ασθένειας, που δεν τον εμπόδιζε να παίζει ποδόσφαιρο, έχασε την όραση από το ένα μάτι του λίγο προτού πεθάνει.

Ωστόσο, ο Χόρχε Τσάγκας που συνέγραψε το μυθιστόρημα «Andrade, gloria y tormento» (2003), το οποίο βασίζεται σε εκτεταμένη έρευνα για τη ζωή του, διαψεύδει κατηγορηματικά τη συγκεκριμένη φήμη. «Στην πραγματικότητα πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο και έπασχε από διαβήτη, αλλά δεν είχε ποτέ σύφιλη», έχει δηλώσει. Η απώλεια της όρασης συνδέεται περισσότερο με ένα ατύχημα που είχε κατά τη διάρκεια του ημιτελικού των Ολυμπιακών Αγώνων του 1928 κόντρα στην Ιταλία, όταν έπεσε με το πρόσωπο πάνω στο δοκάρι. Ούτε αυτό, ωστόσο, έχει τεκμηριωθεί επαρκώς.

Ο Τσάγκας ανατρέπει επίσης τον μύθο ότι ο Αντράντε έγινε σνομπ ύστερα από τις διακρίσεις που γεύτηκε στο ποδόσφαιρο. Αφορμή αποτέλεσε το γεγονός ότι μετά την επιστροφή του από το Παρίσι, το 1924, δεν είχε παρευρεθεί στο πλούσιο γεύμα που είχαν ετοιμάσει προς τιμήν του τα μέλη της αφροουρουγουανικής κοινότητας του Παλέρμο. Ο συγγραφέας υποστηρίζει επίσης ότι ο σπουδαίος ποδοσφαιριστής ήταν από τη φύση του κλειστός χαρακτήρας και παρουσιάζει στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι η πραγματική αιτία της απουσίας του ήταν η μετάβασή του στο Σάλτο, για να συναντήσει τη μητέρα του.

Ο Αντράντε σε ρόλο… μπάρμαν, στο ξενοδοχείο όπου διέμενε η αποστολή της Εθνικής Ουρουγουάης στο Άμστερνταμ, το 1928 (πηγή: Wikimedia Commons).

Το 1928, πάντως, ζήτησε αυξημένη αμοιβή από την ομοσπονδία για να ακολουθήσει την εθνική ομάδα στους Ολυμπιακούς του Άμστερνταμ. Είχε γιγαντώσει τη φήμη του με τη συμβολή του στην κατάκτηση άλλων δύο Κόπα Αμέρικα (1924, 1926) και έριξε νερό στο κρασί του μόνο αφότου η αποστολή αναχώρησε χωρίς αυτόν. Ταξίδεψε μόνος του για την Ευρώπη με διαφορετικό πλοίο και τελικά έγινε δεκτός στην ομάδα, την οποία βοήθησε να κατακτήσει άλλο ένα χρυσό μετάλλιο, νικώντας με 2-1 την Αργεντινή στον τελικό.

Ο Εδουάρδο Μαρτίνες, ο οποίος είχε κληθεί για να αντικαταστήσει τον Αντράντε, έμεινε στην ιστορία ως ο 23ος ολυμπιονίκης μια και παρέμεινε στην ομάδα (δεν ήταν δυνατόν να του πουν να επιστρέψει μόνος του στην Ουρουγουάη), αν και δεν αγωνίστηκε ούτε λεπτό.

Η πτώση είχε αρχίσει από το 1930

Ο Αντράντε είναι ευρύτερα γνωστός για τη συμβολή του στην κατάκτηση του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Ουρουγουάη το 1930. Δεσπόζει στην πασίγνωστη φωτογραφία της εντεκάδας που νίκησε την Αργεντινή με 4-2 στον τελικό, ήταν παρών και στα άλλα τρία παιχνίδια που είχε δώσει νωρίτερα η «σελέστε» και η FIFA τον έχει συμπεριλάβει στην κορυφαία εντεκάδα της διοργάνωσης. Μήπως, όμως, είναι κι αυτό μύθος;

Οι συμπατριώτες του ιστορικοί συμφωνούν ότι τότε δεν βρισκόταν πια στην καλύτερη περίοδο της καριέρας του. Δεν ήταν ο εκρηκτικός σταρ του 1924, όμως ήταν αρκετά καλός ώστε να ανταποκριθεί στον ρόλο που του είχε αναθέσει ο προπονητής Αλμπέρτο Σουπίσι στη μεσαία γραμμή. Μάλιστα, ο τελικός κόντρα στην Αργεντινή του Γκιγέρμο Στάμπιλε και του Λουίς Μόντι αποδείχθηκε και ο τελευταίος αγώνας που έπαιξε με το εθνόσημο (με το οποίο κατέγραψε συνολικά 33 συμμετοχές και ένα γκολ).

