Σαν Σήμερα - Κώστας Καραπατής: Ο προπονητής που απολύθηκε από την Εθνική Ελλάδας για τον πιο απίθανο λόγο

Ο αγώνας της Ελλάδας με την Ελβετία στο «Σεντ Γιάκομπ» της Βασιλείας στις 12 Οκτωβρίου 1968 θα είχε έτσι κι αλλιώς ιστορική αξία επειδή διεξήχθη στο πλαίσιο της 1ης αγωνιστικής των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970.

Απέκτησε, όμως, πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα χάρη στο γεγονός που σημειώθηκε μετά τη λήξη του. Ο ομοσπονδιακός προπονητής Κώστας Καραπατής απολύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες μόλις δύο μήνες και κάτι ύστερα από την ανάληψη των καθηκόντων του, όχι επειδή η Εθνική μας γνώρισε την ήττα με 1-0, αλλά εξαιτίας ενός περιστατικού που θεωρήθηκε πιο σοβαρό.

Προσέξτε πάλι την ημερομηνία. Την Ελλάδα κυβερνούσε από τις 21 Απριλίου 1967 η Χούντα των συνταγματαρχών, η οποία είχε ορίσει ως Γενικό Γραμματέα Αθλητισμού τον Κωνσταντίνο Ασλανίδη. Ύστερα από ενάμισι χρόνο, ο αντισυνταγματάρχης του πεζικού ήταν πλέον πανίσχυρος και κυριολεκτικά… αποφάσιζε και διέτασσε για πολύ σοβαρά ζητήματα.

Τι είχε κάνει, λοιπόν, ο Καραπατής και προκάλεσε τη μήνι του; Όταν μπήκε στο πούλμαν που θα μετέφερε τα μέλη της αποστολής στο ξενοδοχείο, είδε τη σύζυγο του Ασλανίδη να καπνίζει αρειμανίως μαζί με τη σύζυγο του τότε προέδρου της ΕΠΟ, Γιώργου Δέδε (καμία σχέση με τον ποδοσφαιριστή του Πανιωνίου, που είχε συμμετάσχει σ’ εκείνον τον αγώνα)! Και όχι μόνο τους έβαλε τις φωνές, αλλά ζήτησε να σβήσουν τα τσιγάρα τους και να κατέβουν από το λεωφορείο.

Η αντίδραση του προπονητή ήταν απολύτως δικαιολογημένη, μόνο που τότε η Ελλάδα δεν ήταν μια φυσιολογική χώρα – και η εθνική ομάδα του ποδοσφαίρου δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Το επεισόδιο έφτασε γρήγορα στα αυτιά του Ασλανίδη, ο οποίος δεν είχε ακολουθήσει την αποστολή και κοινοποίησε στον Καραπατή την απόλυσή του με το που έφτασε στην Αθήνα.

Η απόφαση του γγΑ άργησε να γίνει γνωστή. Στην «Αθλητική Ηχώ» της 15ης Οκτωβρίου 1968 ο Γιώργος Λιβέρης έγραφε ότι ο Καραπατής θα μετέβαινε στη Λισαβώνα για να κατασκοπεύσει την προσεχή αντίπαλό μας, Πορτογαλία. Έτσι κι αλλιώς, όμως, όλος ο Τύπος λειτουργούσε υπό καθεστώς λογοκρισίας και η πραγματική αιτία της απομάκρυνσης του ομοσπονδιακού τεχνικού δεν γράφτηκε ποτέ δημόσια. Κάποια στιγμή έγινε γνωστό ότι τις τύχες της Εθνικής ανέλαβε ο Νταν Γεωργιάδης, ο οποίος έκανε ντεμπούτο στις 21 Νοεμβρίου 1968, σ’ ένα φιλικό με την Αίγυπτο στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας (4-1). Κι η ζωή συνεχίστηκε κανονικά…

Στην Εθνική με μία σεζόν στον Ηρακλή

Είναι γνωστή η ιστορία με τον αποκλεισμό του Μίμη Δομάζου από τον αγώνα με τη Ρουμανία τον Απρίλιο του 1969 λόγω μιας παρεξήγησης με τον Γεωργιάδη και σίγουρα θα έχετε πετύχει συζητήσεις και αναλύσεις για τον ρόλο που έπαιξε η απουσία του ώστε η Εθνική να χάσει τελικά την πρόκριση για το Μουντιάλ του Μεξικού.

