Σαν Σήμερα - Η σφαγή του Bombonera: Ο ματωμένος τελικός του Διηπειρωτικού Κυπέλλου του 1969

Πολλές φορές, όταν γίνονται αναφορές στη συμμετοχή του Παναθηναϊκού στον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου του 1971, κάποιος θα βρεθεί να πει: «Μα καλά, τι φοβήθηκαν στον Άγιαξ και αρνήθηκαν να παίξουν;».

Άλλοι, πάλι, εξακολουθούν να ειρωνεύονται ακόμα και μετά θάνατον στον Αλφ Ράμσεϊ για το περιβόητο «είναι ζώα» που ξεστόμισε για τους Αργεντινούς ύστερα από τον επεισοδιακό προημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966. Όσο καλή πρόθεση κι αν έχεις, όμως, δεν γίνεται να μην αναγνωρίσεις ότι το παιχνίδι της «αλμπισελέστε» σ’ εκείνη τη διοργάνωση ήταν υπέρμετρα σκληρό. Κι ότι δεν είχε καμία σχέση με αυτό που είχαν στο μυαλό τους οι Ευρωπαίοι για το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο, έχοντας διαβάσει για τη θρυλική Maquina των ’40s κι έχοντας δει χαρισματικούς άσους όπως ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο ή ο Ομάρ Σίβορι.

Αν εκείνος ο αγώνας του 1966 στο «Γουέμπλεϊ» σηματοδοτεί τη στροφή των Αργεντινών σε μια νέα αντίληψη γύρω απ’ το ποδόσφαιρο (κι ας ήταν άδικη η αποβολή του Αντόνιο Ρατίν που συνέβαλε στο χάος), τότε ο δεύτερος τελικός του Διηπειρωτικού Κυπέλλου που πραγματοποιήθηκε στο «La Bombonera» στις 22 Οκτωβρίου 1969, ήταν αυτός στον οποίο έπιασαν πάτο.

Όχι φυσικά επειδή η Εστουδιάντες Λα Πλάτα έχασε το τρόπαιο από τη Μίλαν, αλλά επειδή η συμπεριφορά των παικτών της ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Δεν πρέπει να έχει συμβεί πολλές φορές στα παγκόσμια χρονικά να συλληφθούν ποδοσφαιριστές για τη συμμετοχή τους σε επεισόδια και τρεις από αυτούς να καταδικαστούν αργότερα σε φυλάκιση!

Δεν είναι τυχαίο ότι το ματς αποκλήθηκε «Η σφαγή του Bombonera» και αποτελεί μία «μαύρη» σελίδα στην ιστορία του διεθνούς ποδοσφαίρου. Το παράδοξο είναι ότι δεν είναι ευρέως γνωστή στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι ένας από τους τρεις παίκτες που οδηγήθηκαν στη φυλακή ήταν ο τερματοφύλακας της Εστουδιάντες, Αλμπέρτο Πολέτι, ο οποίος πέρασε αργότερα (χωρίς να… ακουμπήσει, πάντως) από τον Ολυμπιακό!

Η σκληροτράχηλη ομάδα που είχε δημιουργήσει ο πραγματιστής προπονητής, Οσβάλδο Σουμπελδία, έσπασε το κατεστημένο στην Αργεντινή και κατέκτησε τίτλους ακόμα και εκτός συνόρων. Παράλληλα, όμως, εξαιτίας της καθιερώθηκε ο όρος «αντι-ποδόσφαιρο», ο οποίος έφτασε να γίνει συνώνυμο του ποδοσφαίρου της χώρας την ίδια χρονική περίοδο.

Την είχε πατήσει και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

Ο σοκαριστικός τραυματισμός του Γιάννη Τομαρά στον πρώτο αγώνα του Παναθηναϊκού με τη Νασιονάλ Μοντεβιδέο το 1971 δικαίωσε την απόφαση του Άγιαξ να μην ασχοληθεί με το Διηπειρωτικό Κύπελλο, φαίνεται όμως… πταίσμα μπροστά σε όσα είχαν συμβεί δύο χρόνια νωρίτερα στο Μπουένος Άιρες.

