Σαν Σήμερα - Ιαν Θορπ: Ο κολυμβητής-«τορπίλη» που βρέθηκε από τα 15 του στην κορυφή του κόσμου

Οι πιο casual φίλοι της κολύμβησης θυμούνται τον Ίαν Θορπ κυρίως από τα κατορθώματά του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ και της Αθήνας.

Ο Αυστραλός κολυμβητής, ωστόσο, είχε αρχίσει να «χτίζει» τον μύθο του ακόμα νωρίτερα. Στις 15 Ιανουαρίου 1998 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα ελεύθερο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του Περθ και έγραψε Ιστορία ως ο νεότερος άνδρας νικητής ατομικού αγωνίσματος στη διοργάνωση. Εκείνη την ημέρα ήταν μόλις 15 ετών και 94 ημερών!

Με ένα εκπληκτικό τελευταίο «πενηντάρι», ο Θορπ κάλυψε τη σημαντική διαφορά που είχε πάρει ο συμπατριώτης του και μεγάλο φαβορί για τη νίκη, Γκραντ Χάκετ και τον νίκησε κυριολεκτικά στην τελευταία χεριά. Ο χρόνος του ήταν 3:46.29 (έναντι 3:46.44 του Χάκετ) και ήταν τότε ο τέταρτος καλύτερος όλων των εποχών αν και απείχε αρκετά από το παγκόσμιο ρεκόρ του σπουδαίου συμπατριώτη του, Κίρεν Πέρκινς (3:43.80 από τον τελικό του προηγούμενου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, το 1994 στη Ρώμη).

Ο κόσμος της κολύμβησης καλωσόριζε και επίσημα πλέον ένα νέο φαινόμενο, το οποίο είχε δείξει… τα δόντια του στη διοργάνωση από τις 13 Ιανουαρίου. Τότε που ως τρίτος κολυμβητής της ομάδας σκυταλοδρομίας 4×200 ελεύθερο της Αυστραλίας, κολύμπησε το «διακοσάρι» του σε χρόνο 1:47.67, που ήταν μόλις κατά 26 εκατοστά πιο αργός από εκείνον με τον οποίο ο Μάικλ Κλιμ είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα, μία ημέρα νωρίτερα.

Χάρη στην εντυπωσιακή προσπάθεια του Θορπ η Αυστραλία κάλυψε τη διαφορά που είχε αποκτήσει στα δύο πρώτα σκέλη του αγώνα η ομάδα των ΗΠΑ και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, το οποίο ήταν το πρώτο της στο αγώνισμα σε αγώνες παγκόσμιο βεληνεκούς από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη! Τότε που είχε στη σύνθεσή της θρυλικά ονόματα όπως ο Μάρεϊ Ρόουζ και ο Τζον Ντέβιτ.

Ο Θορπ, φυσικά, τους ξεπέρασε όλους με όσα πέτυχε τα χρόνια που ακολούθησαν. Το 1999 κατέρριψε για πρώτη φορά το παγκόσμιο ρεκόρ των 400 μέτρων ελεύθερο με 3:41.83, στον τελικό του αγωνίσματος στους Αγώνες του Ειρηνικού και το έφτασε στα 3:40.08 το 2002, όταν κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Ακόμα και σήμερα, η επίδοσή του παραμένει η τρίτη κορυφαία όλων των εποχών στο αγώνισμα.

Ενδιάμεσα, φυσικά, είχε κατακτήσει αναρίθμητα μετάλλια σε όλες τις κορυφαίες διοργανώσεις κόντρα σε τεράστιους αντιπάλους, με αποτέλεσμα να του αποδοθεί το προσωνύμιο «Τορπίλη» (Thorpedo), που τον ακολουθεί μέχρι και σήμερα που έχει αποσυρθεί απ’ τις πισίνες.

Νίκησε και την αλλεργία στο χλώριο

Τα κοτορθώματα του Θορπ αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστεί κανείς ότι μικρός είχε μια αλλεργία στο χλώριο, εξαιτίας της οποίας άργησε αρκετά να κολυμπήσει σε πισίνα. Όταν το έκανε, σε ηλικία επτά ετών, αναγκαζόταν να μη βάζει το κεφάλι του μες στο νερό (ύστερα, προφανώς, από την αρχική βουτιά της εκκίνησης), κέρδισε έναν σχολικό αγώνα επειδή εκτός από γρήγορος ήταν και υπερβολικά μεγαλόσωμος για την ηλικία του.

