Σαν Σήμερα - Μίλαν Πάβλοβιτς: Ο παγκόσμιος πρωταθλητής Κ20 που «δέθηκε» με την Ελλάδα

Η ιστορία έχει διδάξει ότι λίγοι ποδοσφαιριστές των εθνικών ομάδων νέων που φτάνουν στην κατάκτηση ενός ηπειρωτικού ή παγκόσμιου τίτλου, εξελίσσονται αργότερα σε αστέρες πρώτου μεγέθους. Κάτι που είναι λογικό.

Έτσι και στην περίπτωση της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας, η οποία στις 25 Οκτωβρίου 1987 κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20 στη Χιλή, νικώντας στον τελικό τη Δυτική Γερμανία με 5-4 στα πέναλτι (κανονικός αγώνας 1-1), η εξέλιξη των παικτών της δεν ήταν ίδια, παρότι όλοι τους διέθεταν αναμφίβολα πλούσιο ταλέντο.

Κάποιοι, όπως ο Ρόμπερτ Προσινέτσκι, ο Νταβόρ Σούκερ, ο Ζβόνιμιρ Μπόμπαν, και ο Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς εξελίχθηκαν πράγματι σε σούπερ σταρ και κατέκτησαν σχεδόν τα πάντα. Άλλοι, όπως ο Ιγκόρ Στίματς, ο Μπράνκο Μπρνόβιτς, ο Ρόμπερτ Γιάρνι και ο Γκόρνταν Πέτριτς (που πέρασε για λίγο και από την ΑΕΚ και ως προπονητής από την ΑΕΛ) πραγματοποίησαν κι αυτοί εξαιρετικές καριέρες σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο. Και βέβαια υπήρξαν κι άλλοι που χάθηκαν εντελώς. Πιο οικεία παραδείγματα είναι ο Ράνκο Ζιρόγεβιτς και ο Ζόραν Μίγιουτσιτς, οι οποίοι απέτυχαν μερικά χρόνια αργότερα στον Εθνικό και τον Ολυμπιακό Βόλου αντίστοιχα.

Υπάρχει, τέλος, και μια ενδιάμεση κατηγορία σημαντικότερος αντιπρόσωπος της οποίας είναι ο αρχηγός εκείνης της χαρισματικής «φουρνιάς» νεαρών των «πλάβι». Ο Μίλαν Πάβλοβιτς, ο οποίος λόγω του ξεσπάσματος του πολέμου στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και κάποιων άλλων ατυχών συγκυριών, βρέθηκε να παίζει το 1992 στη Γ’ Εθνική της Ελλάδας αντί για κάποιο καλό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα! Ωστόσο, ο Σέρβος μέσος (που αργότερα γύρισε στην άμυνα) δεν το έβαλε κάτω. Έφτασε με την αξία του στην Α’ Εθνική όπου έπαιξε για αρκετά χρόνια αφήνοντας εξαιρετικές εντυπώσεις, αλλά και την αίσθηση ότι αδικήθηκε που δεν έπαιξε σε υψηλότερο επίπεδο.

Η ιστορία του Πάβλοβιτς είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς κάποιες μικρές ή μεγάλες λεπτομέρειες μπορούν να χαντακώσουν την καριέρα ενός πολλά υποσχόμενου ποδοσφαιριστή. Κι ο ίδιος, άλλωστε, δεν έχει αρνηθεί ότι παρά την εκτίμηση που κέρδισε στη χώρα μας, έχει μείνει με το παράπονο ότι δεν έφτασε ποτέ όσο ψηλά μπορούσε.

Ο ιστορικός θρίαμβος στη Χιλή

Η Κ20 της Γιουγκοσλαβίας που στέφθηκε πρωταθλήτρια κόσμου σαν σήμερα το 1987 έχει ξεχωριστή θέση στο ποδοσφαιρικό φολκλόρ για τον πρόσθετο λόγο ότι υπήρξε η τελευταία μεγάλη «φουρνιά» νέων παικτών της ομοσπονδίας, η οποία είχε αρχίσει να πνέει τα λοίσθια ύστερα από τον θάνατο του Στρατάρχη Τίτο.