Έχοντας θριαμβεύσει με 3-0 στον πρώτο τελικό στο Σαν Σίρο, η πρωταθλήτρια Ευρώπης Μίλαν του Νερέο Ρόκο πήγε στην πρωτεύουσα της Αργεντινής με αέρα νικήτριας. Η διαφορά τερμάτων λαμβανόταν πλέον υπόψη για την έκβαση των αγώνων κι έτσι η Εστουδιάντες Λα Πλάτα κυνηγούσε ένα μικρό θαύμα στη ρεβάνς που διεξαγόταν στις 22 Οκτωβρίου 1969. Και δεν μπορούσε να ελπίζει βάσιμα σ’ αυτό απέναντι στην ομάδα στην οποία αγωνιζόταν ο κορυφαίος Δυτικογερμανός αμυντικός Καρλ-Χάιντς Σνέλινγκερ και «δεκάρι» της ήταν ο περίφημος Τζιάνι Ριβέρα.

Οι «ροσονέρι», βέβαια, ήταν υποψιασμένοι. Το 1967, όταν η Σέλτικ πήγε στην Αργεντινή για να αντιμετωπίσει τη Ράσινγκ, η ατμόσφαιρα στο «El Cilindro» ήταν πολεμική. Ο τερματοφύλακας Ρόνι Σίμσον δέχθηκε μπουκάλι στο κεφάλι πριν από τη σέντρα και δεν μπόρεσε να αγωνιστεί, ενώ στον επαναληπτικό που χρειάστηκε να διεξαχθεί λίγες μέρες αργότερα στο Μοντεβιδέο οι Σκωτσέζοι «τσίμπησαν» στα σκληρά μαρκαρίσματα των Αργεντινών και βγήκαν χαμένοι, μια και τέσσερις από αυτούς αποβλήθηκαν για τη συμμετοχή τους σε συμπλοκές (έναντι μόλις δύο αντιπάλων τους).

Ακόμα πιο χαρακτηριστικό δείγμα ήταν αυτό που είχε συμβεί το 1968 στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η οποία είχε αντιμετωπίσει την ίδια την Εστουδιάντες και είχε χάσει το τρόπαιο. Ο Μπόμπι Τσάρλτον τελείωσε το ματς με ράμματα στο κρανίο, ενώ ο σκληροτράχηλος αμυντικός χαφ Νόμπι Στάιλς βρήκε τον δάσκαλό του στα πρόσωπα των παικτών του Σουμπελδία, οι οποίοι δεν τον άφησαν σε… χλωρό κλαρί από το πρώτο λεπτό. Κι όταν στο 79′ δεν άντεξε και απάντησε στις προκλήσεις, αποβλήθηκε αμέσως ενώ οι αντίπαλοι του την έβγαλαν «καθαρή»!

Η Εστουδιάντες νίκησε με 1-0 και στη ρεβάνς του «Ολντ Τράφορντ» ευτύχησε να σκοράρει νωρίς με κεφαλιά του πιο ποιοτικού παίκτη της, τον Χουάν Ραμόν Βερόν, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα θα άφηνε εποχή στη χώρα μας με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Ούτε αυτός ο αγώνας κύλησε ομαλά, ωστόσο, αφού οι παίκτες της Γιουνάιτεντ ανταπέδωσαν το σκληρό παιχνίδι στην απέλπιδα προσπάθειά τους να ανατρέψουν το σκορ. Ο Τζορτζ Μπεστ, μάλιστα, αποβλήθηκε στο 89′ για μια γροθιά στον Τάτο Μεδίνα, πριν ο Γουίλι Μόργκαν γράψει το τελικό 1-1.