Σύμφωνα με τον «στρατηγό», η πηγή του κακού ήταν η απόλυση του Καραπατή. Προφανώς και δεν συγχώρεσε ποτέ τον Γεωργιάδη, ταυτόχρονα όμως θεωρούσε ότι ο παλαίμαχος διεθνής τερματοφύλακας που βρισκόταν πρωτύτερα στον πάγκο είχε τα φόντα ως προπονητής για να οδηγήσει το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στην πρόκριση εις βάρος της Ρουμανίας (που κέρδισε τελικά το «εισιτήριο») και της Πορτογαλίας (η οποία είχε στη σύνθεσή της τον μεγάλο Εουσέμπιο, πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης του 1966).

Ο Καραπατής ήταν μόλις 38 ετών (γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1929) και είχε εργαστεί μόλις την προηγούμενη σεζόν για πρώτη φορά στην Α’ Εθνική. Είχε αναλάβει τον σύλλογο που τον είχε αναδείξει ως ποδοσφαιριστή, τον Ηρακλή, τον οποίο κράτησε στην κατηγορία προωθώντας νέα παιδιά που θα έγραφαν ιστορία με τη φανέλα του για πολλά χρόνια. Αυτός καθιέρωσε ως βασικούς τον τερματοφύλακα Γρηγόρη Φανάρα και τον αμυντικό Μάκη Σεντελίδη και έδωσε ηγετικό ρόλο στον χαρισματικό μέσο Κώστα Αϊδινίου, ο οποίος είχε κάνει ντεμπούτο δύο χρόνια νωρίτερα.

Η ΕΠΟ αποφάσισε την πρόσληψη του Καραπατή στην Εθνική στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της 2ας Αυγούστου 1968 (την ίδια μέρα που επέστρεψε ο Γιώργος Κούδας στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από την απαγόρευση της μεταγραφής του στον Ολυμπιακό από τον Ασλανίδη). Μάλιστα του ανέθεσε ταυτόχρονα την προπόνηση και της Εθνικής Ελπίδων (Κ-21) και της Εθνικής Νέων (Κ-19), με συνεργάτες τους παλαίμαχους διεθνείς άσους Κώστα Χούμη και Κλεάνθη Βικελίδη, οι οποίοι είχαν ως βασική ευθύνη να τσεκάρουν την πορεία των ποδοσφαιριστών στον νότο τον βορρά αντίστοιχα. Στο επιτελείο παρέμεινε άτυπα και ο Λάκης Πετρόπουλος, ο οποίος είχε βοηθήσει ως υπηρεσιακός τεχνικός την Εθνική το προηγούμενο διάστημα. Ουσιαστικά, όμως, δεν είχε ποτέ κάποιον ρόλο μια και είχε αναλάβει ήδη την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού.

Στην «Ομάδα» της 13ης Αυγούστου 1968 διαβάζουμε ότι ο Καραπατής είχε θέσει ως στόχο τη δημιουργία μιας μόνιμης εθνικής ομάδας που θα έπαιζε γρήγορο, ομαδικό και δυναμικό ποδόσφαιρο. Τον Σεπτέμβριο καθοδήγησε την Εθνική Ελπίδων σε τρία παιχνίδια κόντρα στην Τουρκία (0-0), τη Ρουμανία (2-3) και τη Βουλγαρία (4-1), στο πλαίσιο ενός ανεπίσημου Βαλκανικού Κυπέλλου που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη. Η θητεία του ως ομοσπονδιακός άρχιζε ουσιαστικά στο ματς με την Ελβετία, αλλά ήταν γραφτό να τελειώσει άδοξα για τον λόγο που προαναφέραμε, παρά το γεγονός ότι η Εθνική παρουσίασε καλή εικόνα και ηττήθηκε στις λεπτομέρειες.

