Σαν Σήμερα - Ροδόλφο Μιτσέλι: Ο κορυφαίος σκόρερ της «χαμένης γενιάς» της Αργεντινής

Για να αποφύγουμε παρανοήσεις, ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή. Ο Ροδολφο Μιτσέλι πιθανότατα ΔΕΝ ήταν ο κορυφαίος Αργεντινός γκολτζής της δεκαετίας της ’50.

Ήταν, ωστόσο, ο παίκτης που έβαλε τη σφραγίδα του στο δέκατο Κόπα Αμέρικα που κέρδισε η «αλμπισελέστε» κι αυτό το επίτευγμα αρκεί για να του χαρίσει μια θέση στο πάνθεο του διεθνούς ποδοσφαίρου. Το ημερολόγιο έδειχνε 30 Μαρτίου 1955 όταν πέτυχε το γκολ της νίκης της Αργεντινής επί της γηπεδούχου Χιλής με 1-0 στον ουσιαστικό τελικό και παράλληλα κέρδισε και τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της διοργάνωσης, μια και είχε σκοράρει άλλες επτά φορές.

Δεν το λες και μικρό πράγμα αυτό, έτσι; Ο Μιτσέλι, όμως, είχε κι άλλα κατορθώματα στο παλμαρέ του κι ας μην έγινε γνωστός στην από δω πλευρά του Ατλαντικού για τους δύο γνωστούς λόγους που έπληξαν την υστεροφημία κι άλλων συμπατριωτών του που γεννήθηκαν την ίδια εποχή. Δεν αγωνίστηκε σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου και δεν πήρε μεταγραφή σε κάποιον ευρωπαϊκό σύλλογο. Ήταν κι αυτός μέλος της «χαμένης γενιάς» του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, που πλήρωσε διαμάχες της ομοσπονδίας, αλλά και το εύθραυστο πολιτικό σκηνικό της εποχής.

Με αφορμή την απεργία που είχαν κηρύξει οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές της Αργεντινής το 1948 για να διεκδικήσουν υψηλότερες αμοιβές, ξέσπασε μια μεγάλη κρίση στο ποδόσφαιρο της χώρας που οδήγησε πολλούς από αυτούς στην Κολομβία (οι σύλλογοι της οποίας πρόσφεραν συμβόλαια με αστρονομικά ποσά ακόμα και σε Ευρωπαίους παίκτες, όπως είδαμε και στην ιστορία του Γκιούλα Ζένγκελερ, λόγω της αποβολής της από τη FIFA). Όσοι έφυγαν δεν μπορούσαν να ενισχύσουν την εθνική ομάδα κι έτσι η ομοσπονδία δεν δήλωσε συμμετοχή στα Μουντιάλ του 1950 και του 1954, αλλά και στα Κόπα Αμέρικα του 1949 και του 1953.

Δεν ήταν φυσικά μόνο αυτός ο λόγος – ίσως δεν ήταν καν ο βασικός. Για την απουσία από τις διοργανώσεις του 1949 και του 1950 που φιλοξενήθηκαν στη Βραζιλία είχε παίξει μεγάλο ρόλο και η προαιώνια κόντρα των Αργεντινών με τους γείτονες τους. Όσο για το Παγκόσμιο του 1954, η απόφαση ανήκε ουσιαστικά στον πρόεδρο της χώρας, Χουάν Περόν, ο οποίος δεν είχε πάρει εγγυήσεις από την AFA (που είχε διαμάχη με τη FIFA) ότι η «αλμπισελέστε» θα ήταν τόσο δυνατή ώστε να έχει επιτυχημένη παρουσία στα γήπεδα της Ελβετίας.

Με νωπή ακόμα την εμπειρία του Maracanazo στη Βραζιλία, ο ευρισκόμενος υπό πίεση Περόν δεν ήθελε να ρισκάρει παρόμοια σκηνικά με αυτοκτονίες φιλάθλων και άλλα στοιχεία που θα συντελούσαν στη δημιουργία εικόνας εθνικής τραγωδίας.

