Σαν Σήμερα - ΠΣΑΠ: Σαράντα χρόνια από την απεργία που φανέρωσε τα σαθρά θεμέλια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου

Άνω-κάτω έγινε η πρεμιέρα της Α’ Εθνικής στις 7 Σεπτεμβρίου 1986, μια και το δίκαιο αίτημα των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών για απεργία βρήκε εμπόδιο στα πρόσωπα των προέδρων των ΠΑΕ που τους πίεζαν να κατέβουν να αγωνιστούν.

Όσα συνέβησαν στις 7 Σεπτεμβρίου 1986 και αλλοίωσαν την 1η αγωνιστική εκείνου του πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής φαίνονται κωμικοτραγικά σήμερα, τέσσερις δεκαετίες αργότερα, είχαν όμως μόνο μία γενεσιουργό αιτία.

Το θολό τοπίο το οποίο επικρατούσε στο ελληνικό ποδόσφαιρο, το οποίο μόνο στους τύπους ήταν επαγγελματικό.

Χρόνια τώρα οι αναφορές στην απεργία που είχε προκηρύξει ο ΠΣΑΠ αναλώνονται στα κωμικοτραγικά γεγονότα που προκάλεσε στα γήπεδα, με τις αναβολές και τις κατοπινές ακυρώσεις των αποτελεσμάτων των αγώνων ή τα παρατράγουδα που σημειώθηκαν σε όσα ματς διεξήχθησαν είτε με επαγγελματίες είτε με ερασιτέχνες.

Κάτι που έχει ως συνέπεια να μην έχει καταλάβει ο κόσμος την αιτία για την οποία οι πρωταγωνιστές του πρωταθλήματος, οι ποδοσφαιριστές, είχαν προχωρήσει σ’ αυτήν την κίνηση. Κι η οποία δεν ήταν άλλη από την αντίθεσή τους στην τροποποίηση του καθεστώτος της «πενταετίας» που είχε επιχειρήσει ο τότε Υφυπουργός Αθλητισμού Σήφης Βαλυράκης και καθιστούσε ακόμα πιο δύσκολες τόσο τις μεταγραφές των ποδοσφαιριστών όσο και την οικονομική ικανοποίησή τους.

Για όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν, οι μετακινήσεις των παικτών δεν ήταν ελεύθερες τότε ούτε στο εξωτερικό. Οι σύλλογοι διατηρούσαν λόγο για το μέλλον τους ακόμα και μετά τη λήξη των συμβολαίων τους και χρειάστηκε να κυνηγήσει το θέμα δικαστικά ο άσημος Βέλγος Ζαν-Μαρκ Μποσμάν, για να επιβληθεί αυτό που σήμερα φαντάζει αυτονόητο, δηλαδή την απόλυτη ελευθερία για τη λήψη της απόφασης για το μέλλον τους μετά το πέρας της δέσμευσης με κάποιον σύλλογο.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν λίγο μεγαλύτερο, μια και ο νόμος περί επαγγελματισμού που εφαρμόστηκε το 1979 αφορούσε κυρίως τη μετατροπή των ποδοσφαιρικών τμημάτων των συλλόγων σε ανώνυμες εταιρίες. Τα δικαιώματα των ποδοσφαιριστών είχαν μείνει στην άκρη και οι μετακινήσεις από τον έναν σύλλογο στον άλλο πραγματοποιούνταν με το παλιό καθεστώς των δωδεκαετιών και των οκταετιών, που αργότερα έγιναν και πενταετίες. Σκεφτείτε ότι μόλις το 1977, στην πρώτη μεγάλη απεργία του ΠΣΑΠ στην οποία είχαν πειθαρχήσει όλα τα μέλη, είχε γίνει το μεγάλο βήμα για την ασφάλισή τους από τα σωματεία.

Ωστόσο, η τροποποίηση του άρθρου 6 του Κανονισμού Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών που προωθούσε ο Βαλυράκης γύριζε το ποδόσφαιρο ακόμα πιο πίσω. Όχι μόνο όριζε ως ανώτατο ποσό της προσφοράς για την ανανέωση του συμβολαίου τα 3 εκατ. δρχ. ανά σεζόν, αλλά ταυτόχρονα καταργούσε το δικαίωμα του παίκτη να φέρει αντιπροσφορά άλλης ΠΑΕ προσαυξημένη κατά 30% ώστε να αποχωρήσει, όπως ίσχυε μέχρι τότε.

