Σαν Σήμερα - Σάμπαν Τερστένα: Ο νεότερος χρυσός ολυμπιονίκης της πάλης έχει πολλές πατρίδες

Η ζωή ήταν πολύ πιο απλή για τον Σάμπαν Τερστένα στις 10 Αυγούστου 1984, όταν αναδείχθηκε χρυσός ολυμπιονίκης στην κατηγορία των 52 κιλών της ελευθέρας πάλης στο Λος Άντζελες.

Το γεγονός ότι ήταν αλβανικής καταγωγής αν και είχε γεννηθεί στα Σκόπια, δεν αποτελούσε στοιχείο της δημόσιας εικόνας του. Όλοι τον αντιμετώπιζαν ως εκπρόσωπο της Γιουγκοσλαβίας, μιας χώρας που ενέπνεε σεβασμό για την αθλητική της παράδοση και είχε κερδίσει συμπάθειες στον δυτικό κόσμο και ειδικά στις ΗΠΑ. Όχι μόνο επειδή δεν είχε ακολουθήσει τη Σοβιετική Ένωση στο μποϊκοτάζ εκείνης της διοργάνωσης, αλλά και λόγω της επιτυχημένης διοργάνωσης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς στο Σαράγεβο.

Τα πράγματα, ωστόσο, δεν ήταν ρόδινα στο εσωτερικό της γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας. Από το 1980, μάλιστα, που πέθανε ο Στρατάρχης Τίτο, η χώρα έχασε τον άνθρωπο που επί δεκαετίες λειτουργούσε ως ο βασικός εγγυητής της ισορροπίας ανάμεσα στις πολλές εθνότητες που την κατοικούσαν. Μέσα σε λίγα χρόνια, οι λέξεις «Σέρβος», «Κροάτης», «Βόσνιος» κ.λπ. θα αποκτούσαν πολύ μεγαλύτερο πολιτικό βάρος.

Κι ο ίδιος ο Τερστένα αποτελεί ζωντανό παράδειγμα αυτού του σύνθετου μωσαϊκού εθνοτικών ταυτοτήτων που χαρακτηρίζει ακόμα και σήμερα στην πατρίδα του, τη Βόρεια Μακεδονία. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, το 1991, βρέθηκε αντιμέτωπος με το δίλημμα που μέχρι τότε δεν είχε χρειαστεί να απαντήσει: «Ποια χώρα θα εκπροσωπήσω πλέον;».

Αρχικά βασίστηκε στην καταγωγή του και επιδίωξε να αγωνιστεί με τα χρώματα της Αλβανίας, με την ελπίδα να προλάβει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Το αίτημά του, ωστόσο, δεν βρήκε ανταπόκριση. Έστειλε και επιστολή στην αλβανική ομοσπονδία πάλης και μάλιστα χρόνια αργότερα δημοσιοποίησε την αρνητική απάντηση.

Στη συνέχεια κατέφυγε στη Γερμανία, όπου εντάχθηκε σε έναν σύλλογο υψηλού επιπέδου και δέχθηκε κρούση για να πάρει την υπηκοότητα. Αποφάσισε τελικά να επιστρέψει στη γενέτειρά του, η οποία από το 1993 συμμετείχε στους κόλπους της ΔΟΕ ως ανεξάρτητο κράτος, χρησιμοποιώντας την προσωρινή ονομασία Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Μήπως τελικά είχε δίκιο ο Μίκιο Όντα, ο πρώτος χρυσός ολυμπιονίκης της Ιαπωνίας, που υποστήριζε ότι θα ήταν καλύτερα να εκπροσωπούν οι αθλητές μόνο τους εαυτούς τους; Διότι ο Τερστένα δεν ήταν ο μόνος που βρέθηκε αντιμέτωπος με το παράδοξο ενός αθλητισμού όπου, ενώ το σώμα και το ταλέντο ανήκουν στον ίδιο τον άνθρωπο, η σημαία κάτω από την οποία αγωνίζεται μπορεί να αλλάξει μαζί με τα σύνορα, την πολιτική και την ιστορία.

