Σαν Σήμερα - Μπάμπης Ταουξής: Ο νεφροπαθής τερματοφύλακας του Απόλλωνα που άφησε εποχή

Μες στη χορεία των μεγάλων τερματοφυλάκων που εμφανίστηκαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, ο Μπάμπης Ταουξής μοιάζει ο πιο λησμονημένος. Ή, έστω, ο λιγότερο προβεβλημένος από τα ιστορικά βιβλία.

Δεν λέμε ότι είναι εντελώς άγνωστος. Οι οπαδοί του Απόλλωνα Σμύρνης, του συλλόγου που υπηρέτησε στο μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του, τον θεωρούν θρύλο και τον τιμούν όπως του αξίζει με κάθε ευκαιρία. Το ίδιο κι όσοι έχουν ασχοληθεί με εκείνη την ηρωική εποχή του αθλήματος στη χώρα μας. Οι υπόλοιποι, όμως, μοιάζουν να έχουν απλώς ακουστά το όνομά του και να μην αντιλαμβάνονται πόσο σπουδαίος ήταν.

Και να πεις ότι δεν είχε ενδιαφέρουσα ιστορία; Μπορεί να μην προκάλεσε το ενδιαφέρον κάποιου μεγάλου ευρωπαϊκού συλλόγου όπως ο Νίκος Πεντζαρόπουλος του Πανιωνίου ούτε να χρίστηκε τόσες πολλές φορές διεθνής όπως ο Στάθης Μανταλόζης του Εθνικού. Ήταν, όμως, κι αυτός εξίσου καλός γκολκίπερ και συνάμα ένας ήρωας της ζωής, αφού ο δρόμος του δεν ήταν σχεδόν ποτέ στρωμένος με ροδοπέταλα.

Μεγάλωσε κι αυτός στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και μάλιστα ατύχησε να χάσει τον πατέρα του στον πόλεμο. Το πιο σημαντικό, ωστόσο, ήταν ότι κατάφερε να ξεχωρίσει στο ποδόσφαιρο παρά το γεγονός ότι αντιμετώπιζε πρόβλημα με τα νεφρά του, τη σοβαρότητα του οποίου μάλλον υποτίμησε, με αποτέλεσμα μερικά χρόνια αργότερα να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του.

Οι άγνωστες αυτές λεπτομέρειες μάς έδωσαν το ερέθισμα να ρίξουμε περισσότερο φως στην καριέρα και τη ζωή του σπουδαίου αυτού τερματοφύλακα, παίρνοντας ως αφορμή την εξωπραγματική απόδοσή του στον αγώνα Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο, στις 7 Φεβρουαρίου 1954. Χάρη στις δικές του σωτήριες επεμβάσεις ο Απόλλων νίκησε με 1-0 και κέρδισε την πρόκριση στους «4» του θεσμού για πρώτη φορά στην ιστορία του!

Ένα αυτογκόλ του Κώστα Λινοξυλάκη στο 20′ έδωσε προβάδισμα στη σπουδαία ομάδα που είχε τότε ο Απόλλων, με επικεφαλής τον ξακουστό κυνηγό Γιώργο Καμάρα. Το σκορ, όμως, δεν θα έμενε έτσι μέχρι το τέλος αν κάτω απ’ τα γκολπόστ της «Ελαφράς Ταξιαρχίας» βρισκόταν άλλος τερματοφύλακας. «Τα σουτ διεδέχοντο το ένα το άλλον, αλλ’ ο Ταουξής, που υπήρξεν άφθαστος, απέκρουε συνεχώς», διαβάζουμε στο «Έθνος» της επομένης.

Ήταν ο πρώτος πραγματικά μεγάλος αγώνας της καριέρας του Ταουξή, όπως παραδέχθηκε κι ο ίδιος σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Βλάση Παπαγρηγορίου και δημοσιεύτηκε στην «Αθλητική Ηχώ» στις 21 Ιουλίου 1963.

«Τέσσερις φορές ο Λάκης Πετρόπουλος σήκωσε τα χέρια από χαρά και γύρισε χοροπηδώντας προς τη σέντρα. Και τις τέσσερις φορές όμως έμεινε απογοητευμένος γιατί δεν κατόρθωσε να μου βάλη γκολ από απόσταση δύο μέτρων!»

