Σαν Σήμερα - Ραντιόν Γκαταούλιν: Όταν ο «best of the rest» νίκησε τον Μπούμπκα σε διεθνή διοργάνωση

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία φίλοι του κλασικού αθλητισμού που παρακολουθούν τα τελευταία χρόνια τον Εμμανουήλ Καραλή να πλησιάζει όλο και περισσότερο τον Μόντο Ντουπλάντις, δεν γίνεται να μην έχουν σκεφτεί την αντίστοιχη μάχη που έδινε ο Ραντιόν Γκαταούλιν.

Κι εκείνος είχε να αντιμετωπίσει ένα φαινόμενο του επί κοντώ, τον Σεργκέι Μπούμπκα. Κι εκείνος παρασύρθηκε από τον ανταγωνισμό με τον κορυφαίο της εποχής του και πέρασε ύψη που ίσως να μην είχε φανταστεί όταν άρχιζε την καριέρα του. Κι όπως ελπίζουμε ότι θα συμβεί σύντομα και με τον «Μανόλο», ανταμείφθηκε για τα χρόνια προσπάθειας στις 30 Αυγούστου 1990, όταν νίκησε τον μεγάλο αντίπαλό του στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του Σπλιτ.

Οι περιπτώσεις είναι παρόμοιες, αλλά όχι εντελώς ίδιες. Ο Γκαταούλιν και ο Μπούμπκα ήταν συμπατριώτες, έστω και κάτω από τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης (ο πρώτος ήταν Ουζμπέκος και ο δεύτερος Ουκρανός), αλλά δεν ήταν φίλοι, όπως ο Καραλής κι ο Ντουπλάντις. Το κοινό στοιχείο ήταν ότι από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 ο Γκαταούλιν είχε ξεχωρίσει ως «best of the rest», αφού εκτός από το ασημένιο μετάλλιο είχε γίνει κατά τη διάρκεια του 1989 ο δεύτερος άνθρωπος που έσπασε το φράγμα των 6 μ. τόσο στον ανοιχτό όσο και στον κλειστό στίβο.

Επίσης, είχε κερδίσει χρυσά μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις στις οποίες ο μεγάλος αντίπαλός του δεν είχε κατέβει να αγωνιστεί, κάτι που έχει κάνει ήδη μία φορά κι ο Καραλής στο Ευρωπαϊκό κλειστού το 2025 στο Άπελντορν. Το παραπάνω που είχε κάνει ο Γκαταούλιν πριν φτάσει στην απόλυτη δικαίωση στο Σπλιτ, ήταν ότι είχε νικήσει τον «Τσάρο των αιθέρων» σε διεθνές μίτινγκ, στις 3 Ιουλίου 1989 στη Στοκχόλμη.

Τούτο, ωστόσο, δεν αναιρεί την ιστορική αξία αυτού που συνέβη στις σαν σήμερα στο στάδιο «Πολιούντ». Τότε έσπασε την απόλυτη κυριαρχία του Μπούμπκα στις διεθνείς διοργανώσεις στις οποίες είχε συμμετάσχει. Από το 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το 1983 στο Ελσίνκι, ο Ουκρανός επικοντιστής δεν είχε αφήσει χρυσό για χρυσό που να μην το είχε κατακτήσει. Εξίσου σημαντικό ήταν ότι κι ο Γκαταούλιν έπαψε από εκείνη τη μέρα να είναι ο «αιώνιος δεύτερος» κι ας γνώριζε κι ο ίδιος ότι δεν θα γινόταν ποτέ πρώτος στη συνείδηση του κόσμου.

Τον άφησε εκτός βάθρου

Η διαφορά του Μπούμπκα από τον Ντουπλάντις ήταν ότι παρόλο που ήταν κι εκείνος ο κορυφαίος με σημαντική διαφορά, δεν κέρδισε σχεδόν ποτέ με άνεση το χρυσό μετάλλιο σε κάποια μεγάλη διοργάνωση ούτε έδινε την αίσθηση ότι ήταν άτρωτος. Ειδικά το 1988 στη Σεούλ είχε ζοριστεί πολύ. Ο Γκαταούλιν μάλιστα έχει πει ότι ο δυνατός άνεμος που φυσούσε όλη μέρα κόπασε ξαφνικά τη στιγμή ακριβώς που ο Ουκρανός ξεκινούσε την προσπάθεια στα 5.90 μ., χάρη στην οποία ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου αφήνοντας τον ίδιο δεύτερο με 5.85 μ.