Πολύς κόσμος έχει αναρωτηθεί πόσο ψηλά θα είχε φτάσει η ανδρική ομάδα των «πλάβι» αν δεν είχε επέλθει η διάλυση της χώρας στα τέλη του 1991. Η αποβολή τους από την τελική φάση του Euro ’92 λόγω του πολέμου, αλλά και το γεγονός ότι η Δανία που τους αντικατέστησε, σήκωσε εντέλει το τρόπαιο, δημιουργεί εύλογους συνειρμούς. Τους οποίους ενισχύει το γεγονός ότι η Κροατία έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, με «κορμό» αποτελούμενο από παίκτες που αναφέραμε ήδη στον πρόλογο.

Το πόσο ταλαντούχα ήταν εκείνη η Γιουγκοσλαβία του 1987, που είχε προπονητή τον σπουδαίο Μίρκο Γιόζιτς, επιβεβαιώνουν τα αποτελέσματα της στα γήπεδα της Χιλής. Στον πρώτο γύρο νίκησε εύκολα τη γηπεδούχο ομάδα (4-2), την Αυστραλία (4-0) και το Τόγκο (4-1) και τα έβγαλε πέρα και στα πιο δύσκολα νοκ άουτ παιχνίδια. Στον προημιτελικό νίκησε με 2-1 τη Βραζιλία χάρη σε γκολ του Σούκερ στο 89′ και στον ημιτελικό απέκλεισε με το ίδιο σκορ και την ισχυρή Ανατολική Γερμανία, στην οποία αγωνιζόταν με το Νο 10 ο Ματίας Ζάμερ.

Το «10» φορούσε στην πλάτη και ο Πάβλοβιτς, ο οποίος αγωνιζόταν ως δημιουργικός χαφ της σπουδαίας ομάδας που δυσκολεύτηκε στον τελικό απέναντι στη Δυτική Γερμανία, στο εθνικό στάδιο του Σαντιάγο. Ο Μπόμπαν άνοιξε το σκορ στο 85′ με ένα δυνατό σουτ και φάνηκε να χαρίζει το τρόπαιο στη Γιουγκοσλαβία. Δύο λεπτά αργότερα, όμως, ο Μαρσέλ Βίτετσεκ ισοφάρισε με πέναλτι κι έστειλε τον αγώνα στην παράταση.

Το 1-1 δεν άλλαξε στο έξτρα ημίωρο και στη διαδικασία των πέναλτι ο τερματοφύλακας Ντραγκόγε Λέκοβιτς απέκρουσε την πρώτη εκτέλεση του Βίτετσεκ. Στη συνέχεια οι συμπαίκτες του αποδείχθηκαν ψύχραιμοι ευστοχώντας σε όλα τα χτυπήματα και χάρισαν στη Γιουγκοσλαβία τη νίκη με 5-4 και το βαρύτιμο τρόπαιο, που έστρεψε πάνω τους τα βλέμματα όλου του κόσμου.

Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι ότι το τρόπαιο σήκωσε πρώτος ο Λέκοβιτς, ο οποίος είχε παραλάβει το περιβραχιόνιο του αρχηγού από τον Πάβλοβιτς όταν αυτός έγινε αλλαγή στο 88′ (στη θέση του μπήκε ο Ζιρόγεβιτς). Ήταν μια πρόσθετη τιμή που επιφύλαξαν οι Γιουγκοσλάβοι στον τερματοφύλακα που είχε κρίνει τη διαδικασία των πέναλτι.