Από κομπάρσος, πρωταθλήτρια κόσμου

Ο Σουμπελδία ήταν μαθητής του περίφημου Βικτόριο Σπινέτο, του πρώτου Αργεντινού προπονητή που τόλμησε να ξεφύγει από τη φιλοσοφία της «La Nuestra» («ο δικός μας τρόπος»), την οποία πρέσβευε η μεγάλη Ρίβερ Πλέιτ του Άνχελ Λαμπρούνα και του Χοσέ Μανουέλ Μορένο. Το δικό του πρώτο μέλημα ήταν η νίκη, ακόμα και χωρίς όμορφο ποδόσφαιρο.

Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να μετατρέψει την Εστουδιάντες από κομπάρσο του αργεντίνικου πρωταθλήματος σε πρωταγωνίστρια. To 1965 που ανέλαβε τις τύχες της, η ομάδα προερχόταν από μια κακή πορεία που τη βρήκε να τερματίζει 14η στη βαθμολογία, αλλά από την πρώτη κιόλας χρονιά με αυτόν στο τιμόνι τερμάτισε έκτη. Και μόλις δύο χρόνια αργότερα, το 1967, στέφθηκε πρωταθλήτρια με ένα ποδόσφαιρο που δεν ήταν θεαματικό, αλλά αποδεικνυόταν αποτελεσματικό.

Ο Σουμπελδία έκανε πράγματα που σήμερα φαίνονται αλλόκοτα. Πήγαινε, για παράδειγμα, τους παίκτες του στον σταθμό του μετρό στις 6 το πρωί για να τους δώσει να καταλάβουν πόσο τυχεροί ήταν που έπαιζαν ποδόσφαιρο σε σχέση με τον κόσμο που μπαινόβγαινε στα βαγόνια για το μεροκάματο. Κάπως έτσι, όμως, κατάφερνε να τους κάνει να παίζουν γι’ αυτόν.

Το ταλέντο δεν έλειπε από την ομάδα, μια και πέρα από τον Βερόν («είναι για μας ό,τι ο Πελέ για τη Σάντος», έλεγε ο προπονητής του) υπήρχαν κι άλλοι σπουδαίοι παίκτες όπως ο Χουάν Ταβέρνα και ο Μάρκος Κονιγλιάρο. Ωστόσο, σήμα κατατεθέν των «Φοιτητών» έγιναν παίκτες που έπαιζαν σκληρά, όπως ο αμυντικός Ραμόν Αγκίρε Σουάρες ή ο μέσος Κάρλος Μπιλάρδο, μετέπειτα προπονητής της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Αργεντινής του 1986.

Μέσα σε λίγα χρόνια η μικρομεσαία Εστουδιάντες κατέκτησε τρία Κόπα Λιμπερταδόρες κι ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο, αποτελεί όμως τρανταχτό παράδειγμα ότι στην ιστορία δεν μένουν μόνο οι τίτλοι. Υπάρχουν φορές που ο κόσμος θυμάται και το πώς παίζεις.

Προκλητικοί από την προθέρμανση

Οι προκλήσεις των Αργεντινών άρχισαν από την προθέρμανση του δεύτερου τελικού στο «Bombonera», αφού ο Πολέτι κι ο Αγκίρε Σουάρες θεώρησαν πρέπον να πετούν μπάλες στους ποδοσφαιριστές της Μίλαν για να τους εκνευρίσουν. Κι όταν η ιταλική ομάδα έβγαινε από τη φυσούνα για την έναρξη του αγώνα, ορισμένοι οπαδοί έλουσαν τους παίκτες της με καυτό καφέ!

Οι 45.000 θεατές που βρίσκονταν στην κερκίδα είχαν δημιουργήσει εκρηκτική ατμόσφαιρα και οι αστυνομικοί δεν έκαναν τίποτα για να προστατέψουν τους «ροσονέρι» από τα αντικείμενα που έπεφταν σωρηδόν προς τον πάγκο τους. Αλλά και οι παίκτες του Σουμπελδία δεν πήγαιναν πίσω στον αγωνιστικό χώρο. Από τα πρώτα λεπτά του ματς έπαιζαν σκληρά και μάλιστα ο Εδουάρδο Μανέρα έσπρωξε αναίτια μέχρι και τον τερματοφύλακα Φάμπιο Κουντιτσίνι.