Ήταν, άλλωστε, τεράστιος σε όγκο από την ημέρα που γεννήθηκε, στις 13 Οκτωβρίου 1982. Ζύγιζε 4,1 κιλά και το ύψος του ήταν 59 εκατοστά όταν βγήκε από την κοιλιά της μάνας του, η οποία στα νιάτα της υπήρξε διακεκριμένη αθλήτρια του νέτμπολ. Με τον αθλητισμό και συγκεκριμένα το κρίκετ είχε ασχοληθεί και ο πατέρας του, ο οποίος προσπάθησε να ωθήσει και τον γιο του σ’ αυτό το δημοφιλές στην Αυστραλία σπορ.

Ο μικρός Ίαν, ωστόσο, δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για το κρίκετ και στράφηκε προς την κολύμβηση στα πέντε του. Αφορμή αποτέλεσε ένας τραυματισμός που είχε στον καρπό η μεγαλύτερη αδελφή του, Κριστίνα, εξαιτίας του οποίου χρειάστηκε να κάνει θεραπεία στην πισίνα. Λόγω της αλλεργίας ο Θορπ κολύμπησε αρχικά στη θάλασσα, σύντομα όμως ξεπέρασε τη δυσανεξία στο χλώριο και στα εφηβικά του χρόνια άρχισε να δείχνει πόσο ξεχωριστός ήταν.

Τον Σεπτέμβριο του 1994 κέρδισε εννέα χρυσά μετάλλια στους σχολικούς αγώνες της ηλικιακής κατηγορίας του στην πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας. Το 1995 είχε ήδη ύψος 1.80 μ. και με νέο προπονητή τον Νταγκ Φροστ, βελτίωσε κι άλλο τους χρόνους του και κέρδισε τα πρώτα του μετάλλια (χάλκινα στα 200 και στα 400 μέτρα ελεύθερο) στο Αυστραλιανό Πρωτάθλημα Εφήβων.

Το 1996 ο Φροστ τον έστειλε και στα εθνικά προκριματικά (trials) για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, πιο πολύ για την εμπειρία. Ο νεαρός κολυμβητής ήταν φαινόμενο, αλλά στα 13 του βρισκόταν ακόμα… υπό κατασκευή και δεν κατάφερε να διεκδικήσει την πρόκριση.

 

Οι θρίαμβοι στο Σίδνεϊ 

Η χρονιά της καθιέρωσης του Θορπ ήταν το 1997 και οι σταθμοί της ήταν τρεις. Η πρόκριση στον τελικό των 400 μέτρων ελεύθερο στο Εθνικό Πρωτάθλημα 25άρας πισίνας, η βελτίωση του ατομικού του ρεκόρ στο αγώνισμα κατά οκτώ δευτερόλεπτα (με 3:59.43 στα 14 του, έγινε ο νεότερος Αυστραλός που έσπασε το «φράγμα» των τεσσάρων λεπτών) και φυσικά η πρώτη του διεθνής συμμετοχή, στους Αγώνες του Ειρηνικού.

Αν και δύο μήνες πριν από τη διοργάνωση είχε υποβληθεί σε επέμβαση αφαίρεσης σκωληκοειδίτιδας και είχε χάσει πολλές προπονήσεις, ο Θορπ κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 400 ελεύθερο πίσω από τον κατά τρία χρόνια μεγαλύτερό του Χάκετ, ενώ βοήθησε και την ομάδα 4×200 της Αυστραλίας να τερματίσει δεύτερη πίσω από τους Αμερικανούς.

Όλοι οι ειδικοί της κολύμβησης είχαν πλέον στραμμένη την προσοχή τους στον νεαρό πρωταθλητή, ο οποίος μετά το breakthrough στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998, άρχισε να σαρώνει τα χρυσά μετάλλια σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις. Και το 2000 που οι Ολυμπιακοί Αγώνες φιλοξενήθηκαν στη γενέτειρά του, είχε φτάσει πλέον στο σημείο να θεωρείται ένα από τα μεγάλα ονόματα της ομάδας της Αυστραλίας σε όλα τα αθλήματα.

