Σαν Σήμερα - Ντέιβιντ Ρουντίσα: Χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο με παγκόσμιο ρεκόρ στην πιο... τρελή κούρσα των 800 μ.

Η σταδιακή μετατροπή των 800 μ. σε κούρσα παρατεταμένης ταχύτητας άρχισε στα τέλη της δεκαετία του 1970 με τον θρυλικό Κουβανό Αλμπέρτο Χουαντορένα και το μυθικό για την εποχή 1:43.50 στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Μόντρεαλ.

Συνεχίστηκε στα ’80s όταν στην απόσταση μεσουρανούσαν οι Βρετανοί Σεμπάστιαν Κόου και Στιβ Οβέτ και αργότερα ο Βραζιλιάνος Ζόακιμ Κρουζ. Ύστερα από μία παύση αρκετών χρόνων, τη σκυτάλη παρέλαβε τη σκυτάλη ο Δανός (με καταγωγή απ’ την Κένυα) Γουίλσον Κίπκετερ, ο οποίος έφτασε στο peak του 1997, όταν αρχικά ισοφάρισε και κατόπιν κατέρριψε το «στοιχειωμένο» παγκόσμιο ρεκόρ του Κόου με 1:41.73 από το 1981.

Ύστερα, όμως, εμφανίστηκε ο Ντέιβιντ Ρουντίσα και το πράγμα πήγε σε άλλο επίπεδο.

Έχοντας καταρρίψει ήδη από το 2010 (και μάλιστα δύο φορές μέσα σε οκτώ μέρες) το ανθεκτικό 1:41.11 του πρώην συμπατριώτη του, ο Κενυάτης δρομέας πήγε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου με διπλό στόχο: Το πρώτο του χρυσό μετάλλιο στη διοργάνωση (είχε αναδειχθεί ήδη παγκόσμιος πρωταθλητής το 2011 στην Νταεγκού) και τη βελτίωση του παγκόσμιου ρεκόρ με 1:41.01 που είχε σημειώσει δύο χρόνια νωρίτερα στο Ριέτι. Και τα κατάφερε στον τελικό που διεξήχθη στις 9 Αυγούστου 2012 κι έχει μείνει στην ιστορία ως η πιο… τρελή κούρσα 800 μ. όλων των εποχών.

Τρέχοντας σαν να ήταν… λαγός του εαυτού του απ’ τη στιγμή που εκπυρσοκρότησε το πιστόλι του αφέτη, ο Ρουντίσα πήρε προβάδισμα απ’ τους υπόλοιπους δρομείς και συνέχισε τον αγώνα χωρίς να τους βλέπει καν. Σαν να είχε μοναδικό αντίπαλο το χρονόμετρο. Πέρασε το πρώτο τετρακοσάρι σε χρόνο 49.28, παρασύροντας και τους αντιπάλους του στον φρενήρη ρυθμό του. Κι αντί να παρουσιάσει σημάδια κόπωσης, αύξανε συνεχώς τη διαφορά.

Το πέρασμα από τα 600 μέτρα σε 1:14.30 προετοίμασε τον κόσμο γι’ αυτό που ερχόταν. Κι απ’ τη στιγμή που η πρώτη θέση είχε κριθεί, όλοι κάρφωσαν τα βλέμματά τους στο χρονόμετρο με την ελπίδα να δουν την ιστορία να γράφεται μπροστά στα μάτια τους.

Και την είδαν. Ο Ρουντίσα έκοψε το νοητό νήμα του τερματισμού σε χρόνο 1:40.91 και εκτός από το χρυσό μετάλλιο, έγινε ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που κατέβηκε το 1:41. Ήταν το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου και παρότι επισκιάστηκε από την πληθωρική προσωπικότητα του Γιουσέιν Μπολτ (ο οποίος λίγη ώρα αργότερα διατήρησε τον τίτλο του στα 200 μ.), θεωρείται έως και σήμερα ο κορυφαίος αγώνας όλων των εποχών στα 800 μ.