Ωστόσο, το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει κι ο Ουκρανός αθλητής είχε ήδη στην κατοχή του εκτός από το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο (το οποίο δεν είχε μπορέσει να διεκδικήσει το 1984 στο Λος Άντζελες λόγω του μποϊκοτάζ της Σοβιετικής Ένωσης), άλλες δύο νίκες σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (1983, 1987), μία σε Ευρωπαϊκό (1986) κι άλλες τρεις σε διοργανώσεις του κλειστού στίβου: δύο στα Παγκόσμια του 1985 και του 1987 και μία στο μοναδικό Ευρωπαϊκό που… καταδέχθηκε να συμμετάσχει, το 1985 στο νεόδμητο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Σε κάθε μεγάλη διοργάνωση που είχε κατέβει να αγωνιστεί, είχε αποδειχθεί ανίκητος.

Το έργο, όμως, άλλαξε στις 30 Αυγούστου 1990 στο Σπλιτ. Παρότι οι δύο Σοβιετικοί άλτες είχαν προβληματίσει με την παρουσία τους στον προκριματικό (ο Γκαταούλιν είχε πάρει το εισιτήριο ως επιλαχών με 5.40 μ. που είχε περάσει με την τρίτη προσπάθεια, την οποία χρειάστηκε κι ο Μπούμπκα για να περάσει το όριο των 5.50 μ. απ’ το οποίο είχε ξεκινήσει τον αγώνα), παρουσίασαν εντελώς διαφορετικό πρόσωπο στον τελικό.

Ο Γάλλος Φιλίπ Κολέ (πατέρας του Τιμπό και του Ματιέ που διακρίνονται στο αγώνισμα στις μέρες μας) μπήκε δυναμικά στον αγώνα και βρέθηκε στην κορυφή όταν πέρασε με την πρώτη προσπάθεια τα 5.70 μ. Ωστόσο, έβγαλε τον ώμο του στην πρώτη του προσπάθεια στα 5.80 μ. και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει, αφήνοντας ανοιχτό πεδίο στους Σοβιετικούς.

Ο Γκαταούλιν άρχισε διστακτικά και πέρασε με τη δεύτερη τα 5.70 μ., ακόμα πιο προβληματική όμως ήταν η εικόνα του Μπούμπκα που άρχισε από το συγκεκριμένο ύψος και το πέρασε με την τρίτη. Δεν ήταν γραφτό, ωστόσο, να συνεχίσει το σερί του. Ο «Τσάρος των αιθέρων» απέτυχε και στις τρεις προσπάθειες στα 5.80 μ., έμεινε εκτός βάθρου και λίγο αργότερα είδε τον Γκαταούλιν να περνά με την πρώτη τα 5.85 μ. και να κερδίζει το χρυσό μετάλλιο.

Το ασημένιο κατέκτησε ο τρίτος Σοβιετικός του τελικού, ο Γκριγκόρι Γεγκόροφ με 5.75 μ., ενώ το χάλκινο κατέληξε στον Αυστριακό Χέρμαν Φέρινγκερ, ο οποίος πέρασε κι αυτός τα 5.75 μ. και σημείωσε νέο ατομικό ρεκόρ. Ο Μπούμπκα έμεινε στην έκτη θέση, πίσω από τον Κολέ και τον Ισπανό Χαβιέ Γκαρθία (που είχε περάσει τα 5.70 μ. με τη δεύτερη προσπάθεια) και στο τέλος είδε τον Γκαταούλιν να δοκιμάζει δύο φορές στα 6.08 μ. για να του πάρει το παγκόσμιο ρεκόρ (που ήταν τότε στα 6.06 μ.). Χωρίς επιτυχία, ο μύθος του όμως είχε δεχθεί το πρώτο πλήγμα.