Ο Απόλλων δεν έμελλε να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου, αν και πάλεψε κόντρα στον πανίσχυρο Ολυμπιακό: απέσπασε 1-1 στο νοκ άουτ ματς στο «Γ. Καραϊσκάκης» και στον επαναληπτικό που κατά τα αγγλικά πρότυπα που ίσχυαν τότε διεξήχθη στη Ριζούπολη, γνώρισε την ήττα με 1-0.

Ωστόσο, ο Ταουξής είχε καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου ως σπουδαίος γκολκίπερ και είχε ήδη ανταμειφθεί για την πρόοδό του με τις πρώτες συμμετοχές του στην Εθνική Ανδρών. Μέχρι το 1956, μάλιστα, θεωρούνταν ο αδιαφιλονίκητος Νο 1 της χώρας, μια και είχε αξιοποιήσει στο έπακρο τη συγκυρία της τιμωρίας του Μανταλόζη για την περιβόητη «ανταρσία», αλλά και του ντεφορμαρίσματος του Πεντζαρόπουλου μετά την επιστροφή του από την Ιταλία.

Αν και δεν ήταν ψηλός, διέθετε εκπληκτικά ρεφλέξ που τον έκαναν ιδιαίτερα θεαματικό και αγαπητό σε όλους τους φιλάθλους. Το στιγμιότυπο που απαθανάτισε ο φωτορεπόρτερ Μήτσος Φλώρος και τον απεικονίζει να ίπταται με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του (διακρίνεται σε κορνίζα στην κεντρική μας φωτογραφία, με τον γερασμένο πια Ταουξή να ποζάρει με καμάρι μπροστά της), είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα της εποχής.

Ο Φλώρος τράβηξε τη φωτογραφία στις 26 Φεβρουαρίου 1954, κατά τη διάρκεια ενός οικογενειακού διπλού της Εθνικής στο γήπεδο του Παναθηναϊκού και η φήμη της πέρασε τα ελληνικά σύνορα. Κόσμησε τα εξώφυλλα ξένων αθλητικών περιοδικών (όπως το «World Soccer») και απέσπασε διεθνή βραβεία.

Τον ανακάλυψε ο Γιούρκας

Στις περισσότερες πηγές ο Ταουξής εμφανίζεται ως γεννημένος στον Πειραιά το 1930. Ο ίδιος όμως είχε αναφέρει στη συνέντευξη που είχε δώσει το 1963 στην «Ηχώ» ότι είδε για πρώτη φορά το φως το 1931 στην Καβάλα, όπου είχαν εγκατασταθεί αρχικά οι πρόσφυγες από τη Σμύρνη γονείς του.

Ήταν το τέταρτο από τα οκτώ συνολικά παιδιά της οικογένειας, που μετακόμισε στην Αθήνα και συγκεκριμένα στον Κορυδαλλό πολύ πριν από το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα παιδικά χρόνια, όμως, δεν ήταν ξέγνοιαστα για τον μικρό Μπάμπη και τα αδέλφια του. Ο πατέρας τους, Αχιλλέας, έφυγε στις 28 Οκτωβρίου 1940 για το μέτωπο και δεν γύρισε ποτέ ξανά. Έχασε τη ζωή του πολεμώντας στα βουνά της Αλβανίας στις αρχές του 1941.

Η ορφάνια και η πείνα στα χρόνια της Κατοχής, δεν έκαμψαν τη δίψα του για να ζήσει όπως εκείνος ήθελε. Στα σοκάκια και τις αλάνες της περιοχής όπου μεγάλωσε, ανακάλυψε και την αγάπη του για το ποδόσφαιρο και τη θέση του τερματοφύλακα. Η ευκολία με την οποία εκτινασσόταν στα σουτ των αντιπάλων προκαλούσε εντύπωση σε όσους τον παρακολουθούσαν και δεν άργησε να γίνει αντιληπτή από ανθρώπους που ασχολούνταν συστηματικά με το ποδόσφαιρο.