Δεν ήταν, άλλωστε, μόνο το ρεκόρ του Ρουντίσα. Την πιο απτή επιβεβαίωση της ασύλληπτης ταχύτητας που είχε η κούρσα, τη δίνει η διαπίστωση ότι το 1:43.77 με το οποίο τερμάτισε τελευταίος ο Βρετανός Άντριου Οσάτζι θα ήταν αρκετό για να του χαρίσει το χρυσό μετάλλιο στους τελικούς του 2008 στο Πεκίνο, του 2004 στην Αθήνα και του 2000 στο Σίδνεϊ!

Έχουμε κι άλλα. Με εξαίρεση τον Σουδανό Αμπουμπάκερ Κάκι που τερμάτισε έβδομος βελτιώνοντας απλώς τον καλύτερο χρόνο του στη σεζόν (1:43.32), όλοι οι υπόλοιποι δρομείς σημείωσαν ατομικά ρεκόρ στον συγκεκριμένο τελικό. Ο Αιθίοπας Μοχάμεντ Αμάν, ο οποίος αποπειράθηκε να κάνει αλλαγή γύρω στα 500 μέτρα, τερμάτισε αποκαμωμένος στην έκτη θέση όμως ο χρόνος του (1:43.20) συνιστούσε εθνικό ρεκόρ! Οι Αμερικανοί Νικ Σίμοντς και Ντούειν Σόλομον που κατέλαβαν την πέμπτη και την τέταρτη θέση αντίστοιχα, δεν ξεπέρασαν ποτέ τις επιδόσεις που σημείωσαν εκείνο το βράδυ (1:42.95 και 1:42.82).

Το ίδιο ισχύει και για τον 17χρονο τότε Κενυάτη Τίμοθι Κίτουμ, ο οποίος κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο με 1:42.53 και κατέχει ακόμα το εθνικό ρεκόρ εφήβων, ενώ ο 18χρονος Νάιτζελ Έιμος απ’ την Μποτσουάνα που, σοφά ποιώντας, επικεντρώθηκε στο να σιγουρέψει το ασημένιο, σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ εφήβων με 1:41.73. Όσο και το παλιό παγκόσμιο ρεκόρ ανδρών του Κόου!

Ο παλαίμαχος Βρετανός δρομέας παρακολούθησε φυσικά τον τελικό από τα επίσημα του Ολυμπιακού Σταδίου του Λονδίνου, μια και – εκτός των άλλων – κατείχε την ιδιότητα του προέδρου της οργανωτικής επιτροπής. Και φυσικά δεν είχε λόγια για να περιγράψει αυτό που είχε δει, κυρίως απ’ τον Ρουντίσα. «Ήταν το πιο εξωπραγματικό τρέξιμο που έχω δει ποτέ».

«Παιδί» του αδελφού Κολμ

Η πορεία του Ρουντίσα προς την κορυφή ήταν κατά κάποιον τρόπο προδιαγεγραμμένη. Πέρα απ’ το γεγονός ότι ο πατέρας του, Ντάνιελ, ήταν ένας από τους πρώτους ολυμπιονίκες της Κένυας (ως μέλος της ομάδας σκυταλοδρομίας 4×400 που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο το 1968), ήταν μαθητής του εμβληματικού προπονητή Κολμ Ο’Κόνελ.

Ο Ιρλανδός ιεραπόστολος που πήγε για πρώτη φορά στην Κένυα το 1976 για να διδάξει γεωγραφία στο λύκειο του Σεντ Πάτρικ, εξελίχθηκε με την πάροδο των χρόνων σε έναν εξαιρετικό προπονητή δρομέων μεσαίων αποστάσεων, παρότι δεν διέθετε επιστημονική κατάρτιση στο αντικείμενο. Έμαθε τη δουλειά δίπλα στον Βρετανό καθηγητή φυσικής αγωγής Πιτ Φόστερ (αδελφό του Μπρένταν Φόστερ, χάλκινου ολυμπιονίκη των 10.000 μ. στο Μόντρεαλ) και χάρη στην ικανότητά του να προσαρμόζει τα προπονητικά προγράμματα πάνω στην προσωπικότητα του κάθε αθλητή, κατάφερε να οδηγήσει αρκετούς από αυτούς στο ψηλότερο σκαλί του ολυμπιακού βάθρου.