Με πρότυπο τον Μοχάμεντ Αλί

Τουλάχιστον στους κόλπους της πάλης δεν δίνουν τόση σημασία στην εθνικότητα ούτε στην καταγωγή του Τερστένα, αλλά στην αγωνιστική του αξία. Κατέχει, άλλωστε, ένα ιδιαίτερο ρεκόρ. Παραμένει ο νεότερος χρυσός ολυμπιονίκης και στα δύο στιλ του αθλήματος (ελευθέρα και ελληνορωμαϊκή), μια και όταν θριάμβευσε στο Λος Άντζελες στις 10 Αυγούστου 1984 ήταν μόλις 19 ετών και 222 ημερών!

Ο Τερστένα έγινε τότε ο πρώτος παλαιστής που ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κατόρθωμα που έχουν επαναλάβει έκτοτε μόνο δύο αθλητές. Ο Ρώσος Ισλαμπέκ Αλμπίεφ, μάλιστα, ήταν ελάχιστα μεγαλύτερος όταν κέρδισε την κατηγορία των 60 κιλών της ελληνορωμαϊκής το 2008 στο Πεκίνο (19 ετών και 228 ημερών). Ο τρίτος είναι ο Αζέρος Τογκρούλ Ασγκάροφ, που επικράτησε στα 60 κιλά της ελευθέρας το 2012 στο Λονδίνο σε ηλικία 19 ετών και 329 ημερών.

Ήταν κατά κάποιον τρόπο γραφτό να φτάσει ο Τερστένα σ’ αυτήν τη διάκριση, μια και από πολύ μικρός είχε φανερώσει το σπάνιο ταλέντο του ως παλαιστής. Γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1965 στη συνοικία Τσάιρ των Σκοπίων (όπου κυριαρχούν οι αλβανόφωνοι) και όπως πολλά παιδιά που άρχισαν να ανακαλύπτουν τον αθλητισμό στα ’70s, είχε ως πρότυπο τον Μοχάμεντ Αλί, ο οποίος μεσουρανούσε τότε στα πυγμαχικά ρινγκ.

Ο ίδιος, βέβαια, στράφηκε στην πάλη παίρνοντας παράδειγμα από τον μεγαλύτερο αδελφό του, Μουχαρέμ, που ήταν μέλος του συλλόγου Λίρια. Λεφτά, άλλωστε, δεν υπήρχαν για πιο ακριβά σπορ ενώ και οι προπονήσεις πραγματοποιούνταν σε σάλα ξενοδοχείου (οι υπεύθυνοι του οποίου, μάλιστα, τις διέκοπταν βγάζοντας έξω τα στρώματα όταν προέκυπτε ανάγκη να φιλοξενήσουν κάποια άλλη εκδήλωση!). Υπό την καθοδήγηση του πρώτου του προπονητή, Χαϊρούς Σινάνι, ο Τερστένα έφτασε στα 16 του να νικά πολύ μεγαλύτερους σε ηλικία παλαιστές και να είναι υποψήφιος για την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας.

Τον Μάιο του 1981, πάντως, πήρε μια πρώτη απογοήτευση όταν ο ομοσπονδιακός προπονητής, Νάσε Νάσεφ, τον έκοψε από την αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο που θα διεξαγόταν στα Σκόπια. Ο νεαρός Σάμπαν έβαλε τα κλάματα, όμως ο προπονητής του εξήγησε δεν ήθελε να τον «κάψει», βάζοντάς τον να αντιμετωπίσει μεγαλύτερους και πιο έμπειρους αθλητές. «Δεν θέλω να ρίξω το αρνί στο στόμα των πεινασμένων λύκων», είχε πει.

Αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο. To 1982, o 17χρονος πια Τερστένα κατέβηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Κατοβίτσε και στο Ευρωπαϊκό της Βάρνα και κατέκτησε και στα δύο το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία των 48 κιλών. Το 1983 ανέβηκε ένα σκαλί παραπάνω στο Ευρωπαϊκό της Βουδαπέστης στα 52 πλέον κιλά, ενώ στους Μεσογειακούς Αγώνες της Καζαμπλάνκα κέρδισε το πρώτο του χρυσό, στην πιο πάνω κατηγορία (57 κ.). Το σώμα του βρισκόταν στην ανάπτυξη, αλλά προσαρμοζόταν απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Ήταν γρήγορος στις κινήσεις του και τόσο έξυπνος ώστε να εφαρμόζει τεχνικές που του χάριζαν σημεία.