Επιστροφή με επίδειξη δύναμης

Όπως σημειώνει ο Άγγλος δημοσιογράφος Τζόναθαν Γουίλσον στο βιβλίο του «Angels With Dirty Faces» (μια εκπληκτική διατριβή για το αργεντίνικο ποδόσφαιρο) η επίδειξη δύναμης που έκανε η Αργεντινή στο Κόπα Αμέρικα του 1955, είχε ως αποτέλεσμα η απουσία από το Μουντιάλ του 1954 να φαντάζει ως χαμένη ευκαιρία για τον πρώτο της παγκόσμιο τίτλο.

Αποτελεί, λοιπόν, τίτλο τιμής για τον Μιτσέλι ότι ήταν μακράν ο πρώτος σκόρερ εκείνης της ομάδας που κέρδισε με… περίπατο το τρόπαιο. Ο μέσα δεξιά της Ιντεπεντιέντε, ο οποίος δεν είχε κλείσει ακόμα τα 25 του χρόνια (ήταν γεννημένος στις 24 Απριλίου 1930 και είχε καταγωγή από τη Σικελία), έκανε πρεμιέρα με καρέ τερμάτων στο 5-3 επί της νικήτριας της διοργάνωσης του 1953 Παραγουάης. Και συνέχισε με ένα γκολ στο 4-0 επί του Εκουαδόρ κι άλλα δύο στο επιβλητικό 6-1 επί της ανανεωμένης Ουρουγουάης.

Δεν σκόραρε στην γκέλα με το Περού (2-2), αλλά ήταν αυτός που έκρινε τη διοργάνωση με το γκολ που πέτυχε στο 59′ του ουσιαστικού τελικού με τη Χιλή στη Σαντιάγο. Ήταν ένα γκολ κομβικό, μια και οι γηπεδούχοι (στη σύνθεση των οποίων ξεχώριζαν οι αγγλοθρεμμένοι αδελφοί Τεντ και Τζορτζ Ρομπλέδο) θα κατακτούσαν το τρόπαιο σε περίπτωση ισοπαλίας, αφού υπερτερούσαν στην ισοβαθμία λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων. Ο αγώνας διεξήχθη σε φορτισμένο κλίμα, όμως η «αλμπισελέστε» υπερτερούσε σε ποιότητα και πήρε τη νίκη.

Η Αργεντινή οφείλει πολλά για την επιτυχία του 1955 στην Ιντεπεντιέντε, αφού εκτός από τον Μιτσέλι παίκτες της ήταν και οι Κάρλος Τσεκονάτο, Ερνέστο Γκρίγιο (ή «Γκρίσο», όπως είναι η ορθή αργεντίνικη προφορά), Οσβάλντο Κρουζ και Ρικάρντο Μπονέλι, που συνέβαλαν (άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο) στην κατάκτηση του τροπαίου. Στον τελικό, βέβαια, έπαιξε κι ένας εκπρόσωπος της παλιάς φρουράς, ο 36χρονος Άνχελ Λαμπρούνα της αυθεντικής «Maquina» της Ρίβερ Πλέιτ της δεκαετίας του ’40.

Η εξάρα επί της Ρεάλ στη Μαδρίτη

Το peak της καριέρας του Μιτσέλι ήταν υψηλό, αλλά κράτησε λίγο. Ουσιαστικά πέτυχε όσα πέτυχε μέσα σε μία πενταετία. Αν και ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στην Ιντεπεντιέντε, περίμενε μέχρι το 1950 για να γίνει επαγγελματίας και πέρασε μία διετία στην Κίλμες προτού επιστρέψει για να καθιερωθεί στην εντεκάδα της «Rojo».

Από το 1952 έως το 1957, όμως, έζησε μεγάλες στιγμές – κι ας μην περιλαμβανόταν σ’ αυτές η κατάκτηση κάποιου πρωταθλήματος Αργεντινής. Αποκορύφωμα, ασφαλώς, αποτέλεσε το θρυλικό 6-0 της Ιντεπεντιέντε επί της Ρεάλ Μαδρίτης στο στάδιο Τσαμαρτίν (όπως λεγόταν ακόμα το μετέπειτα «Σαντιάγο Μπερναμπέου»), στις 8 Δεκεμβρίου 1953.