Με άλλα λόγια, κάθε ΠΑΕ είχε τη δυνατότητα με μόλις 15 εκατ. δρχ. (ποσό το οποίο δεν ήταν αμελητέο αλλά ούτε και τεράστιο για την εποχή) να δεσμεύσει μονομερώς για άλλα πέντε χρόνια οποιονδήποτε παίκτη της. Η μοναδική περίπτωση να τον χάσει θα ήταν αν δεν του είχε καταθέσει τη μέγιστη προσφορά (αν του πρόσφερε π.χ. 10 ή 12 εκατ. δρχ. για πέντε χρόνια) κι εκείνος έβρισκε αλλού περισσότερα χρήματα, τα οποία όμως και πάλι δεν θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τα 15 εκατ. δρχ. και πιθανότατα δεν θα ικανοποιούσαν τις φιλοδοξίες του.

«Ποδοσφαιρικό σκλαβοπάζαρο»

Το θέμα βγήκε στο φως στις 29 Μαΐου 1986, δηλαδή την επομένη του τελικού Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός 4-0 για το Κύπελλο. Δύο μέρες αργότερα άρχισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού, κάτι που έπαιξε ρόλο ώστε να περάσει στα «ψιλά» και η συνέντευξη Τύπου που έδωσε στις 4 Ιουνίου ο πρόεδρος του ΠΣΑΠ, ο παλαίμαχος διεθνής επιθετικός του Παναθηναϊκού, Αντώνης Αντωνιάδης.

Το συνδικαλιστικό όργανο των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών είχε εκφράσει άμεσα την αντίθεσή του στη νομοθετική ρύθμιση που προωθούσε ο Βαλυράκης και η οποία ήταν ευνοϊκή για τις πιο αδύναμες οικονομικά ΠΑΕ – όχι όμως και για τους πρωτοκλασάτους ή τους ραγδαία ανερχόμενους ποδοσφαιριστές. Ο νομικός σύμβουλος του ΠΣΑΠ, Αριστείδης Καμάρας, έκανε λόγο για «μεσαιωνικό νόμο» που γύριζε το ποδόσφαιρο στη δεκαετία του ’50. Ο Αντωνιάδης έλεγε ότι απώτερος στόχος του παρέμενε η πλήρης απελευθέρωση των μεταγραφών, χαρακτήριζε όμως τις πενταετίες ως το μοναδικό «όπλο» που είχε στα χέρια του κάθε παίκτης.

Το θέμα έμεινε στον πάγο όλο το καλοκαίρι και επανήλθε στη δημοσιότητα την τελευταία ημέρα του Αυγούστου, όταν ο πρόεδρος του ΠΣΑΠ γνωστοποίησε ότι είχε καλέσει την επομένη σε σύσκεψη τους αρχηγούς των 16 ΠΑΕ της Α’ Εθνικής. Θέμα συζήτησης ήταν το ενδεχόμενο απεργίας από τα παιχνίδια της 1ης αγωνιστικής του νέου πρωταθλήματος, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το άρθρο 6 του Κανονισμού Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών.

Πριν από τη σύσκεψη, ο Αντωνιάδης είχε μιλήσει για… σκλαβοπάζαρο: «Με το άρθρο 6 του ΚΕΠ δημιουργείται ένα ποδοσφαιρικό σκλαβοπάζαρο. Επιβάλλεται η αναγκαστική εργασία, που αντίκειται στο εργατικό δίκαιο και που προσβάλλει την προσωπικότητα του ποδοσφαιριστή. Με αυτήν την υπουργική απόφαση ο παίκτης θα ανήκει σε μία ομάδα όσα χρόνια θέλει ο πρόεδρος. Είναι εξωφρενικό, ανήκουστο, απερίγραπτο και απαράδεκτο για χώρα της ΕΟΚ».

Στη σύσκεψη παρέστησαν όλοι οι αρχηγοί των ομάδων του Λεκανοπεδίου, αλλά και ορισμένοι από εκείνες της επαρχίας, ενώ οι υπόλοιποι που δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν στην Αθήνα ενημερώθηκαν τηλεφωνικά για το περιεχόμενο της συζήτησης. Η απόφαση για απεργία από τους αγώνες της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου ήταν ομόφωνη και στην ανακοίνωση του συνδέσμου αναφερόταν: «Η απόφαση αυτή αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στο εργατικό δίκαιο, να φαλκιδεύεται η ελευθερία του εργαζόμενου να επιλέγει τον εργοδότη του μετά τη λήξη των συμβατικών του υποχρεώσεων».

Από την επομένη της προκήρυξης της απεργίας, όμως, άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους οι παθογένειες του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Και μόνο το γεγονός ότι διοργανώτρια του επαγγελματικού πρωταθλήματος εξακολουθούσε να είναι η ΕΠΟ, δηλαδή η προϊστάμενη αρχή του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, ήταν ένα παράδοξο που δεν λειτούργησε υπέρ των διεκδικήσεων των αθλητών. Ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα, ωστόσο, προκάλεσε η αντίδραση των προέδρων των ΠΑΕ, οι οποίοι φοβήθηκαν την ήττα στους αγώνες της πρεμιέρας μια και από νωρίς αποδείχθηκε ότι το μέτωπο των απεργών δεν ήταν αρραγές.

