Αντόνιο Καρμπαχάλ: Ο πρώτος ποδοσφαιριστής που συμμετείχε σε πέντε τελικές φάσεις Μουντιάλ

Τερματοφύλακας μεγάλης κλάσης δεν ήταν ο Αντόνιο Καρμπαχάλ, έμεινε όμως στην ποδοσφαιρική ιστορία για ένα ρεκόρ που στην εποχή του φάνταζε απίθανο να καταρριφθεί.

Όταν αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα του Μεξικού στον αδιάφορο βαθμολογικά αγώνα με την Ουρουγουάη στο «Γουεμπλεϊ» (0-0), στις 19 Ιουλίου 1966, έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κατέγραψε συμμετοχή σε πέντε διαφορετικές τελικές φάσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου! Επίτευγμα που δεν είχε σημειώσει κανένας άλλος στη σύντομη, έως τότε, ιστορία της διοργάνωσης.

Ο Καρμπαχάλ ήταν τότε 37 ετών. Είχε γεννηθεί στις 7 Ιουνίου 1929 στην Πόλη του Μεξικού κι από τα 21 του κατάφερνε να δίνει σταθερά το «παρών» στην κορυφαία διοργάνωση όπου όμως έπαιξε μόνο σε έντεκα αγώνες της τελικής φάσης. Οι «σομπρέρος» δεν είχαν αποκτήσει ακόμα τη δυναμική που έχουν σήμερα και αποκλείονταν πάντοτε στον πρώτο γύρο, ο τερματοφύλακας τους, όμως, συνδύασε την παρουσία του με ορισμένα σημαδιακά γεγονότα.

Το 1950, στο ντεμπούτο του σε Μουντιάλ που ήταν και το ντεμπούτο του γενικώς κάτω από τα δοκάρια της Εθνικής Μεξικού, δέχθηκε από τον Αντεμίρ Ντε Μενέζες το πρώτο γκολ που σημειώθηκε ποτέ σε επίσημο αγώνα στο «Μαρακανά» (η Βραζιλία έφτασε άνετα στη νίκη με το ευρύ 4-0). Ήταν μάλιστα ο νεότερος τερματοφύλακας που είχε πάρει μέρος σ’ εκείνη τη διοργάνωση και ο τελευταίος απ’ όλους τους συμμετέχοντες (ανεξαρτήτως θέσης) που είχε κρατηθεί στη ζωή μέχρι που πέθανε στις 9 Μαΐου 2023, σε ηλικία 93 ετών.

Το 1954 αγωνίστηκε μόνο στην ήττα με 3-2 από τη Γαλλία, ενώ το 1958 ήταν ο βασικός γκολκίπερ του Μεξικού και στα τρία ματς, ένα απ’ τα οποία ήταν κι αυτό με την Ουαλία όπου απέσπασε τον πρώτο βαθμό της ιστορίας του σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου (1-1). Μέχρι εκείνη τη μέρα μετρούσε εννιά ήττες σε ισάριθμους αγώνες που είχε δώσει από το 1930.

Το 1962 ο «Tota» (το παρατσούκλι που προέρχεται από το όνομά του και του είχαν κολλήσει από τότε που ήταν παιδί) έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που έδωσε το «παρών» σε τέταρτη τελική φάση της κορυφαίας διεθνούς διοργάνωσης. Το συνδύασε, μάλιστα, με τη συνεισφορά του στην παρθενική νίκη του Μεξικού. Το 3-1 επί της Τσεχοσλοβακίας, όπου όμως δέχθηκε το ταχύτερο γκολ που είχε σημειωθεί έως τότε Μουντιάλ: Ο Βάτσλαβ Μάσεκ τον «νίκησε» μόλις στο 15ο δευτερόλεπτο και κράτησε το ρεκόρ μέχρι το 2002, όταν ο Τούρκος Χακάν Σουκούρ σκόραρε στο 11ο δευτερόλεπτο του μικρού τελικού με αντίπαλο τη Νότια Κορέα.