Στη Ζελέζνιτσαρ του Όσιμ

Οι «Čileanci» (Χιλιανοί) έμειναν στην ιστορία μια εκτός από το τρόπαιο που είχαν κατακτήσει, έδωσαν χαρά και στους λαούς της Γιουγκοσλαβίας που αντιλαμβάνονταν ότι δεν θα έμεναν για πολύ καιρό ακόμα μαζί. Ο δημοσιογράφος Γκράντα Μπράνκοβιτς μετέφερε την ιστορία τους σε βιβλίο (που φέρει αυτόν τον τίτλο) ενώ πριν από μερικά χρόνια γυρίστηκε και ντοκιμαντέρ βασισμένο στις ιστορίες που έχει καταγράψει.

Τα πράγματα, ωστόσο, δεν εξελίχθηκαν το ίδιο καλά για όλους τους πρωταγωνιστές εκείνης της επιτυχίας. Ο Πάβλοβιτς ήταν ένας από τους άτυχους, παρά το γεγονός ότι είχε λάμψει από πολύ μικρή ηλικία. Γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1967 στο Σάμπατς, μια πόλη της Σερβίας που είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Σάβα και απέχει περίπου 80 χιλιόμετρα από το Βελιγράδι. Εντάχθηκε στον τοπικό σύλλογο, τη Ματσβά και στα 16 του έκανε ντεμπούτο με την ανδρική ομάδα της που αγωνιζόταν τότε στην τρίτη κατηγορία της εναίας Γιουγκοσλαβίας.

Το 1987 τη βοήθησε να κερδίσει την άνοδο και πήρε μεταγραφή στη Ζελέζνιτσαρ Σαράγεβο, μία από τις σεβαστές δυνάμεις της κορυφαίας κατηγορίας, που είχε προπονητή τον γνωστό μας Ίβιτσα Όσιμ. Καθιερώθηκε γρήγορα ως βασικός στο κέντρο και αν ίσχυε το σημερινό καθεστώς μεταγραφών είναι βέβαιο ότι θα είχε μεταπηδήσει σε σύλλογο μεγάλου ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, ύστερα από τον τίτλο που κατέκτησε με την εθνική ομάδα Κ20 στη Χιλή. Τότε, όμως, η αγορά δεν ήταν ελεύθερη και ειδικά στο Ανατολικό Μπλοκ δεν υπήρχε περίπτωση να πάρεις τη συγκατάθεση για να βγεις από τα σύνορα, αν δεν είχες συμπληρώσει τα 28 σου χρόνια.

Ο Πάβλοβιτς με τον αρχηγό της Δυτικής Γερμανίας, Γιούργκεν Λούγκινγκερ, τον Αργεντινό διαιτητή Χουάν Κάρλος Λουστό και τους επόπτες του, λίγο πριν τη σέντρα του τελικού της 25ης Οκτωβρίου 1987.

Βέβαια, και το να είσαι βασικός σε μία ομάδα της κορυφαίας κατηγορίας της Γιουγκοσλαβίας δεν ήταν μικρό πράγμα – ο Ερυθρός Αστέρας αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης το 1991 λίγο καιρό πριν την κατάρρευση της ομοσπονδίας. Ο Πάβλοβιτς, όμως, στάθηκε εξαιρετικά άτυχος την άνοιξη του 1992, όταν άρχισαν οι ένοπλες συγκρούσεις στο Σαράγεβο.

Η αλληλουχία των γεγονότων ήταν κινηματογραφική. Ο ταλαντούχος μέσος είχε έρθει σε επαφή με τη γαλλική Σοσό μέσω του πρώην συμπαίκτη του, Μεχμέτ Μπαζντάρεβιτς, ο οποίος αγωνιζόταν ήδη εκεί. Όμως, η μεταγραφή δεν ήταν γραφτό να προχωρήσει. Στις 5 Απριλίου 1992, μάλιστα, ο Πάβλοβιτς πήγε στο στάδιο Γκρμπάβιτσα (περνώντας από τα οδοφράγματα που είχαν στήσει οι διαδηλωτές) και φόρεσε τη στολή της Ζελέζνιτσαρ για να αγωνιστεί κόντρα στη Ραντ Βελιγραδίου.