Χρυσός ολυμπιονίκης στα 19 και κάτι

Το 1984 ο Τερστένα «έπεσε» στην κατηγορία των 52 κιλών και είχε ξεκάθαρο στόχο το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Άρχισε τη σεζόν εντυπωσιακά, μια και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό νικώντας τον Βούλγαρο παγκόσμιο πρωταθλητή του 1983, Βαλεντίν Γιορντάνοφ, ο οποίος δεν πήγε στο Λος Άντζελες λόγω του μποϊκοτάζ.

Η καθαρή νίκη στα σημεία επί του Αμερικανού Τζο Γκονζάλες στην ολυμπιακή πρεμιέρα του ήταν η πρώτη «δήλωση» για τη συνέχεια. Ακολούθησαν οι νίκες με πτώση επί του Αιγύπτιου Φάραγκ Άλι και του Βρετανού Γκάρι Μουρς, ενώ πιο δύσκολος ήταν ο αγώνας με τον Ιάπωνα Γιούτζι Τακάντα, τον οποίο κέρδισε με απόφαση των κριτών. Η νίκη με πτώση επί του Ινδού Μαχαμπίρ Σινγκ τον έστειλε στον τελικό, όπου όμως ο Νοτιοκορεάτης Κιμ Τζονκ-Κιου εμφανίστηκε με το αριστερό του χέρι τοποθετημένο σε νάρθηκα και δεν μπορούσε να αγωνιστεί.

Ο Τερστένα ήταν χρυσός ολυμπιονίκης κι ύστερα από την ανακήρυξή του ως νικητή και τις χειραψίες που αντάλλαξε με τον διαιτητή και τους κριτές, άρχισε τις τούμπες σαν να ήταν αθλητής της ενόργανης γυμναστικής για να ευχαριστήσει το κοινό που τον αποθέωνε. Τότε δεν γνώριζε ότι ήταν ο νεότερος παλαιστής που κέρδισε χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά αυτό δεν είχε καμία σημασία. Είχε φτάσει στην κορυφή του κόσμου, όπως ονειρευόταν όταν ήταν παιδί και παρακολουθούσε με δέος στην τηλεόραση τον Μοχάμεντ Αλί.

Οι επιτυχίες συνεχίστηκαν και μετά το Λος Άντζελες. Στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 1985 και του 1986 (το δεύτερο φιλοξενήθηκε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας) αρκέστηκε στο ασημένιο μετάλλιο, μια και ηττήθηκε και τις δύο φορές απ’ τον Γιορντάνοφ. Το 1987 κέρδισε άλλο ένα χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Λατάκια, όμως στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Κλερμόν-Φεράν έμεινε στην ένατη θέση. Το ίδιο και στο Ευρωπαϊκό του 1988 στο Μάντσεστερ, όπου έμεινε τρίτος πίσω από τον Βούλγαρο και τον Σοβιετικό Βλαντίμιρ Τογκούζοφ.

Ο Τερστένα πήρε το αίμα του πίσω από τον Γιορντάνοφ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ, όπου τον νίκησε καθαρά με 11-5 στον πέμπτο γύρο του κοινού τους γκρουπ και κέρδισε την πρόκριση στον ουσιαστικό ημιτελικό, όπου νίκησε και τον Τογκούζοφ. Στον τελικό το εμπόδιο του Ιάπωνα Μιτσούρου Σάτο αποδείχθηκε ανυπέρβλητο, όμως και το ασημένιο μετάλλιο δεν ήταν μικρό πράγμα. Στα 23 του, ο αθλητής από τα Σκόπια είχε κερδίσει ήδη την καταξίωση.

Κορυφαίος αθλητής δύο χωρών

Ο Τερστένα σημείωσε άλλη μία σημαντική διάκριση το 1990, όταν κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Πόζναν και το 1991 ήρθε στην Αθήνα για τους Μεσογειακούς Αγώνες, όπου ανέβηκε για άλλη μία φορά στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου (στα 62 κιλά).

Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας του στέρησε τη δυνατότητα να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη. Του στέρησε μέχρι και το σπίτι που του είχε κάνει δώρο η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση ύστερα από το δεύτερο ολυμπιακό μετάλλιο του 1988! Βίωσε, πάντως, την τιμή να εκπροσωπήσει την ΠΓΔΜ το 1996 στην Ατλάντα στην κατηγορία των 57 κιλών, όπου είχε καλή παρουσία αλλά αρκέστηκε στην πέμπτη θέση. Είχε, μάλιστα, παράπονα από τους κριτές για την ήττα από τον Καναδό Γκίβι Σισάουρι στον ημιτελικό.