Το 1966, τέλος, πήγε στην Αγγλία ως αναπληρωματικός του Νάτσο Καλδερόν κι έμεινε στον πάγκο στα δύο πρώτα παιχνίδια κόντρα στη Γαλλία (1-1) και την Αγγλία (0-2). Πήρε όμως την πολυπόθητη συμμετοχή στο τελευταίο με αντίπαλο την Ουρουγουάη, το οποίο ήταν και το μοναδικό από τα έντεκα που έπαιξε σε Μουντιάλ όπου κράτησε ανέπαφη την εστία του (0-0)!

Σ’ αυτές τις έντεκα συμμετοχές του ο Καρμπαχάλ δέχθηκε 25 γκολ, τα περισσότερα από κάθε άλλον τερματοφύλακα στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου μέχρι το 2002 που τον… ισοφάρισε ο Σαουδάραβας Μοχάμεντ Αλ Ντεαγιά (με 25 τέρματα σε δέκα συμμετοχές από το 1994). Ο αείμνηστος Μεξικανός μοιράζεται πλέον ένα ρεκόρ και με τον «πολύ» Μάνουελ Νόιερ, ο οποίος επίσης απέτυχε να κρατήσει απαραβίαστη την εστία του σε δέκα σερί συμμετοχές στην τελική φάση (από το 2018 έως και το 2026, οπότε η Γερμανία θύμισε… παλιό Μεξικό).

Εμφανιζόταν κάθε τέσσερα χρόνια

Αν τα ΜΜΕ ήταν την εποχή του Καρμπαχάλ τόσο ανεπτυγμένα όσο σήμερα ή αν υπήρχαν social media, είναι βέβαιο ότι η παρουσία του στα Μουντιάλ θα προκαλούσε σχόλια ανάλογα με αυτά που διαβάζουμε τα τελευταία χρόνια για τον… Γκιγέρμο Οτσόα.

Ο 40χρονος τερματοφύλακας που έφτασε το 2026 τις έξι παρουσίες σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου (έχοντας όμως πάρει χρόνο συμμετοχής μόνο στις τέσσερις), πέρασε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του στο Μεξικό. Κι όσες φορές βγήκε απ’ τα σύνορα, έπαιξε είτε σε μικρές ευρωπαϊκές ομάδες (όπως η γαλλική Αζαξιό, η ισπανική Μάλαγα και η ιταλική Σαλερνιτάνα) είτε σε πρωταθλήματα περιορισμένου διεθνούς ενδιαφέροντος όπως το βελγικό (Σταντάρ Λιέγης). Έτσι, ο περισσότερος κόσμος τον έβλεπε μόνο όταν ερχόταν η ώρα του Μουντιάλ.

Ο Καρμπαχάλ, πάλι, δεν έπαιξε ποτέ έξω απ’ την πατρίδα του. Δεν ήταν κι εύκολο τότε να ασχοληθούν οι ευρωπαϊκοί σύλλογοι με Μεξικανούς ποδοσφαιριστές, πόσο μάλλον με έναν τερματοφύλακα. Άρχισε την καριέρα του σε ανδρικό επίπεδο το 1948 με τη φανέλα της Κλαμπ Εσπάνια κι από το 1950 που πήρε μεταγραφή στη Λεόν, ρίζωσε εκεί μέχρι που κρέμασε τα παπούτσια του (τότε οι τερματοφύλακες σπάνια φορούσαν γάντια). Ο αγώνας με την Ουρουγουάη στο «Γουέμπλεϊ», σαν σήμερα το 1966, ήταν κι ο τελευταίος της πλούσιας καριέρας του.

