Σαν Σήμερα - Ντον Σόλαντερ: Ο πρώτος κολυμβητής που κέρδισε τέσσερα χρυσά στους ίδιους Ολυμπιακούς

Τα τρία χρυσά μετάλλια που είχε κατακτήσει ο Τζόνι Βαϊσμίλερ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι, συνιστούσαν ένα κατόρθωμα που παρέμεινε απλησίαστο για κάθε κολυμβητή επί τέσσερις δεκαετίες.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι μέχρι το 1960 το επίτευγμα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να επαναληφθεί, μια και το ολυμπιακό πρόγραμμα περιλάμβανε λίγα αγωνίσματα σε σύγκριση με αυτά που διεξάγονταν στις εθνικές διοργανώσεις. Ανάμεσά τους, μάλιστα, ήταν μόνο μία σκυταλοδρομία (τα 4×200 ελεύθερο) κι έτσι οι περισσότεροι αθλητικοί επίγονοι του κινηματογραφικού «Ταρζάν» δεν είχαν ουσιαστικά τη δυνατότητα να ξεπεράσουν το ρεκόρ του.

Έτσι, οι φίλοι του αθλήματος χρειάστηκε να περιμένουν μέχρι τις 18 Οκτωβρίου 1964 για να δουν έναν άλλο Αμερικανό να το καταφέρνει. Ο λόγος για τον Ντον Σόλαντερ, ο οποίος τερματίζοντας πρώτος για λογαριασμό της ομάδας των ΗΠΑ στη σκυταλοδρομία 4×200 ελεύθερο των αγώνων του Τόκιο, έγινε ο πρώτος κολυμβητής στην ιστορία που έφτασε τα τέσσερα χρυσά μετάλλια στην ίδια ολυμπιακή διοργάνωση.

Μπορεί σήμερα το επίτευγμα να μη φαίνεται τόσο σπουδαίο, συγκρινόμενο με τις επτά ολυμπιακές νίκες του Μαρκ Σπιτς το 1972 στο Μόναχο και τις οκτώ του Μάικλ Φελπς το 2008 στο Πεκίνο (ακόμα και τις έξι το 2004 στην Αθήνα), όμως η εποχή ήταν εντελώς διαφορετική. Με την πάροδο των χρόνων το πρόγραμμα «άνοιξε» κι άλλο, οι ευκαιρίες για τους αθλητές-φαινόμενα της πισίνας αυξήθηκαν.

Το πιθανότερο, άλλωστε, είναι ότι κι ο ίδιος ο Σόλαντερ θα είχε κερδίσει περισσότερα χρυσά μετάλλια αν είχε γεννηθεί μερικά χρόνια αργότερα ώστε να έχει τη δυνατότητα να διαγωνιστεί το 1972 ή – πολύ περισσότερο – το 2008. Σκεφτείτε μόνο ότι η ειδικότητά του ήταν τα 200 μέτρα ελεύθερο, μία από τις πιο κλασικές αποστάσεις της πισίνας η οποία όμως δεν συμπεριλαμβανόταν στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών του 1964!

Η μητέρα του είχε δουλέψει με τον Βαϊσμίλερ

Την ιστορία του Σόλαντερ κάνει ακόμα πιο ωραία το γεγονός ότι υπήρχε σύνδεση της οικογένειάς του με τον άνθρωπο απ’ τον οποίο πήρε το ρεκόρ της κατάκτησης των περισσότερων χρυσών μεταλλίων σε μία ολυμπιακή διοργάνωση.

Η μητέρα του, Μάρθα Ντεντ Πέρι, διέθετε κι εκείνη ταλέντο στην κολύμβηση αν και δεν επιδίωξε ποτέ καριέρα στις πισίνες. Αντίθετα, εργάστηκε από τα εφηβικά της χρόνια ως κασκαντέρ σε κινηματογραφικές σκηνές που απαιτούσαν επαφή με το νερό και μάλιστα είχε ντουμπλάρει σε αρκετές ταινίες του Ταρζάν τη συμπρωταγωνίστρια του Βαϊσμίλερ, την Μορίν Ο’Σάλιβαν!