Το 1946 ο Γιούρκας Σεϊταρίδης (ο παππούς του Legend του 2004), ο οποίος μεσουρανούσε τότε με τη φανέλα της Προοδευτικής, τον είδε τυχαία σε έναν αγώνα και εντυπωσιάστηκε από το ταλέντο του. Τον πήρε στην ομάδα και οι ιθύνοντες του συλλόγου δεν χρειάστηκε να δουν παρά μόνο σε λίγες προπονήσεις τον λεπτοκαμωμένο γκολκίπερ, για να πειστούν για την αξία του και να τον βάλουν να υπογράψει δελτίο.

Ο Ταουξής ήταν μόλις 15 ετών, όμως διαδέχθηκε γρήγορα τον Παναγιώτη Σπιλάνη στην πρώτη ομάδα των «βυσσινί», που ανταγωνίζονταν στην Α’ Κατηγορία του Πειραιά τον Ολυμπιακό, τον Εθνικό και τον ισχυρό τότε Ατρόμητο Καμινίων. Το όνομά του άρχισε να συζητιέται σε μεγαλύτερους συλλόγους, μέχρι που τελικά πήρε μεταγραφή στον Απόλλωνα στο «παρά πέντε» (κυριολεκτικά!) της λήξης της μεταγραφικής περιόδου του καλοκαιριού του 1950.

«Όταν έβαλα την υπογραφή μου ήταν 12 παρά 5. Στις 12 η προθεσμία τελείωσε», διηγήθηκε ο Ταουξής στη συνέντευξη του 1963, στην οποία ανέφερε ότι είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον της «Ελαφράς Ταξιαρχίας», στο ματς Κυπέλλου Απόλλων-Προοδευτική 3-2 το 1950 (αν και ο ίδιος δεν θυμόταν ακριβώς το σκορ και είχε πει ότι είχε λήξει 1-0).

Το διεθνές ντεμπούτο στο Τελ Αβίβ

Η Προοδευτική δεν είχε συναινέσει στη μεταγραφή κι ο Ταουξής τιμωρήθηκε με διετή αποκλεισμό, όπως προέβλεπε ο κανονισμός της εποχής. Λίγους μήνες αργότερα, ωστόσο, ο Απόλλων κατέβαλε ένα χρηματικό ποσό στους «βυσσινί» κι ο δεύτερος χρόνος της ποινής χαρίστηκε.

Ο ταλαντούχος τερματοφύλακας απέκτησε δικαίωμα συμμετοχής από την έναρξη της σεζόν 1951-52 και διαδέχθηκε τον βετεράνο Κώστα Γκότση από τα γκολπόστ. Οι καλές εμφανίσεις στα ντέρμπι του Πρωταθλήματος Αθηνών με τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ και τον Πανιώνιο, διέδωσαν τη φήμη του σε όλη την Ελλάδα και ο αγώνας της 7ης Φεβρουαρίου 1954 έφερε την καταξίωση και την κλήση του στην Εθνική Ανδρών από τον προπονητή, Γιάννη Χέλμη.

Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα ενόψει του αγώνα του στο Ισραήλ στις 8 Μαρτίου 1954, για τα προκριματικά του Μουντιάλ. Η ΕΠΟ είχε τιμωρήσει δεκαπέντε βασικούς παίκτες με ισόβιο αποκλεισμό από την Εθνική για την περιβόητη «ανταρσία» την παραμονή του εντός έδρας ματς με τους Ισραηλινούς, την 1η Νοεμβρίου 1953.

Όλοι οι διεθνείς (πλην του Ηλία Ρωσσίδη) είχαν φύγει στα κρυφά από το ξενοδοχείο όπου διέμεναν στην Κηφισιά και κατέβηκαν στα γραφεία της ομοσπονδίας στο Κέντρο για να ζητήσουν χρήματα από τα «οδοιπορικά» που τους οφείλονταν. Η στάση τους θεωρήθηκε προκλητική από τους παράγοντες, που επέβαλαν την προαναφερθείσα τιμωρία στους δεκατέσσερις ποδοσφαιριστές. Πιο βαρύς έπεσε ο πέλεκυς στον Ανδρέα Μουράτη, ο οποίος διαγράφηκε από το μητρώο των ποδοσφαιριστών επειδή θεωρήθηκε υποκινητής της «ανταρσίας».