Ένας απ’ τους «αντάρτες» του 1953

Ο Καραπατής είχε… στο αίμα του τους μπελάδες όσο βρισκόταν στους κόλπους της Εθνικής Ανδρών. Το φθινόπωρο του 1953 ήταν ένας από τους δεκαπέντε «αντάρτες» που έφυγαν από το ξενοδοχείο της Εκάλης όπου διέμενε η αποστολή την παραμονή του αγώνα με το Ισραήλ για τα προκριματικά του Μουντιάλ και πήγαν στα γραφεία της ΕΠΟ στην οδό Φυλής για να ζητήσουν χρήματα (από τα λεγόμενα «οδοιπορικά») που τους οφείλονταν.

Mετά το τέλος του αγώνα που βρήκε την Ελλάδα νικήτρια με 1-0, η ομοσπονδία επέβαλε στους «αντάρτες» ισόβιο αποκλεισμό από το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα και αντιμετώπισε ακόμα πιο σκληρά τον Ανδρέα Μουράτη, τον οποίο διέγραψε από το μητρώο της με τον ισχυρισμό ότι ήταν υποκινητής της «ανταρσίας».

Ο Καραπατής ήταν αναπληρωματικός του Στάθη Μανταλόζη και δεν είχε «γράψει» μέχρι τότε συμμετοχή με το εθνόσημο. Η ποινή του ισόβιου αποκλεισμού ανεστάλη υπό την πίεση του κοινής γνώμης μερικούς μήνες αργότερα κι ο τερματοφύλακας του Ολυμπιακού χρίστηκε διεθνής σε ένα φιλικό με την Αίγυπτο στο Κάιρο, στις 21 Ιανουαρίου 1955. Έπαιξε μόνο στο πρώτο ημίχρονο, όταν είχε ήδη διαμορφωθεί το τελικό 1-1 (στο δεύτερο πήρε τη θέση του ο Μπάμπης Ταουξής) και δεν έμελλε να χρησιμοποιηθεί σε άλλον αγώνα.

Όσοι είχαν δει τον Καραπατή να αγωνίζεται, λένε ότι ήταν μπροστά από την εποχή του. Κι αυτό είχε να κάνει με το γεγονός ότι του άρεσε να παίζει μακριά από τα δοκάρια του, τόσο «καθαρίζοντας» φάσεις σαν άλλος λίμπερο όσο και συμμετέχοντας στην ανάπτυξη του παιχνιδιού. Έκανε τα πρώτα του βήματα ως έφηβος στον Ατρόμητο Καμάρας και το 1947 εντάχθηκε στον Ηρακλή, με τη φανέλα του οποίου έγινε γνωστός στο πανελλήνιο.

Στον Ολυμπιακό μεταγράφηκε το καλοκαίρι του 1951, ύστερα από την κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης εκείνης της σεζόν. Δεν είχε μόνιμη θέση βασικού, μια και στους «ερυθρόλευκους» ανήκε τότε και ο ικανότατος Στέλιος Κουρουκλάτος. Καθιερώθηκε ουσιαστικά την περίοδο 1952-53, όταν οι Πειραιώτες έχασαν τον τίτλο από τον Παναθηναϊκό, είχε όμως στη συνέχεια μεγάλη συμβολή στην κατάκτηση των πρωταθλημάτων του 1954, του 1955 και του 1956. Αποχώρησε το 1957, αφού στο μεταξύ είχε πάρει τη θέση του ο Σάββας Θεοδωρίδης.

Από μικρός στην προπονητική

Ο Καραπατής επέστρεψε στον Ηρακλή και παρέμεινε στη δύναμή του μέχρι το 1961, πρόλαβε δηλαδή να αγωνιστεί ως βασικός γκολκίπερ του και στις δύο πρώτες σεζόν της Α’ Εθνικής. Σχεδόν με το που ολοκλήρωσε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής στράφηκε στην προπονητική. Ύστερα από την πρώτη επιτυχημένη παρουσία του στην κορυφαία κατηγορία με τον σύλλογο που τον ανέδειξε και τη σύντομη θητεία του ως ομοσπονδιακός, πέρασε από πολλές ομάδες.