Η μητέρα του Σόλαντερ ανέπτυξε μάλιστα φιλική σχέση με τον παλαίμαχο Αμερικανό κολυμβητή, ο οποίος όμως δεν ενεπλάκη ποτέ στην καριέρα του γιου της, ο οποίος ήρθε στον κόσμο στις 30 Απριλίου 1946 στη Σάρλοτ. Το έκανε ο αδελφός της, ο Νιούτον Πέρι, ο οποίος ήταν εκείνη την εποχή ένας από τους πιο διακεκριμένους δασκάλους κολύμβησης των ΗΠΑ  και είχε συνεργαστεί κι εκείνος με τον Βαϊσμίλερ. Διατηρούσε μάλιστα κολυμβητική σχολή στη Φλόριντα.

Αυτός έβαλε τον ανιψιό του στην αγωνιστική κολύμβηση και του δίδαξε τις βασικές τεχνικές, βοηθώντας το έμφυτο ταλέντο του να εξελιχθεί. Ο μικρός Ντον είχε έρθει σε επαφή με το νερό από τότε που η οικογένειά του μετακόμισε στη Λέικ Οσγουίγκο, την πόλη που είναι χτισμένη στις ακτές της ομώνυμης λίμνης και ήταν καλός και στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο στα σχολικά του χρόνια. Ωστόσο, κρίθηκε ότι δεν ήταν αρκετά σωματώδης για να ενταχθεί στην ομάδα του λυκείου και αφοσιώθηκε στην αγωνιστική κολύμβηση όπου σημείωνε ήδη αξιοπρόσεκτες επιδόσεις.

Το 1960, μάλιστα, βοήθησε με τις νίκες του την ομάδα του λυκείου της Λέικ Οσγουίγκο στην κατάκτηση του πρωταθλήματος της πολιτείας του Όρεγκον, παρά το γεγονός ότι πήγαινε στην πρώτη τάξη και αντιμετώπισε μεγαλύτερους σε ηλικία αθλητές.

Η επιβλητική εμφάνιση στο Τόκιο

Κομβικής σημασίας για τη μετατροπή του σε πρωταθλητή ήταν η απόφαση του Σόλαντερ να μετακομίσει το 1962 στη Σάντα Κλάρα της Καλιφόρνια, προκειμένου να ενταχθεί στον κολυμβητικό σύλλογο της πόλης όπου εργαζόταν ως προπονητής ο Τζορτζ Χέινς. Ο άνθρωπος που είχε ήδη αναδείξει την τρεις φορές ολυμπιονίκη του 1960, Κρις Βον Σάλτσα, και έμελλε να προσφέρει στην αμερικάνικη κολύμβηση κι άλλους θρυλικούς αθλητές (με πιο επιφανή απ’ όλους τον Σπιτς) ήταν αυτός που εξέλιξε τον Σόλαντερ σε κολυμβητή παγκόσμιας κλάσης.

Η πρώτη διεθνής διάκριση ήρθε το 1963, με το ασημένιο μετάλλιο στα 400 μέτρα ελεύθερο των Παναμερικανικών Αγώνων του Σάο Πάουλο. Και οι νίκες του στα 100, τα 200 και τα 400 ελεύθερα στο πρωτάθλημα της AAU του 1964 προκάλεσαν αίσθηση, μια και δεν ήταν απλό να βρεθεί κολυμβητής που είναι και γρήγορος στην κοντινή απόσταση και ανθεκτικός στη μεγαλύτερη. Το γεγονός ότι στο «τετρακοσάρι» είχε αφήσει δεύτερο τον χρυσό ολυμπιονίκη του 1956 και του 1960, τον Αυστραλό Μάρεϊ Ρόουζ., απ’ τον οποίο μάλιστα πήρε το παγκόσμιο ρεκόρ (4:12.7 έναντι 4:13.4 από το 1962), έδειχνε πολλά για την κλάση του.