Το γκολ που πέτυχε στο 30′ ο Ριβέρα ύστερα από ωραία συνεργασία με τον Νέστορ Κομπέν έδωσε τέλος στα όνειρα των «Φοιτητών», προκάλεσε όμως και την ακραία αντίδραση του Πολέτι, ο οποίος επιτέθηκε στον Τζιοβάνι Λοντέτι και στη συνέχεια προσποιήθηκε τον τραυματία. Λίγα λεπτά αργότερα ο Ραμόν Σουάρες έριξε κουτουλιά στον Πιερίνο Πράτι, ο οποίος έπαθε διάσειση και κατόπιν δέχθηκε και κλοτσιά στην πλάτη από τον Πολέτι, ο οποίος διέσχισε το μισό γήπεδο μόνο με αυτόν τον σκοπό! Ο Ιταλός επιθετικός αντικαταστάθηκε στο 37′ από τον Τζιοβάνι Ρονιόνι.

Η Εστουδιάντες κατάφερε να προηγηθεί 2-1 πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο με τέρματα του Κονιγλιάρο (43′) και του Αγκίρε Σουάρες (44′), όμως δεν κατάφερε τίποτε περισσότερο στο δεύτερο πέρα από το να τραυματίσει σοβαρά κι άλλους αντιπάλους. Ο σκόρερ του δεύτερου γκολ (ο οποίος πολλά χρόνια αργότερα ψηφίστηκε ως ο πιο βίαιος αμυντικός στην ιστορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου) έφτυνε και κλοτσούσε τον Κομπέν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και στο 67′ τον έβγαλε… νοκ άουτ με μία γροθιά που του έσπασε τη μύτη.

Ο Αγκίρε Σουάρες αποβλήθηκε από τον Χιλιάνο διαιτητή Ντομίνγκο Μασάρο, όμως και η Μίλαν έμεινε με παίκτη λιγότερο μια και δεν είχε δικαίωμα για άλλη αλλαγή. Λίγο νωρίτερα είχε χάσει με τραυματισμό και τον Σαούλ Μαλατράζι, ο οποίος ανάμεσα στα άλλα είχε δεχθεί και δαγκωνιά από τον Μανέρα! Ο τελευταίος αποβλήθηκε τελικά στο 82′, όταν έριξε γροθιά στον Ριβέρα. Όσο κι αν προσπάθησε να κάνει τα στραβά μάτια ο ρέφερι, δεν ήταν δυνατόν να του τη χαρίσει.

Από το φορείο… στη στρατιωτική φυλακή!

Ο αγώνας-παρωδία έληξε με σκορ 2-1 υπέρ της Εστουδιάντες και η Μίλαν στέφθηκε πρωταθλήτρια κόσμου, όμως κανένας παίκτης της δεν βγήκε εντελώς αλώβητος το γήπεδο. Κανένας παίκτης της, ωστόσο, δεν βγήκε εντελώς αλώβητος από την παρωδία ποδοσφαίρου που παίχτηκε ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο.

Πιο βαριά τραυματισμένος ήταν ο Κομπέν, ο οποίος βγήκε από το γήπεδο με φορείο και γεμάτος αίματα (τον βλέπετε στην κεντρική μας φωτογραφία) ύστερα από τη γροθιά του Αγκίρε Σουάρες και χρειάστηκε να δεχθεί τις πρώτες βοήθειες. Την ώρα, όμως, που κατευθυνόταν στο πούλμαν της ιταλικής αποστολής, τον περίμενε κι άλλη δυσάρεστη έκπληξη. Άνδρες της αστυνομίας της Αργεντινής του πέρασαν χειροπέδες με την κατηγορία της λιποταξίας!

Ο Κομπέν είχε γεννηθεί στη Σάντα Φε, αλλά είχε μεταναστεύσει από τα εφηβικά του χρόνια στη Γαλλία, όπου έπαιξε ποδόσφαιρο στη Λιόν προτού πάρει μεταγραφή στην Ιταλία (είχε αντιμετωπίσει και τον Ολυμπιακό το 1963). Μάλιστα, το 1969 είχε πάρει πλέον τη γαλλική υπηκοότητα και είχε φορέσει τη φανέλα της εθνικής ομάδας, ενώ είχε υπηρετήσει και τη στρατιωτική του θητεία ως Γάλλος πολίτης.