Ουσιαστικά, λοιπόν, η Εθνική στηνόταν ξανά από την αρχή. Τα κενά των τιμωρημένων Μανταλόζη και Καραπατή στα γκολπόστ κλήθηκαν να καλύψουν οι Ταουξής και Πεντζαρόπουλος, με τον δεύτερο να θεωρείται επικρατέστερος να παίξει στο Τελ Αβίβ λόγω πείρας. Ωστόσο, δεν βρισκόταν στην καλύτερη δυνατή κατάσταση κι ο φορμαρισμένος τερματοφύλακας του Απόλλωνα κέρδισε τη μάχη. Δικαίωσε, μάλιστα, τον Χέλμη για την εμπιστοσύνη του αφού με την καλή του απόδοση βοήθησε την Ελλάδα να νικήσει με 2-0.

Ο Ταουξής διατήρησε τη θέση του και στον αγώνα με τη Γιουγκοσλαβία στη Λεωφόρο, στις 28 Μαρτίου 1954. Με νίκη η Εθνική μας θα έκανε πραγματικότητα το όνειρο της πρόκρισης στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου κι ο κόσμος συνέρευσε από νωρίς στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, όμως η διαφορά κλάσης ήταν μεγάλη. Με γκολ του μετέπειτα γνωστού μας, Τόζα Βεσελίνοβιτς, οι «πλάβι» νίκησαν 1-0 και πήραν το εισιτήριο για την Ελβετία.

Ο «λαστιχένιος γκολκίπερ»

Οι καλές εμφανίσεις του Ταουξή του είχαν χαρίσει το παρατσούκλι «λαστιχένιος γκολκίπερ» στον ελληνικό Τύπο. Εντύπωση είχε προκαλέσει και στο Βέλγιο, οπού οι εφημερίδες τον είχαν χαρακτηρίσει «ελληνική βεντάλια» ύστερα από μία εντυπωσιακή εμφάνισή του με την Εθνική Ενόπλων, για το πρωτάθλημα του ΣΙΣΜ.

Έκανε άλλες δύο συμμετοχές με την Εθνική και το 1955 ανέβηκε ακόμα περισσότερο στην εκτίμηση του κόσμου με την εξαιρετική απόδοσή του στη νίκη-πρόκριση του Απόλλωνα με 3-1 επί του Ολυμπιακού που χάρισε την πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου για δεύτερη διαδοχική σεζόν.

Το 1956, όμως, άρχισε η πτώση. Η άδικη κατηγορία ότι τον είχαν πλησιάσει άνθρωποι της ΑΕΚ πριν από έναν μεταξύ τους αγώνα, έκανε τους διοικούντες να τον θέσουν στο περιθώριο. Ο Απόλλων είχε αποκτήσει έναν χρόνο νωρίτερα από τον Ατρόμητο Ιωαννίνων τον Στάθη Τσανακτσή, ο οποίος ήταν αρκετά καλός για να πάρει τη θέση του.

Επανήλθε ως βασικός στον Απόλλωνα το 1957, όμως ένα κάταγμα στο χέρι σε ματς της ομάδας της ΔΕΗ (ο διορισμός του, το 1954, ήταν η ανταμοιβή της πολιτείας για τις συμμετοχές του με την Εθνική) τον άφησε εκτός δράσης για αρκετό καιρό. Κατέγραψε μόλις μία συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Αθηνών που κατέκτησε η ομάδα του τη σεζόν 1957-58, έπαιξε όμως περισσότερο στην τελική φάση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος που ακολούθησε.

Η παραχώρηση του Τσανακτσή στον Ολυμπιακό μείωσε τον ανταγωνισμό κι έτσι ο Ταουξής έπαιξε στα περισσότερα παιχνίδια της παρθενικής σεζόν της Α’ Εθνικής (1959-60), έχοντας ως αναπληρωματικό τον νεαρό Στράτο Γιδόπουλο. Έκτοτε, όμως, τα προβλήματα τραυματισμών και το ξεπέταγμα του ταλαντούχου γκολκίπερ, Φώτη Δούκα, τον άφησαν στο περιθώριο μέχρι το 1963, οπότε κι αποφάσισε να σταματήσει το ποδόσφαιρο σε ηλικία 32 ετών.