Ο Ρόουζ δεν ταξίδεψε τελικά στην πρωτεύουσα της Ιαπωνίας (τα τράιαλς της Αυστραλίας συνέπεσαν με μία κρίσιμη περίοδο των σπουδών του), δύσκολα όμως θα είχε καταφέρει να κοντράρει τον Σόλαντερ, ο οποίος στις 15 Οκτωβρίου 1964 κέρδισε με άνεση το χρυσό μετάλλιο στα 400 ελεύθερο βελτιώνοντας κι άλλο το παγκόσμιο ρεκόρ (4:12.4).

Αυτό ήταν το τρίτο χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε ο 18χρονος κολυμβητής στο Τόκιο. Είχε κάνει την αρχή στις 12 του μήνα με την οριακή νίκη του επί του Βρετανού Μπόμπι ΜακΓκρέγκορ στα 100 ελεύθερο (53.4, που συνιστούσε νέο ολυμπιακό ρεκόρ, έναντι 53.5), η οποία τον απελευθέρωσε ψυχολογικά. Ακολούθησε δύο μέρες αργότερα άλλη μια πρωτιά στη σκυταλοδρομία 4×100 ελεύθερο, αγώνισμα που συμπεριλήφθηκε τότε για πρώτη φορά στο ολυμπιακό πρόγραμμα.

Η κρίσιμη ημέρα για την κατάρριψη της επίδοσης του Βαϊσμίλερ ήταν η 18η Οκτωβρίου 1964, όταν διεξήχθη ο τελικός των 4×200 ελεύθερο. Στην πραγματικότητα, πάντως, οι Αμερικανοί δεν είχαν σοβαρό ανταγωνισμό και κινδύνευαν να χάσουν το χρυσό μόνο εάν έκαναν κάποια λανθασμένη αλλαγή. Ο Στιβ Κλαρκ και ο Γκάρι Ίλμαν που είχαν συνδράμει και στο χρυσό στα 4×100 ήταν ξανά στην ομάδα, την οποία συμπλήρωνε ο ασημένιος ολυμπιονίκης των 400 μέτρων μικτής, Ρόι Σάαρι, ο οποίος είχε νικήσει τον Σόλαντερ στα 400 ελεύθερο των Παναμερικανικών του 1963.

Στο τέλος όλα κύλησαν ομαλά και οι ΗΠΑ όχι μόνο κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο, αλλά έγιναν και η πρώτη ομάδα που κατέβηκε τα 8 λεπτά στο αγώνισμα, συντρίβοντας το παγκόσμιο ρεκόρ με 7:52.1 (η δεύτερη Δυτική Γερμανία έσπασε κι αυτή το «φράγμα» μια και τερμάτισε σε 7:59.3). Τα περισσότερα βλέμματα, όμως, ήταν στραμμένα στον Σόλαντερ, ο οποίος έγραψε ιστορία όταν ανέβηκε για τέταρτη φορά στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου.

Οι κόποι του είχαν δικαιωθεί, μια και για να φτάσει στο σημείο να γίνει ο πιο επιτυχημένος κολυμβητής σε μία διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων έκανε προπόνηση δύο έως και τρεις φορές κάθε μέρα, επί έντεκα μήνες! Δεν ήταν επαγγελματίας, αλλά χρειαζόταν αφοσίωση που ξεπερνούσε τα ερασιτεχνικά όρια για να νικήσει τους καλύτερους αντιπάλους στον κόσμο.