Ωστόσο, οι πυροβολισμοί στη γύρω περιοχή λίγο πριν τη σέντρα, προκάλεσαν τη ματαίωση της αναμέτρησης. Την επόμενη μέρα η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνώρισε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ως ανεξάρτητο κράτος, εξέλιξη που προκάλεσε την κλιμάκωση των ένοπλων συγκρούσεων κι έκανε τους Σέρβους παίκτες των «μπλε» να αναζητούν απεγνωσμένα τρόπο διαφυγής.

Πως κατέληξε στη Νιγρίτα

Η κατάσταση ήταν τέτοια που ο Πάβλοβιτς δεν νοιαζόταν τόσο για το ποδοσφαιρικό του μέλλον, όσο για το πώς θα επιβίωνε ο ίδιος και η οικογένειά του. Η σύζυγός του ήταν ήδη έγκυος στον γιο τους και για καλή τους τύχη πρόλαβαν κι έφυγαν από την εμπόλεμη ζώνη με την τελευταία πολιτική πτήση που επιτράπηκε από το αεροδρόμιο του Σαράγεβο.

Ωστόσο, η επιλογή του Σέρβου χαφ να επιστρέψει στο σπίτι του στο Σάμπατς αντί να μείνει στο Βελιγράδι αποδείχθηκε εκ των υστέρων λανθασμένη. Άλλοι ποδοσφαιριστές που είχαν παραμείνει στη σερβική πρωτεύουσα ύστερα από τη διαφυγή τους από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, έκαναν προπονήσεις στις οποίες είχαν πρόσβαση σκάουτερ ευρωπαϊκών κλαμπ και αρκετοί έφυγαν με μεταγραφή. Και το καλοκαίρι του 1992 ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών επέβαλε εμπάργκο σε ό,τι είχε απομείνει από τη Γιουγκοσλαβία (δηλαδή τη Σερβία και το Μαυροβούνιο).

Ό Πάβλοβιτς είχε μιλήσει για τα γεγονότα τον Οκτώβριο του 2023, στην εκπομπή του Χρήστου Σωτηρακόπουλου στον ΣΠΟΡ FM (περιλαμβάνεται και στο 12ο επεισόδιο του podcast «Μια στιγμή παραφροσύνης») δίνοντάς μας να καταλάβουμε πώς κατέληξε στην Ελλάδα, τη μοναδική χώρα που είχε ανοιχτά τα σύνορα για τους Σέρβους εκείνη την ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο.

Με τη βοήθεια κάποιων φίλων του που είχαν γνωριμίες στην Ελλάδα, αλλά δεν ήταν σχετικοί με το ποδόσφαιρο, ο Πάβλοβιτς πήγε στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να συζητήσει με τον Άρη. Λίγο καιρό αργότερα έκανε προπονήσεις με τον Εδεσσαϊκό, ο οποίος είχε μόλις κερδίσει την άνοδο στην Α’ Εθνική και διαπραγματευόταν την πώληση του Αντώνη Σαπουντζή στους «κίτρινους». Όμως, έφυγε χωρίς οι φίλοι του να έχουν αφήσει κάποιον τηλεφωνικό αριθμό επικοινωνίας (τότε δεν υπήρχαν ούτε κινητά ούτε ίντερνετ) και το πουλάκι πέταξε.

Μην έχοντας άλλη επιλογή, κατέληξε στη Νιγρίτα, η οποία αγωνιζόταν τότε στον Βόρειο Όμιλο της ημιεπαγγελματικής Γ’ Εθνικής! Πρόεδρος στον σύλλογο της σερραϊκής κωμόπολης ήταν ο Δημήτρης Μπάτιος, ο οποίος είχε δημιουργήσει μία ισχυρή ομάδα που πραγματοποιούσε καλές πορείες (αν και δεν διεκδικούσε την άνοδο) και ο Πάβλοβιτς βρήκε ως προπονητή τον Κώστα Τσίλιο και συμπαίκτες τους πρώην άσους του Άρη Κυριάκο Μπιμπισίδη και Γιώργο Χατζόγλου, τον παλιό αμυντικό του Πανσερραϊκού, Σάκη Γουραλέ και τον ταλαντούχο τερματοφύλακα Βαγγέλη Κοέντα που έμελλε να πάρει αργότερα μεταγραφή στους «κίτρινους» της Θεσσαλονίκης.