Όλα αυτά τα χρόνια ο Τερστένα δεν έχει απαρνηθεί την αλβανική του καταγωγή, όμως ενδιαφέρεται περισσότερο για το μέλλον των αθλητών της Βόρειας Μακεδονίας. Κι αυτό είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας αυτού του κομματιού του πληθυσμού της γειτονικής χώρας. Όπως δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο παλαίμαχος παλαιστής: «Τα Σκόπια είναι η γενέτειρά μου, μεγάλωσα εδώ και θα συνεχίσω να ζω εδώ μέχρι την τελευταία μου πνοή. Αφού έγινα ολυμπιονίκης, παρότι μου προσφέρθηκε να παλέψω για πιο ανεπτυγμένες χώρες, αποφάσισα να ζήσω και να εργαστώ στην πατρίδα μου».

Χαρακτηριστικό της διπλής εθνικής ταυτότητας του Τερστένα είναι ότι το 2000, όταν ήταν της μόδας οι ψηφοφορίες για την ανάδειξη των κορυφαίων αθλητών του 20ού αιώνα, κέρδισε την πρωτιά τόσο στην ΠΓΔΜ όσο και στην Αλβανία (αν και σε άλλες ψηφοφορίες της δεύτερης βγήκε πρώτος ο ποδοσφαιριστής Παναγιότ Πάνο)! Το 1984 είχε ψηφιστεί κορυφαίος αθλητής όλων των σπορ στην ενιαία Γιουγκοσλαβία, ενώ στις αντίστοιχες ψηφοφορίες που διεξάγονταν στην τότε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας είχε βγει πρώτος σε επτά διαφορετικές χρονιές!

Το 2016 ο γιος του πήρε την πρωτοβουλία να συγγράψει τη βιογραφία του, που βασίζεται σε μια δική του προφορική αφήγηση της ζωής του. Το 2018 ο ολυμπιονίκης συμμετείχε και στο βιογραφικό ντοκιμαντέρ «Kobra», που καταγράφει πώς από τις φτωχογειτονιές του Τσάιρ έφτασε στην κορυφή του κόσμου. Αυτές τις μέρες του Αυγούστου του 2026, με αφορμή την 42η επέτειο της ιστορικής νίκης του στο Λος Άντζελες, οργανώνει μια έκθεση στην πόλη Ράντοβις, όπου θα δώσει στον κόσμο τη δυνατότητα να δει από κοντά τα μετάλλια, τα κύπελλα και πολλές φωτογραφίες απ’ την πορεία του στα ταπί.

Όπως έγραψε στο Facebook για τη σκοπιμότητα της πρωτοβουλίας: «Κάθε μετάλλιο κουβαλάει το βάρος χιλιάδων ωρών προπόνησης. Κάθε τρόπαιο είναι απόδειξη μαχών που κερδήθηκαν με καρδιά και θάρρος. Κάθε φωτογραφία διατηρεί μία στιγμή που έχει γίνει μέρος της αθλητικής μου ιστορίας».

Πηγές: www.olympedia.org («Shaban Trstena»), cms.uww.org («From Teens to 40-Somethings: The Youngest and Oldest Gold Medalists in Olympic History (Part I: Freestyle)»), www.slobodenpecat.mk («19. 7. 10.»), mia.mk («Трстена за МИА: Успесите не доаѓаат од небо, туку со пожртвуваност и напорна работа дење и ноќе, по дожд и снег»), atvlive.tv («Shaban Tërstena, kampioni i parë olimpik shqiptar, publikon letrën refuzuese që e mori nga Shqipëria»), nezavisen.mk («Шабан Трстена со моќна порака за македонските олимпијци»), en.wikipedia.org («Shaban Trstena»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 10 Αυγούστου

2024: Η Ολλανδή Σιφάν Χασάν κερδίζει τον Μαραθώνιο κατά την τελευταία ημέρα των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού και συμπληρώνει ένα εντυπωσιακό τρεμπλ μεταλλίων, μια και τις προηγούμενες μέρες είχε κερδίσει δύο χάλκινα στα 5.000 και στα 10.000 μ.

2024: Πεθαίνει σε ηλικία 93 ετών η Ρωσίδα Γκαλίνα Ζίμπινα, χρυσή ολυμπιονίκης στη σφαιροβολία το 1952 στο Ελσίνκι.