Η μεταμόσχευση που τον έσωσε

Ο Ταουξής ανακάλυψε ότι έπασχε από νεφρική ανεπάρκεια μετά τα σαράντα του, όταν ξαφνικά εμφάνισε αιματουρία. Θυμόταν ότι είχε αντιμετωπίσει για πρώτη φορά το ίδιο πρόβλημα το 1953, ύστερα από ένα χτύπημα που είχε δεχθεί στα πλευρά σε ένα φιλικό παιχνίδι του Απόλλωνα με την Ελευθερούπολη. Όμως, ύστερα από ολιγοήμερη νοσηλεία στο Ναυτικό Νοσοκομείο είχε αναρρώσει και δεν είχε δώσει έκτοτε την απαιτούμενη σημασία.

Η επιδείνωση του προβλήματος το 1975 τον έστειλε μέχρι και στην Ελβετία για εξειδικευμένες εξετάσεις που ανέδειξαν το μέγεθος του προβλήματος. Χρειαζόταν να υποβληθεί σε μεταμόσχευση νεφρού για να επιβιώσει. Το θέμα ανέδειξε ο Γιώργος Βενετούλιας στην «Αθλητική Ηχώ» της 8ης Φεβρουαρίου 1976, όταν πήρε συνέντευξη από τον βετεράνο τερματοφύλακα.

Το πρωτοσέλιδο «χτύπημα» της εφημερίδας ήταν σκληρό («ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΤΑΟΥΞΗΣ!»), προφανώς όμως σκόπιμα, μπας και συγκινήσει τους αρμόδιους φορείς. Ο άλλοτε «αίλουρος» των γκολπόστ έμοιαζε πολύ μεγαλύτερος από 45 ετών στη φωτογραφία της συνέντευξης και εκλιπαρούσε παλιούς συμπαίκτες και αντιπάλους, αλλά και τις αρχές του αθλητισμού, να τον βοηθήσουν να συγκεντρώσει τα 2,5 εκατ. δρχ. που απαιτούνται για τη μεταμόσχευση.

Η ΔΕΗ είχε δηλώσει ότι θα κάλυπτε το μισό ποσό και η «Ηχώ» άρχισε έρανο μέσα απ’ τις στήλες της για να συγκεντρώσει το υπόλοιπο μισό! Η ανταπόκριση δεν ήταν μικρή, αλλά ούτε και μεγάλη. Επί μέρες δημοσιεύονταν ονόματα και τα ποσά που συνεισέφεραν (ο Παύλος Γιαννακόπουλος 10.000 δρχ., ο Απόλλων 10.000, οι παίκτες της Καστοριάς 9.000 κ.ο.κ.), μέχρι που κάποια στιγμή το θέμα χάθηκε απ’ την επικαιρότητα χωρίς να βρεθεί λύση.

Η σωτηρία για τον Ταουξή ήρθε τελικά δύο χρόνια αργότερα, στις 16 Μαΐου 1978. Μία ημέρα πιο πριν, το πολυπόθητο συμβατό μόσχευμα είχε σταλεί αεροπορικώς από την Αγγλία και αφού πέρασε από όλους τους προβλεπόμενους ελέγχους στο τελωνείο (!) παραδόθηκε στο Τζάνειο όπου νοσηλευόταν ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Όπως σημείωνε, μάλιστα, η εφημερίδα «Απογευματινή», ήταν η πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά που πραγματοποιήθηκε τέτοια λεπτή επέμβαση με μόσχευμα που είχε έρθει από το εξωτερικό!

Η μεταμόσχευση που πραγματοποίησε ο χειρουργός Ευάγγελος Χατζηγιαννάκης πήγε περίφημα κι ο οργανισμός του Ταουξή δέχθηκε το μόσχευμα τις πρώτες κρίσιμες μέρες. Αν και εκείνα τα χρόνια οι εκτιμήσεις για το προσδόκιμο ζωής των ασθενών δεν ήταν αισιόδοξες, ο παλαίμαχος τερματοφύλακας (που είχε παντρευτεί το 1955 και ήταν πατέρας τριών παιδιών) έζησε καλά μέχρι τις 20 Αυγούστου 2006, οπότε και άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 75 ετών.