Η Ουρουγουάη όπως παρατάχθηκε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1930 κόντρα στην Αργεντινή. Όρθιοι από αριστερά: Ερνέστο Φίγκολι (βοηθός προπονητή), Άλβαρο Χεστίδο, Χοσέ Νασάτζι, Ενρίκο Μπαγεστέρο, Ερνέστο Μασκερόνι, Χοσέ Λεάντρο Αντράντε, Λορένσο Φερνάντες, Αλμπέρτο Σουπίσι (προπονητής). Καθιστοί: Πάμπλο Ντοράδο, Έκτορ Σκαρόνε, Έκτορ Κάστρο, Πέδρο Σέα, Σαντος Ιριάρτε (πηγή: Wikimedia Commons).

Εκείνα τα χρόνια, άλλωστε, απείχε συχνά από τις υποχρεώσεις της Νασιονάλ λόγω οικονομικών απαιτήσεων προς τη διοίκηση. Η μεταγραφή του στην Πενιαρόλ το 1931 δεν έφερε την επανεκκίνηση που ο ίδιος επιθυμούσε, μια και αγωνιζόταν κυρίως σε φιλικά παιχνίδια ή με τη δεύτερη και την τρίτη ομάδα της. Στο πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα που διεξήχθη το 1932 και κατέκτησε η Decano, ο Αντράντε κατέγραψε μόλις μία συμμετοχή!

Αποτυχημένα αποδείχθηκαν και τα περάσματά του από την Ατλάντα και την Ταγέρες της Αργεντινής. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1936 και αγωνίστηκε για λίγο στη Γουόντερερς, που αποδείχθηκε ο τελευταίος σταθμός της καριέρας του. Στο προσκήνιο βρίσκονταν πλέον άλλοι παίκτες και ο ήρωας του Παρισιού και του Άμστερνταμ είχε λησμονηθεί. Σε ένα φιλικό που διοργανώθηκε το 1935 για την οικονομική του ενίσχυση, παρέστησαν μόλις 800 φίλαθλοι.

Πέθανε φτωχός και ξεχασμένος

Η ζωή του Αντράντε μετά το ποδόσφαιρο ήταν μια διαρκής μάχη για την επιβίωση. Το 1939 προσλήφθηκε ως φύλακας και καθαριστής στη δημόσια εταιρία ηλεκτρισμού της Ουρουγουάης (UTE). To 1950 προήχθη σε θυρωρό, όμως δεν ήταν ιδιαίτερα συνεπής στα καθήκοντά του. Το είχε ρίξει στο ποτό και συχνά άφηνε το πόστο του και έπινε στα κοντινά μπαρ.

Οι απουσίες του με αναρρωτικές άδειες ήταν συχνές και τελικά στις 9 Αυγούστου 1957 τέθηκε σε διαθεσιμότητα λόγω σωματικής ακαταλληλότητας. Η κατάσταση της υγείας του ήταν τόσο βεβαρημένη ώστε δικαιούταν να λάβει ένα επίδομα για έξι μήνες, το οποίο όμως δεν πρόλαβε να χαρεί για πολύ καιρό. Απεβίωσε στις 5 Οκτωβρίου 1957 στο κέντρο φροντίδας απόρων και ηλικιωμένων «Piñeiro del Campo», όπου διέμενε το τελευταίο διάστημα της ζωής του. Η σορός του τέθηκε σε αγρυπνία στο σπίτι της αδελφής του, ο γιος της οποίας (Βίκτορ Ροντρίγκες Αντράντε) ακολούθησε τα χνάρια του διάσημου θείου του και ήταν βασικό στέλεχος της Ουρουγουάης που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 στο «Μαρακανά».