Άλλο ένα χρυσό μετάλλιο στο Μεξικό

Σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις του ο Σόλαντερ εξέφρασε το παράπονό του για το γεγονός ότι δεν η κολυμβητική ομοσπονδία των ΗΠΑ δεν τον συμπεριέλαβε και στην ομάδα της σκυταλοδρομίας 4×100 μικτής στο Τόκιο ώστε να κερδίσει και πέμπτο χρυσό μετάλλιο. Για το ελεύθερο οι επιτελείς προτίμησαν τον Κλαρκ, ο οποίος αν και δεν είχε πάρει μέρος στο ατομικό «κατοστάρι», ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ του αγωνίσματος στο πρώτο σκέλος της σκυταλοδρομίας 4×100 (52.9) και κρίθηκε πιο γρήγορος για τις ανάγκες της ομάδας.

Ο Σόλαντερ χρειάστηκε να περιμένει μέχρι τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1968 στην Πόλη του Μεξικού, για να προσθέσει στη συλλογή του το πέμπτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Παραδόξως όχι στα 200 μέτρα ελεύθερο, που ήταν το καλό του αγώνισμα και είχε συμπεριληφθεί επιτέλους στο πρόγραμμα, αλλά στα 4×200 ελεύθερο όπου αγωνίστηκε τελευταίος παραλαμβάνοντας τη νοητή σκυτάλη από τον 18χρονο Σπιτς.

Στο «διακοσάρι», ωστόσο, αρκέστηκε στο ασημένιο μετάλλιο πίσω από τον Αυστραλό Μάικλ Γουέντεν, αφού δεν ήταν τόσο δυνατός όσο το 1964. Λίγους μήνες μετά του θριάμβους στην Ιαπωνία προσβλήθηκε από λοιμώδη μονοπυρήνωση και χρειάστηκε να μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα εκτός προπονήσεων, κάτι που επηρέασε αρνητικά τις επιδόσεις του.

Ο ίδιος έχει πει ότι τον επηρέασε και το γεγονός ότι την ίδια περίοδο αρχίσει τις σπουδές του στο οικονομικό τμήμα του Κολεγίου του Γέιλ, όπου η κολυμβητική ομάδα δεν διέθετε αθλητές κλάσης για του προσφέρουν ανταγωνισμό στις προπονήσεις. Χρειάστηκε να επιστρέψει ξανά στη Σάντα Κλάρα και να δουλέψει με τον Χέινς ώστε το 1965 να διακριθεί σε εθνικό επίπεδο, δεν έφτασε στα παλιά του στάνταρ πριν από το καλοκαίρι το 1966, όταν σημείωσε τρεις νίκες στο πρωτάθλημα της AAU και σημείωσε παγκόσμια ρεκόρ στα 200 (1:57.2) και στα 400 ελεύθερο (4:11.6).

Το 1967 έδειχνε πλέον έτοιμος για μεγάλα πράγματα στο Μεξικό, μια και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα ελεύθερο στους Παναμερικανικούς Αγώνες του Γουίνιπεγκ με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (1:56.0) κι άλλα δύο στις σκυταλοδρομίες 4×100 και 4×200. Aν και βελτίωσε άλλες τρεις φορές την επίδοση στην αγαπημένη του απόσταση, με αποκορύφωμα το 1:54.3 στον τελικό των ολυμπιακών τράιαλς των ΗΠΑ, δεν κατάφερε στον κρίσιμο αγώνα να βγάλει τον καλύτερό του εαυτό. Ο Γουέντεν, μάλιστα, τον νίκησε με σαφώς κατώτερη επίδοση (1:55.2).

Επιτυχημένος επιχειρηματίας real estate

Ο Σόλαντερ ολοκλήρωσε την καριέρα του στην κολύμβηση μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968. Στα 22, τότε, κάθε αθλητής θεωρούνταν μεγάλος για να συνεχίσει και έπρεπε να κοιτάξει την επαγγελματική του αποκατάσταση. Έχοντας ήδη αποφοιτήσει από το Γέιλ, παντρεύτηκε στις 28 Δεκεμβρίου την αγαπημένη του Πένι Σούζαν Παρκ, με την οποία απέκτησε ένα παιδί.