Αντίθετος ο Χάρρυ Κλυνν

Πρώτοι «έσπασαν» οι ποδοσφαιριστές του Απόλλωνα Καλαμαριάς, οι οποίοι στις 2 Σεπτεμβρίου δήλωσαν ότι θα κατέβαιναν στο ματς με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Πρόεδρος των «Ποντίων» ήταν τότε ο αείμνηστος Χάρρυ Κλυνν (κατά κόσμον Βασίλης Τριανταφυλλίδης), ο οποίος είχε ταχθεί εναντίον της απεργίας, γνωρίζοντας ότι ο νόμος Βαλυράκη ήταν βολικός για έναν παράγοντα με τις δικές του δυνατότητες. Χαρακτήριζε το αίτημα των απεργών «πρόβλημα ελιτίστικο που αφορά λίγους ποδοσφαιριστές» και δήλωνε ότι ο ίδιος εφάρμοζε από μόνος του αυτό που ζητούσε ο ΠΣΑΠ, δηλαδή δεν στεκόταν εμπόδιο στην επιθυμία κάποιου παίκτη να αποχωρήσει.

Δύο μέρες αργότερα δήλωσαν ότι θα κατέβουν να παίξουν και οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΛ, ενώ αντίστοιχες φήμες κυκλοφορούσαν διαρκώς και για άλλες ομάδες. Λάδι στη φωτιά έριχναν και οι απειλές για μηδενισμό όσων ΠΑΕ δεν θα κατέβαιναν να αγωνιστούν από τον Βαλυράκη, ο οποίος στις δηλώσεις του συντασσόταν με τον Τριανταφυλλίδη. Έλεγε δηλαδή ότι υποκινητές της απεργίας ήταν οι πρωτοκλασάτοι ποδοσφαιριστές που επιδίωκαν να αμείβονται με υψηλότερα ποσά, τη στιγμή που ο ίδιος προσπαθούσε να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των χαμηλόμισθων.

Μέσα στον γενικό χαμό, η ΕΠΟ αποφάσισε την αναβολή του πρωταθλήματος των ερασιτεχνικών ομάδων των ΠΑΕ που ήταν προγραμματισμένα για εκείνο το Σαββατοκύριακο, ώστε να είναι εφικτή η παράταξη εντεκάδων μόνο με τους πιτσιρικάδες! Όπως είχε συμβεί, δηλαδή, στην απεργία των Χριστουγέννων του 1977, με τη διαφορά ότι το 1986 – αφού στο μεταξύ το ποδόσφαιρο είχε γίνει και τυπικά επαγγελματικό – αυτό δεν προβλεπόταν από τον κανονισμό.

Τις μέρες που ακολούθησαν επικράτησε κομφούζιο. Οι πρόεδροι πίεζαν τους παίκτες να αγωνιστούν, οι προπονητές προσπαθούσαν να φανούν αμέτοχοι στα τεκταινόμενα, ενώ και ο Τύπος τασσόταν διακριτικά εναντίον της απεργίας, με βασικό πρόσχημα ότι θα αλλοιώνονταν οι αγώνες που περιλαμβάνονταν στο δελτίο του ΠΡΟ-ΠΟ. Ουσιαστικά όλες οι ομάδες βρίσκονταν σε επιφυλακή και ακόμα και αρχηγοί που τάσσονταν με θέρμη υπέρ της σκληρής γραμμής του ΠΣΑΠ, όπως ο Μήτσος Μαυρίκης του Πανιωνίου, παραδέχονταν ότι αν ο αντίπαλος κατέβαζε κανονική ομάδα, θα αγωνίζονταν κι αυτοί.

«Ελιτίστικο πρόβλημα που αφορά λίγους ποδοσφαιριστές» είχε χαρακτηρίσει ο πρόεδρος του Απόλλωνα Καλαμαριάς, Βασίλης Τριανταφυλλίδης, την απεργία του ΠΣΑΠ το 1986 (πηγή: EUROKINISSI).

Στην πορεία προέκυψαν αντιδράσεις από τους ποδοσφαιριστές της Β’ και της Γ’ Εθνικής, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν γιατί ο ΠΣΑΠ δεν είχε ζητήσει και τη δική τους γνώμη (υπάρχει σχετική δήλωση του αρχηγού του Αιγάλεω, Δημήτρη Κλη, στην «Αθλητική Ηχώ» της 5ης Σεπτεμβρίου), ενώ μπάχαλο επικράτησε και με τους ξένους, που τότε ήταν μόνο δύο σε κάθε σύλλογο της κορυφαίας κατηγορίας. Τυπικά δεν θεωρούνταν μέλη του συνδικαλιστικού οργάνου παρά το γεγονός ότι κατέβαλαν εισφορά μέσω των συμβολαίων τους και οι πρόεδροι έβρισκαν πάτημα για να τους εξαναγκάσουν να αγωνιστούν στο πλάι των ερασιτεχνών!