Τον Ιανουάριο του 1996 ήταν ανάμεσα στους 25 διακεκριμένους παλαίμαχους αθλητές που τίμησε ο Υφυπουργός Αθλητισμού, Γιώργος Λιάνης, με την καταβολή εφάπαξ σύνταξης 4 εκατ. δρχ. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έδινε συχνά το «παρών» στις εκδηλώσεις των παλαιμάχων ποδοσφαιριστών του Απόλλωνα και του άρεσε να διηγείται ιστορίες από τα χρόνια που έκανε… τα ακροβατικά του κάτω από τα γκολπόστ των ελληνικών γηπέδων.

Πηγές: Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδα «Απογευματινή» της 17ης Μαΐου 1978, εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ» της 21ης Ιουλίου 1963, της 8ης, 9ης, 17ης και 20ής Φεβρουαρίου 1976 και της 5ης Ιανουαρίου 1996, εφημερίδα «Αθλητική Φωνή» της 8ης Φεβρουαρίου 1954, εφημερίδα «Έθνος» της 8ης Φεβρουαρίου 1954), Γ.Σ. Απόλλων 1891-2011 – Μια ομάδα, δύο πατρίδες, τρεις αιώνες – 120 χρόνια αθλητισμός και πολιτισμός (εκδ. Περιφέρεια Αττικής, 2012).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 7 Φεβρουαρίου

2023: Ο Λεμπρόν Τζέιμς ξεπερνά τους 38.387 πόντους του Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ και ανεβαίνει στην πρώτη θέση των σκόρερ όλων των εποχών στο ΝΒΑ. Ο Τζέιμς έχει σπάσει πλέον και το φράγμα των 41.000 πόντων.

2014: Αρχίζουν στο Σότσι της Ρωσίας οι 22οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες, στους οποίους μετέχουν 1.762 αθλητές και 1.103 αθλήτριες από 88 χώρες.

2007: Ο Τζον Αμίτσι, γνωστός από το πέρασμά του από τον Παναθηναϊκό, γίνεται ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του ΝΒΑ που παραδέχεται δημόσια ότι είναι ομοφυλόφιλος.

2004: Χάρη σε ένα εξαιρετικό γκολ που σημειώνει στο 80′ ο Ουρουγουανός Χουάν Μαρτίν Παρόντι, ο Πανιώνιος νικά 1-0 στα Άνω Λιόσια την τυπικά γηπεδούχο ΑΕΚ, στον πάγκο της οποίας κάνει ντεμπούτο ο Ίλιε Ντουμιτρέσκου. Η Ένωση έχει τέσσερα δοκάρια στο παιχνίδι!

2001: Ο Παναθηναϊκός αποσπά ισοπαλία με 1-1 από τον Ολυμπιακό στον πρώτο προημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας στο ΟΑΚΑ. Οι «πράσινοι» ισοφαρίζουν στο 88′ με τον Νίκο Λυμπερόπουλο, ο οποίος πανηγυρίζει δείχνοντας την πλάτη του στον κόσμο (κίνηση που δεν ξεχνούν οι παίκτες των «ερυθρόλευκων» στη ρεβάνς της Λεωφόρου).

1994: Ο Μάικλ Τζόρνταν υπογράφει συμβόλαιο με την ομάδα μπέιζμπολ των Γουάιτ Σοξ.

1991: Ο 19χρονος πρωταθλητής της άρσης βαρών, Πύρρος Δήμας, είναι ένας από τους 83 πρόσφυγες από την Αλβανία που περνούν στην ελληνική επικράτεια από τα σύνορα των Ιωαννίνων.

