Σαν Σήμερα - Τζιμ Χάινς: Ο πρώτος άνθρωπος που έτρεξε τα 100 μ. σε λιγότερο από 10"

Όταν ο Τζιμ Χάινς έκοψε πρώτος το νήμα στον τελικό των 100 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων της Πόλης του Μεξικού, στις 14 Οκτωβρίου 1968, ο Τύπος της εποχής ασχολήθηκε επιδερμικά με την επίδοσή του παρότι είχε ιστορική αξία.

Όλοι ασχολούνταν με το ότι ο 22χρονος Αμερικανός σπρίντερ είχε καλύψει την απόσταση σε 9.9 δευτερόλεπτα, ισοφαρίζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ που είχε σημειώσει ο ίδιος κι άλλοι δύο συναθλητές του τέσσερις μήνες νωρίτερα. Και μόνο ο ίδιος ο χρυσός ολυμπιονίκης αντιλήφθηκε την αξία του 9.95 που είχε καταγράψει το ηλεκτρονικό χρονόμετρο, παρότι δεν αναγνωρίστηκε τότε ως βελτίωση της κορυφαίας επίδοσης όλων των εποχών – μια και για τα ρεκόρ λαμβάνονταν ακόμα υπόψη οι χρόνοι που κατέγραφαν τα χειροκίνητα χρονόμετρα.

Ο Χάινς έγινε εκείνο το βράδυ ο πρώτος άνθρωπος που κατέγραψε επίσημο χρόνο μικρότερο των 10 δευτερολέπτων στη λεγόμενη «κούρσα της μιας ανάσας», όμως η αξία του επιτεύγματός του επικυρώθηκε διεθνώς μόλις το 1977. Τότε που η IAAF (όπως ονομαζόταν τότε η World Athletics) καθιέρωσε την αυτόματη χρονομέτρηση ως υποχρεωτική προϋπόθεση για την αναγνώριση επιδόσεων στις αποστάσεις έως τα 400 μ. και τον ανακήρυξε ως μοναδικό παγκόσμιο ρέκορντμαν των 100 μ. χάρη σ’ εκείνο το 9.95 του Μεξικού.

Στο μεσοδιάστημα είχαν τρέξει το «κατοστάρι» σε 9.9 κι άλλοι σπουδαίοι σπρίντερ, όπως ο Έντι Χαρτ, ο Ρέι Ρόμπινσον, ο Στιβ Γουίλιαμς και ο Τζαμαϊκανός Ντον Κουόρι. Ο Γουίλιαμς, μάλιστα, είχε μετρηθεί και στα 9.8 στον προκριματικό του πρωταθλήματος της AAU το 1975, το παγκόσμιο ρεκόρ όμως δεν αναγνωρίστηκε διότι στην επίσημη ηλεκτρονική μέτρηση η κούρσα του αποδείχθηκε αισθητά πιο αργή (10.19).

Τέτοιες μεγάλες αποκλίσεις παρατηρούνταν συχνά, μια και κάθε χρονομέτρης αντιδρούσε με διαφορετική ταχύτητα στην πιστολιά του αφέτη ή στη στιγμή του τερματισμού. Το αυτόματο χρονόμετρο, αντίθετα, υπολόγιζε με ακρίβεια τον χρόνο όλων των αθλητών από την αρχή μέχρι το τέλος. Χάρη και στη διαρκή εξέλιξη της τεχνολογίας, η ανάγκη για αλλαγή του κανονιστικού πλαισίου και την καθιέρωση μιας ενιαίας και ακριβέστερης μεθόδου χρονομέτρησης έγινε επιτακτική και τελικά εφαρμόστηκε από την Πρωτοχρονιά του 1977.

Η διεθνής ομοσπονδία του στίβου προχώρησε, μάλιστα, σε αναθεώρηση κάποιων παλιότερων επιδόσεων με βάση την ηλεκτρονική χρονομέτρηση, επιβεβαιώνοντας ότι ο Χάινς ήταν ο πρώτος σπρίντερ που κατέβηκε το όριο των 10 δευτερολέπτων στα 100 μ.