Η Ρεάλ δεν είχε γίνει ακόμα «Βασίλισσα» της Ευρώπης (κατέκτησε το παρθενικό Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1956), αποτελούσε όμως μία κορυφαία εκπρόσωπο της Γηραιάς Ηπείρου και εκτός των σπουδαίων Ισπανών άσων, είχε ήδη στις τάξεις της έναν ποδοσφαιριστή που είχε στεφθεί πρωταθλητής Νοτίου Αμερικής με την Αργεντινή το 1947. Τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο.

Το ματς ήταν φιλικό (στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής περιοδείας της Ιντεπεντιέντε), όμως το αποτέλεσμα το έχει αναγάγει στη σφαίρα του μύθου και ενισχύει την πεποίθηση ότι η Αργεντινή θα είχε καλές πιθανότητες να κατακτήσει το Μουντιάλ του 1954. Ο «Φίτο» (υποκοριστικό του Ροδόλφο) είχε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωσή του εντυπωσιακού σκορ: Αυτός το άνοιξε στο 19′, αυτός το έκλεισε κιόλας με άλλα δύο γκολ που πέτυχε στο 86′ και το 88′. Οι Μπονέλι, Γκρίγιο και Τσεκονάτο πέτυχαν τα υπόλοιπα γκολ και οι Ευρωπαίοι παραμιλούσαν.

Όπως έλεγε ο Μιτσέλι, η νίκη αυτή ήταν ένα από τα σπουδαιότερα παράσημα της καριέρας του. «Δεν ξέρω πολλούς που να έχουν νικήσει τη Ρεάλ του Ντι Στέφανο με 6-0 στη Μαδρίτη».

Η ιστορική πρώτη νίκη επί της Αγγλίας

Ο Μιτσέλι είχε διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο και στην πρώτη νίκη που σημείωσε ποτέ η Αργεντινή επί της Αγγλίας, στις 14 Μαΐου 1953 στο κατάμεστο από 100.000 φιλάθλους «Μονουμεντάλ» του Μπουένος Άιρες.

Το ματς θεωρείται ανεπίσημο από τη FIFA, μια και οι δύο ομάδες κατέβηκαν ως «Μικτές» και μάλιστα οι Άγγλοι δεν είχαν παρατάξει όλα τα βασικά τους στελέχη (το επίσημο διεξήχθη τρεις ημέρες αργότερα και διακόπηκε λόγω βροχής). Οι Αργεντινοί, ωστόσο, αντιμετώπισαν τη νίκη τους με 3-1 ως επιβεβαίωση της ανωτερότητάς τους έναντι των «δασκάλων» του ποδοσφαίρου, το κύρος των οποίων δεν είχε πληγεί ακόμα από τούς Ούγγρους στο περίφημο «ματς του αιώνα».

Η ομοσπονδία της Αργεντινής καθιέρωσε μάλιστα τη 14η Μαΐου ως επίσημη «Ημέρα του Ποδοσφαιριστή», με αφορμή κυρίως την υπέροχη ομαδική προσπάθεια που κατέληξε στο 1-0 από τον Γκρίγιο. Ο Μιτσέλι πέτυχε το δεύτερο γκολ της ομάδας προτού ο Γκρίγιο διαμορφώσει το τελικό σκορ και ένιωθε μεγάλο καμάρι για τη συμμετοχή του στον ιστορικό αγώνα.

Όταν το 2020 η AFA αποφάσισε να αλλάξει την «Ημέρα του Ποδοσφαιριστή» και να την τιμά στις 22 Ιουνίου (επέτειο του «γκολ του αιώνα» που είχε πετύχει ο Ντιέγκο Μαραντόνα το 1986, και πάλι εναντίον της Αγγλίας), ο 90χρονος τότε Μιτσέλι είχε αντιδράσει σθεναρά. «Πώς μπορούμε να γιορτάζουμε την “Ημέρα του Ποδοσφαιριστή” για ένα γκολ, όσο όμορφο κι αν ήταν; Γιορτάζαμε τη 14η Μαΐου για την πρώτη νίκη επί της Αγγλίας, μια ομαδική επιτυχία, όχι ατομική», είχε πει.

Προπονητής σε ομάδα γυναικών

Εύλογα θα αναρωτιέται κανείς γιατί ο Μιτσέλι δεν αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958, στο οποίο η Αργεντινή δήλωσε συμμετοχή και πήρε την πρόκριση. Ήταν μόλις 28 ετών, σε καλή δηλαδή ηλικία ώστε να αποτελεί βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας.