2019: Η Βίκυ Κουβέλη αναδεικνύεται πρωταθλήτρια Ευρώπης στην κολύμβηση ανοιχτής θάλασσας 3 χλμ. στην ηλικιακή κατηγορία 50-54 ετών, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Νοτίου Κορέας.

2018: Δύο χρυσά κι ένα ασημένιο μετάλλιο πανηγυρίζει η Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βερολίνου. Η Βούλα Παπαχρήστου αναδεικνύεται πρωταθλήτρια Ευρώπης στο τριπλούν, με άλμα στα 14.60 μ. και η Κατερίνα Στεφανίδη στο επί κοντώ, με άλμα στα 4.85 μ. Τη δεύτερη θέση στο επί κοντώ καταλαμβάνει η Νικόλ Κυριακόπουλου με 4.80 μ.

2016: Ο 18χρονος Αυστραλός Κάιλ Τσάλμερς κάνει την έκπληξη στον τελικό των 100 μέτρων ελεύθερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, μια και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο με 47.58, χρόνο που συνιστά παγκόσμιο ρεκόρ εφήβων.

2012: Η εθνική ομάδα σκυταλοδρομίας 4×100 των ΗΠΑ συντρίβει με 40.82 το παγκόσμιο ρεκόρ της Ανατολικής Γερμανίας που άντεχε από τον Οκτώβριο του 1985 (41.37), στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Την ομάδα απαρτίζουν οι Τιάνα Μάντισον, Άλισον Φίλιξ, Μπιάνκα Νάιτ και Καρμελίτα Τζέτερ.

2010: Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 42 ετών ο Αμερικανός Αντόνιο Πέτιγκρου, παγκόσμιος πρωταθλητής των 400 μ. το 1991 στο Τόκιο. Οι αρχές αποδίδουν τον θάνατό του σε αυτοκτονία μέσω λήψης υπερβολικής δόσης φαρμάκου που περιείχε διφαινυδραμίνη. Δύο χρόνια νωρίτερα είχε τιμωρηθεί με διετή αποκλεισμό λόγω ντόπινγκ.

2008: Ο Μάικλ Φελπς κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα μικτής ατομικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (4:03.84).

1997: Ο Σεργκέι Μπούμπκα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο επί κοντώ και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που φιλοξενείται στην Αθήνα, με άλμα στα 6.01 μ. Ο Ουκρανός αθλητής κάνει έτσι το «6×6» στα χρυσά σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα, σερί που είχε αρχίσει από την παρθενική διοργάνωση, το 1983 στο Ελσίνκι.

1995: H Ουκρανή Ινέσα Κράβετς βελτιώνει κατά 41 εκατοστά το παγκόσμιο ρεκόρ στο τριπλούν γυναικών, όταν πηδά στα 15.50 μ. κατά τη διάρκεια του τελικού του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του Γκέτεμποργκ και φυσικά κατακτά το χρυσό μετάλλιο. Το ρεκόρ θα αντέξει 26 χρόνια, μέχρι την κατάρριψή του από τη Γιούλιμαρ Ρόχας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο (15.67 μ.).

1994: Η ΑΕΚ νικά με 2-0 τη Ρέιντζερς στη Νέα Φιλαδέλφεια με δύο γκολ του Δημήτρη Σαραβάκου και κάνει μεγάλο βήμα πρόκρισης στη φάση των ομίλων του Champions League.

1994: Ο Κώστας Κουκοδήμος κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στο μήκος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Ελσίνκι με άλμα στα 8.01 μ. Νικητής αναδεικνύεται ο Βούλγαρος, Ίγκορ Μλαντένοφ (8.09 μ.) και δεύτερος ο Τσέχος, Μίλαν Γκόμπαλα (8.04 μ.).

1988: Ο Ματ Μπιόντι συντρίβει με 48.42 το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα ελεύθερο (48.74), στα «τράιαλς» των ΗΠΑ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ.

1984: Με ηγέτη τον 21χρονο Μάικλ Τζόρνταν, η κολεγιακή εθνική ομάδα μπάσκετ των ΗΠΑ συντρίβει με 96-65 την Ισπανία στον τελικό του ολυμπιακού τουρνουά του Λος Άντζελες και κατακτά το χρυσό μετάλλιο.