Η «Νύχτα της Ταχύτητας» πριν το χρυσό στο Μεξικό

Απ’ όποια πλευρά κι αν το πιάσει κανείς, πάντως, ο Χάινς είναι ο πρώτος αθλητής που έσπασε το «φράγμα» των 10 δευτερολέπτων. Στις 20 Ιουνίου 1968 στο Σακραμέντο έτρεξε τον ημιτελικό του εθνικού πρωταθλήματος των ΗΠΑ σε 9.9 με οριακά νόμιμο άνεμο και κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ των 10.0 που είχε σημειώσει πρώτος ο Δυτικογερμανός Άρμιν Χάρι, το 1960 στη Ζυρίχη. Στον προκριματικό, μάλιστα, είχε κάνει και 9.8 με αντικανονικό αέρα.

Ο Χάινς ήταν ένας απ’ τους πολλούς αθλητές που ισοφάρισαν αργότερα την επίδοση (το 1967 στο Μοντέστο), όμως εκείνη τη μέρα έγινε ο πρώτος που την κατέρριψε. Λίγο αργότερα επανέλαβαν το κατόρθωμα άλλοι δύο συναθλητές του, ο Ρόνι Ρέι Σμιθ και ο Τσάρλι Γκριν, αναγκάζοντας τον Τύπο της εποχής να κάνει λόγο για τη «Νύχτα της Ταχύτητας» (Night of Speed). Και οι τρεις σπρίντερ θεωρήθηκαν συγκάτοχοι του παγκοσμίου ρεκόρ, αν και ένα αυτόματο χρονόμετρο της Bulova που χρησιμοποιήθηκε συμπληρωματικά σ’ εκείνη τη διοργάνωση, υπολόγισε ότι κανένας δεν είχε σημειώσει στην πραγματικότητα χρόνο μικρότερο των 10 δευτερολέπτων.

Η ύπαρξη ηλεκτρονικού χρονομέτρου στους Ολυμπιακούς Αγώνες έδωσε επιπλέον κίνητρο στον Χάινς, ο οποίος στο μεταξύ είχε προκριθεί ως πρώτος από τα τράιαλς των ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο, αφήνοντας δεύτερο τον Γκριν και τρίτο τον Μελ Πέντερ (ο Σμιθ έμεινε τέταρτος και έτρεξε μόνο στα 4×100). Το πεδίο ήταν πολύ ανταγωνιστικό, γεμάτο με σπουδαίους σπρίντερ όπως ο Τζαμαϊκανός Λένοξ Μίλερ, ο Γάλλος Ροζέ Μπαμπίκ και ο Καναδός Χάρι Τζέρομ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κουβανός ασημένιος ολυμπιονίκης του 1964, Ενρίκε Φιγκερόλα, απέτυχε να προκριθεί στον τελικό!

Ο συνθετικός τάπητας του Ολυμπιακού Σταδίου της Πόλης του Μεξικού και το υψηλό υψόμετρο (2.240 μ.) ευνοούσαν τη δημιουργία νέου παγκόσμιου ρεκόρ. Ο Χάινς δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και παρότι δεν έκανε εξίσου καλή εκκίνηση με τον Πέντερ και τον Γκριν, κάλυψε τη διαφορά πριν φτάσει στα μισά της διαδρομής και τερμάτισε καθαρά πρώτος, γράφοντας παράλληλα ιστορία με τον χρόνο του (9.95).

Ο Γκριν τερμάτισε τρίτος, πίσω από τον Μίλερ που έκανε εντυπωσιακό φίνις και άρπαξε το ασημένιο μετάλλιο (10.04 έναντι 10.07). Ο Κουβανός Πάμπλο Πόντες τερμάτισε τέταρτος με 10.14, ο Μπαμπίκ πέμπτος με 10.15, ενώ ο Πέντερ αρκέστηκε στην έκτη θέση με 10.17 μπροστά από τον Τζέρομ (10.20) και τον Ζαν-Λουί Ραβελομαναντσόα από τη Μαδαγασκάρη (10.27), που είχε κάνει τη μίνι έκπληξη με την πρόκρισή του στον τελικό.