Η απάντηση είναι ότι οι τραυματισμοί που αντιμετώπισε από το 1957 έριξαν τη φόρμα του και δεν του επέτρεψαν να φτάσει ποτέ ξανά στα ίδια υψηλά επίπεδα απόδοσης. Για τον ίδιο λόγο έπαιξε ελάχιστα στη Ρίβερ Πλέιτ, στην οποία μεταγράφηκε στις αρχές του 1958, ενώ στη μετριότητα κινήθηκε και στους επόμενους σταθμούς της καριέρας του. Την Ουρακάν (1959), την κολομβιανή Μιγιονάριος (1960) και την Πλατένσε (1961).

Κρέμασε σχετικά νέος τα παπούτσια του και η μόνη του ενασχόληση με την προπονητική ήταν στη γυναικεία ομάδα της Ατλέτικο Λος Άνδες. Ο ίδιος είχε αναλάβει την πρωτοβουλία για την ίδρυση του τμήματος και θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους στην ανάπτυξη του ποδοσφαίρου γυναικών στη χώρα. Κατά διαστήματα κατείχε θέσεις και στο συνδικαλιστικό όργανο των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών της Αργεντινής.

Ο Μιτσέλι έζησε ακμαίος μέχρι τα 92 του χρόνια. Άφησε την τελευταία του πνοή στις 27 Δεκεμβρίου 2022, λίγες ημέρες αφότου η Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ – επιτυχία που δεν παρακολούθησε, μια και επί τουλάχιστον έναν μήνα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο με σοβαρά προβλήματα στα νεφρά και την καρδιά του.

Πηγές: Jonathan Wilson: «Angels With Dirty Faces: The Footballing History of Argentina» (Seven Dials, 2016), es.wikipedia.org («Rodolfo Micheli»), infobae.com («Dolor en el fútbol argentino: murió Rodolfo Micheli, gloria de Independiente y la Selección, a los 92 años»), elgrafico.com.ar («1953. Real Madrid 0 – 6 Independiente, la hazaña inolvidable»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 30 Μαρτίου

2025: Ο ηλικίας 17 ετών και 295 ημερών Μπάμπης Κωστούλας γίνεται ο νεότερος σκόρερ σε ντέρμπι «αιωνίων» στην Α’ Εθνική/Super League, όταν διαμορφώνει το 4-2 για τον Ολυμπιακό επί του Παναθηναϊκού στην πρεμιέρα των πλέι οφ.

2008: Με πρωταγωνιστή τον Ριβάλντο η ΑΕΚ συντρίβει με 4-0 τον Ολυμπιακό στο ντέρμπι της 27ης αγωνιστικής στο ΟΑΚΑ και μειώνει τη μεταξύ τους διαφορά στους δύο βαθμούς. Τα γκολ της Ένωσης πετυχαίνουν οι Μπλάνκο (10′), Εντίνιο (12′), Λυμπερόπουλος (32′) και Καφές (60′).

1999: Πεθαίνει σε ηλικία 69 ετών ο παλαίμαχος Ρώσος επιθετικός Ίγκορ Νέτο, αρχηγός της πρωταθλήτριας Ευρώπης του 1960 Σοβιετικής Ένωσης και αργότερα προπονητής του Πανιωνίου.

1993: Πεθαίνει σε ηλικία 79 ετών ο παλαίμαχος βαλκανιονίκης των μεγάλων αποστάσεων, Θανάσης Ραγάζος.

1991: Ο τερματοφύλακας της Έβερτον και της Εθνικής Ουαλίας Νέβιλ Σάουθολ, συμπληρώνει 500 επίσημες συμμετοχές στον αγώνα πρωταθλήματος κόντρα στην Άστον Βίλα.

1983: Η Εθνική Ελλάδας αποσπά 0-0 από την Αγγλία στο «Γουέμπλεϊ» για την προκριματική φάση του Euro ’84. Στην Ιστορία έχουν μείνει η υπερβολικά αμυντική προσέγγιση της ομάδας μας και οι έξαλλοι πανηγυρισμοί του προπονητή, Χρήστου Αρχοντίδη.