Από τα στιγμιότυπα που έχουν διασωθεί από τους αγώνες του «Τότα», το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι δεν υπήρξε γκολκίπερ μεγάλων δυνατοτήτων. Λέγεται, ωστόσο, ότι διέθετε ισχυρή προσωπικότητα που ενέπνεε τους συμπαίκτες του και καθιστούσε πολύτιμη την παρουσία του στο γήπεδο. Γι’ αυτό συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι την αρκετά προχωρημένη για την εποχή ηλικία των 37 χρόνων.

Στην πατρίδα του αναδείχθηκε πρωταθλητής (1952, 1956) και κυπελλούχος (1958) με τη Λεόν, ενώ το 1956 κέρδισε και το Σούπερ Καπ. Με την εθνική ομάδα γεύτηκε τη χαρά της κατάκτησης του πρωταθλήματος της CONCACAF του 1965, αγωνιζόμενος στα πιο σημαντικά παιχνίδια (ανάμεσά τους ήταν και ο ουσιαστικός τελικός με τη Γουατεμάλα).

Ο Καρμπαχάλ αξιοποίησε τα ηγετικά του χαρακτηριστικά κι από το 1969 ακολούθησε επιτυχημένη καριέρα προπονητή. Το 1971 και το 1972 κατέκτησε δύο Κύπελλα και δύο Σούπερ Καπ με τη Λεόν, στον πάγκο της οποίας κατέγραψε συνολικά τρεις θητείες. Τη διετία 1979-81 ήταν βοηθός του Ραούλ Καρδένας στην Εθνική Μεξικού (ενδιάμεσα οδήγησε στην άνοδο την Ατλέτας Καμπεσίνας, την οποία ανέλαβε με… ειδική αποστολή στα μπαράζ της Segunda Division του 1980) κι από το 1985 έως το 1995 εργάστηκε στην Ατλέτικο Μορέλια.

Το ρεκόρ άντεξε μέχρι το 2026

Το ρεκόρ του Καρμπαχάλ με τη συμμετοχή σε πέντε Μουντιάλ προκαλούσε δέος μέχρι τη δεκαετία του ’90, όταν φαινόταν εξαιρετικά δύσκολο να το ισοφαρίσει κάποιος. Μέχρι τότε ο μόνος ποδοσφαιριστής που είχε παίξει σε Παγκόσμιο Κύπελλο με διαφορά δεκαέξι ετών ήταν ο Χιλιανός αμυντικός Ελίας Φιγκερόα, το 1966, το 1974 και το 1982, είχε όμως την ατυχία η εθνική του ομάδα να αποκλειστεί από την τελική φάση του 1970 και του 1978 κι έχασε το ρεκόρ.

Ο Καρμπαχάλ είχε το παρατσούκλι «El Cinco Copas» (ο κύριος «πέντε Μουντιάλ» σε ελεύθερη απόδοση) και κράτησε μόνος του την πρωτιά μέχρι το 1998, όταν ισοφάρισε την επίδοσή του ο μεγάλος Λόταρ Ματέους. Ο Γερμανός μέσος που στην τελευταία παρουσία του σε Παγκόσμιο Κύπελλο είχε οπισθοχωρήσει στην άμυνα, έφτασε τότε και τις 25 συμμετοχές κι έμεινε μόνος πρώτος στη σχετική κατάταξη.

Και τα δύο αυτά ρεκόρ έχουν μπει πλέον στο χρονοντούλαπο της ιστορίας από τους Λιονέλ Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο, οι οποίοι έγιναν το 2026 οι πρώτοι ποδοσφαιριστές με συμμετοχή σε έξι τελικές φάσεις Μουντιάλ και οι πρώτοι σε συμμετοχές (με 33 και 27 αντίστοιχα). Ο Αργεντινός μπορεί να σηκώσει και το τρόπαιο απόψε (λογικά θα κερδίσει και τον τίτλο του MVP ακόμα και σε περίπτωση ήττας), ενώ ο Πορτογάλος σκόραρε και στα έξι τουρνουά που συμμετείχε.