Ο Θορπ δικαίωσε τις προσδοκίες. Κέρδισε άνετα το χρυσό μετάλλιο στα 400 ελεύθερο συντρίβοντας το παγκόσμιο ρεκόρ (1:40.53) και ανέβηκε άλλες δύο φορές στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου μαζί με τους συναθλητές του στις ομάδες 4×100 και 4×200 (επίσης με παγκόσμια ρεκόρ). Στα 200 ελεύθερο έμεινε δεύτερος πίσω από τον Ολλανδό, Πίτερ Φαν Ντεν Χόχενμπαντ, ενώ κατέκτησε άλλο ένα ασημένιο με την ομάδα 4×100 μικτής.

Ήταν ο αθλητής με τα περισσότερα μετάλλια στη διοργάνωση και η πατρίδα του τον τίμησε χρίζοντάς τον σημαιοφόρο της ομάδας της στην Τελετή Λήξης. Ταυτόχρονα έγινε περιζήτητος από μεγάλες εταιρίες που ήθελαν να τον χρησιμοποιήσουν στις διαφημίσεις τους.

Η κατάθλιψη και η κούρσα του αιώνα στην Αθήνα

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2001 στη Φουκουόκα ο Θορπ ήταν πραγματικά αχτύπητος. Κατέκτησε έξι χρυσά μετάλλια, τα περισσότερα που είχε κερδίσει ποτέ οποιοσδήποτε κολυμβητής σε μία διοργάνωση.

Εκτός από τα 200 και τα 400 μέτρα που ήταν η ειδικότητά του, πρώτευσε και στα 800 μέτρα ελεύθερο (αφήνοντας πάλι δεύτερο τον Χάκετ) και σημείωσε παγκόσμια ρεκόρ και στις τρεις αποστάσεις. Πρόσθεσε ακόμα στο παλμαρέ του άλλες τρεις νίκες στις σκυταλοδρομίες (4×100 και 4×200 ελεύθερο και 4×100 μικτή) και ήταν και με τη «βούλα» πλέον ο κορυφαίος κολυμβητής στον κόσμο, αυτός που έφερνε τον κόσμο στην κερκίδα.

Οι θρίαμβοι συνεχίστηκαν στους Αγώνες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας του 2002, όπου κατέκτησε άλλα έξι χρυσά κι ένα ασημένιο στα 100 ύπτιο. Πολλοί άρχισαν να συζητούν την πιθανότητα να ισοφαρίσει ή να καταρρίψει το ρεκόρ των επτά χρυσών μεταλλίων σε μία διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων που κατείχε από το 1972 ο Μαρκ Σπιτς, αλλά την ίδια εποχή του χτύπησε την πόρτα, εντελώς απρόσκλητη, η κατάθλιψη.

Ο Θορπ δεν μοιράστηκε το πρόβλημά του, το οποίο ήταν ακόμα ταμπού για την εποχή. Βρήκε διέξοδο στο ποτό και σταδιακά οι επιδόσεις του άρχισαν να πέφτουν. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2003 στη Βαρκελώνη (έχοντας πια προπονητή τον Τρέισι Μένζις) κράτησε τα σκήπτρα στα 200 και στα 400 ελεύθερο νικώντας τον Χάκετ και τον Φαν Ντεν Χόχενμπαντ. Έμεινε, όμως, δεύτερος στα 200 μικτή πίσω από ένα νέο παιδί-θαύμα από τις ΗΠΑ, τον Μάικλ Φελπς, ο οποίος κέρδισε άλλα τρία χρυσά στη διοργάνωση κι άρχισε να θεωρείται από τους ειδικούς ως ο κολυμβητής με τις περισσότερες πιθανότητες να επαναλάβει τον άθλο του Σπιτς.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα ο Θορπ ήταν φαβορί μόνο για τα 400 ελεύθερο, μια και στα 200 είχε να αντιμετωπίσει εκτός απ’ τον Φαν Ντεν Χόχενμπαντ και τον Φελπς. Εκεί, όμως, έμελλε να ζήσει την κορυφαία στιγμή του στη διοργάνωση. Αν και ήταν δεύτερος μέχρι τη στροφή των 150 μέτρων πίσω από τον Ολλανδό και όλοι περίμεναν την επίθεση του Αμερικανού, ήταν ο υψηλόσωμος Αυστραλός αυτός που ανέβασε ταχύτητα και πήρε τη νίκη εν μέσω αποθέωσης, βελτιώνοντας το ολυμπιακό ρεκόρ (1:44.71).

