Σαν Σήμερα - Βόλφγκανγκ Νόρντβιχ: Ο πρώτος χρυσός ολυμπιονίκης του επί κοντώ που δεν ήταν Αμερικανός

Όσοι φίλαθλοι άρχισαν να παρακολουθούν στίβο στα ’80s, έχουν στο μυαλό τους το επί κοντώ ως αγώνισμα που ταιριάζει περισσότερο στους Ευρωπαίους. Και όχι άδικα.

Αν κάποιος έχει μεγαλώσει την εποχή της κυριαρχίας του Σεργκέι Μπούμπκα και γνωρίζει ότι πιο πριν τα σκήπτρα είχαν οι Γάλλοι με τους Πιερ Κινόν και Τιερί Βινιερόν και οι Πολωνοί με τους Βουάντισουαβ Κοζακίεβιτς και Ταντέους Σλουσάρσκι, είναι λογικό να έχεις αυτήν την εντύπωση. Ιδίως από τη στιγμή που βασικός αντίπαλος του «Τσάρου των αιθέρων» ήταν ο συμπατριώτης του (στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης) Ραντιόν Γκαταούλιν και οι περισσότεροι από τους επιγόνους τους προέρχονται από τη Γηραιά Ήπειρο.

Σε όλους αυτούς, λοιπόν, θα φανεί περίεργο αν μάθουν ότι από το 1896 που διεξήχθησαν οι 1οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα έως και το 1968 στην Πόλη του Μεξικού, όλοι οι νικητές στο αγώνισμα προέρχονταν από τις ΗΠΑ! Δεκαέξι χρυσά σε ισάριθμες διοργανώσεις μετρούσαν οι Αμερικανοί, μέχρι που είδαν το σερί τους να σπάει στις 2 Σεπτεμβρίου 1972 στο Μόναχο από τον Ανατολικογερμανό Βόλφγκανγκ Νόρντβιχ. Όχι όμως χωρίς να προκληθούν συζητήσεις.

Ο Νόρντβιχ δεν είχε κάνει τίποτε παράτυπο. Το πρόβλημα είχε προκύψει από την IAAF, η οποία την ύστατη στιγμή αποφάσισε να απαγορεύσει τη χρήση των κονταριών νέας γενιάς με τα οποία αγωνίζονταν ήδη ο χρυσός ολυμπιονίκης του 1968 Μπομπ Σίγκρεν και ο Σουηδός Κιελ Ίσακσον, ο οποίος τον Απρίλιο του 1972 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ του Χρήστου Παπανικολάου (με 5.49 μ. από το 1970) και μέσα σε δυο μήνες το ανέβασε στα 5.55 μ.

Η διεθνής ομοσπονδία αποφάσισε μόλις στις 25 Ιουλίου να απαγορεύσει τόσο το «Sky-pole» της Browning που χρησιμοποιούσε ο Ίσακσον όσο και το «Cata-pole» της Pacer American, με το οποίο ο Σίγκρεν είχε εκτοξεύσει λίγες μέρες νωρίτερα το παγκόσμιο ρεκόρ στα 5.63 μ. Η αιτιολογία ήταν ότι περιείχαν ανθρακόνημα, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να είναι πιο ελαφριά και καλύτερα ελεγχόμενα από τους αθλητές. Μόνο που κάτι τέτοιο βασιζόταν σε έναν ισχυρισμό των Ανατολικογερμανών που δεν είχε βάση, όπως αποδείχθηκε λίγο καιρό αργότερα.

Τα πράσινα κοντάρια (όπως αναφέρονταν στον ελληνικό και ξένο Τύπο της εποχής) ήταν κι αυτά κατασκευασμένα από φάιμπεργκλας, όπως εκείνα που χρησιμοποιούνταν από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και είχαν συμβάλει στην εκτόξευση των επιδόσεων πάνω από τα 5 μ. Η βελτιωμένη απόδοσή τους οφειλόταν σε μια νέα τεχνική ύφανσης των γυάλινων ινών, η οποία τα καθιστούσε όχι μόνο ελαφρύτερα και λεπτότερα, αλλά και πιο ανθεκτικά στο βάρος του αθλητή. Έτσι, πρόσφεραν μεγαλύτερη εκτίναξη.