Παρ’ όλα αυτά, οι Αργεντινοί τον κράτησαν για δώδεκα ώρες σε στρατιωτική φυλακή και μόνο ύστερα από τη κατακραυγή των διεθνών ΜΜΕ και την παρέμβαση του Γάλλου πρέσβη στο Μπουένος Άιρες τον άφησαν ελεύθερο για να επιστρέψει με τη Μίλαν στην Ιταλία.

Τρεις Αργεντινοί στη φυλακή

Στην Αργεντινή υπήρχε (και) τότε χουντικό καθεστώς, υπό τον Χουάν Κάρλος Ονγανία, ο οποίος σε μια προσπάθεια να δείξει καλό πρόσωπο προς τα έξω, διέταξε τις συλλήψεις των τριών παικτών της Εστουδιάντες που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στα επεισόδια.

Ο Πολέτι, ο Αγκίρε Σουάρες κι ο Μανέρα οδηγήθηκαν στο κρατητήριο και λίγες μέρες αργότερα καταδικάστηκαν σε φυλάκιση ενός μήνα ο καθένας. Την εξέτισαν μάλιστα κανονικά, μένοντας κρατούμενοι επί 29 ημέρες στη φυλακή Ντεβότο. Δεν γλίτωσαν φυσικά ούτε τις πειθαρχικές ποινές. Στον Μανέρα επιβλήθηκε αποκλεισμός 20 αγώνων. Στον Αγκίρε Σουάρες αποκλεισμός 30 αγώνων και πέντε ετών από τις διεθνείς διοργανώσεις. Και στον Πολέτι ο πέλεκυς έπεσε πιο βαρύς, μια και τιμωρήθηκε με ισόβιο αποκλεισμό απ’ το ποδόσφαιρο!

Όλες οι ποινές μειώθηκαν ή χαρίστηκαν ύστερα από κάποιο διάστημα κι έτσι ο Πολέτι μπόρεσε να πάρει μεταγραφή στον Ολυμπιακό τον Απρίλιο του 1972. Τα κατορθώματά του το βράδυ της 22ας Οκτωβρίου 1969 πέρασαν στα ψιλά του ελληνικού Τύπου που θριαμβολογούσε για τη μεγάλη μεταγραφή, όμως οι οπαδοί του πειραϊκού συλλόγου δεν είδαν ποτέ τον Αργεντινό τερματοφύλακα σε επίσημο αγώνα της ομάδας. Ήταν σακατεμένος από τραυματισμούς και αγωνίστηκε μόνο σε φιλικά παιχνίδια. Όταν έφυγε από την Ελλάδα, μάλιστα, σταμάτησε το ποδόσφαιρο.

Ο Πολέτι, πάντως, δεν έπαψε να υπερασπίζεται τον τρόπο παιχνιδιού της Εστουδιάντες παρά τη δριμεία κριτική που δεχόταν τόσο στην εποχή της όσο και μεταγενέστερα. Όπως είχε δηλώσει στον Βρετανό δημοσιογράφο, Τζόναθαν Γουίλσον, στο πλαίσιο της έρευνας του τελευταίου για το βιβλίο «Angels With Dirty Faces», η ομάδα της Λα Πλάτα ενοχλούσε το κατεστημένο:

«Ο Τύπος μας είχε τσακίσει. Παίζαμε ένα διαφορετικό είδος παιχνιδιού. Φέρναμε κάτι νέο. Ξέραμε τι έπρεπε να κάνουμε. Τρέχαμε, παλεύαμε και όλοι μας μισούσαν επειδή ήμασταν ομάδα. Μια ομάδα που όλοι ονειρεύονταν για τον δικό τους σύλλογο».