1988: Ο Θωμάς Μαύρος πετυχαίνει δύο εντυπωσιακά γκολ και οδηγεί τον Πανιώνιο στη νίκη επί του Ολυμπιακού με 2-0. Το αποτέλεσμα προκαλεί την απομάκρυνση του Τάις Λίμπρεχτς από τον πάγκο των «ερυθρόλευκων», δυόμισι μήνες μετά την επεισοδιακή μετακίνησή του από τον ΠΑΟΚ. Την ίδια ημέρα, η Παναχαϊκή νικά με 2-1 την ΑΕΚ, ο αγώνας όμως σημαδεύεται από εκτεταμένα επεισόδια μεταξύ οπαδών της Ένωσης και ανδρών των ΜΑΤ.

1973: Ο Μπράνκο Στάνκοβιτς απολύεται από την τεχνική ηγεσία της ΑΕΚ, ύστερα από τον αποκλεισμό-σοκ από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς στη φάση των «16» του Κυπέλλου Ελλάδας. Ο Γιουγκοσλάβος τεχνικός είχε αναλάβει τις τύχες της Ένωσης το 1968 και την είχε οδηγήσει στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1971.

1972: Ο Ολλανδός Αρντ Σενκ κάνει τρεμπλ χρυσών μεταλλίων στο πατινάζ ταχύτητας στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Σαπόρο. Μετά τα 1.500 μ. και τα 5.000 μ. κερδίζει και τα 10.000 μ.

1970: Ο Τζορτζ Μπεστ πετυχαίνει έξι γκολ στην εκτός έδρας νίκη της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επί της Νορθάμπτον με 8-2 για το Κύπελλο Αγγλίας. Ισοφαρίζει έτσι το ρεκόρ επίτευξης τερμάτων σε έναν επίσημο αγώνα της Γιουνάιτεντ που κατέχει από το 1911 ο Χάρολντ Χολς, ο οποίος είχε σκοράρει έξι φορές στο 8-4 επί της Σουίντον για το Τσάριτι Σιλντ.

1949: Ο Τζο ΝτιΜάτζο γίνεται ο πρώτος παίκτης του μπέιζμπολ με ετήσιες απολαβές σε εξαψήφιο νούμερο (100.000 δολάρια), όταν ανανεώνει το συμβόλαιό του με τους Νιου Γιορκ Γιάνκις.

1948: Ο 36χρονος Νορβηγός, Μπίργκερ Ρουντ, χρυσός ολυμπιονίκης στο άλμα με σκι το 1932 και το 1936, επιστρέφει στη δράση στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Λέικ Πλάσιντ και κατακτά το ασημένιο μετάλλιο, πίσω απ’ τον συμπατριώτη του, Πέτερ Χούγκστεντ. Ο Ρουντ, ο οποίος το 1943 είχε κλειστεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης από τους Ναζί, γίνεται έτσι ο πρώτος αθλητής του άλματος με σκι με μετάλλια σε τρεις διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων.

1945: Η Αργεντινή συντρίβει με 9-1 την Κολομβία στο Σαντιάγο και κάνει ένα ακόμα βήμα για την κατάκτηση του 18ου Κόπα Αμέρικα. Από δύο τέρματα σημειώνουν οι Ποντόνι (3′, 7′), Μέντες (15′, 39′) και Φεράρο (80′, 81′) κι από ένα οι Μαρτίνο (27′), Λουστό (41′) και Μπογέ (50′), ενώ σκόρερ της Κολομβίας είναι ο Μεντόσα (52′).

1942: Η Ουρουγουάη του Σεβερίνο και του Ομπντούλιο Βαρέλα, νικά με 1-0 την Αργεντινή χάρη σε γκολ του Βιβιάνο Σαπιραΐν και κατακτά το Κόπα Αμέρικα για όγδοη φορά στην ιστορία της.

1942: Πεθαίνει σε ηλικία 56 ετών ο Ντοράντο Πιέτρι, ο Ιταλός δρομέας που συγκλόνισε τον κόσμο με την περιπέτειά του στον Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1908.

1882: Ο Τζον Σάλιβαν νικά με νοκ άουτ τον Πάντι Ράιαν στο Μισισίπι Σίτι και ανακηρύσσεται πρώτος παγκόσμιος πρωταθλητής των βαρέων βαρών στη σύγχρονη πυγμαχία.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News