Κατάσχεσαν τα κοντάρια στο Ολυμπιακό Χωριό

Σύντομα οι θιγόμενες εταιρίες απέδειξαν ότι τα νέα κοντάρια δεν περιείχαν κάποιο μη αποδεκτό υλικό κι έτσι στις 27 Αυγούστου 1972 το δεκαπενταμελές συμβούλιο της IAAF αποφάσισε να επιτρέψει τη χρήση τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου.

Τότε, όμως, προέκυψε ένα άλλο ζήτημα. Οι Ανατολικογερμανοί διαμαρτυρήθηκαν επειδή τα κοντάρια νέας τεχνολογίας δεν ήταν ευρέως διαθέσιμα και ο Νόρντβιχ δεν προλάβαινε να εξασκηθεί με αυτά στις λίγες μέρες που μεσολαβούσαν μέχρι τον αγώνα. Την ίδια διαμαρτυρία έκανε και η Ελλάδα για τον Παπανικολάου, ο οποίος έπαιζε σε εκείνη τη διοργάνωση το τελευταίο του χαρτί για ένα ολυμπιακό μετάλλιο και δεν ήθελε να έχει σοβαρό μειονέκτημα.

Έτσι, στις 30 Αυγούστου (δύο ημέρες πριν από τη διεξαγωγή του προκριματικού) συνεδρίασε η ολομέλεια της IAAF, η οποία αποφάσισε να επαναφέρει την απαγόρευση με την αιτιολογία ότι τα νέα κοντάρια δεν ήταν ελεύθερα διαθέσιμα στο εμπόριο για δώδεκα μήνες. Επομένως δεν είχαν όλοι οι αθλητές τη δυνατότητα να το προμηθευτούν και όσοι είχαν σπεύσει να το κάνουν, είχαν αποκτήσει τεχνολογικό πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων.

Το παράδοξο είναι ότι σύμφωνα με δημοσιογραφική καταγραφή 14 από τους 21 συμμετέχοντες είχαν πάει στο Μόναχο με κοντάρια νέας τεχνολογίας. Μάλιστα, οι υπεύθυνοι της IAAF έκαναν έφοδο στο Ολυμπιακό Χωριό για να τα κατασχέσουν από τα δωμάτιά τους – γεγονός που φαίνεται τραγικά ειρωνικό για τα μέτρα ασφαλείας των διοργανωτών, δεδομένου ότι τρεις ημέρες αργότερα έλαβε χώρα η εισβολή των Παλαιστίνιων τρομοκρατών στα καταλύματα των Ισραηλινών, που κατέληξε σε λουτρό αίματος.

Αθλητής των μεγάλων αγώνων

Το μπάχαλο με τις αλλεπάλληλες αποφάσεις της τελευταίας στιγμής δεν είχε μόνο πρακτική, αλλά και ψυχολογική επίδραση στους αθλητές που χρησιμοποιούσαν τα κοντάρια νέας τεχνολογίας. Αυτό φάνηκε περίτρανα στον προκριματικό, όπου ο Ίσακσον απέτυχε τρεις φορές στα 5.00 μ. και μηδενίστηκε, ενώ ο Αμερικανός Στιβ Σμιθ πέρασε με το ζόρι τα 4.80 μ. και απέτυχε στα 5.00 μ., μένοντας κι αυτός έξω από τον τελικό. Ανάλογη τύχη είχε και ο υπολογίσιμος Ιταλός Ρενάτο Ντιονίζι, ο οποίος δεν πέρασε το αρχικό ύψος των 4.80 μ.

Ο Νόρντβιχ είχε αποκτήσει σαφές πλεονέκτημα με την απόφαση για τη χρήση των κονταριών παλιάς τεχνολογίας, αλλά είχε ένα ακόμα προσόν. Ήταν αθλητής των μεγάλων αγώνων. Είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 πίσω από τον Σίγκρεν και τον Δυτικογερμανό Κλάους Σιπρόφσκι και τρία χρυσά στα ισάριθμα τελευταία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, το 1966, το 1969 και το 1971.