Το 1969 ανέβασε την Προοδευτική ύστερα από μια περιπετειώδη σειρά αγώνων διαβάθμισης με τον Απόλλωνα. Γενικά η καριέρα του ήταν συνδυασμένη με… επικίνδυνες αποστολές, κυρίως σε ομάδες της επαρχίας (Πιερικός, Καβάλα, Παναχαϊκή, Κόρινθος κ. ά.), γι’ αυτό και στο παθητικό του υπάρχουν αρκετοί υποβιβασμοί. Ωστόσο, οι παράγοντες τον είχαν σε εκτίμηση και το ίδιο ίσχυε και με τους ποδοσφαιριστές, μια και διέθετε επικοινωνιακό χάρισμα, ενώ και από τακτικής άποψης θεωρούνταν πολύ διαβασμένος για την εποχή του. Αυτό που του στοίχιζε συχνά ήταν ο παρορμητισμός του, ο οποίος ήταν στοιχείο του χαρακτήρα του.

Την κορυφαία διάκρισή του σε συλλογικό επίπεδο τη γεύτηκε την περίοδο 1979-80 με τον Ηρακλή, τον οποίο οδήγησε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Ωστόσο, η καταδίκη σε υποβιβασμό λόγω της απόπειρας δωροδοκίας του Φιλώτα Πέλλιου κόστισε την ήττα με 5-2 από την Καστοριά και του στέρησε τη δυνατότητα να γευτεί έναν τίτλο και ως προπονητής. Άλλη μία ομάδα στην οποία εργάστηκε πολλές φορές ήταν η Δόξα Δράμας, με την οποία έκανε και την τελευταία του εμφάνιση σε επαγγελματική κατηγορία την περίοδο 1998-99 (όταν ήταν υπό διάλυση και υποβιβάστηκε από τη Γ’ στη Δ’ Εθνική).

Δεν έπαψε, πάντως, να βρίσκεται κοντά στο ποδόσφαιρο είτε ως απλός θεατής αγώνων στην κερκίδα είτε με την παρουσία του στις εκδηλώσεις των παλαιμάχων του Ολυμπιακού, του Ηρακλή και άλλων συλλόγων. Πέθανε στις 25 Απριλίου 2022 σε ηλικία 92 ετών.

Πηγές: Ανδρέας Μπόμης: «Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας» (εκδ. Ερεχθηίδας 2009), Στράτος Σεφτελής: «Οι 50 Κορυφαίοι – Αυτοί που άφησαν εποχή στο ελληνικό ποδόσφαιρο» (Πήγασος Εκδοτική, 2004), Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ» της 14ης και 15ης Οκτωβρίου 1968, εφημερίδα «Μακεδονία» της 3ης Αυγούστου 1968, εφημερίδα «Ομάδα» της 13ης Αυγούστου 1968), soccer-base.gr («Κώστας Καραπατής»), 

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 12 Οκτωβρίου

2025: Η Εθνική Ελλάδας γνωρίζει την ήττα με 3-1 από τη Δανία στην Κοπεγχάγη και αποκλείεται από την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026.

2022: Στην εκτός έδρας νίκη της Λίβερπουλ επί της Γκλάσγκοου Ρέιντζερς με 7-1 ο Μοχάμεντ Σαλάχ σημειώνει χατ τρικ μέσα σε διάστημα επτά λεπτών (75′, 80′, 81′), το πιο γρήγορο στην ιστορία του Champions League. Το προηγούμενο ρεκόρ κατείχε ο Μπατεφιμπί Γκομίς της Λιόν, επίσης σε εκτός έδρας νίκη με 7-1 (επί της Ντινάμο Ζάγκρεμπ), στις 7 Δεκεμβρίου 2011.