Μία ημέρα νωρίτερα είχε πετύχει και την αναμενόμενη νίκη στο «τετρακοσάρι» επί του Χάκετ, ενώ κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο (πίσω απ’ τον Φαν Ντεν Χόχενμπαντ και τον Νοτιοαφρικανό Ρόλαντ Σούμαν) και στα 100 ελεύθερο, πέρα απ’ το ασημένιο στα 4×200. Ήταν και πάλι ένας από τους πιο επιτυχημένους αθλητές των αγώνων, χωρίς κανείς να γνωρίζει ότι πάλευε με την κατάθλιψη και τον αλκοολισμό.

Το άδοξο τέλος και η φιλανθρωπική δράση

Οι παραστάσεις του Θορπ στο ανοιχτό κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ αποδείχθηκαν και οι τελευταίες σε τόσο υψηλό επίπεδο. Μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων ο Αυστραλός σούπερ σταρ αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα απ’ τους αγώνες και δεν πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2005.

Το 2006 άρχισε τη συστηματική προπόνηση με στόχο να δώσει το «παρών» στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όμως τον Νοέμβριο του ίδιου έτους αποσύρθηκε από τα «τράιαλς» της Αυστραλίας για το Παγκόσμιο του 2007 και ανακοίνωσε την οριστική απόσυρσή του από τον αθλητισμό. Ένα ρεπορτάζ της «L’Equipe» που υπαινισσόταν ότι πριν την απόφασή του είχε κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών, διαψεύστηκε κατηγορηματικά τόσο από τον Θορπ όσο και από τη FINA, που ξεκαθάρισε ότι ο Αυστραλός δεν είχε βρεθεί θετικός σε κανέναν έλεγχο ντόπινγκ.

Στο άθλημα έλαμπε εκτυφλωτικά πλέον το άστρο του Φελπς και ο κόσμος ξέχασε σιγά-σιγά την «Τορπίλη». Όταν ο Θορπ ανακοίνωσε, το 2011, ότι σκόπευε να επιστρέψει για να διεκδικήσει την πρόκριση στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, λίγοι συγκινήθηκαν. Η αποτυχία του να φτάσει έστω στους τελικούς των 100 και των 200 ελεύθερο στα αυστραλιανά trials (δεν δοκίμασε την τύχη του στα 400) σήμανε το οριστικό τέλος της καριέρας του, η οποία ήταν έτσι κι αλλιώς επιτυχημένη και θα ζήλευε το 99,9% των παιδιών που δοκιμάζουν την τύχη τους στις πισίνες.

Τον Ιανουάριο του 2014 βρέθηκε ξανά στο προσκήνιο όταν νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική για να αντιμετωπίσει την κατάθλιψη και τον αλκοολισμό, ύστερα από έναν τραυματισμό του στο σπίτι του. Κέρδισε τη μάχη και μερικούς μήνες αργότερα αποκάλυψε δημόσια ότι είναι ομοφυλόφιλος – κάτι που δεν είχε τη δύναμη να κάνει στα χρόνια της αθλητικής ακμής του, αφού η εποχή το θεωρούσε μεγαλύτερο ταμπού κι απ’ την κατάθλιψη. Ήδη από το 2012 είχε αποκαλύψει στην αυτοβιογραφία του ότι είχε περάσει πολλές φορές απ’ το μυαλό του η σκέψη της αυτοκτονίας.

Το πλούσιο φιλανθρωπικό του έργο που άρχισε από την εποχή των πρώτων επιτυχιών του. Το ίδρυμα «Ian Thorpe’s Fountain for Youth» συγκέντρωνε από το 2000 έως και το 2014 χρήματα για την ενίσχυση των ιατρικών ερευνών για τις παιδικές νεοπλασματικές ασθένειες, αλλά και για την παροχή βοήθειας σε παιδιά με αναπηρίες.