Κανείς δεν θα μάθει τι θα είχε κάνει ο Ανατολικογερμανός επικοντιστής αν υποχρεωνόταν να αγωνιστεί με «πράσινο» κοντάρι στις 2 Σεπτεμβρίου 1972. Ίσως, όμως, να τα είχε καταφέρει και υπό αυτές τις συνθήκες, επειδή έβγαζε πάντοτε τον καλύτερό του εαυτό στις διεθνείς διοργανώσεις.

Το βέβαιο είναι ότι η νέα συνθήκη έπληξε τον Σίγκρεν, ο οποίος πέρασε με την τρίτη προσπάθεια τα 5.40 μ. (ύψος που είχε περάσει με τη δεύτερη ο Νόρντβιχ) και απέτυχε και στις τρεις στα 5.45 μ. Με το πέρας της τελευταίας του προσπάθειας, μάλιστα, ο Αμερικανός άλτης πέταξε επιδεικτικά το κοντάρι του στους κριτές, ξεσπώντας με αυτόν τον τρόπο για την απόφαση της IAAF.

Όπως σημειώνει ο Χάρης Λυμπερόπουλος στην ανταπόκρισή του στην «Απογευματινή», ο Σίγκρεν ήταν νευρικός σε όλη τη διάρκεια του αγώνα με αποτέλεσμα να γίνει αντιπαθής στο κοινό. Το οποίο βέβαια δεν ήθελε και πολύ για να δείξει προτίμηση προς τον ομοεθνή του – έστω κι αν προερχόταν από την απέναντι πλευρά του τείχους.

Ο Νόρντβιχ πέρασε με την πρώτη τα 5.45 μ. και εξασφάλισε το χρυσό μετάλλιο, αφού και ο έτερος Αμερικανός φιναλίστ, ο Τζαν Τζόνσον, είχε μείνει τρίτος με 5.35 μ. Στη συνέχεια ο Ανατολικογερμανός πέρασε με την τρίτη προσπάθεια και τα 5.50 μ., σημειώνοντας την καλύτερη επίδοση στον κόσμο με κοντάρι παλιού τύπου. Ξεπέρασε τα 5.49 μ. του Παπανικολάου, ο οποίος έμεινε εντέκατος στον τελικό με καλύτερο άλμα στα 5.00 μ.

«Εφιάλτης» του Παπανικολάου

Ο ελληνικός Τύπος ήταν σκληρός τον Παπανικολάου το 1972, μια και τον θεωρούσε το ακριβώς αντίθετο από τον Νόρντβιχ. Από τη μια ικανό να πηδήσει ψηλότερα από τους ξένους αντιπάλους του σε αγώνες μικρής εμβέλειας κι από την άλλη ανήμπορο να διαχειριστεί την πίεση για το μετάλλιο που υπήρχε στις μεγάλες διοργανώσεις.

Κατά κάποιον τρόπο, μάλιστα, ο Ανατολικογερμανός ήταν ο μεγάλος του… εφιάλτης. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1966 στη Βουδαπέστη, ο Έλληνας πρωταθλητής πραγματοποίησε την καλύτερή του εμφάνιση σε μεγάλο αγώνα και κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο με 5.05 μ. Είδε μόνο την πλάτη του Νόρντβιχ, ο οποίος πήρε το χρυσό με 5.10 μ. και άρχισε την κυριαρχία του σε ευρωπαϊκό επίπεδο παρότι ήταν μόλις 23 ετών (γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1943 στο Χέμνιτς).