1984: Η Ρουμάνα Μαρικίκα Πούικα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 10.000 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες, όμως ο αγώνας επισκιάζεται από την εγκατάλειψη του φαβορί, της Αμερικανίδας Μέρι Ντέκερ, ύστερα από σύγκρουση που είχε με τη Βρετανίδα Ζόλα Μπαντ.

1983: Ο Πανιώνιος ολοκληρώνει τη μεταγραφή του 18χρονου φόργουορντ Φάνη Χριστοδούλου, δίνοντας στη Δάφνη 2,5 εκατ. δρχ. πέντε νέους παίκτες και τον προπονητή Μάκη Δενδρινό που θα ασκεί παράλληλη εργασία και στις δύο ομάδες.

1983: Η Γιαρμίλα Κρατοχβίλοβα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μ. του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του Ελσίνκι με νέο παγκόσμιο ρεκόρ (47.99). Η Τσεχοσλοβάκα πρωταθλήτρια γίνεται η μοναδική γυναίκα που επαναλαμβάνει το νταμπλ νικών του Αλμπέρτο Χουαντορένα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, μια και μία ημέρα νωρίτερα είχε κερδίσει το χρυσό και στα 800 μ. Την ίδια μέρα ο Καρλ Λιούις κερδίζει το πρώτο του χρυσό μετάλλιο στο μήκος με 8.55 μ.

1973: Ο Βασίλης Παπαδημητρίου γίνεται ο πρώτος Έλληνας άλτης του ύψους που υπερβαίνει τα 2.20 μ., σε ημερίδα στίβου στο Καραϊσκάκη.

1971: Τα πρώτα χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Ελσίνκι κατακτούν ο Φινλανδός Γιούχα Βαατάινεν στα 10.000μ. και η Σοβιετική Νάντιεζντα Τσίζοβα στη σφαιροβολία. Ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος προκρίνεται στα ημιτελικά των 100 μ. με επίδοση 10.46.

1956: Ο Φαίδων Ματθαίου σημειώνει ατομικό ρεκόρ πόντων με την εθνική ομάδα μπάσκετ (28) στη νίκη επί της Συρίας με 94-75 για το προολυμπιακό τουρνουά.

1949: Ο Εζάρντ Τσαρλς υπερασπίζεται τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας, νικώντας με νοκ άουτ στον όγδοο γύρο τον Γκας Λέσνεβιτς.

1948: Ο Αμερικανός Φρανκ Σπέλμαν κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 75 κ. της άρσης βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, σηκώνοντας 390 κιλά στο σύνολο.

1947: O Γουίλιαμ Όντομ κάνει ρεκόρ όταν προσγειώνεται έπειτα από 73 ώρες και 5 λεπτά στο αεροδρόμιο του Σικάγο, ολοκληρώνοντας την μοναχική του πτήση γύρω από τον κόσμο.

1936: Η Ρι Μάστενμπρουκ από την Ολλανδία κερδίζει στα 100 μέτρα ελεύθερο το πρώτο από τα τρία χρυσά της μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Θα ακολουθήσουν αυτά στα 400 μέτρα ελεύθερο και στη σκυταλοδρομία 4×100 ελεύθερο, καθώς κι ένα ασημένιο στα 100 μέτρα ύπτιο.

1932: Η αναρρίχηση επί κάλω συμπεριλαμβάνεται για τελευταία φορά στο πρόγραμμα της ενόργανης γυμναστικής σε Ολυμπιακούς Αγώνες (η πρώτη ήταν το 1896 στην Αθήνα). Τελευταίος νικητής είναι ο Αμερικανός, Ρέιμοντ Μπέις.

1928: Ο Ζορζ Μιζ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο σύνθετο ατομικό της ενόργανης γυμναστικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ. Πρόκειται για το τρίτο χρυσό του Ελβετού αθλητή στη διοργάνωση, ύστερα από εκείνα στο μονόζυγο και το σύνθετο ομαδικό.

1907: Ολοκληρώνεται ο πρώτος αγώνας ράλι μεγάλων αποστάσεων (12.000 χιλιόμετρα από το Πεκίνο μέχρι το Παρίσι) με νικητή τον Ιταλό πρίγκιπα Μποργκέζε. Συνάντησε πολλές δυσκολίες, με αποκορύφωμα έναν αστυνομικό στο Βέλγιο που αρνιόταν να πιστέψει ότι ένας πρίγκιπας διαγωνιζόταν σε αγώνα ράλι.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News