Τα κατορθώματά των δύο ζωντανών θρύλων κάνουν τις επιδόσεις του Καρμπαχάλ να φαντάζουν φτωχές. Έτσι κι αλλιώς η συμμετοχή σε πέντε Παγκόσμια Κύπελλα έχει απομυθοποιηθεί από δύο συμπατριώτες του που ισοφάρισαν την επίδοσή του, τον Ράφα Μάρκες το 2018 και τον Αντρές Γκουαρδάδο το 2022. Φέτος που έπαψε να συνιστά ρεκόρ, πέτυχαν το ίδιο κι άλλοι δύο αστέρες διεθνούς ακτινοβολίας, ο Λούκα Μόντριτς κι ο Μάνουέλ Νόιερ.

Ο αξέχαστος Μεξικανός τερματοφύλακας, ωστόσο, είχε κάνει την αρχή σε μια εποχή που ήταν πολύ πιο δύσκολη απ’ τη σημερινή. Κι αυτό διασφαλίζει ότι θα μνημονεύεται από τους ιστορικούς του αθλητισμού κι αφού περάσουν πολλά χρόνια από σήμερα, όταν ενδεχομένως θα έχουν εμφανιστεί παίκτες που θα σπάσουν ακόμα και τα ρεκόρ του Μέσι και του Ρονάλντο.

Πηγές: vod.fifa.com («Homenaje a Antonio Carbajal, histórico arquero mexicano»), en.wikipedia.org («Antonio Carbajal», «List of players who have appeared in the most FIFA World Cups», «1966 FIFA World Cup»)

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 19 Ιουλίου

2025: Ο Μάριος Κρίτσας γίνεται ο πρώτος Έλληνας αθλητής που μετέχει σε σόλο αγώνισμα της καλλιτεχνικής κολύμβησης σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου. Ο 16χρονος κολυμβητής του ΝΟΒΑ προκρίνεται απ’ ευθείας στον τελικό του τεχνικού προγράμματος όπου θα καταταγεί δέκατος.

2024: Πεθαίνει σε ηλικία 91 ετών ο Ουαλός θρύλος του σνούκερ Ρέι Ριέρντον. Είχε κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα έξι φορές (1970, 1973, 1974, 1975, 1976, 1978).

2020: Ο Λιούις Χάμιλτον κερδίζει για όγδοη φορά το ουγγρικό γκραν πρι και ισοφαρίζει το ρεκόρ του Μίκαελ Σουμάχερ για τις περισσότερες νίκες στην ίδια πίστα (είχε κερδίσει οκτώ φορές το γαλλικό γκραν πρι).

2019: Ο Χρήστος Φραντζεσκάκης κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο στο τελικό της σφυροβολίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 στο Μπορός της Σουηδίας. Στην τέταρτη βολή του στέλνει τη σφύρα του στα 84,22 μ., βελτιώνοντας το πανελλήνιο ρεκόρ.

2013: Πεθαίνει σε ηλικία 89 ετών ο παλαίμαχος Γερμανός τερματοφύλακας Μπερτ Τράουτμαν. Έχει μείνει στην Ιστορία για την ηρωική του εμφάνιση με τη Μάντσεστερ Σίτι στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας του 1956, όπου αγωνιζόμενος από το 17′ με κάταγμα στον αυχένα τη βοήθησε να νικήσει 3-1 την Μπέρμιγχαμ. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε ενεργό μέλος των Ναζί.

2011: Η Ελσίνκι συντρίβει με 10-0 την Μπανγκόρ Σίτι για τον δεύτερο προκριματικό γύρο του Champions League και δημιουργεί ρεκόρ ευρύτερης νίκης σε οποιαδήποτε φάσης της διοργάνωσης.

2011: Η Μαριάννα Λυμπερτά κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στα 10 χλμ. ανοικτής θάλασσας στο 14ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υγρού στίβου της Σανγκάης με χρόνο 2 ώρες 02:01.8.