Το βέβαιο είναι ότι ύστερα από την κατάκτηση του τρίτου διαδοχικού Κόπα Λιμπερταδόρες, το 1970 κόντρα στην Πενιαρόλ, έκλεισε αυτό το ξεχωριστό (και όχι τόσο κολακευτικό) κεφάλαιο για το ποδόσφαιρο της Αργεντινής. Η αποχώρηση του Σουμπελδία έφερε την παρακμή της Εστουδιάντες και οι υπεύθυνοι της «αλμπισελέστε» άρχισαν να στρέφονται ξανά στις παραδοσιακές τους αξίες.

Δύο μήνες πριν από τον ματωμένο τελικό του Διηπειρωτικού του 1969, η χώρα της πάμπας είχε βιώσει και την πίκρα του αποκλεισμού της εθνικής ομάδας από την τελική φάση του Μουντιάλ του Μεξικού. Και χρειάστηκε να αναλάβει η ίδια τη διοργάνωση οκτώ χρόνια αργότερα, για να βρεθεί στην κορυφή του κόσμου και να αποτινάξει την ταμπέλα του αντι-ποδοσφαίρου – έστω κι αν οι «σκιές» για τον ρόλο του καθεστώτος Βιδέλα στην επιτυχία, την ακολουθούν ακόμα.

Πηγές: Jonathan Wilson: «Angels with Dirty Faces» (Seven Dials, 2016 – Kindle edition), www.theguardian.com («Three players jailed, one ‘kidnapped’: Estudiantes v Milan 50 years on»), www.laprensa.com.ar («La barbarie y la cárcel»), backpagefootball.com («La Bombonera Massacre 1969»), en.wikipedia.org («1969 Intercontinental Cup», «Osvaldo Zubeldia», «Alberto José Poletti», «Juan Carlos Onganía»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 22 Οκτωβρίου

2022: Η Ελισάβετ Τελτσίδου κατακτά το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε τουρνουά γκραν σλαμ του τζούντο, με τη νίκη της επί της Βελγίδας Γκαμπριέλα Βίλεμς.

2019: Η Βελγίδα παραολυμπιονίκης Μαρίκε Βερβόορτ βάζει τέλος στη ζωή της με ευθανασία στα 40 της χρόνια. Είχε ανακοινώσει την πρόθεσή της να καταφύγει στην ευθανασία, εφόσον η πορεία της εκφυλιστικής της πάθησης επιδείνωνε τους πόνους της, μετά τη συμμετοχή της στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2016.

2017: Πεθαίνει σε ηλικία 52 ετών από ανακοπή καρδιάς ο παλαίμαχος πρωταθλητής του στίβου, Θανάσης Καλογιάννης. Υπήρξε για πολλά χρόνια κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ στα 400 μέτρα με εμπόδια (48.80), ενώ σημείωσε πολλές διακρίσεις σε Βαλκανικούς Αγώνες και Πανεπιστημιάδες, με κορυφαία συμμετοχή αυτήν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984.

2015: Ο Δημήτρης Σενικίδης κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στη σφαιροβολία κατηγορίας F20 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στην Ντόχα, με βολή στα 15.45 μ.

2014: Ο Ολυμπιακός νικά με 1-0 τη Γιουβέντους στο «Γ. Καραϊσκάκης» για το Champions League, με κορυφαίο τον τερματοφύλακα Ρομπέρτο και σκόρερ τον Κασάμι (36′).

2006: Πεθαίνει σε ηλικία 78 ετών ο δημοσιογράφος Σταύρος Ρεπανάς. Aπό το 1964 έως και το 1992 είχε διατελέσει προϊστάμενος του αθλητικού τμήματος των εφημερίδων «Μακεδονία» και «Θεσσαλονίκη», ενώ παράλληλα υπήρξε ανταποκριτής των αθηναϊκών εφημερίδων «Αθλητική Ηχώ», «Το Βήμα», «Τα Νέα» και «Ομάδα».