Η είδηση για τον θάνατο του Αντράντε, σε μονόστηλο στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας «Αθλητική Ηχώ» της 6ης Οκτωβρίου 1957 (πηγή: Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής).

Όπως προαναφέραμε, οι εκδοχές για την αιτία του θανάτου του ποικίλουν (ο Γκαλεάνο αναφέρει και τη φυματίωση), Το βέβαιο είναι ότι ο άλλοτε σταρ του ποδοσφαίρου βρισκόταν από καιρό σε άθλια κατάσταση. Ο Γερμανός δημοσιογράφος Φριτς Χακ που είχε ταξιδέψει το 1956 στο Μοντεβιδέο για να τον συναντήσει, διηγήθηκε αργότερα ότι εξεπλάγη όταν τον βρήκε να διαμένει σε ένα βρόμικο υπόγειο. «Ήταν τυφλός από το ένα μάτι και βαριά αλκοολικός. Δυσκολευόταν να κατανοήσει τις ερωτήσεις μου. Η σύζυγός του απαντούσε για λογαριασμό του».

Λέγεται ότι πριν πεθάνει ο Αντράντε είχε ξεπουλήσει όλα τα υπάρχοντά του εκτός από τα μετάλλια που είχε κερδίσει στο ποδόσφαιρο, τα οποία κρατούσε φυλαγμένα σε ένα κουτί παπουτσιών. Ούτε αυτός ο θρύλος, ωστόσο, έχει επιβεβαιωθεί. Επίσης, η γυναίκα που είδε κοντά του ο Χακ δεν ήταν η Αργεντινή Ρόζα Φρανκολίνι, με την οποία είχαν αποκτήσει μία κόρη (η οποία πέθανε σε ηλικία 92 ετών το 2024) αλλά είχαν χωρίσει πολύ πριν το 1956.

Σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει τη μνήμη του, ο Χόρχε Τσάγκας πήρε το 2022 την πρωτοβουλία να ανέβει σε μεγάλες θεατρικές σκηνές του Μοντεβιδέο μια μουσικοθεατρική παράσταση για τη ζωή του Αντράντε με τίτλο «Merveille Noire» (δηλαδή «Το Μαύρο Θαύμα»), στην οποία συμμετείχαν τριάντα ηθοποιοί, χορευτές και τραγουδιστές.

Πηγές: auf.org.uy («Jose Leandro Andrade»), www.olympedia.org («Jose Leandro Andrade»), www.elpais.com.uy («José Leandro Andrade fue rey de París pero murió solo y olvidado en el asilo», «”Merveille Noire”: el tributo musical a José Leandro Andrade, la primera estrella negra del fútbol»), www.theguardian.com («Before Pelé there was Andrade», «A century ago, Andrade and Uruguay made the Paris Olympics a global first»), www.vice.com.fr («Le mythe José Leandro Andrade, première “merveille noire” du foot»), soccerstreets.org («The Myth and Magic of Jose Leandro Andrade, Soccer’s First Black Icon»), es.wikipedia.org («José Leandro Andrade»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 5 Οκτωβρίου

2021: Ο 31χρονος ποδοσφαιριστής Νίκος Τσουμάνης εντοπίζεται νεκρός στη μαρίνα της Νέας Κρήνης. Οι αρχές τον αποδίδουν σε αυτοκτονία.

2019: Στις 23:59 το βράδυ δίνεται η εκκίνηση στον Μαραθώνιο των ανδρών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Ντόχα. Οι διοργανωτές ορίζουν τον αγώνα σ’ αυτήν την ασυνήθιστη ώρα για να μην ταλαιπωρηθούν οι αθλητές από την αφόρητη ζέστη που επικρατεί στο Κατάρ υπό το φως της ημέρας. Το χρυσό μετάλλιο κερδίζει ο Αιθίοπας Λέλισα Ντεσίσα με χρόνο 2 ώρες 10:40, ύστερα από μάχη με τον συμπατριώτη του, Μόσινετ Γκέρεμιου (2 ώρες 10:44).