Ο πρώτος μαθητής του αδελφού Κολμ (όπως τον λένε στην Κένυα) που βίωσε αυτήν την επιτυχία ήταν ο Πίτερ Ρόνο, ο οποίος μάλιστα το 1988 στη Σεούλ διαδέχθηκε τον Κόου ως «βασιλιάς» των 1.500 μ. Ο Ρουντίσα ήταν ο έκτος και τα κατάφερε μόλις στον όγδοο χρόνο της συνεργασίας τους. Ο Ο’Κόνελ τον είχε δει για πρώτη φορά το 2004 να τρέχει σε έναν αγώνα 200 μ.  και κατάλαβε αμέσως ότι ήταν γεννημένος για να σημειώσει μεγάλες επιδόσεις στα 800 μ.

Μόλις 15 ετών ήταν τότε ο Ρουντίσα (γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1988), αλλά ήταν ψηλός και γεροδεμένος. Εκτός από τα 200 έτρεχε και 400 μ. κι όταν ο Ιρλανδός προπονητής του ζήτησε να δοκιμάσει στα 800 μ., ο χρόνος του ήταν με την πρώτη εκπληκτικός (1:49). Με μόλις δύο χρόνια προπόνησης, ο νεαρός δρομέας έφτασε το 2006 στο χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων του Πεκίνου με 1:47.40 κι η πορεία του προς την καταξίωση είχε μόλις αρχίσει.

Το 2008 αναδείχθηκε πρωταθλητής Αφρικής στην Αντίς Αμπέμπα, το 2009 τον είδαμε και στο Καυτανζόγλειο στον τελικό του γκραν πρι και το 2010 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ του Κίπκετερ και κέρδισε για πρώτη φορά το Diamond League. Μέχρι το 2013 που οι τραυματισμοί τον άφησαν πίσω και του στέρησαν τη συμμετοχή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μόσχας, ήταν ουσιαστικά ανίκητος στα 800 μ. Και κατάφερε να επιστρέψει δυνατός κερδίζοντας τα χρυσά μετάλλια τόσο στο Παγκόσμιο του 2015 στο Πεκίνο όσο και στους Ολυμπιακούς του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Οι χρόνοι του, βέβαια, δεν πλησίασαν ποτέ ξανά το επικό 1:40.91 της 9ης Αυγούστου 2012 στο Λονδίνο. Κι η αποχώρησή του από τη δράση, ύστερα από τη μέτρια σεζόν που πραγματοποίησε το 2017 και τους νέους τραυματισμούς που τον ταλαιπώρησαν (μέχρι και τροχαίο είχε με ελαφρύ τραυματισμό το 2019), έδωσε την εντύπωση ότι το αγώνισμα των 800 μ. θα έμενε για πολλά χρόνια χωρίς κάποιο λαμπρό αστέρι.

Η αλήθεια αποδείχθηκε διαφορετική, μια και ο συμπατριώτης του, Εμάνουελ Γουανιόνι, έχει απειλήσει ήδη το παγκόσμιο ρεκόρ του και μάλιστα το έκανε για πρώτη φορά στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του 2024 στο Παρίσι. Χωρίς «λαγό», σε μια κούρσα που θύμιζε πολύ την αντίστοιχη του Λονδίνου, μια και μεγάλες επιδόσεις σημείωσαν και οι υπόλοιποι δρομείς. Κι όλα δείχνουν ότι θα είναι αυτός που θα το σπάσει πριν… στοιχειώσει.

Πηγές: worldathletics.org («Remembering Rudisha’s ‘gun to tape’ world record run in London»), en.wikipedia.org («David Rudisha», «Daniel Rudisha», «Athletics at the 2012 Summer Olympics»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 9 Αυγούστου

2025: Πεθαίνει σε ηλικία 75 ετών ο παλαίμαχος διεθνής αμυντικός του Άρη, Θόδωρος Πάλλας.

2024: Συγκεντρώνοντας 6.880 βαθμούς, η Βελγίδα Ναφισάτου Τιάμ κερδίζει στο Παρίσι το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο έπταθλο για τρίτη σερί φορά, κάτι που δεν έχει πετύχει άλλη επταθλήτρια στην ιστορία του θεσμού. Στα 400 μ., η Μαριλέιντι Παουλίνο κερδίζει το χρυσό μετάλλιο με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (48.17) και γίνεται η πρώτη αθλήτρια από τη Δομινικανή Δημοκρατία που φτάνει σ’ αυτήν τη διάκριση.