Η… αναγέννηση στην Καρδίτσα και ο Ηρακλής

Ο Πάβλοβιτς δεν δυσκολεύτηκε να ξεχωρίσει με τη φανέλα της Νιγρίτας, παρότι αναγκαζόταν να παίζει συχνά σε ξερά γήπεδα (όπως αυτό της Άμφισσας, στο βίντεο που παραθέσαμε πιο πάνω, όπου έκανε μία από τις πρώτες εμφανίσεις του με το Νο 9 στην πλάτη). Στο τέλος της περιόδου 1992-93 αποχώρησε από την ομάδα των Σερρών και μεταπήδησε στην Αναγέννηση Καρδίτσας, οι άνθρωποι της οποίας τον είχαν ξεχωρίσει από τους μεταξύ τους αγώνες. Η θεσσαλική ομάδα είχε κερδίσει την άνοδο στη Β’ Εθνική κι έχοντας προσλάβει ως προπονητή τον Γιώργο Παράσχο έθεσε στόχο την άνοδο στα «σαλόνια».

Πράγματι η εξαιρετική «φουρνιά» ντόπιων παικτών της Αναγέννησης, με τον Πάβλοβιτς να έχει ηγετικό ρόλο στο κέντρο, πρωταγωνίστησε στο πρωτάθλημα του 1993-94 μέχρι την άνοιξη, μέχρι που δεν άντεξε τον ανταγωνισμό με τον Εθνικό, την Καβάλα και τον Ιωνικό. Ο Πάβλοβιτς παρέμεινε στη δύναμή της και την σεζόν 1994-95 (έπαιξε και στον νικηφόρο αγώνα με τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο) και με συνολικό απολογισμό 66 συμμετοχές και 11 γκολ στο πρωτάθλημα, έκανε το άλμα για την Α’ Εθνική και τον Ηρακλή.

Προπονητής στον «Γηραιό» ήταν τότε ο αείμνηστος Ντούσαν Μιτόσεβιτς και ο Πάβλοβιτς βρήκε γρήγορα ρόλο στη μεσαία γραμμή όπου δέσποζε ο σημερινός προπονητής της Εθνικής Ελλάδας, Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Κατέγραψε 32 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις (πέτυχε και ένα γκολ, στη νίκη με 3-2 επί του Άρη στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος) και είχε συμβολή στην κατάκτηση της τέταρτης θέσης, που χάρισε στην ομάδα τη συμμετοχή στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Τότε, όμως, είχε ξανά ραντεβού με την ατυχία. Όπως έχει δηλώσει, είχε έρθει σε συμφωνία με σύλλογο που θα αγωνιζόταν στο Τσάμπιονς Λιγκ (δεν έχει αποκαλύψει αν ήταν από την Ελλάδα ή άλλη χώρα), όμως ο Ηρακλής δεν έστειλε εγκαίρως τα έγγραφα που απαιτούνταν και η μεταγραφή ακυρώθηκε ως εκπρόθεσμη. Έτσι, αναγκάστηκε να μείνει εκτός δράσης για έναν χρόνο και να επιστρέψει τη σεζόν 1997-98 στην Αναγέννηση Καρδίτσας, με την οποία πραγματοποίησε άλλη μία εξαιρετική σεζόν στη Β’ Εθνική, με 33 συμμετοχές και 8 γκολ.