Ακολούθησε επιχειρηματική σταδιοδρομία στον κλάδο του real estate, ενώ ταυτόχρονα συνέγραψε δύο βιβλία με περιεχόμενο τις εμπειρίες του από την κολύμβηση. Τόσο το «Deep Water» (1971) όσο και το «Inside Swimming» (1974) περιλάμβαναν παρασκηνιακές πληροφορίες και κουτσομπολιά από τον χώρο του αθλήματος και γνώρισαν εμπορική επιτυχία στην εποχή τους.

Μετά το διαζύγιο με την πρώτη σύζυγό του, ο Σόλαντερ έκανε το 1985 δεύτερο γάμο με τη Σέριλ Λούμπκε, με την οποία απέκτησε άλλα δύο παιδιά. Ζουν στη Λέικ Οσγουίγκο, όπου εδώ και χρόνια λειτουργεί τη δική του εταιρεία ανάπτυξης ακινήτων με την ονομασία «Schollander Develepment». Έχει εισαχθεί από το 1965 στο Διεθνές Hall of Fame της κολύμβησης, ενώ έχει παραχωρήσει τα έξι ολυμπιακά του μετάλλια στο υποκατάστημα της Τράπεζας της Αμερικής στην πόλη του, όπου εκτίθενται δημόσια για το κοινό.

Πηγές: www.olympedia.org («Don Schollander»), ishof.org («Happy Birthday Don Schollander»), www.britannica.com («Don Schollander»), lakeoswegoreview.com («A PHOTOGRAPHIC MEMORY»), en.wikipedia.org («Don Schollander», «Newt Perry», «Swimming at the 1964 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 18 Οκτωβρίου

2025: Πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών ο παλαίμαχος διεθνής τερματοφύλακας Κώστας Βαλλιάνος.

2021: Σε ηλικία 15 ετών, 8 μηνών και 14 ημερών ο Νεοκλής Αβδάλας γίνεται ο νεότερος παίκτης που κάνει ντεμπούτο με τον Παναθηναϊκό στην Basket League, στον αγώνα με τον Ιωνικό. Το προηγούμενο ρεκόρ κατείχε ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ο οποίος είχε κάνει ντεμπούτο σε ηλικία 15 ετών, 10 μηνών και 20 ημερών κόντρα στον Πανελευσινιακό.

2020: Πεθαίνει σε ηλικία 61 ετών ο δημοσιογράφος και παλαίμαχος μπασκετμπολίστας του Παναθηναϊκού, του Μίλωνα και του Εσπέρου, Κώστας Μπατής.

2005: Με τα δύο γκολ που σημειώνει στον αγώνα του Champions League κόντρα στη Σλάβια Πράγας (7-0), ο Τιερί Ανρί φτάνει τα 186 με τη φανέλα της Άρσεναλ και ανεβαίνει στην κορυφή της κατάταξης των σκόρερ της αφήνοντας δεύτερο τον Ίαν Ράιτ.

2004: Ο δημοσιογράφος Φίλιππος Συρίγος δέχεται μαχαιριές στην πλάτη από αγνώστους έξω από τα γραφεία του ραδιοφωνικού σταθμού «ΣΠΟΡ FM» και θα νοσηλευτεί για αρκετές μέρες στην εντατική μέχρι να διαφύγει τον κίνδυνο.

1997: Ο πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός αντιμετωπίζει στον τελικό του 8ου τουρνουά McDonalds τους Σικάγο Μπουλς των Μάικλ Τζόρνταν, Σκότι Πίπεν και Τόνι Κούκοτς και γνωρίζει την ήττα με 104-78.

1996: Πεθαίνει σε ηλικία 79 ετών στη Μόντσα ο Τζουζέπε Πανίνι, ιδρυτής της ομώνυμης εταιρίας που έχει γίνει διεθνώς γνωστή από την κυκλοφορία συλλογών με αυτοκόλλητα ποδοσφαιριστών.