2010: Δολοφονείται έξω από το σπίτι του από άγνωστους έως και σήμερα δράστες ο 37χρονος δημοσιογράφος Σωκράτης Γκιόλιας. Υπήρξε διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού «ΘΕΜΑ 9,89» και επί χρόνια ρεπόρτερ του στίβου.

2007: Κλείνει ύστερα από 50 χρόνια λειτουργίας το εργοστάσιο της Aston Martin στο Νιόπορτ Πάγκνελ.

2006: Πραγματοποιείται στο Μέγαρο Μουσικής η κλήρωση του πρώτου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου που θα διεξαχθεί υπό την αιγίδα της νεοσύστατης Super League. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται το έμβλημα του νέου φορέα από τον Γενικό Διευθυντή, Γιώργο Κυριακό και τον Εκτελεστικό Διευθυντή, Πατρίκ Κομνηνό

1999: Ο κολυμβητής του Άρη Θεσσαλονίκης, Αριστείδης Γρηγοριάδης, καταρρίπτει με 2:14.76 το πανελλήνιο ρεκόρ παμπαίδων στα 200 μέτρα ύπτιο που κατείχε από το 1983 ο Χαράλαμπος Παπανικολάου (2:15.61), στη διάρκεια του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Κατηγοριών στο ΟΑΚΑ.

1997: Ο Κενυάτης Ντάνιελ Κόμεν γίνεται ο πρώτος δρομέας που τρέχει τα 2 μίλια σε λιγότερο από 8 λεπτά (7:58.61).

1996: Ανοίγει η αυλαία των 26ων Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα, που σηματοδοτούν την εκατονταετηρίδα από την αναβίωση του θεσμού. Λαμβάνουν μέρος 7.060 αθλητές και 3.684 αθλήτριες από 197 κράτη σε 26 αθλήματα. Τελευταίος λαμπαδηδρόμος είναι ο θρύλος της πυγμαχίας, Μοχάμεντ Αλί, ο οποίος με εμφανή τα σημάδια της Νόσου Πάρκινσον ανάβει την Ολυμπιακή Φλόγα.

1986: Η Γιουγκοσλαβία νικά με 117-91 τη Βραζιλία στον μικρό τελικό του Μουντομπάσκετ της Ισπανίας και κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο.

1980: Με μια φαντασμαγορική Τελετή Έναρξης αρχίζουν στη Μόσχα οι 22οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι οποίοι στιγματίζονται από το μποϊκοτάζ των ΗΠΑ και των περισσότερων χωρών της Δύσης που εκφράζουν την αντίθεσή τους στην εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν. Συμμετέχουν 4.137 αθλητές και 1.119 αθλήτριες από 80 αγώνες, ενώ τελευταίος λαμπαδηδρόμος είναι ο μπασκετμπολίστας (χρυσός ολυμπιονίκης το 1972) Σεργκέι Μπέλοφ.

1976: Ο Αμερικανός κολυμβητής Τζον Νέιμπερ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ύπτιο με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (55.49). Πρόκειται για το πρώτο από τα τέσσερα χρυσά που θα κερδίσει στη διοργάνωση ο Νέιμπερ, ο οποίος θα τα συνδυάσει όλα με παγκόσμια ρεκόρ.

1974: Δέκα χρόνια μετά την επεισοδιακή μεταγραφή του, ο Νίκος Γιούτσος τίθεται εκτός Ολυμπιακού μια και ο Λάκης Πετρόπουλος τον αποκλείει από την αποστολή που θα ταξιδέψει στη Δυτική Γερμανία για προετοιμασία. Ο ομογενής μεσοεπιθετικός θα μεταπηδήσει λίγες μέρες αργότερα στον Εθνικό όπου θα αγωνιστεί άλλες δύο σεζόν μέχρι να κλείσει την καριέρα του.

1968: Αρχίζουν στο Σικάγο οι πρώτοι διεθνείς θερινοί αγώνες Special Olympics.