2014: Εγκαινιάζεται η πίστα της Formula 1 στο Σότσι της Ρωσίας, με τον Λούις Χάμιλτον (Mercedes) να κερδίζει τον αγώνα. Η πίστα είναι η τρίτη μεγαλύτερη ύστερα από εκείνες του Σπα του Βελγίου και του Σίλβερστοουν της Μεγάλης Βρετανίας, με συνολικό μήκος 5.848 μέτρα.

2005: Η Εθνική Ελλάδας νικά με 1-0 τη Γεωργία στο «Γ. Καραϊσκάκης» με γκολ του Δημήτρη Παπαδόπουλου και τερματίζει τέταρτη στον όμιλο των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γερμανίας.

2003: Ο Μίχαελ Σουμάχερ κερδίζει τον έκτο τίτλο παγκόσμιου πρωταθλητή στη Formula 1 και καταρρίπτει το ρεκόρ του Αργεντινού, Χουάν Μανουέλ Φάντζιο, ο οποίος είχε πέντε τίτλους. Ο Σουμάχερ τερματίζει όγδοος στο τελευταίο γκραν πρι της σεζόν, στην πίστα της Σουζούκα, όμως ο βασικός αντίπαλός του, Κίμι Ραϊκόνεν, τερματίζει δεύτερος κι έτσι ο Γερμανός κερδίζει τον τίτλο με 93 βαθμούς έναντι 91 του Φινλανδού.

2002: Η Εθνική Ελλάδας γνωρίζει την ήττα με 2-0 από την Ουκρανία στο Κίεβο (51′ Βορομπέι, 90′ Βορονίν) και μένει χωρίς βαθμό ύστερα από τις δύο πρώτες αγωνιστικές των προκριματικών του Euro 2004.

1999: Πεθαίνει σε ηλικία 63 ετών ο Γουίλτ Τσάμπερλεν, ένας από τους κορυφαίους μπασκετμπολίστες όλων των εποχών. Έως και σήμερα παραμένουν ακατάρριπτα τα ρεκόρ που είχε σημειώσει με 100 πόντους και 55 ριμπάουντ σε έναν αγώνα του ΝΒΑ.

1996: Πεθαίνει σε ηλικία 92 ετών ο θρυλικός Γάλλος τενίστας Ρενέ Λακόστ. Γιoς ενός πλουσίου κατασκευαστή αυτοκινήτων, σχεδίασε το κοντομάνικο μπλουζάκι polo με τον κροκόδειλο στο στήθος, από το ψευδώνυμο που του είχε δοθεί την εποχή που αγωνιζόταν.

1994: Ο Ντανιέλ Μπατίστα γίνεται ο πρώτος μη λευκός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται με την Εθνική Ελλάδας, στον αγώνα με τη Φινλανδία για τα προκριματικά του Euro ’96 στο Καυτανζόγλειο (4-0). Μάλιστα ο 30χρονος επιθετικός από το Πράσινο Ακρωτήρι σημειώνει ένα γκολ.

1993: H Εθνική Ελλάδας νικά με 3-1 στο Λουξεμβούργο και κάνει ένα ακόμα βήμα για την κατάκτηση της πρώτης θέσης στον προκριματικό όμιλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου των ΗΠΑ. Τα γκολ πετυχαίνουν οι Μαχλάς (31′), Αποστολάκης (63′) και Σαραβάκος (71′). Για το Λουξεμβούργο μειώνει ο Φανέλι (83′).

1991: Αρχίζουν οι τακτικές μεταδόσεις του πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής από την ΕΡΤ, με τον αγώνα Αθηναϊκός-ΑΕΚ 2-3 στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Η Δημόσια Τηλεόραση έρχεται σε συμφωνία με την ΕΠΑΕ για να μεταδίδει ζωντανά έναν αγώνα κάθε Σάββατο κι άλλον έναν σε μαγνητοσκόπηση το βράδυ της Κυριακής.