Το δεύτερο χρυσό ήταν πιο γλυκό

Ο Γκαταούλιν γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1965 στην Τασκένδη, επέλεξε όμως να εκπροσωπήσει τη Ρωσία κι όχι το Ουζμπεκιστάν ύστερα από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, στις αρχές του 1992. Αρκετά χρόνια νωρίτερα, άλλωστε, είχε εγκατασταθεί στο Λένινγκραντ (νυν Αγία Πετρούπολη) μαζί με τη σύζυγό του, τη γνωστή αθλήτρια των 100 μέτρων με εμπόδια Τατιάνα Ρεσετνίκοβα. Είχε ενταχθεί και σε σύλλογο της πόλης.

Η καριέρα του, πάντως, δεν εκτοξεύτηκε όπως πολλοί περίμεναν μετά το χρυσό στο Σπλιτ. Το 1991 κατέβηκε με πρόβλημα τραυματισμού στο Παγκόσμιο του Τόκιο κι έμεινε τέταρτος, την ώρα που ο Μπούμπκα διατηρούσε τα σκήπτρα. Το 1992 «κόπηκε» από την αποστολή της Ενωμένης Ομάδας των ανεξάρτητων πρώην σοβιετικών κρατών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, όπου η παταγώδης αποτυχία του «Τσάρου» (δεν προκρίθηκε καν στον τελικό) άνοιξε τον δρόμο στον Μαξίμ Ταράσοφ για το χρυσό μετάλλιο. Απών ήταν και από το Παγκόσμιο του 1993 στη Στουτγάρδη, όπου ο Μπούμπκα έκανε το «4×4» στη διοργάνωση.

Γι’ αυτό ο Γκαταούλιν θεωρεί σημαντικότερη επιτυχία της καριέρας του το δεύτερο χρυσό μετάλλιο που κέρδισε σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, το 1994 στο Ελσίνκι, έστω κι αν εκείνη τη φορά ο Μπούμπκα είχε επιλέξει να μην αγωνιστεί. Πολλοί τον θεωρούσαν «τελειωμένο», αυτός όμως έκανε δυναμική επανεμφάνιση και υπερβαίνοντας τα 6.00 μ. νίκησε τον ανερχόμενο συμπατριώτη του Μαξίμ Τραντένκοφ (ασημένιο ολυμπιονίκη του 1992) και τον Γάλλο Ζαν Γκαλφιόν (που θα κέρδιζε το χρυσό δύο χρόνια αργότερα στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα).

Αυτή ήταν και η τελευταία μεγάλη στιγμή του σπουδαίου επικοντιστή, ο οποίος κέρδισε συνολικά τρία χρυσά στον κλειστό στίβο, σε διοργανώσεις στις οποίες και πάλι ο Μπούμπκα ήταν απών: δύο στα Παγκόσμια του 1989 στη Βουδαπέστη και του 1993 στο Τορόντο κι άλλο ένα στο Ευρωπαϊκό του 1988 στην ουγγρική πρωτεύουσα. Το ίδιο συνέβη και στους Αγώνες Καλής Θέλησης του 1990 στο Σιάτλ, όπου είχε δοκιμάσει για πρώτη φορά να του πάρει το παγκόσμιο ρεκόρ, ενώ έχει στην κατοχή του και το χάλκινο από το Παγκόσμιο του 1987 στη Ρώμη.

Πτυχιούχος ιατρικής που άρχισε από το μήκος

Όπως δεκάδες άλλοι πρωταθλητές, ο Γκαταούλιν άρχισε την ενασχόλησή του με τον στίβο από άλλο αγώνισμα από αυτό στο οποίο διακρίθηκε. Ήταν άλτης του μήκους και μάλιστα είχε επίσημο ρεκόρ 7.40 μ. ως έφηβος, όταν ανακάλυψε ότι ήταν ακόμα καλύτερος στο επί κοντώ. Με το μήκος ασχολήθηκε αργότερα και ο κατά δεκατέσσερα χρόνια νεότερος αδελφός του, ο Ρουσλάν, ο οποίος βέβαια δεν έφτασε σε υψηλό επίπεδο διεθνώς.

Αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει, επίσης, ήταν ότι ήταν πτυχιούχος ιατρικής, αν και δεν εξάσκησε ποτέ το επάγγελμα. Είχε αρχίσει τις σπουδές του στο Ιατρικό Ινστιτούτο της Τασκένδης, όπου η μητέρα του ήταν υφηγήτρια, πιο πολύ για να της κάνει το χατίρι. Στην πορεία, όμως, βρήκε ενδιαφέρον το αντικείμενο, παρακολουθούσε τακτικά τα μαθήματα και πήρε το πτυχίο του με άριστα. Αρκετά συχνά οι συναθλητές του τον καλούσαν να τους εξετάσει για μικροπροβλήματα υγείας, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που τους είχε συνταγογραφήσει φάρμακα!

Μετά το οριστικό τέλος της καριέρας του, το 2002, εργάστηκε ως προπονητής της εθνικής επί κοντώ της Ρωσίας, ενώ είδε και την κόρη του, Ακσάνα Γκαταούλινα, να διακρίνεται στο αγώνισμα από τα μέσα της δεκαετίας του 2010 (μέχρι που ο αποκλεισμός της χώρας από τη διεθνή σκηνή της στέρησε το δικαίωμα να συμμετέχει στις μεγάλες διοργανώσεις).

Οι περισσότεροι, βέβαια, τον θυμούνται για τις μάχες του με τον Μπούμπκα, με τον οποίο δεν διατηρούσαν στενή προσωπική σχέση. Όπως είχε δηλώσει το 2003: «Δεν ήμασταν φίλοι, υπήρχε όμως αμοιβαίος σεβασμός. Ο Σεργκέι είναι περίπλοκη προσωπικότητα με ιδιαίτερο χαρακτήρα, μερικοί συναθλητές μου δεν τον χώνευαν. Σε μένα, ωστόσο, φέρθηκε με αρκετή θέρμη. Ύστερα από ορισμένους αγώνες βγήκαμε μαζί σε εστιατόρια και ήπιαμε κρασί».

Πηγές: www.sovsport.ru («Радион Гатауллин: Я пил вино с Бубкой»), worldathletics.org («Rodion Gataullin»), Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 31ης Αυγούστου 1990), en.wikipedia.org (Radion Gataullin», «1990 European Athletics Championships»)

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 30 Αυγούστου

2024: Η Χριστίνα Γκέντζου κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στα 65 κ. του ταεκβοντό των Παραολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού. Σε ηλικία 19 ετών και 35 ημερών, γίνεται η νεότερη Ελληνίδα παραολυμπιονίκης όλων των εποχών.

2022: Πεθαίνει σε ηλικία 82 ετών ο παλαίμαχος Ολλανδός τερματοφύλακας, Γιαν Γιόνγκμπλουντ. Έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους πρώτους γκολκίπερ που ήταν καλός με την μπάλα στα πόδια, αλλά και για το Νο 8 το οποίο φορούσε όταν αγωνίστηκε με τους «οράνιε» στις πορείες μέχρι τους τελικούς των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1974 και του 1978.

2018: Η χρυσή ολυμπιονίκης του επί κοντώ, Κατερίνα Στεφανίδη, κερδίζει το Diamond League της Ζυρίχης με άλμα στα 4.87 μ. στην πρώτη της προσπάθεια. Είναι η τρίτη συνεχόμενη χρονιά που η Ελληνίδα πρωταθλήτρια κατακτά το διαμάντι της διοργάνωσης.

2016: Πεθαίνει σε ηλικία 76 ετών η επτά φορές χρυσή ολυμπιονίκης της ενόργανης γυμναστικής, Βέρα Τσασλάφσκα.