Ακόμα και σήμερα, που τα χρόνια πέρασαν και η λάμψη του έχει αρχίσει (φυσιολογικά) να ξεθωριάζει, ο Θορπ παραμένει ένας από τους κορυφαίους αθλητές που διέπρεψαν στο μεταίχμιο του 20ού και του 21ου αιώνα. Ειδικά στην κολύμβηση, λίγοι θα καταφέρουν να κερδίσουν τόσα μετάλλια, ενώ φαντάζει δύσκολο να βρεθεί στο μέλλον άλλος πιτσιρικάς που θα καταρρίψει το ρεκόρ που σημείωσε στις 15 Ιανουαρίου 1998.

Πηγές: en.wikipedia.org («Ian Thorpe», «Swimming at the 1998 World Aquatics Championships»), Iefimeridanews.gr («H μάχη του Ιαν Θορπ -Σε κλινική για την κατάθλιψη και τον αλκοολισμό ο Ολυμπιονίκης της κολύμβησης»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 15 Ιανουαρίου

2024: Πεθαίνει σε ηλικία 97 ετών ο παλαίμαχος θρυλικός ποδοσφαιριστής και προπονητής του Ολυμπιακού, Γιώργος Δαρίβας.

2006: Με κορυφαίο παίκτη τον Ριβάλντο, ο οποίος σημειώνει δύο γκολ, ο Ολυμπιακός νικά με 3-2 τον Παναθηναϊκό στο ντέρμπι πρωταθλήματος στο «Γ. Καραϊσκάκης».

2001: Πεθαίνει σε ηλικία 69 ετών ο Ούγγρος σφυροβόλος Γιόζεφ Τσέρμακ, ο πρώτος αθλητής που έσπασε το φράγμα των 60 μέτρων στο αγώνισμα, με βολή στα 60.34 μ. Είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι το 1952.

2000: Ο τερματοφύλακας της Περούτζια, Άντζελο Παγκότο, τιμωρείται με επ’ αόριστον αποκλεισμό από κάθε αγωνιστική δραστηριότητα, όταν εντοπίζεται ότι έχει κάνει χρήση κοκαΐνης.

2000: Η Κορίνθιανς κατακτά το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων όταν επικρατεί της Βάσκο ντα Γκάμα στα πέναλτι με 4-3 (0-0 στα 120′), στον τελικό που διεξάγεται στο «Μαρακανά» του Ρίο ντε Τζανέιρο.

1996: Ο ΠΣΑΤ βραβεύει στο ΣΕΦ τους κορυφαίους αθλητές του 1995. Για πρώτη φορά παρίσταται στην εκδήλωση πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Κωστής Στεφανόπουλος. Ο Πύρρος Δήμας γίνεται ο δεύτερος αθλητής μετά τον Νίκο Γκάλη που ψηφίζεται για τρίτη φορά κορυφαίος Έλληνας αθλητής (οι προηγούμενες ήταν το 1992 και το 1993).

1993: Κάνει πρεμιέρα η ταινία «Alive» (ελληνικός τίτλος «Οι Επιζήσαντες»), με πρωταγωνιστή τον Ίθαν Χοκ και αφηγητή τον Τζον Μάλκοβιτς. Η υπόθεση βασίζεται στην αληθινή ιστορία της συντριβής της πτήσης 571 της Uruguayan Air Force στις Άνδεις, στις 13 Οκτωβρίου 1972, όπου επέβαιναν και τα μέλη της ερασιτεχνικής ομάδας ράγκμπι Όλντ Κρίστιανς της Ουρουγουάης.

1992: Αρχίζει τη λειτουργία του ο πρώτος ICS εξυπηρετητής διαδικτύου για σκάκι που έχει προγραμματιστεί από τον Μάικλ Μουρ και τον Ρίτσαρνς Νας. Οι παίκτες συνδέονται μέσω «telnet» (ένα πρωτόκολλο δικτύου που χρησιμοποιείται για την παροχή αμφίδρομης επικοινωνίας και αναπτύχθηκε το 1969) και η σκακιέρα εμφανίζεται ως κείμενο ASCII.