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 ο Παπανικολάου βρέθηκε σε καλή κατάσταση και διεκδίκησε μέχρι τέλους το χάλκινο μετάλλιο, έμεινε όμως τέταρτος πίσω από τον Νόρντβιχ (5.35 μ. έναντι 5.40 μ. του Ανατολικογερμανού που έχασε το χρυσό επειδή το πέρασε με την τρίτη προσπάθεια). Το 1969, στο Ευρωπαϊκό που φιλοξενήθηκε στο παλιό στάδιο Καραϊσκάκη, τον είδε ξανά να κερδίζει με 5.30 μ., την ώρα που ο ίδιος έμεινε ξανά στη γλυκόπικρη τέταρτη θέση (με 5.00 μ.). Και το 1971, στο Ευρωπαϊκό του Ελσίνκι, η «ψαλίδα» μεταξύ τους είχε πλέον ανοίξει.

Ο Νόρντβιχ κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια και σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα κλειστού στίβου, το 1971 στη Σόφια και το 1972 στην Γκρενόμπλ, καθώς κι ένα χάλκινο το 1970 στη Βιέννη (όπου άφησε πάλι τέταρτο τον Παπανικολάου). «Χρυσός» ήταν και στην Πανεπιστημιάδα του 1970 στο Τορίνο, ενώ μετά την ολυμπιακή νίκη του στο Μόναχο αποφάσισε να εγκαταλείψει τους στίβους, μια και την ίδια χρονιά πήρε το πτυχίο του ως φυσικός.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι μικρός είχε σταματήσει το σχολείο για να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και κάλυψε το κενό φοιτώντας σε νυχτερινό λύκειο από το 1962! Παράλληλα με την καριέρα του στο επί κοντώ εργαζόταν ως μηχανικός στην κρατική εταιρία οπτικών Καρλ Τσάις (από την οποία προέρχεται και ο γνωστός αθλητικός σύλλογος, στον οποίο ανήκε ο Νόρντβιχ) κι όταν σταμάτησε ανέβηκε σταδιακά στην ιεραρχία φτάνοντας στη θέση του διευθυντή έρευνας και ανάπτυξης.

Ύστερα από την επανένωση των Γερμανιών, εργάστηκε ως διευθύνων σύμβουλος ενός ταξιδιωτικού πρακτορείου με έδρα το Βερολίνο (1991-2003). Η έρευνα στα αρχεία της Στάζι που εντόπισε και το δικό του όνομα (ως «αθλητή ιδιαίτερου ενδιαφέροντος») δημιούργησε υποψίες για χρήση αναβολικών, οι οποίες όμως δεν αποδείχθηκαν ποτέ. Τα τελευταία χρόνια ζει ήσυχα στην κωμόπολη Σλάιτς, μερικά χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Τσεχία.

Πηγές: Περιοδικό «Track and Field News» (November 1972), Περιοδικό «Athletics Weekly» (Vol. 26, No 34, August 19th 1972), www.olympedia.org/results/61188?id=64137 («Pole Vault, Men»), Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδα «Απογευματινή» της 4ης Σεπτεμβρίου 1972), www.teampacer.com («Live to vault»), www.bundesstiftung-aufarbeitung.de («Nordwig, Wolfgang»), en.wikipedia.org («Wolfgang Nordwig», «Athletics at the 1972 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 2 Σεπτεμβρίου

2023: Πεθαίνει σε ηλικία 76 ετών ο Σαλίφ Κεϊτά, παλαίμαχος επιθετικός από το Μάλι που είχε διαπρέψει με τη φανέλα της Σεντ Ετιέν (1967-72) και άλλων ευρωπαϊκών ομάδων. Είχε ψηφιστεί κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Αφρικής το 1970.

2018: Η Εθνική Νέων Ανδρών στο πόλο, με προπονητή τον Τεό Λοράντο, κατακτά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξάγεται στο Μινσκ, νικώντας με 14-12 το Μαυροβούνιο στον τελικό.