2010: Πεθαίνει σε ηλικία 100 ετών o Φρανσίσκο Βαράγιο, θρύλος της Μπόκα Τζούνιορς και βασικός μέσα δεξιά της Αργεντινής που έφτασε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1930.

2007: Ο Αμερικανός Τάισον Γκέι κάνει το νταμπλ στα σπριντ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Οσάκα με 19.76, αφήνοντας δεύτερο τον 21χρονο Τζαμαϊκανό Γιουσέιν Μπολτ (19.91). Στον τελικό έχει προκριθεί και ο Τάσος Γκούσης ο οποίος καταλαμβάνει την όγδοη θέση με 20.75. Στο μήκος, το χρυσό κερδίζει ο Παναμέζος Ίρβινγκ Σαλαντίνο με 8.57 μ.

2003: Η Μιρέλα Μανιάνι κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Παρισιού με βολή στα 66.52 μ., τρία και πλέον μέτρα καλύτερη από της δεύτερης, Νατάλια Σικολένκο (63.28 μ.). Στα 5.000 μ. η ηλικίας 17 ετών και 333 ημερών Τιρουνές Ντιμπάμπα, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο το πρώτο απ’ τα οκτώ χρυσά μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και Ολυμπιακούς Αγώνες.

1992: Η ΕΠΟ αποφασίζει την εισαγωγή του βαθμολογικού συστήματος 3-1-0 στα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα όλης της χώρας. Μέχρι τότε η νίκη έδινε δύο βαθμούς. Το σύστημα είχε δοκιμαστεί με επιτυχία στην Αγγλία από το 1981 και αργότερα θα υιοθετηθεί απ’ όλες τις χώρες του κόσμου, αλλά και τις διεθνείς συνομοσπονδίες.

1992: Ο Μίκαελ Σουμάχερ σημειώνει την πρώτη νίκη της καριέρας του στη Formula 1, στο γκραν πρι του Σπα.

1991: Ο Αμερικανός Μάικ Πάουελ καταρρίπτει το «στοιχειωμένο» παγκόσμιο ρεκόρ του Μπομπ Μπίμον στο μήκος (8.90 μ.) με άλμα στα 8.95 μ. και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Τόκιο. Ο Καρλ Λιούις, που έχει κάνει 8.91 μ. με ευνοϊκό άνεμο πάνω απ’ το επιτρεπτό, μένει δεύτερος παρά το γεγονός ότι έχει δύο νόμιμα άλμα στα 8.87 μ. και στα 8.84 μ.

1991: Η Γερμανίδα, Κατρίν Κράμπε, κάνει το νταμπλ στα σπριντ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Τόκιο. Μετά τα 100 μ. κερδίζει και τα 200 μ. με 22.09, αφήνοντας δεύτερη την Αμερικανίδα, Γκουέν Τόρενς (22.16) και τρίτη την Τζαμαϊκανή, Μέρλιν Ότι (22.21).

1990: Η Φινλανδή Πάιβα Αλαφράντι κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Σπλιτ με βολή στα 67.68 μ., αφήνοντας στις άλλες δύο θέσεις του βάθρου τις Ανατολικογερμανίδες Κάρεν Φόρκελ (67.56 μ.) και Πέτρα Φέλκε (66.56 μ.). Η Άννα Βερούλη καταλαμβάνει την όγδοη θέση με 59.32 μ.

1989: Η ΑΕΚ κατακτά το Σούπερ Καπ νικώντας με 6-5 στα πέναλτι τον Παναθηναϊκό (1-1 στα 120′). Πρωταγωνιστής της διαδικασίας είναι ο τερματοφύλακας της Ένωσης, Σπύρος Οικονομόπουλος, με την απόκρουσή του στο τελευταίο πέναλτι του Κρις Καλαντζή.

1987: Ο Καναδός σπρίντερ Μπεν Τζόνσον συντρίβει το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 μ. με 9.83 και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ρώμης. Έναν χρόνο αργότερα, όταν θα πιαστεί ντοπέ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ, η IAAF θα ακυρώσει τη νίκη του στη Ρώμη και θα απονείμει το χρυσό μετάλλιο στον αρχικά δεύτερο, Καρλ Λούις, το ασημένιο στον τρίτο, Ρέι Στιούαρτ και το χάλκινο στον τέταρτο, Λίνφορντ Κρίστι.