2002: Η ΑΕΚ εντυπωσιάζει όλη την Ευρώπη με την ισοπαλία που αποσπά από τη Ρεάλ Μαδρίτης με 2-2 στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου». Αν και έχει μείνει πίσω στο σκορ με 2-0 με τέρματα του Στιβ ΜακΜάναμαν (24′, 43′), η Ένωση μεταμορφώνεται όταν ο Ντούσαν Μπάγεβιτς αντικαθιστά τους Βασίλη Τσιάρτα και Ντέμη Νικολαΐδη με τους Ίλια Ίβιτς και Χρήστο Μαλαδένη αντίστοιχα και φτάνει στην ισοφάριση με τέρματα των Κώστα Κατσουράνη (74′) και Βάλτερ Σεντένο (86′).

2000: Έπειτα από την κατάκτηση του πρωταθλήματος των οδηγών, ο Μίκαελ Σουμάχερ χαρίζει στην Ferrari το δεύτερο συνεχόμενο και δέκατο στην ιστορία της πρωτάθλημα των κατασκευαστών με τη νίκη του στο τελευταίο Grand Prix της σεζόν στη Μαλαισία. Πρόκειται για την ένατη νίκη του Σουμάχερ στη σεζόν, με την οποία ισοφαρίζει το δικό του ρεκόρ από το 1995 και του Νάιτζελ Μάνσελ από το 1992.

1997: Ο Ολυμπιακός γνωρίζει την ήττα με 5-1 από τη Ρεάλ Μαδρίτης στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου», για τη φάση των ομίλων του Champions League, παρότι ανοίγει το σκορ με τον Νίκο Νταμπίζα.

1989: Το ατύχημα που προκαλεί ο Βραζιλιάνος πιλότος της Formula 1, Άιρτον Σένα, στον «ομόσταυλό» του στη McLaren, Αλέν Προστ, προκαλεί την εγκατάλειψη του τελευταίου από το γκραν πρι της Σουζούκα. Ο Σένα κερδίζει τον αγώνα και μειώνει τη διαφορά από τον Προστ στην κατάταξη στους επτά βαθμούς, λίγη ώρα αργότερα όμως οι κριτές τον ακυρώνουν ως υπαίτιο της σύγκρουσης και ο Γάλλος ανακηρύσσεται παγκόσμιος πρωταθλητής.

1989: Οι Ντένβερ Νάγκετς νικούν τη Γιουγκοπλάστικα Σπλιτ με 135-129 στον τελικό του 3ου τουρνουά MCDonald Open.

1973: Στην προπόνηση με την οποία η Παναχαϊκή εγκαινιάζει τον χλοοτάπητα που έχει τοποθετηθεί στο γήπεδό της, ο 25χρονος διεθνής επιθετικός, Ανδρέας Μιχαλόπουλος, παθαίνει κάταγμα στο ίδιο πόδι το οποίο είχε σπάσει και πέντε μήνες νωρίτερα. Ο νέος σοβαρός τραυματισμός θα σημάνει και το ουσιαστικό τέλος της καριέρας του σε υψηλό επίπεδο.

1972: Ο 35χρονος τερματοφύλακας της Στόουκ Σίτι και της Εθνικής Αγγλίας, Γκόρντον Μπανκς, χάνει το δεξί μάτι σε τροχαίο ατύχημα κοντά στο σπίτι του. Ο σοβαρός τραυματισμός θα αναγκάσει τον κορυφαίο γκολκίπερ του κόσμου εκείνη την εποχή να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο.

1969: Ο Γιώργος Δέδες γίνεται ο πέμπτος ποδοσφαιριστής στα χρονικά της Α’ Εθνικής που σημειώνει πέντε γκολ σε έναν αγώνα, στην εντός έδρας νίκη του Πανιωνίου επί του Ολυμπιακού Λευκωσίας με 8-0. Η νίκη αυτή παραμένει η ευρύτερη των «κυανέρυθρων» στην ιστορία τους στην κορυφαία κατηγορία.