Μετά τον αγώνα ο Χάινς αποκάλυψε και το γούρι του, ένα τσαλακωμένο υφασμάτινο καπέλο το οποίο είχε αφήσει άπλυτο επί πέντε μήνες! Το χρονόμετρο επιβεβαίωνε με τον καλύτερο τρόπο τον ισχυρισμό του ότι ήταν το καλύτερο κατοστάρι που είχε τρέξει ποτέ. Αν και το 9.95  άργησε να αναγνωριστεί ως το μοναδικό παγκόσμιο ρεκόρ του αγωνίσματος, άντεξε ως τέτοιο μέχρι τις 3 Ιουλίου 1983, όταν το κατέρριψε ο επίσης Αμερικανός Κάλβιν Σμιθ (9.93)!

Εναντιώθηκε στη «Μαύρη Δύναμη»

Ο Χάινς ολοκλήρωσε την παρουσία του στο Μεξικό κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο και στη σκυταλοδρομία 4×100 μ., στις 20 Οκτωβρίου 1968. Αν και παρέλαβε δεύτερος τη σκυτάλη για το τελευταίο σκέλος της κούρσας, προσπέρασε εύκολα τον Φιγκερόλα της Κούβας και τερμάτισε σε χρόνο 38.24, που συνιστούσε επίσης παγκόσμιο ρεκόρ.

Στο εσωτερικό της ολυμπιακής ομάδας των ΗΠΑ επικρατούσε εκείνες τις μέρες αναβρασμός λόγω της πολιτικής αντίδρασης των νικητών των 200 μ., Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος, οι οποίοι την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου είχαν υψώσει τη μία γροθιά τους στην οποία είχαν φορέσει ένα μαύρο γάντι, αναπαριστώντας τον χαιρετισμό της οργάνωσης «Μαύρη Δύναμη», η οποία μαχόταν για την απονομή ίσων δικαιωμάτων στους Αφροαμερικανούς. Η στάση τους είχε ως συνέπεια την αποπομπή τους από το Ολυμπιακό Χωριό και την πρόωρη αποχώρησή τους από το Μεξικό, ενώ μετά την επιστροφή τους στις ΗΠΑ δέχθηκαν επιθέσεις από τα συντηρητικά ΜΜΕ, που δεν είχαν δει με καλό μάτι την αντίδρασή τους.

Αν και ο Χάινς είχε βιώσει με διάφορους τρόπους τον ρατσισμό από παιδί, δεν είχε υιοθετήσει τη σκληρή «γραμμή» που προωθούσαν ο Σμιθ και ο Κάρλος. Είχε ψηφίσει κατά του μποϊκοτάζ στην ψηφοφορία που είχε πραγματοποιηθεί πριν από τα τράιαλς των ΗΠΑ (λίγο καιρό μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ) και απέφυγε να σχολιάσει οτιδήποτε για το ζήτημα τόσο πριν όσο και μετά τον σάλο που προκάλεσε η διαμαρτυρία των νικητών των 200 μ.

Σε συνέντευξη που έδωσε στους Los Angeles Times το 1991, ο Χάινς δήλωσε ότι δεν είχε μετανιώσει για τη μετριοπαθή στάση του και εξήγησε ότι αυτό που είχαν κάνει ο Σμιθ και ο Κάρλος δεν τον αντιπροσώπευε. «Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούσαμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να εκφράσει τη διαμαρτυρία του ένας Αφροαμερικανός ήταν να πάει στους αγώνες και να δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Ο Τόμι και ο Τζον ένιωθαν ότι ενεργούσαν εκ μέρους όλων των μαύρων αθλητών και όλων των μαύρων ανθρώπων της Αμερικής. Δεν το είχαν σκεφτεί καλά».

Απέτυχε στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο

Ο Χάινς γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1946 στο Ντούμις του Άρκανσο, από την ηλικία των έξι ετών όμως μεγάλωσε στο Όκλαντ της Καλιφόρνια. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια (ο πατέρας του ήταν οικοδόμος κι η μητέρα του εργαζόταν σε εταιρία κονσερβοποιίας) και η πρώτη του επαφή με τον αθλητισμό ήρθε μέσω του μπέιζμπολ στα εφηβικά του χρόνια.

Κάποια στιγμή ο προπονητής στίβου Τζιμ Κόλμαν ανακάλυψε ότι ήταν πολύ γρήγορος και τον παρακίνησε να ασχοληθεί με τους δρόμους ταχύτητας. Έδειξε τις τεράστιες δυνατότητές του τα χρόνια που φοιτούσε στο πανεπιστήμιο Texas Southern και εξέλιξε ακόμα περισσότερο το ταλέντο του το 1967, όταν άρχισε να τον προπονεί ο Μπόμπι Μόροου, ο τελευταίος λευκός Αμερικανός που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στα 100 μ.