1981: Οι Ιντιάνα Χούζιερς κατακτούν το πρωτάθλημα του NCAA νικώντας με 63-50 τους Νορθ Καρολάινα Ταρ Χιλς. Πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης ψηφίζεται ο γκαρντ των πρωταθλητών και μελλοντικός σταρ του ΝΒΑ, Αϊζάια Τόμας.

1980: Ο Παναθηναϊκός συντρίβει τον ΠΑΟΚ με 108-81 και επιστρέφει στον θρόνο της Α’ Εθνικής μπάσκετ ύστερα από ένα διάλειμμα τριών ετών. Οι «πράσινοι» τερματίζουν πρώτοι στην τελική φάση με δύο βαθμούς διαφορά από τον Ολυμπιακό, ενώ την τρίτη θέση καταλαμβάνει ο Άρης, τον οποίο έχει ενισχύσει από τον Δεκέμβριο ο Ελληνοαμερικανός, Νίκος Γκάλης.

1971: Η ΟΥΕΦΑ ανακοινώνει τον αποκλεισμό των Ντράγκαν Τζάιτς και Ζόραν Αντονίεβιτς από τους ημιτελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με τον Παναθηναϊκό, επειδή είχαν γραφτεί στο φύλλο αγώνα του προηγούμενου αγώνα με την Καρλ Τσάις Ιένα.

1969: Ο Παναθηναϊκός κατακτά το Πρωτάθλημα Ελλάδας στο μπάσκετ, αφού στον καθοριστικό αγώνα που διεξάγεται υπό καταρρακτώδη βροχή στο Παναθηναϊκό Στάδιο, νικά 85-80 την ΑΕΚ στη δεύτερη παράταση! Το σκορ της κανονικής διάρκειας ήταν 68-68, με τους «πράσινους» να ισοφαρίζουν σχεδόν σε νεκρό χρόνο με δύο εύστοχες βολές του Παναγιωταράκου. Πρώτος σκόρερ των νικητών αναδεικνύεται ο Κολοκυθάς με 32 πόντους.

1966: Η ΑΕΚ ηττάται με 103-73 από την Σλάβια Πράγας, στον νοκ άουτ ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών που διεξάγεται στο Παλαλίντο του Μιλάνου. Στην ανάπαυλα, ο Γιώργος Μόσχος αποκαλύπτει στους συμπαίκτες του τη μάχη του με τον καρκίνο και, όντας εξαντλημένος, δεν θα αγωνιστεί στον μικρό τελικό με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στην Μπολόνια (62-85). Ο ταλαντούχος πλέι μέικερ θα φύγει από τη ζωή στις 28 Δεκεμβρίου 1966.

1952: Ο Παναθηναϊκός κι η ΑΕΚ αναδεικνύονται ισόπαλοι 0-0 στον προημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Στην κλήρωση που θα πραγματοποιηθεί μία ημέρα αργότερα θα ευνοηθεί η Ένωση και θα πάρει το εισιτήριο στους «4».

1924: Με πρωτοστάτη τον πρωταθλητή ρίπτη του Πανιωνίου, Δημητρού Καραμπάτη, πραγματοποιείται η πρώτη απεργία στον ΣΕΓΑΣ. Οι αθλητές δεν κατεβαίνουν στους προκριματικούς αγώνες στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με αίτημα «όχι προκριματικούς, όχι όρια» για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα διεξαχθούν αργότερα μες στη χρονιά στο Παρίσι.

1896: Η 30χρονη Πειραιώτισσα Σταμάτα Ρεβύθη τρέχει μόνη της τη διαδρομή του Μαραθωνίου, μία ημέρα μετά τον θρίαμβο του Σπύρου Λούη στο πλαίσιο των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Η Ρεβύθη έχει μάρτυρες που βεβαιώνουν ότι κάλυψε την απόσταση των 42 χιλιομέτρων σε 5 ώρες και 30 λεπτά, ωστόσο οι διοργανωτές δεν της επιτρέπουν να εισέλθει στο Παναθηναϊκό Στάδιο για να τερματίσει.

1895: Ο κωπηλατικός αγώνας μεταξύ των πανεπιστημίων της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ είναι το πρώτο αθλητικό γεγονός της Βρετανίας που καταγράφεται σε φιλμ από τον κάμεραμαν Μπερτ Άκρες.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News