1968: Ο 17χρονος Μεξικανός κολυμβητής Φελίπε Μουνιόζ, ο οποίος έχει ελληνική καταγωγή από την πλευρά της μητέρας του, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα πρόσθιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Πόλης του Μεξικού με χρόνο 2:28.7. Πρόκειται για το πρώτο και τελευταίο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο της χώρας της Κεντρικής Αμερικής στην κολύμβηση. Την ίδια μέρα, ο επίσης 17χρονος Γερμανός, Ρόλαντ Μάτες, αναδεικνύεται νικητής στα 100 ύπτιο με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (58.7), ενώ στα 200 ελεύθερο των γυναικών στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου ανεβαίνει η Αμερικανίδα Ντέμπι Μέγερ με 2:10.5 (επίσης ολυμπιακό ρεκόρ).

1968: Οι σκοπευτές μας Παναγιώτης Ξανθάκος και Μενέλαος Μιχαηλίδης καταλαμβάνουν την όγδοη και την ένατη θέση αντίστοιχα στο αγώνισμα του σκιτ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού.

1968: Οι ΗΠΑ (75-63 τη Βραζιλία) και η Γιουγκοσλαβία (63-62 τη Σοβιετική Ένωση) προκρίνονται στον τελικό του τουρνουά μπάσκετ των Ολυμπιακών Αγώνων του Μεξικού.

1966: Ο Βρετανός Ντέιβιντ Μπράιαν κερδίζει το 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπόουλινγκ που διεξάγεται στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας.

1964: Η Τσεχοσλοβάκα Βέρα Τσασλάφσκα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον τελικό του άλματος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο με βαθμολογία 19.483, ενώ το ασημένιο μοιράζονται η Σοβιετική Λαρίσα Λατίνινα και η Γερμανίδα Μπίργκιτ Ράντοχλα (19.283).

1961: Με δύο γκολ του Ούβε Ζέελερ η Δυτική Γερμανία νικά με 2-1 την Ελλάδα στο γήπεδο του Άουγκσμπουργκ και την αφήνει στην τελευταία θέση του προκριματικού ομίλου του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Χιλής.

1959: Η Προοδευτική γίνεται η 16η και τελευταία ομάδα που εξασφαλίζει τη συμμετοχή της στη νεοσύστατη Α’ Εθνική, μια και νικά τον Ολυμπιακό Χαλκίδας με 3-0 στο τελευταίο μπαράζ.

1950: Αρχίζει στο Μπουένος Άιρες το 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάσκετ Ανδρών, με τους αγώνες Περού-Γιουγκοσλαβία 33-27 και Αίγυπτος-Εκουαδόρ 43-37. Τα σκορ είναι χαμηλά επειδή δεν έχει καθιερωθεί ακόμα το όριο των 30 δευτερολέπτων για την εκδήλωση της επίθεσης.

1933: Ο Ιταλός πυγμάχος Πρίμο Καρνέρα διατηρεί τον παγκόσμιο τίτλο της IBU στα βαρέα βάρη χάρη στη νίκη του επί του Βάσκου Παουλίνο Ουζκουδούν.

1917: Πεθαίνει από πνευμονία σε ηλικία 54 ετών ο Μπομπ Φιτζσίμονς, ο πρώτος πυγμάχος στην ιστορία που αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες (μεσαία βάρη 1891-96, ημιβαρέα βάρη 1903, βαρέα βάρη 1897-99).

1908: Η Δανία συντρίβει τη Γαλλία με 17-1 στον ημιτελικό του ποδοσφαιρικού τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Πρόκειται για την ευρύτερη νίκη της ιστορίας της και πρωταγωνιστής είναι ο Σόφους Νίλσεν, ο οποίος πετυχαίνει δέκα γκολ.

1878: Διεξάγεται ο πρώτος αγώνας ράγκμπι υπό το φως των προβολέων στο γήπεδο του Σάλφορντ της Αγγλίας, ανάμεσα στην Μπρόουτον και τη Σουίντον.

1797: Ο Γάλλος Αντρέ-Ζακ Γκαρνερίν κάνει την πρώτη πτώση με αλεξίπτωτο από αερόστατο, από ύψος 3.000 ποδιών (915 μέτρα) στο Παρίσι.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News