1966: Με γκολ του Πακ Ντου-Ικ στο 42′ η Βόρεια Κορέα νικά με 1-0 τη Ιταλία (η οποία αγωνίζεται με δέκα από το 34′ λόγω τραυματισμού του Τζιάκομο Μπουλγκαρέλι) και προκρίνεται εις βάρος της στους «8» του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Αγγλίας. Τον αποκλεισμό γνωρίζει και η Βραζιλία, ύστερα από την ήττα της με 3-1 από την Πορτογαλία με δύο γκολ του Εουσέμπιο. Ο Πελέ ολοκληρώνει κουτσαίνοντας τον αγώνα, μια και έχει δεχθεί εγκληματικά φάουλ από το πρώτο ημίχρονο.

1952: Αρχίζουν στο Ελσίνκι οι 15οι Ολυμπιακοί Αγώνες με τη συμμετοχή 4.932 αθλητών και αθλητριών από 69 χώρες. Σημαιοφόρος της ελληνικής ομάδας είναι ο δισκοβόλος Νίκος Σύλλας, ο οποίος θα μετάσχει στη διοργάνωση για τρίτη φορά μετά το 1936 και το 1948.

1933: Για πρώτη φορά στην ιστορία της MLB δύο αδέλφια που αγωνίζονται ως αντίπαλοι σημειώνουν home run στον ίδιο αγώνα. Πρόκειται για τον Ρικ Φερέλ των Μπόστον Ρεντ Σοξ και τον Γουές Φερέλ των Κλίβελαντ Ίντιανς.

1930: Η Αργεντινή συντρίβει με 6-3 το Μεξικό με χατ τρικ του Γκιγέρμο Στάμπιλε και κερδίζει το δικαίωμα να διεκδικήσει την πρόκριση στα ημιτελικά του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου, στον τελευταίο αγώνα του ομίλου με τη Χιλή (η οποία νικά την ίδια μέρα με 1-0 τη Γαλλία).

1924: Ο Γιουγκοσλάβος Λέον Στούκελ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο μονόζυγο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.

1922: Ο Αμερικανός Τζόνι Βαϊσμίλερ γίνεται ο πρώτος κολυμβητής που σπάει το φράγμα του ενός λεπτού στα 100 μέτρα ελεύθερο (58.6).

1908: Ιδρύεται στο Ρότερνταμ ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Βιλιελμίνα, η ονομασία του οποίου αποτελεί φόρο τιμής για την τότε βασίλισσα της Ολλανδίας. Το 1912 θα μετονομαστεί Φέγενορντ, από τη συνοικία στην οποία εδρεύει.

1903: Ο Γάλλος Μορίς Γκαρέν κερδίζει τον 1ο Γύρο της Γαλλίας.

1900: Ο Γάλλος με καταγωγή απ’ το Λουξεμβούργο, Μισέλ Τεατό, κερδίζει τον Μαραθώνιο στους 2ους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι με χρόνο 2 ώρες 59:45. Δεύτερος τερματίζει ο Γάλλος Μισέλ Σαμπιόν και τρίτος ο Σουηδός Ερνστ Φαστ.

1884: Η Μοντ Γουότσον κερδίζει τον τίτλο στο πρώτο τουρνουά μονού γυναικών του Γουίμπλεντον, νικώντας στον τελικό την αδελφή της Λίλιαν Γουότσον με 2-1 (6-8, 6-3, 6-3).

1877: Στον τελικό του πρώτου τουρνουά τένις ανδρών στο Γουίμπλεντον, που είχε αρχίσει στις 9 Ιουλίου, ο Σπένσερ Γκορ νικά τον Γουίλιαμ Μάρσαλ με 3-0 σετ (6-1, 6-2, 6-4). Τον αγώνα παρακολουθούν 200 θεατές που έχουν πληρώσει ένα σελίνι για εισιτήριο.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News