1987: Η Βουλγάρα Στέφκα Κοσταντίνοβα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ρώμης με νέο παγκόσμιο ρεκόρ, 2.09 μ. Η επίδοση θα αντέξει μέχρι τις 7 Ιουλίου 2024 οπότε θα την καταρρίψει η Γιαροσλάβα Μάχουτσιχ με 2.10 μ. στο Παρίσι.

1986: Ο Σοβιετικός Γιούρι Σέντιχ σημειώνει παγκόσμιο ρεκόρ στη σφυροβολία με 86.74 μ. στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Στουτγάρδης, όπου κερδίζει με άνεση το χρυσό μετάλλιο. Πρόκειται για το παλιότερο ενεργό παγκόσμιο ρεκόρ στον στίβο ανδρών. Στον Μαραθώνιο νικητής αναδεικνύεται ο Ιταλός Τζελίντο Μπορντίν με 2 ώρες 10:54.

1978: H Ανατολικογερμανίδα Μάρλις Έλσνερ-Γκερ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Πράγας με νέο ρεκόρ αγώνων (11.13). Στο αντίστοιχο αγώνισμα τον ανδρών κερδίζει ο Ιταλός Πιέτρο Μενέα με 10.27, ενώ στο μήκος γυναικών νικήτρια αναδεικνύεται η Σοβιετική Βίλμα Μπαρνταουσκιένε με 6.88.

1979: Η ηλικίας 14 ετών και 25 ημερών, Κάθι Χόρβατ, γίνεται η νεότερη τενίστρια που αγωνίζεται στο US Open.

1972: Ο Λευτέρης Στεφανουδάκης καταλαμβάνει τη 17η θέση ανάμεσα σε 22 συμμετέχοντες στην κατηγορία των 67,5 κ. της άρσης βαρών, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, σηκώνοντας 380 κιλά στο σύνολο (117,5 στο ντεβελοπέ, 120 στο αρασέ και 142,5 στο επολέ-ζετέ).

1972: Η Σοβιετική Λιουντμίλα Τουρίστσεβα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο σύνθετο ατομικό της ενόργανης γυμναστικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, αφήνοντας δεύτερη την Ανατολικογερμανίδα, Κάριν Γιαντς και τρίτη την επίσης Σοβιετική, Ταμάρα Λαζάκοβιτς.

1968: Ο Αμερικανός κολυμβητής Μαρκ Σπιτς σημειώνει παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα πεταλούδα με 55.6, στο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια.

1966: Αρχίζει το 8ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στο Νεπ Στάντιον της Βουδαπέστης, με βασική καινοτομία την αύξηση των κουλουάρ από έξι σε οκτώ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξηθούν και οι αθλητές που θα προκρίνονται στους τελικούς.

1960: Η Αμερικανίδα, Κάρολαϊν Σούλερ, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα πεταλούδα των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (1:09.5).

1937: Ο Τζο Λούις νικά τον Τόμι Φαρ στο Yankee Stadium της Νέας Υόρκης και υπερασπίζεται τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη που είχε κερδίσει για πρώτη φορά λίγους μήνες νωρίτερα, με τη νίκη του επί του Τζέιμς Μπράντοκ.

1904: Ο Αμερικανός Τομ Χικς κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Σεντ Λούις, ο οποίος σημαδεύεται από μία σειρά από ευτράπελα περιστατικά.

1887: Ο Ρίτσαρντ Σίαρς κατακτά για έβδομη διαδοχική χρονιά το Πρωτάθλημα Τένις των ΗΠΑ (προάγγελος του σημερινού US Open) νικώντας στον τελικό τον Χένρι Σλόκαμ με 3-0 σετ (6-1, 6-3, 6-2). Λίγο καιρό αργότερα θα αποσυρθεί από το άθλημα σε ηλικία 25 ετών.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News