2014: Η Marussia που οδηγεί ο Ζιλ Μπιανκί συγκρούεται με γερανό στον 43ο γύρο του γκραν πρι της Ιαπωνίας κι ο Γάλλος πιλότος προσκομίζεται χωρίς τις αισθήσεις του στο νοσοκομείο. Θα παραμείνει σε κώμα για εννέα μήνες, μέχρι τον θάνατό του στις 17 Αυγούστου 2015.

2008: Ο Ολυμπιακός νικά με 2-0 την ΑΕΚ στο «Γ. Καραϊσκάκης» στο πρώτο ντέρμπι πρωταθλήματος της σεζόν. Τα γκολ πετυχαίνουν ο Κοβάτσεβιτς στο 63′ και ο Ντιόγκο στο 66′.

2007: Η Μάριον Τζόουνς παραδέχεται ότι είχε πει ψέματα σχετικά με την χρήση στεροειδών στην υπόθεση BALCO και ταυτόχρονα ανακοινώνει την αποχώρησή της από τους στίβους. Τρεις ημέρες αργότερα θα παραδώσει τα πέντε μετάλλια (τρία χρυσά και δύο χάλκινα) που είχε κερδίσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ.

2004: Ο έξι φορές πρωταθλητής του ΝΒΑ με τους Σικάγο Μπουλς, Σκότι Πίπεν, ανακοινώνει την απόσυρσή του από τη δράση.

2003: Ο τερματοφύλακας της Στουτγάρδης, Τίμο Χίλντενμπραντ, κρατά ανέπαφη την εστία του στον εντός έδρας αγώνα με την Κολωνία (0-0) και συμπληρώνει 825 διαδοχικά αγωνιστικά λεπτά χωρίς να δεχθεί γκολ. Καταρρίπτει, έτσι, το ρεκόρ της Μπουντεσλίγκα που κατείχε ο Όλιβερ Καν με 802 λεπτά από τα μέσα της προηγούμενης σεζόν.

1997: Πεθαίνει στο Γηροκομείο Αθηνών ο 97χρονος Παντελής Καραγιάννης, ένας από τους ιδρυτές της ΑΕΚ το 1924 στην Αθήνα, μαζί με τον Κώστα Σπανούδη και τους αδερφούς Αιμίλιο και Μενέλαο Ιωνά.

1997: Ο Γιάννης Κούρος σημειώνει παγκόσμιο ρεκόρ στον Υπερμαραθώνιο των 24 ωρών διανύοντας απόσταση 303,506 χιλιομέτρων στην Αδελαΐδα της Αυστραλίας

1995: Πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 52 ετών ο οδηγός ράλι, Κώστας Φερτάκης, που αγωνίζεται ανελλιπώς από το 1970 με μεγαλύτερη επιτυχία την πέμπτη θέση στη γενική του Ακρόπολις (1986) μαζί με τον Στράτη Χατζηπαναγιώτου.

1994: Η Δόξα Βύρωνα, ομάδα Γ’ Εθνικής τότε, αποκλείει από το Κύπελλο Ελλάδας τον ΟΦΗ με 6-5 στα πέναλτι, ύστερα από το 0-0 της κανονικής διάρκειας. Οι δύο ομάδες ισοβαθμούν στη 2η θέση του 15ου Ομίλου της 1ης φάσης και, όπως είχε προβλέψει η ΕΠΟ, ακολουθεί η διαδικασία των πέναλτι για να κρίνει την πρόκριση.

1991: Χάρη σε ένα εκπληκτικό τρίποντο του Γιάννη Γιαννόπουλου από το κέντρο του γηπέδου, το Παγκράτι νικά με 74-71 τον ΠΑΟΚ στο κλειστό του Μετς, για το πρωτάθλημα της Α1.

1988: Ο Παναθηναϊκός είναι η μοναδική ελληνική ομάδα που συνεχίζει στα Κύπελλα Ευρώπης, χάρη στη νίκη του με 2-0 επί της Ομόνοιας στο ΟΑΚΑ για το Κύπελλο Κυπελλούχων (είχε νικήσει 1-0 και στην Κύπρο). Η πρωταθλήτρια ΑΕΛ αποκλείεται με 3-0 στα πέναλτι από την Ξαμάξ στην Ελβετία (ήττα με 2-1 στον κανονικό αγώνα, όσο είχε νικήσει στη Λάρισα), ενώ η ΑΕΚ ηττάται με 2-0 από την Αθλέτικ Μπιλμπάο (είχε νικήσει 1-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια).