2024: Εν μέσω δυσπιστίας λόγω των καταγγελιών που αμφισβητούσαν τη γυναικεία φύση της, η Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 66 κ. νικώντας στον τελικό την Κινέζα Γιανγκ Λιου.

2018: O Κριστιάν Γκολομέεβ κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στα 50 μέτρα ελεύθερο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Γλασκώβης.

2016: Η 20χρονη Άννα Κορακάκη κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο σπόρ πιστόλι από 25 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, δύο ημέρες μετά το ασημένιο στο αεροβόλο πιστόλι από 10 μ. Είναι η πρώτη φορά που κάποιος αθλητής ή αθλήτρια από την Ελλάδα κερδίζει δύο μετάλλια στην ίδια διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων, μετά τον Κωστή Τσικλητήρα το 1912.

2012: Ο Γιουσέιν Μπολτ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 200 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου με χρόνο 19.32 έναντι 19.44 του συμπατριώτη του Τζαμαϊκανού Γιόαν Μπλέικ. Ο Μπολτ γίνεται έτσι ο πρώτος αθλητής στην ολυμπιακή ιστορία που υπερασπίζεται τον τίτλο του στο συγκεκριμένο αγώνισμα.

2005: Πεθαίνει στα 59 της ύστερα από μάχη με τον καρκίνο η Κολέτ Μπεσόν, η Γαλλίδα χρυσή ολυμπιονίκης των 400 μ. το 1968 στην Πόλη του Μεξικού.

2002: Ο Κώστας Κεντέρης επιβεβαιώνει την κυριαρχία του στα 200 μέτρα, αφού κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μονάχου βελτιώνοντας κι άλλο το πανελλήνιο ρεκόρ (19.85). Είναι το τρίτο διαδοχικό χρυσό μετάλλιο του Μυτιληνιού αθλητή, ύστερα από εκείνα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ (2000) και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Έντμοντον (2001).

2001: Μετά το χρυσό-έκπληξη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, ο Κώστας Κεντέρης κερδίζει την πρωτιά στα 200 μ. και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Έντμοντον με χρόνο 20.04.

1997: Η Νίκη Ξάνθου κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο στο μήκος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας με άλμα στα 6.94 μ. Το χρυσό κατακτά η Ρωσίδα Λιουντμίλα Γκάλκινα με 7.05 μ.

1993: Ο ιδιοκτήτης της πρωταθλήτριας Ευρώπης Μαρσέιγ, Μπερνάρ Ταπί, παραπέμπεται στην πειθαρχική επιτροπή της γαλλικής λίγκας με την κατηγορία της απόπειρας δωροδοκίας των ποδοσφαιριστών της Βαλανσιέν, Χόρχε Μπουρουτσάγα και Κριστόφ Ρομπέρ, πριν από το παιχνίδι των ομάδων τους στις 12 Μαΐου 1993. Θα προκύψουν και ποινικές ευθύνες για τον Ταπί, ο οποίος θα οδηγηθεί στη φυλακή, ενώ η Μαρσέιγ θα τιμωρηθεί το 1994 με υποβιβασμό.

1992: Ολοκληρώνονται στη Βαρκελώνη οι 25οι Ολυμπιακοί Αγώνες με τον 22χρονο Νοτιοκορεάτη Χουάνγκ Γιουνγκ-Τσο να κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο με χρόνο 2 ώρες 13:23. Στον συναρπαστικό τελικό της υδατοσφαίρισης η Ιταλία νικά με 9-8 τη γηπεδούχο Ισπανία, ενώ στην πυγμαχία ο Κουβανός Φελίξ Σαβόν κερδίζει το πρώτο από τα τρία χρυσά ολυμπιακά μετάλλια της καριέρας του στην κατηγορία των βαρέων βαρών.