Τον αγάπησαν στην Καισαριανή

Η δεύτερη κατηγορία δεν χωρούσε τον Πάβλοβιτς, παρότι είχε κλείσει τα 30 και είχε χάσει το «τρένο» της μεγάλης καριέρας. Πήρε, ωστόσο, μεταγραφή στον Εθνικό Αστέρα που είχε μόλις κερδίσει την άνοδο στην Α’ Εθνική και έστω και αργά έδειξε την αξία του στο υψηλότερο επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος.

Πρώτος του προπονητής στον σύλλογο της Καισαριανής ήταν ο Σπύρος Λιβαθηνός και η συνύπαρξη με συμπατριώτες του όπως o Νταβόρ Γιακόβλεβιτς, ο Ζάρκο Ντράγκας, ο Σλόμπο Νοβάκοβιτς και ο Γκράντιμιρ Γιοβάνοβιτς, τον βοήθησε να προσαρμοστεί πιο εύκολα στην Αθήνα. Αγωνιζόταν πλέον συνήθως ως λίμπερο και παρέμεινε στη δύναμη του Εθνικού Αστέρα και τα τέσσερα χρόνια που συμμετείχε στα «σαλόνια». Με 109 συμμετοχές, μάλιστα, παραμένει ο δεύτερος «αρχιπιστός» του στην Α’ Εθνική πίσω από τον Γιώργο Κοντόπουλο (112).

Ο Πάβλοβιτς διακρίνεται δεξιά με πλακάτ με αντιπολεμικό μήνυμα στα χέρια πριν από τον αγώνα με την ΑΕΚ τον Απρίλιο του 1999 (λίγες μέρες μετά την έναρξη του βομβαρδισμού της Σερβίας από το ΝΑΤΟ). Από αριστερά διακρίνονται ο Μπράνκο Μιλοβάνοβιτς της Ένωσης και οι Νταβόρ Γιακόβλεβιτς, Γκράντιμιρ Γιοβάνοβιτς και Ζάρκο Ντράγκας του Αστέρα (πηγή: EUROKINISSI).

Ο Πάβλοβιτς ήταν φυσικά βασικό στέλεχος της ομάδας και στη μεγάλη νίκη επί της ΑΕΚ με 2-0 τον Οκτώβριο του 2001, όπου ο Νίκος Αλέφαντος έδωσε σόου κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της αναμέτρησης. Και οι φίλαθλοι της Καισαριανής τον λάτρεψαν και τον θυμούνται με νοσταλγία τα τελευταία χρόνια που η ομάδα τους έχει χαθεί από τις επαγγελματίες κατηγορίες.

Μετά τον υποβιβασμό του Εθνικού Αστέρα το 2002, ο 34χρονος πλέον άσος δοκίμασε να μεταγραφεί σε ομάδα της Νότιας Κορέας. Λίγες μέρες αργότερα, όμως, αναγκάστηκε να αποχωρήσει επειδή δεν προσαρμόστηκε στις διατροφικές συνήθειες της ασιατικής χώρας. Ούτε η κατοπινή συμφωνία του με έναν γερμανικό σύλλογο ευοδώθηκε, μια και υπέστη έναν σοβαρό τραυματισμό που τον ανάγκασε να σταματήσει το ποδόσφαιρο.

Ανέδειξε τον Ρέτσο στον Ολυμπιακό

Ο Πάβλοβιτς επέστρεψε στην Ελλάδα και την περίοδο 2004-05 έπιασε δουλειά ως προπονητής στις ακαδημίες του Ολυμπιακού – χάρη και στη θετική εισήγηση του Ντούσαν Μπάγεβιτς, ο οποίος βρισκόταν ξανά τότε στην τεχνική ηγεσία της πρώτης ομάδας.