2011: Η Κενυάτισσα Βίβιαν Τσέριγιοτ κάνει το νταμπλ στις μεγάλες αποστάσεις στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Νταεγκού, μια και μετά τα 10.000 μ. κερδίζει το χρυσό και στα 5.000 μ. με 14:55.36, ύστερα από σκληρή μάχη με τη συμπατριώτισσά της Σίλβια Τζέμπιβοτ Κίμπετ (14:56.21) και τη Μεσερέτ Ντεφάρ από την Αιθιοπία (14:56.94). Στα 200 μ. νικήτρια αναδεικνύεται η Τζαμαϊκανή Βερόνικα Κάμπελ-Μπράουν με 22.22, ενώ στη σφαιροβολία των ανδρών επικρατεί ο Γερμανός Ντάβιντ Στορλ με νέο ατομικό ρεκόρ (21.78 μ.).

2007: Στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος της Super League, ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός αναδεικνύονται ισόπαλοι 0-0 στο «Απ. Νικολαΐδης». Οι «ερυθρόλευκοι» έχουν την υπεροχή και στέκονται άτυχοι με το δοκάρι του Λούα Λούα στο 22′.

2007: Η Κροάτισσα Μπλάνκα Βλάσιτς κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο ύψος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Οσάκα. Περνά τα 2.05 μ. και αφήνει πίσω της τη Ρωσίδα Άννα Τσιτσέροβα και την Ιταλίδα Αντονιέτα Ντι Μαρτίνο οι οποίες με 2.03 μ. μοιράζονται το ασημένιο μετάλλιο. Στον Μαραθώνιο το χρυσό κερδίζει η Κενυάτισσα Κάθριν Ντερέμπα με 2 ώρες 30:37.

2006: Πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 75 ετών ο Μπομπ Μαθάιας, ο Αμερικανός χρυσός ολυμπιονίκης του δεκάθλου το 1948 και το 1952 και μετέπειτα πολιτικός.

2001: Ο Μίκαελ Σουμάχερ κερδίζει το γκραν πρι του Σπα, φτάνει τις 52 νίκες στη Formula 1 και καταρρίπτει το ρεκόρ του Αλέν Προστ (51).

1999: Διεξάγεται φιλικός αγώνας στην Τούμπα μεταξύ του ΠΑΟΚ και της Γαλατασαράι για την οικονομική ενίσχυση των πληγέντων από τον σεισμό στην Τουρκία. Συγκεντρώνονται 24 εκατ. δρχ.

1998: Πεθαίνει από καρκίνο στα 65 του χρόνια ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Τζάκι Μπλαντσφλάουερ. Είχε επιβιώσει του αεροπορικού δυστυχήματος του 1958 στο Μόναχο, αλλά με σοβαρούς τραυματισμούς που δεν του επέτρεψαν να ξαναπαίξει ποδόσφαιρο.

1984: Πεθαίνει σε ηλικία 76 ετών ο ηθοποιός Μάνος Κατράκης, λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Ταξίδι στα Κύθηρα». Εκτός από το γεγονός ότι υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς, αγαπούσε το ποδόσφαιρο και είχε αγωνιστεί στον Κεραυνό Πολυγώνου και στον Αθηναϊκό την δεκαετία του 1920.

1980: Ο Παναθηναϊκός σημειώνει την πρώτη νίκη του επί του Ολυμπιακού στο πόλο (3-2 στην Πάτρα).

1977: Ύστερα από τη δικαίωσή της σε μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα, η 43χρονη τρανσέξουαλ τενίστρια, Ρενέ Ρίτσαρντς, μετέχει στην κατηγορία των γυναικών του US Open και γνωρίζει την ήττα από τη Βιρτζίνια Γουέιντ με 2-0 σετ (6-1, 6-4).

1972: O Τζόνι Άκι-Μπούα από την Ουγκάντα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (47.82) παρότι τρέχει στον εσωτερικό διάδρομο. Στον τελικό έχει προκριθεί και ο Κύπριος, Σταύρος Τζιωρτζής, ο οποίος εκπροσωπεί την Ελλάδα και τερματίζει στην έκτη θέση με 49.66. Παγκόσμιο ρεκόρ σημειώνει και η Ανατολικογερμανίδα νικήτρια των 100 μ. Ρενάτε Στέχερ (11.07). Στα 800 μ. ο Αμερικανός Ντέιβ Γουότλ νικά στο νήμα τον Σοβιετικό Γεβγκέν Αρζάνοφ (1:45.86 έναντι 1:45.89), ενώ στη δισκοβολία το χρυσό κερδίζει ο Τσεχοσλοβάκος Λούντβικ Ντάνεκ ρίχνοντας 64.40 μ. στην τελευταία βολή.