1995: Ο Παναθηναϊκός νικά εκτός έδρας την Πόρτο με 1-0 με γκολ του Δημήτρη Μάρκου στο 40′ και αποκτά προβάδισμα πρόκρισης στους «8» του Champions League. Οι «πράσινοι» φτάνουν στη νίκη παρότι αγωνίζονται με παίκτη λιγότερο από το 36′ λόγω αποβολής του Αλέξη Αλεξούδη με δεύτερη κίτρινη κάρτα.

1994: Ο Νίκος Γκάλης δεν επιλέγεται από τον Κώστα Πολίτη στην αρχική πεντάδα του Παναθηναϊκού για το ματς με τους Αμπελόκηπους και αποχωρεί στο ημίχρονο από το κλειστό του Μετς. Ουσιαστικά αυτή η στιγμή σηματοδοτεί το τέλος της πλούσιας καριέρας του Γκάλη, ο οποίος δεν θα επιστρέψει στις υποχρεώσεις των «πρασίνων» και έναν χρόνο αργότερα θα ανακοινώσει επίσημα την απόσυρσή του από τη δράση.

1989: Ο Ελβετός διαιτητής Ζορζ Σαντόζ ακυρώνει αναίτια το γκολ του Τζίμη Πατίκα στο 4′ του αγώνα Μαρσέιγ-ΑΕΚ για τον 2ο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και βοηθά τους Γάλλους να πάρουν σκορ ασφαλείας πριν τη ρεβάνς (2-0).

1987: Κάταγμα κνήμης και περόνης παθαίνει ο μέσος του Παναθηναϊκού, Βέλιμιρ Ζάετς, στα πρώτα λεπτά του εκτός έδρας αγώνα πρωταθλήματος με τον Ηρακλή, από αντιαθλητικό φάουλ του Γιώργου Παπαδόπουλου. Θα μείνει για τέσσερις μήνες εκτός δράσης και δεν θα επιστρέψει ποτέ στην κατάσταση που βρισκόταν πριν τον τραυματισμό του.

1978: Η Νότιγχαμ Φόρεστ νικά με 2-1 την ΑΕΚ στον πρώτο μεταξύ τους αγώνα για τον 2ο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στη Νέα Φιλαδέλφεια. Τα γκολ της αγγλικής ομάδας πετυχαίνουν οι ΜακΓκόβερν (10′) και Μπερτλς (45′), ενώ για την Ένωση που παίζει με παίκτη λιγότερο από το 22′ λόγω αποβολής του Βιέρα, μειώνει ο Τάσος με πέναλτι (59′).

1978: Ολοκληρώνεται στο Μπάγκιο των Φιλιππίνων η σειρά των αγώνων για τον παγκόσμιο τίτλο στο σκάκι. Ο Σοβιετικός Ανατόλι Κάρποφ νικά με 16½-15½ τον συμπατριώτη του, Βίκτορ Κορτσνόι και διατηρεί τον τίτλο που του είχε απονεμηθεί χωρίς αγώνα από τις 3 Απριλίου 1975, λόγω της απόσυρσης του Μπόμπι Φίσερ.

1974: Ο Νέιτ Θέρμοντ των Σικάγο Μπουλς γίνεται ο πρώτος παίκτης που κάνει quadruple double στο ΝΒΑ με 22 πόντους, 14 ριμπάουντ, 13 ασίστ και 12 κοψίματα, στον νικηφόρο αγώνα με τους Ατλάντα Χοκς (120-115).

1969: Ο Λου Άλσιντορ, ο οποίος θα γίνει αργότερα πασίγνωστος με το μουσουλμανικό του όνομα Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, κάνει ντεμπούτο στο ΝΒΑ με τη φανέλα των Μιλγουόκι Μπακς κόντρα στους Ντιτρόιτ Πίστονς. Με 29 πόντους και 12 ριμπάουντ οδηγεί την ομάδα του στη νίκη με 119-110.