Αποχώρησε μαζί με τον Ντούσκο στο τέλος εκείνης της σεζόν, επέστρεψε όμως μερικά χρόνια αργότερα όταν τεχνικός διευθυντής της ΠΑΕ ήταν ο Ίλια Ίβιτς, ο οποίος γνώριζε την αξία του από τα χρόνια που ήταν αντίπαλοι στη Γιουγκοσλαβία. Ενδιάμεσα ο Πάβλοβιτς είχε εργαστεί στην Αγία Παρασκευή, πολύτιμη όμως ήταν η συνεισφορά του και στον Ολυμπιακό, μια και συνέβαλε στην ανάπτυξη του ταλέντου του σημερινού του αρχηγού, Παναγιώτη Ρέτσου.

Το 2014 ανέλαβε την Κ20 του Αστέρα Τρίπολης, όπου επίσης οι άνθρωποι λένε τα καλύτερα για την προπονητική του αξία. Ο πιο γνωστός από τους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε εκείνη τη διετία είναι ο διεθνής αριστερός μπακ του Παναθηναϊκού, Γιώργος Κυριακόπουλος. Κατόπιν έγινε εκπαιδευτής της FIFA κι εξακολουθεί να κυνηγά ευκαιρίες ως προπονητής. Από το 2024 κατέχει το πόστο του βοηθού προπονητή της Εθνικής Τατζικιστάν (όπου συνεργάστηκε αρχικά με τον παλαίμαχο επιθετικό της Βέροιας, Γκόραν Στεβάνοβιτς).

Πηγές: www.novosti.rs («Milan Pavlović: Nesrećni rat srušio snove»), www.glaspodrinja.rs («Šapčanin Milan Pavlović, kapiten svetskih šampiona u fudbalu 1987»), soccer-base.gr («Πάβλοβιτς Μίλαν»), www.transfermarkt.com («Milan Pavlovic»), Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» της 17ης Ιουλίου 1992 και της 12ης Οκτωβρίου 1992), en.wikipedia.org («Milan Pavlović (footballer)», «1987 FIFA World Youth Championship»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 25 Οκτωβρίου

2019: Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο γίνεται ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του ΝΒΑ μετά τον Όσκαρ Ρόμπερτσον (1966), ο οποίος σημειώνει 30 πόντους και triple-double στον πρώτο αγώνα της σεζόνμ στη νίκη των Μιλογουόκι Μπακς επί των Χιούστον Ρόκετς με 117-111.

2012: Ο 70χρονος Ντέιβιντ Στερν ανακοινώνει την αποχώρησή του από την θέση του κομισάριου του ΝΒΑ στις 1/2/2014, ύστερα από θητεία ακριβώς 30 χρόνων, παραδίδοντας τη σκυτάλη στον επί χρόνια βοηθό και αναπληρωτή του Άνταμ Σίλβερ.

2011: Πεθαίνει σε ηλικία 100 ετών ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος, ο μικρότερος της θρυλικής πεντάδας των Ανδριανοπουλαίων του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδας.

2000: Ο Ολυμπιακός νικά με 1-0 τη Βαλένθια στο ΟΑΚΑ (65′ πέν. Τζόρτζεβιτς), κάνει το «3 στα 3» στους εντός έδρας αγώνες για τον όμιλό του στο Champions League και θα διεκδικήσει την πρόκριση στον τελευταίο αγώνα με τη Λιόν (εκτός).

2000: Χρυσά μετάλλια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ κατακτούν ο κολυμβητής Κώστας Φίκας (100 μέτρα ελεύθερο S8) και οι αθλητές του στίβου, Θανάσης Μπαράκας (μήκος F11) και Στέφανος Αναργύρου (σφαιροβολία F5). Ασημένια μετάλλια κερδίζουν η Μαρία Καλπακίδου στα 50 μέτρα ύπτιο S2 και η Ελένη Σαμαριτάκη στα 200 μέτρα T36.

1999: Ο 42χρονος πρωταθλητής του γκολφ, Πέιν Στιούαρτ, χάνει τη ζωή του όταν το λίαρ τζετ στο οποίο επιβαίνει συντρίβεται στη Νότια Ντακότα.