1988: Η Εθνική Ελπίδων ηττάται με 3-0 από την αντίστοιχη της Γαλλίας στον δεύτερο τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στην Μπεζανσόν (ο πρώτος είχε διεξαχθεί στο «Γ. Καραϊσκάκης» στις 25 Μαΐου και είχε λήξει 0-0). Η Ελλάδα τελειώνει το ματς με οκτώ παίκτες, μια και αποβάλλονται ο Κούτουλας (47′), ο Χατζηνικολάου (86′) και ο τερματοφύλακας Μολακίδης (89′), ενώ τα γκολ της Γαλλίας πετυχαίνουν οι Σοζέ (8′, 55′) και Σιλβέστρ (67′).

1985: Ο Εθνικός νικά με 2-0 τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ με τέρματα των Πεππέ (31′) και Μπατσινίλα (75′). Πρόκειται για την τελευταία νίκη που έχουν πανηγυρίσει έως και σήμερα οι «κυανόλευκοι» επί του μεγάλου τους συμπολίτη.

1979: Στον αγώνα Μπόστον Σέλτικς-Χιούστον Ρόκετς 114-106, ο Κρις Φορντ των γηπεδούχων σημειώνει το πρώτο τρίποντο στην ιστορία του ΝΒΑ. Στον ίδιο αγώνα κάνει ντεμπούτο με τους Σέλτικς ο Λάρι Μπερντ.

1969: Πεθαίνει από λευχαιμία σε ηλικία 57 ετών η Νορβηγίδα Σόνια Χένι, τρεις φορές χρυσή ολυμπιονίκης του καλλιτεχνικού πατινάζ (1928, 1932, 1936) και αργότερα ηθοποιός.

1968: Αρχίζουν οι 19οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Πόλη του Μεξικού, με τη συμμετοχή 5.215 αθλητών και 844 αθλητριών από 112 χώρες. Για πρώτη φορά η Δυτική και η Ανατολική Γερμανία κατεβαίνουν με ξεχωριστές ομάδες, γίνεται υποχρεωτική η ιατρική εξέταση φύλου για τις αθλήτριες καθώς και ο έλεγχος ντόπινγκ όλων των αθλητών, ο στίβος καλύπτεται με ταρτάν. Για πρώτη φορά, τέλος, τελευταία λαμπαδηδρόμος είναι μια γυναίκα, η σπρίντερ Ενρικέτα Μπαζίλιο.

1966: Με δύο γκολ του Αλμπέρτο Σπένσερ η Πενιαρόλ του Ρόκε Μάσπολι νικά με 2-0 τη Ρεάλ Μαδρίτης στον πρώτο τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου στο «Σεντενάριο» του Μοντεβιδέο. Θα νικήσει με 2-0 και στη ρεβάνς του «Μπερναμπέου» και θα κατακτήσει πανηγυρικά το τρόπαιο.

1964: Η 15χρονη Σοβιετική κολυμβήτρια Γκαλίνα Προζουμενσίκοβα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα πρόσθιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο με χρόνο 2:46.4 (ολυμπιακό ρεκόρ). Στα 100 μέτρα ελεύθερο των ανδρών ο Αμερικανός Ντον Σολάντερ τερματίζει πρώτος με 53.4 έναντι 53.5 του Βρετανού Ρόμπερτ ΜακΓκρέγκορ.

1932: Πεθαίνει ξαφνικά σε ηλικία 59 χρόνων ο Ιωάννης Χρυσάφης, πρωτοπόρος του ελληνικού αθλητισμού και χάλκινος ολυμπιονίκης της ενόργανης γυμναστικής στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.

1932: Με βολή στα 42.08 μ. ο Νίκος Σύλλας κερδίζει το χρυσό στη δισκοβολία στους Γ’ Βαλκανικούς Αγώνες που φιλοξενούνται στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

1923: Διεξάγεται ο πρώτος διαγωνισμός πτώσης με αλεξίπτωτο στο Μίτσελ Φιλντ, στη Νέα Υόρκη.

1920: Ο ξακουστός ίππος «Man O’ War» νικά τον «Sir Barton» στον τελευταίο αγώνα του που λαμβάνει χώρα στο Κένιλγουορθ Παρκ.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News