1986: Μεγάλης έκτασης επεισόδια σημειώνονται πριν και κατά τη διάρκεια του αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 4-1 στην Τούμπα, με συνέπεια να τραυματιστούν εννιά αστυνομικοί και ένας οπαδός.

1985: Ο Ντράζεν Πέτροβιτς σημειώνει 112 πόντους στη νίκη της Τσιμπόνα επί της Ολίμπια Λιουμπλιάνα με 158-77 για το γιουγκοσλαβικό πρωτάθλημα.

1975: Ο σοβαρός τραυματισμός που υφίσταται ο 25χρονος Ουρουγουανός επιθετικός του Εθνικού, Ρομπέρτο Καλκαντέρα, κατά τη διάρκεια του εκτός έδρας αγώνα με τον Πανσερραϊκό, βάζει ουσιαστικά πρόωρο τέλος στην καριέρα του.

1975: Παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1 για πρώτη φορά στην καριέρα του ανακηρύσσεται και τυπικά ο Νίκι Λάουντα με τη νίκη του στο Γκραν Πρι των ΗΠΑ και. Ο Αυστριακός πιλότος συγκεντρώνει 64,5 βαθμούς έναντι 45 του δεύτερου, Έμερσον Φιτιπάλντι.

1974: Ο Αμερικανός Ντέιβιντ Κουνστ ολοκληρώνει τον γύρο του κόσμου περπατώντας καλύπτοντας 14.450 μίλια σε τέσσερα χρόνια και αλλάζοντας 21 ζευγάρια παπούτσια.

1965: Η Κολωνία συντρίβει με 13-0 την Ουνιόν Λουξεμβούργου στο πλαίσιο του Κυπέλλου Εκθέσεων. Πρόκειται για την ευρύτερη νίκη στην ιστορία της γερμανικής ομάδας.

1951: Αρχίζουν οι οι 1οι Μεσογειακοί Αγώνες στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η ιδέα για την διοργάνωσή τους οφείλεται στον Αιγύπτιο Μοχάμεντ Ταχέρ Πασά, αντιπρόεδρο της ΔΟΕ, στον Άγγελο Βολανάκη, μόνιμο κάτοικο Αλεξάνδρειας και τον Ιωάννη Κετσέα, μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων (μετέπειτα ΕΟΕ). Η ελληνική αποστολή θα επιστρέψει με 13 μετάλλια (τρία χρυσά, επτά ασημένια και τρία χάλκινα).

1930: Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος, κηρύσσει την έναρξη των Α’ Βαλκανικών Αγώνων Στίβου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, παρουσία και του Τούρκου ομολόγου του, Ισμέτ Ινονού. Την ιδέα για τη διοργάνωση, που υλοποιείται λίγα χρόνια μετά το τέλος των αιματηρών Βαλκανικών Πολέμων, είχε από το 1924 ο εκλιπών πια Δημητρός Δάλλας, πρόεδρος του Πανιωνίου και μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΓΑΣ. Τον Σεπτέμβριο του 1929, μάλιστα, η Ελλάδα είχε διοργανώσει τους Προβαλκανικούς Αγώνες, καλύπτοντας τα έξοδα μετακίνησης και διαμονής των ξένων αποστολών.

1919: Ο Έντσο Φεράρι κάνει το ντεμπούτο του σε αγώνα αυτοκινήτων. Αργότερα θα ιδρύσει τη φερώνυμη εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων.

1918: Σκοτώνεται σε μάχη στο Βουζιέρ των Αρδεννών ο Γάλλος πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, Ρολάν Γκαρός, μία ημέρα πριν τα 30ά του γενέθλια. Υπήρξε πρωτοπόρος της γαλλικής αεροπλοΐας και η πατρίδα του θα τον τιμήσει το 1920 δίνοντας το όνομά του στο κεντρικό γήπεδο του Γαλλικού Όπεν του τένις (το οποίο στην Ελλάδα και άλλες χώρες αναφέρεται ως «Ρολάν Γκαρός»).