1999: Ο αρχηγός της εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης, Γιώργος Μαυρωτάς, συμμετέχει με την ομάδα της Μικτής Κόσμου στο 9-3 επί της Φερεντσβάρος, σε έναν αγώνα που διεξάγεται στη Βουδαπέστη για τον εορτασμό των 100 χρόνων από την ίδρυση της ουγγρικής ομάδας.

1995: Πεθαίνει από λευχαιμία σε ηλικία 77 ετών ο παλαίμαχος Αμερικανός τενίστας, Μπόμπι Ριγκς, νικητής του Γουίμπλεντον το 1939.

1990: Ο Εβάντερ Χόλιφιλντ βγάζει νοκ άουτ στον 3ο γύρο τον Μπάστερ Ντάγκλας και του παίρνει τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας.

1987: Ολοκληρώνεται στο Μιλγουόκι το πρώτο τουρνουά McDonalds, το τουρνουά στο οποίο μία εκπρόσωπος του ΝΒΑ κοντράρεται με ομάδες της Ευρώπης. Στον τελευταίο και καθοριστικό αγώνα οι Μιλγουόκι Μπακς νικούν την εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης με 127-100. Οι Μπακς έχουν νικήσει με 123-111 και την πρωταθλήτρια Ευρώπης, Τρέισερ Μιλάνου.

1983: Η Γουέστ Χαμ γίνεται η πρώτη ομάδα που σημειώνει 10 γκολ σε αγώνα για το Λιγκ Καπ Αγγλίας (10-0 την Μπέρι).

1973: Πεθαίνει σε ηλικία 41 ετών από εγκεφαλική αιμορραγία ο Αιθίοπας δρομέας Αμπέμπε Μπικίλα, δύο φορές χρυσός ολυμπιονίκης του Μαραθωνίου (1960, 1964).

1972: Ο Βέλγος ποδηλάτης Έντι Μερξ καλύπτει απόσταση 43.431 χιλιομέτρων σε διάστημα μίας ώρας στην Πόλη του Μεξικού και δημιουργεί ρεκόρ το οποίο θα αντέξει μέχρι το 1984, όταν θα το καταρρίψει ο Φραντσέσκο Μόζερ με ειδικά σχεδιασμένο ποδήλατο.

1968: Η Τσεχοσλοβάκα αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής, Βέρα Τσασλάφσκα, κάνει πολιτική δήλωση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Πόλης του Μεξικού. Την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης για χάρη της Λαρίσα Πέτρικ, με την οποία μοιράζεται το χρυσό μετάλλιο στις ασκήσεις εδάφους, χαμηλώνει επιδεικτικά το κεφάλι της σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την εισβολή στην πατρίδα της.

1968: Η Ολλανδία νικά την Ισπανία με 1-0 στην έκτη παράταση, στον αγώνα για τις θέσεις 5-6 του ολυμπιακού τουρνουά του χόκεϊ επί χόρτου στην Πόλη του Μεξικού. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο σε διάρκεια αγώνα στην ιστορία του αθλήματος (2 ώρες και 25 λεπτά).

1959: Διεξάγεται η 1η αγωνιστική του νέου ποδοσφαιρικού θεσμού της Α’ Εθνικής Κατηγορίας. Το πρώτο γκολ πετυχαίνει ο Νίκος Μητώσης της Προοδευτικής, στον πρωινό αγώνα της ομάδας του με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Την παράσταση όμως κλέβει ο Παγκορινθιακός, ο οποίος νικά με 1-0 τον πρωταθλητή Ολυμπιακό με σκόρερ τον Γιώργο Κόη.

1896: Ο Πανελλήνιος ΓΣ καλεί εγγράφως τους υπόλοιπους 52 αθλητικούς συλλόγους της Ελλάδας σε συνέδριο που θα διεξαχθεί από τις 11 έως και τις 17 Ιανουαρίου 1897 στην Αθήνα, με σκοπό την ίδρυση συνδέσμου αθλητικών σωματείων (ο σημερινός ΣΕΓΑΣ).