Ο Χάινς πήγε ως φαβορί στην Πόλη του Μεξικού τον Οκτώβριο του 1968 και δικαίωσε τα προγνωστικά γράφοντας ιστορία με τον χρόνο του. Δεν είχε, όμως, σκοπό να συνεχίσει την πορεία του ως σπρίντερ μια και είχε ήδη αποφασίσει να δοκιμάσει την τύχη του στο άλλο αγαπημένο του άθλημα, το αμερικάνικο ποδόσφαιρο και μάλιστα οι Μαϊάμι Ντόλφινς τον είχαν επιλέξει στο ντραφτ από το καλοκαίρι της ολυμπιακής χρονιάς.

Την ίδια πορεία είχε ακολουθήσει και ο χρυσός ολυμπιονίκης των 100 μ. το 1964, ο Μπομπ Χέιζ, όμως ο Χάινς δεν αποδείχθηκε το ίδιο ταλαντούχος στο νέο του σπορ. Το 1969 αγωνίστηκε μόλις σε εννέα παιχνίδια των Ντόλφινς στην AFL ως wide receiver χωρίς να έχει καλή απόδοση, κάτι που είχε ως συνέπεια να αποχωρήσει από τις τάξεις τους στο τέλος της χρονιάς. Το 1970 μεταπήδησε στους Κάνσας Σίτι Τσιφς, με τους οποίους έπαιξε μόνο ένα ματς πριν τα παρατήσει.

Ήταν ακόμα πολύ νέος, όμως δεν είχε το δικαίωμα να επιστρέψει στον στίβο και να διεκδικήσει τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 επειδή είχε γίνει επαγγελματίας. Συμμετείχε σε ορισμένα μίτινγκ για επαγγελματίες αθλητές και ταυτόχρονα εργαζόταν ως κοινωνικός λειτουργός στο Χιούστον. Αργότερα έπιασε δουλειά σε πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου στην ευρύτερη περιοχή του Τέξας.

Το 1994 ο Χάινς εισήχθη στο Hall of Fame του κλασικού αθλητισμού του Τέξας και το 2016 στο αντίστοιχο Hall of Fame των προπονητών της πολιτείας – η τελευταία διάκριση ήταν τιμητική, μια και στην πραγματικότητα δεν εργάστηκε ως προπονητής. Πέθανε στις 3 Ιουνίου 2023 σε ηλικία 76 ετών, έχοντας αποκτήσει δύο παιδιά και τέσσερα εγγόνια.

Πηγές: www.theguardian.com («Jim Hines obituary»), www.washingtonpost.com («Jim Hines, sprinter who broke 10-second mark in 100 meters, dies at 76»), «Progression of IAAF World Records (έκδ. IAAF, 2015), worldathletics.org («Jim Hines»), www.olympedia.org («Jim Hines»), en.wikipedia.org («Jim Hines», «Athletics at the 1968 Summer Olympics – Men’s 100 metres», «Men’s 100 metres world record progression»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 14 Οκτωβρίου

2025: Πεθαίνει σε ηλικία 92 ετών ο προπονητής ποδοσφαίρου Γιάννης Κόλλιας.

2025: Πεθαίνει σε ηλικία 68 ετών ο παλαίμαχος αθλητής της ενόργανης γυμναστικής Αλεξάντρ Ντιτιάτιν, ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που κατέκτησε οκτώ μετάλλια (τρία χρυσά, τέσσερα ασημένια, ένα χάλκινο) σε μία διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων, το 1980 στη Μόσχα.

2023: Μετά την αποβολή του προπονητή του Αμαρουσίου, Γιώργου Σκαραφίγκα, επτά λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα με τον ΠΑΟΚ στο κλειστό του Αγίου Θωμά, τον αναπληρώνει η συνεργάτιδά του (και σύζυγός του), Λία Γκουζίνη, η οποία γίνεται έτσι η πρώτη γυναίκα που κοουτσάρει ομάδα της ανδρικής Basket League.