1989: Στον πρώτο τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου 5×5 που διεξάγεται στην Ολλανδία, η Βραζιλία νικά την Ολλανδία με 2-1.

1985: Η 15χρονη Στέισι Χίλιαρντ γίνεται η πρώτη γυναίκα που σημειώνει century break σε επίσημο αγώνα σνούκερ (114 πόντοι).

1984: Η Χάνα Μαντλίκοβα δίνει τέλος στο σερί 54 νικών της Μαρτίνα Ναβρατίλοβα, στον τελικό του τουρνουά του Όουκλαντ.

1977: Ο παλαίμαχος Σοβιετικός επιθετικός, Ίγκορ Νέτο, φτάνει στην Αθήνα για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία του Πανιωνίου.

1972: Ο Τζο Φρέιζερ διατηρεί τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας, νικώντας τον Τέρι Ντάνιελς με νοκ άουτ στον 4ο γύρο.

1967: Στο πρώτο Super Bowl στην ιστορία του αμερικάνικου φούτμπολ που φιλοξενείται στο Memorial Coliseum, οι Γκριν Μπέι Πάκερς του NFL νικούν με 35-10 τους Κάνσας Σίτι Τσιφς του AFL.

1965: Οι Σαν Φρανσίσκο Γουόριορς παραχωρούν τον Γουίλτ Τσάμπερλεν στους Φιλαδέλφεια 76ers παίρνοντας ως ανταλλάγματα και τρεις παίκτες (Κόνι Ντίρκινγκ, Λι Σέιφερ, Πολ Νιούμαν) εκτός από χρήματα.

1962: Ο Ροντ Λέιβερ κερδίζει το Αυστραλιανό Όπεν νικώντας στον τελικό τον Ρόι Έμερσον με 3-1 σετ (8-6, 0-6, 6-4, 6-4). Πρόκειται για το πρώτο από τα τέσσερα τουρνουά γκραν σλαμ που θα κερδίσει εκείνη τη χρονιά ο θρυλικός Αυστραλός τενίστας.

1957: Ο Μπομπ Κούζι αναδεικνύεται MVP στο 7ο All Star Game του ΝΒΑ, όπου η Ανατολή νικά τη Δύση με 109-97.

1950: Κατά τη διάρκεια του αγώνα Φιορεντίνα-Γιουβέντους 0-0, ο αμυντικός των Τορινέζων, Κάρλο Παρόλα, απαθανατίζεται από τον φωτορεπόρτερ, Κοράντο Μπάνκι, να διώχνει την μπάλα με ανάποδο ψαλίδι από την περιοχή της ομάδας του. Το στιγμιότυπο θα επιλεγεί από την ιταλική εταιρία Panini ως έμβλημα στα φακελάκια με τις φωτογραφίες των ποδοσφαιριστών που έως και σήμερα κυκλοφορούν σε πολλές χώρες του κόσμου.

1939: Αρχίζει στο Περού το 15ο Κόπα Αμέρικα (τότε Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής) χωρίς τη συμμετοχή της Βραζιλίας, της Αργεντινής, της Βολιβίας και της Κολομβίας. Στον πρώτο αγώνα, το Περού συντρίβει με 5-2 το Εκουαδόρ με χατ τρικ του Λόλο Φερνάντες.

1927: Το ραδιόφωνο του BBC μεταδίδει για πρώτη φορά σε ζωντανή μετάδοση μια αθλητική αναμέτρηση. Πρόκειται τον αγώνα ράγκμπι ανάμεσα στην Αγγλία και την Ουαλία (11-9).

1892: Οι κανόνες του μπάσκετ, διατυπωμένοι από τον Καναδό εμπνευστή του αθλήματος, Τζέιμς Νέισμιθ, δημοσιεύονται για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Triangle» της Μασαχουσέτης. Οι πρωτόλειοι κανονισμοί δεν προβλέπουν ακόμα την ντρίμπλα, το κάρφωμα και τα τρίποντα, ενώ επιτρέπουν το κόψιμο της μπάλας όταν αυτή έχει πάρει καθοδική πορεία προς το καλάθι.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News