1971: Ο Τζίμι Κόνορς και η Κρις Έβερτ εμφανίζονται για πρώτη φορά στο US Open και σημειώνουν αμφότεροι νίκες στον πρώτο αγώνα τους.

1966: Στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Βουδαπέστης, ο Χρήστος Παπανικολάου σημειώνει νέο πανελλήνιο ρεκόρ στο επί κοντώ με 5.05 μ. και κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο πίσω από τον Ανατολικογερμανό Βόλφγκανγκ Νόρντβιχ (5.10 μ.). Στα 200 μ. νικητής αναδεικνύεται ο Γάλλος Ροζέ Μπαμπίκ με 20.9.

1960: Ο Νεοζηλανδός Μάρεϊ Χάλμπεργκ, ο οποίος έχει αναπηρία στο αριστερό του χέρι, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 5.000 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης με 13:43.4, ενώ ο Νεοζηλανδός Πίτερ Σνελ επικρατεί στα 800 μ. με 1:46.3 που συνιστά ολυμπιακό ρεκόρ. Το ίδιο κατορθώνει και η Σοβιετική Ταμάρα Πρες στη δισκοβολία (17.32 μ.) μία ημέρα μετά τη νίκη της μικρότερης αδελφής της, Ιρίνα, στα 80 μ. εμπ. με χρόνο 10.8. Στα 100 μ. νικήτρια αναδεικνύεται η Αμερικανίδα Γουίλμα Ρούντολφ με 11.0.

1960: Ο Αμερικανός Μάικ Τρόι κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα πεταλούδα των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (2:12.8).

1956: Ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο εξασφαλίζει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Formula 1 για τέταρτη φορά, μια και τερματίζει δεύτερος στο ιταλικό γκραν πρι πίσω από τον Στέρλινγκ Μος. Ο Αργεντινός πιλότος της Ferrari είχε αρχικά εγκαταλείψει, συνεχίζει όμως τον αγώνα επειδή ο «ομόσταυλός» του, Πίτερ Κόλινς, τού παραχωρεί το μονοθέσιό του παρά το γεγονός ότι ήταν ο μοναδικός που είχε θεωρητικές πιθανότητες να τον περάσει στη γενική κατάταξη.

1937: Πεθαίνει στη Λωζάνη σε ηλικία 74 ετών ο βαρόνος Πιερ Ντε Κουμπερτέν, ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή και την περιουσία του στο όνειρο της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων και αποτέλεσε τον δεύτερο πρόεδρο της ΔΟΕ μετά τον Έλληνα λογοτέχνη Δημήτριο Βικέλα. Θα ταφεί στην Λωζάνη, όμως τον Μάρτιο του 1938 η καρδιά του θα αφαιρεθεί από το σώμα του για να ταφεί στον χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας, όπως είχε ζητήσει ο ίδιος.

1924: Ο Μπιλ Τίλντεν κατακτά για πέμπτη διαδοχική χρονιά το US National Champioship (νυν US Open) νικώντας στον τελικό τον Μπιλ Τζόνστον με 3-0 σετ (6-1, 9-7, 6-2).

1899: Πεθαίνει σε ηλικία 38 ετών ο τενίστας Έρνεστ Ρένσο. Ήταν ο νικητής του μονού του Γουίμπλεντον το 1888 κι άλλες πέντε φορές του διπλού με παρτενέρ τον αδελφό του, Γουίλιαμ.

1893: Η Λίβερπουλ πετυχαίνει την παρθενική της νίκη στο πλαίσιο της Football League. Επικρατεί με 2-0 τη Μίντλεσμπρο Αϊρονόπολις, στην πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας, με τον Μάλκομ ΜακΒιν να σημειώνει το παρθενικό γκολ.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News