2022: Πεθαίνει από σπάνια μορφή καρκίνου ο ολυμπιονίκης του τάε κβον ντο, Αλέξανδρος Νικολαΐδης, λίγες μέρες προτού κλείσει τα 43 του χρόνια.

2017: Η Κατερίνα Στεφανίδη ανακηρύσσεται κορυφαία αθλήτρια της Ευρώπης για το 2017 στο γκαλά της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας που διεξάγεται στο Βίλνιους και γίνεται η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια που κερδίζει τόσο υψηλή διάκριση.

2014: Ο αγώνας Σερβία-Αλβανία για τα προκριματικά του Euro 2016 διακόπτεται στο 41ο λεπτό λόγω επεισοδίων που ξεσπούν μεταξύ των παικτών και γενικεύονται με την εσιβολή φιλάθλων των γηπεδούχων. Όλα ξεκινούν όταν ο Μίτροβιτς αρπάζει ένα τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι με τη σημαία της λεγόμενης «Μεγάλης Αλβανίας». H UEFA θα μηδενίσει τη Σερβία και θα κατακυρώσει τον αγώνα στην Αλβανία με σκορ 3-0.

2012: Ο 43χρονος Αυστριακός Φέλιξ Μπαουμγκάρτνερ σπάει το φράγμα του ήχου κάνοντας ελεύθερη πτώση από 39.000 μέτρα κατά την οποία φτάνει την ταχύτητα των 1.342 χλμ/ώρα (1.24 Μάχ) σημειώνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ.

2012: Πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 76 ετών ο Παναγιώτης Σπύρου, ένας από τους κορυφαίους καρδιοχειρουργούς της Ελλάδας. Είχε διατελέσει πρόεδρος τόσο της ΠΑΕ Άρης όσο και του τμήματος μπάσκετ του συλλόγου.

2011: Ο Ιάπωνας θρύλος της ενόργανης γυμναστικής, Κοχέι Ουτσιμούρα, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο σύνθετο ατομικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος για τρίτη διαδοχική φορά, ύστερα από το 2009 και το 2010. Είναι η πρώτη φορά που αθλητής ή αθλήτρια της ενόργανης κερδίζει το σύνθετο ατομικό τρεις φορές, πόσο μάλλον συνεχόμενες.

2000: Ο επιθετικός της Κρος Φαρμ Παρκ, Λι Τοντ, μουρμουρίζει μιλώντας άσχημα τη στιγμή που ο διαιτητής σφυρίζει την έναρξη του αγώνα στη σέντρα και δέχεται την κόκκινη κάρτα μόλις στο 2ο δευτερόλεπτο του αγώνα με την Τόντον Ιστ Ριτς Γουόντερερς. Πρόκειται για την πιο γρήγορη αποβολή που έχει καταγραφεί στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

1993: Πεθαίνει σε ηλικία 63 ετών ο αναμορφωτής πρόεδρος της Σαμπντόρια, Πάολο Μαντοβάνι.

1987: Η Εθνική Ελλάδας γνωρίζει τη συντριβή με 3-0 από την Ουγγαρία στο «Νεπ Στάντιον» της Βουδαπέστης, δεχόμενη και τα τρία γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά (4′ Ντέταρι, 12′ Μπόγκναρ, 15′ Μέσαρος). Το αποτέλεσμα θέτει την Εθνική μας εκτός διεκδίκησης της πρόκρισης στην τελική φάση του Euro ’88.

1984: Ο Δανός επιθετικός Πρέμπεν Έλκιερ σκοράρει χωρίς παπούτσι (!) στο ντέρμπι της Βερόνα με τη Γιουβέντους (2-0) στο «Μπεντεγκότι», για την 5η αγωνιστική της Serie A.

1981: Η Εθνική Ελλάδας γνωρίζει την ήττα με 3-2 από τη Δανία στο Καυτανζόγλειο, στη ρεβάνς της νίκης της στην Κοπεγχάγη. Το αποτέλεσμα την αφήνει οριστικά έξω από την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982.

1979: Ο ΠΑΟΚ συντρίβει με 4-0 την ΑΕΚ στο ντέρμπι πρωταθλήματος στην Τούμπα, με πρωταγωνιστή τον Νέτο Γκουερίνο, ο οποίος σημειώνει τα δύο πρώτα γκολ.