1984: Ο Βρετανός Ντέιλι Τόμσον κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο δέκαθλο των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες, τέσσερα χρόνια μετά τον αντίστοιχο θρίαμβο του στη Μόσχα.

1983: Με ένα εκπληκτικό φίνις ο Ιταλός δρομέας Αλμπέρτο Κόβα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 10.000 μ. στο 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Ελσίνκι. Στα 400 μ. εμπ. νικητής αναδεικνύεται ο Αμερικανός Έντουιν Μόουζες με 47.50 μ. και στη σφυροβολία ο Σοβιετικός Σεργκέι Λιτβίνοφ επικρατεί του συμπατριώτη του Γιούρι Σέντιχ (82.68 μ. έναντι 80.94 μ.). Στα γυναικεία αγωνίσματα ξεχωρίζει η νίκη της Γιαρμίλα Κρατοχβίλοβα στα 800 μ. με 1:54.68.

1969: Ο προπονητής του Ολυμπιακού, Στέπαν Μπόμπεκ, προωθεί στην πρώτη ομάδα τον 18χρονο μεσοεπιθετικό, Γιώργο Δεληκάρη, ο οποίος είχε αποκτηθεί από τον Ατρόμητο Πειραιά.

1967: Ο Παναθηναϊκός ανακοινώνει την πρόσληψη του Ούγγρου προπονητή Μπέλα Γκούτμαν, ο οποίος είχε οδηγήσει την Μπενφίκα στην κατάκτηση δύο διαδοχικών Κυπέλλων Πρωταθλητριών (1961, 1962).

1953: Ο Ρήγας Ευσταθιάδης σημειώνει νέο πανελλήνιο ρεκόρ στο επί κοντώ με 4.15 μ. και κερδίζει τους τριεθνείς αγώνες της Κωνσταντινούπολης.

1948: Ο Αμερικανός Τζο ΝτεΠιέτρο κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 56 κ. της άρσης βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, σηκώνοντας 307,5 κιλά στο σύνολο (παγκόσμιο ρεκόρ). Θεωρείται ο πιο μικρόσωμος χρυσός ολυμπιονίκης στην ιστορία, μια και το ύψος του ήταν 1.40 μ. (ή 1.47 μ. σύμφωνα με άλλες πηγές).

1945: Πεθαίνει σε ηλικία 63 ετών ο Αμερικανός Χάρι Χίλμαν, τρεις φορές χρυσός ολυμπιονίκης το 1904 στο Σεντ Λούις (400 μ., 200 μ. εμπ., 400 μ. εμπ.).

1942: Στον επονομαζόμενο «Αγώνα του Θανάτου», η ουκρανική ποδοσφαιρική ομάδα Σταρτ νικά με 5-3 τη Φλάκερφ, αποτελούμενη από Γερμανούς αεροπόρους, παρά την απειλή του θανάτου από τους Ναζί. Για πολλά χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε επικρατήσει η προπαγανδιστική άποψη ότι οι έντεκα ποδοσφαιριστές της Σταρτ εκτελέστηκαν αμέσως μετά τον αγώνα. Στην πραγματικότητα όμως μόνο τέσσερις οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου βρήκαν τραγικό θάνατο.

1936: Ο Τζέσι Όουενς ολοκληρώνει τα κατορθώματά του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου κατακτώντας το τέταρτο χρυσό μετάλλιο, με την ομάδα σκυταλοδρομίας 4×100 των ΗΠΑ. Πρόκειται για τη δεύτερη μεγαλύτερη συγκομιδή χρυσών μεταλλίων από αθλητή στίβου σε μία διοργάνωση, μετά τα πέντε του Φινλανδού, Πάαβο Νούρμι, το 1924.

1932: Η Αυστραλή Κλερ Ντένις κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα πρόσθιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, με ένα εκατοστό διαφορά από τη Γιαπωνέζα αντίπαλό της, Χιντέκο Μαεχάτα (3:06.3 έναντι 3:06.4).

1928: Ο Αργεντινός Αλμπέρτο Σορίλα γίνεται ο πρώτος Νοτιοαμερικάνος που κερδίζει χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στην κολύμβηση, με τη νίκη του στα 400 μέτρα ελεύθερο στο Άμστερνταμ.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News