1968: Ο Αμερικανός Μπομπ Μπίμον συντρίβει το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος με 8.90 μ. (8.35 μ. το παλιό των Ραλφ Μπόστον και Ίγκορ Τερ-Οβανεσιάν) και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού. Το ρεκόρ θα αντέξει ως παγκόσμιο μέχρι το 1991, οπότε θα το καταρρίψει ο Μάικ Πάουελ, ενώ αντέχει ακόμα ως ολυμπιακό. Παγκόσμιο ρεκόρ σημειώνει και η Πολωνή Ιρίνα Σεβίνσκα στον τελικό των 200 μ. (22.58 έναντι 22.7 του παλιού που κατείχε η ίδια από το 1965).

1967: Ρεκόρ προσέλευσης σημειώνεται στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, καθώς 29.665 θεατές παρακολουθούν τον αγώνα Παναθηναϊκός-Μπάγερν Μονάχου 1-2 για το Κύπελλο Κυπελλούχων.

1964: Ο Βρετανός Λιν Ντέιβις κάνει την έκπληξη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο μια και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος με 8.07 μ., αφήνοντας δεύτερο τον Αμερικανό Ραλφ Μπόστον (8.03 μ.) και τον Σοβιετικό Ίγκορ Τερ-Οβανεσιάν (7.99 μ.). Στον προκριματικό μετέχει και ο Έλληνας πρωταθλητής Δήμος Μαγκλάρας (με 7.21 μ. μένει 25ος και εκτός τελικού), παρότι στις 7 Οκτωβρίου είχε τραυματιστεί στο κεφάλι και είχε μείνει για πολλές μέρες εκτός προπονήσεων. Χρυσοί ολυμπιονίκες αναδεικνύονται επίσης ο Αμερικανός Μπομπ Σουλ στα 5.000 μ. (13:48.8), ο συμπατριώτης του Χέιζ Τζόουνς στα 110 μ. εμπ. (13.6), ο Σοβιετικός Ρόμουαλντ Κλιμ στη σφυροβολία (69.74 μ.) κι ο Ιταλός Άμπντον Πάμιτς στα 50 χλμ. βάδην (4 ώρες 11:12.4).

1964: Ο Εθνικός νικά με 3-2 τον Παναθηναϊκό στο «Γ. Καραϊσκάκης» και δίνει τέλος στο αήττητο σερί 34 αγώνων των «πρασίνων» που είχε αρχίσει ύστερα από την ήττα τους από τον ίδιο αντίπαλο, στο ίδιο γήπεδο, στις 9 Ιουνίου 1963.

1959: Ο Ηρακλής γίνεται η 15η ομάδα που εξασφαλίζει τη συμμετοχή στη νεοσύστατη Α’ Εθνική, μια και νικά εκτός έδρας την Ασπίδα Ξάνθης με 2-0, στη ρεβάνς των μεταξύ τους αγώνων μπαράζ (είχε επικρατήσει με 1-0 και στη Θεσσαλονίκη).

1959: Ο Γαλλοαλγερινός χρυσός ολυμπιονίκης του 1928 στον Μαραθώνιο, Μπαγκέρα Ελ Ουαφί, δολοφονείται κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες στο Σεν Ντενί του Παρισιού.

1955: Ο Τζέσι Όουενς ανακηρύσσεται «Καλύτερος Αθλητής όλων των Εποχών» στον στίβο.

1930: Ο Τζόζεφ Σιλβέστερ γίνεται ο πρώτος τζόκεϊ που κερδίζει επτά ιπποδρομίες σε μία ημέρα.

1871: Δώδεκα σύλλογοι συμφωνούν με την πρόταση του γενικού γραμματέα της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, Τσαρλς Άσκοτ, για τη θέσπιση του θεσμού του Κυπέλλου Αγγλίας.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News