1979: Ο Καναδός μετέπειτα θρύλος του χόκεϊ επί πάγου, Γουέιν Γκρέτσκι, πετυχαίνει το παρθενικό του γκολ στο NHL με τη φανέλα των Έντμοντον Όιλερς, στον ισόπαλο αγώνα με τους Βανκούβερ Κάνακς (4-4).

1978: Η Γιουγκοσλαβία κατακτά το Μουντομπάσκετ των Φιλιππινών νικώντας στον τελικό τη Σοβιετική Ένωση με 82-81 στην παράταση (κανονικός αγώνας 73-73). Πρώτος σκόρερ στον τελικό με 21 πόντους είναι ο Ντράζεν Νταλιπάγκιτς, ο οποίος συγκαταλέγεται και στην κορυφαία πεντάδα της διοργάνωσης μαζί με τους συμπαίκτες του Κρέζιμιρ Τσόσιτς και Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς.

1973: O τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1, Τζάκι Στιούαρτ, ανακοινώνει την αποχώρησή του από τη δράση σε ηλικία μόλις 34 ετών και ταυτόχρονα την επιθυμία του να γίνει τηλεσχολιαστής για το ABC-TV.

1968: Η Ρουμάνα Βιόρικα Βισκοπολεάνου κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο μήκος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Πόλης του Μεξικού με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (6.82 μ.). Στη σφαιροβολία των ανδρών νικητής αναδεικνύεται ο Αμερικανός Ράντι Μάτσον με βολή στα 20.54 μ.

1964: Ο άσημος Αμερικανός πεζοναύτης Μπίλι Μιλς, ο οποίος κατάγεται από τη φυλή των Σιού, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 10.000 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο με χρόνο 28:24.4 (ολυμπιακό ρεκόρ). Στον ακοντισμό νικητής αναδεικνύεται ο Φινλανδός Πάουλι Νέβαλα με 82.66 μ. και στο μήκος των γυναικών η Βρετανίδα Μέρι Ραντ με 6.76 μ. (παγκόσμιο ρεκόρ).

1964: Η 16χρονη Αμερικανίδα, Κάθι Φέργκιουσον, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ύπτιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (1:07.7).

1960: Ο ημιεπαγγελματισμός και οι ελεύθερες μεταγραφές καθιερώνονται στην Ελλάδα με κυβερνητική απόφαση. Θα ισχύσουν από την ποδοσφαιρική περίοδο 1961-62.

1951: Λόγω κακού προγραμματισμού η Εθνική Ελλάδας υποχρεώνεται να δώσει δύο αγώνες την ίδια ημέρα σε δύο διαφορετικές ηπείρους! Η ΕΠΟ συγκροτεί δύο ισάξιες εντεκάδες, από τις οποίες η μία κατεβαίνει στο φιλικό με τη Β’ Γαλλίας στη Μασσαλία (ήττα με 1-0) και η δεύτερη στην πρεμιέρα των Μεσογειακών Αγώνων της Αλεξάνδρειας κόντρα στη Συρία (νίκη με 4-0).

1949: Ο Εζάρντ Τσαρλς διατηρεί τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη χάρη στη νίκη του επί του Πατ Βαλεντίνο με νοκ άουτ στον 8ο γύρο, σε αγώνα στο Ντέιλι Σίτι.

1928: Ο Άρης κατακτά το πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στην υδατοσφαίριση, το οποίο φιλοξενείται στο Μικρολίμανο. Στον τελικό επικρατεί του Ολυμπιακού με 1-0.

1917: Η Ουρουγουάη κατακτά το 2ο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής, το γνωστό μας σήμερα ως Κόπα Αμέρικα, μια και στον καθοριστικό αγώνα που έχει χαρακτήρα τελικού νικά 1-0 την Αργεντινή με γκολ του 18χρονου Έκτορ Σκαρόνε. Η «σελέστε» είχε κατακτήσει και την παρθενική διοργάνωση του Κόπα Αμέρικα, το 1916, ενώ ο Σκαρόνε θα εξελιχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία της στις επιτυχίες που θα σημειώσει τα επόμενα χρόνια, δηλαδή τα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και του 1928 και το 1ο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News