Χαμός με 10.000 κόσμο στο ΟΑΚΑ

Ο πρώτος αγώνας της σεζόν ήταν αυτός του Παναθηναϊκού με τον Άρη στις 6 Σεπτεμβρίου, μια και το ΟΑΚΑ ήταν εκείνη τη σεζόν έδρα και του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ. Είχε ήδη γίνει γνωστό ότι οι δύο ξένοι των «κίτρινων», ο Έντιν Μπάχτιτς και ο Νίκολα Νίκιτς, είχαν υποχρεωθεί να αγωνιστούν από τον πρόεδρο της ΠΑΕ, Δήμο Δασυγένη. Το γεγονός ότι στην Αθήνα ταξίδεψαν και οι υπόλοιποι επαγγελματίες μαζί με τους ερασιτέχνες, κινούσε υποψίες στους ανθρώπους του «τριφυλλιού» ότι ο Άρης σκόπευε να παρατάξει πλήρη ομάδα για να κερδίσει το ματς.

Λίγες ώρες πριν τη διεξαγωγή του αγώνα, ο ΠΣΑΠ είχε οργανώσει μια συγκέντρωση όλων των ποδοσφαιριστών που βρίσκονταν στην πρωτεύουσα στο ξενοδοχείο «Holiday Inn». Αντίστοιχη συνάντηση πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου και στο ξενοδοχείο «Πανόραμα» της Θεσσαλονίκης για τους ποδοσφαιριστές της Βόρειας Ελλάδας. Η απεργοσπαστική στάση των παικτών του Απόλλωνα Καλαμαριάς ήταν βασικό θέμα δυσαρέσκειας, αν και κατά μεγάλο ποσοστό όσοι αγωνίζονταν την επόμενη μέρα, νοιάζονταν περισσότερο να εξασφαλίσουν τη διαβεβαίωση των αντιπάλων τους ότι θα παρέμεναν πιστοί στην απεργία.

Τα παρατράγουδα, όμως, άρχισαν από το πρώτο ματς στο ΟΑΚΑ. Ανακοίνωση για αναβολή δεν υπήρξε και παρά την αβεβαιότητα έδωσαν το «παρών» στο ΟΑΚΑ 10.000 φίλαθλοι, οι οποίοι αποδοκίμασαν (ακόμα και με αντεθνικά συνθήματα) τους εννέα ερασιτέχνες παίκτες του Άρη και τους δύο Γιουγκοσλάβους επαγγελματίες που παρατάχθηκαν στον χλοοτάπητα. Ο αρχηγός του Άρη, Ντίνος Κούης, είχε μιλήσει είχε διαβεβαιώσει στο τηλέφωνο με τον πρόεδρο της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Γιώργο Βαρδινογιάννη και τον διαβεβαίωσε ότι ο ίδιος και οι επαγγελματίες συμπαίκτες του δεν θα κατέβαιναν να αγωνιστούν, κάτι που τήρησε σε μεγάλο βαθμό.

Ο Παναθηναϊκός δεν κατέβασε ούτε ομάδα ερασιτεχνών και βρέθηκε να κινδυνεύει με μηδενισμό και αφαίρεση δύο επιπλέον βαθμών, αφού ο διαιτητής Κεφαλάς συνέταξε φύλλο αγώνα στο οποίο ανέφερε ότι μόνο οι παίκτες του Άρη είχαν εμφανιστεί στο γήπεδο. Τα πράγματα, όμως, έγιναν ακόμα χειρότερα την Κυριακή. Με εξαίρεση την Καλαμαριά, όπου έλαβε χώρα παρόμοιο σκηνικό με το Παναθηναϊκός-Άρης (οι επαγγελματίες του Απόλλωνα κατέβηκαν κανονικά και οι συνάδελφοί τους του ΠΑΣ Γιάννινα τους κοίταζαν από την εξέδρα), σε κάθε ένα από τα έξι γήπεδα συνέβη και κάτι διαφορετικό.

Κόντρα Μίχου με Νταϊφά

Στη Νέα Σμύρνη όπου ο Πανιώνιος υποδεχόταν την ΑΕΚ, οι πρόεδροι και των δύο ΠΑΕ ήταν… απίκο. Ο Μιχάλης Σταματελάτος των «κυανέρυθρων» ήταν έξαλλος στα αποδυτήρια επειδή η Ένωση είχε δηλώσει εντεκάδα με τους ημιεπαγγελματίες Αριστείδη Ράικο και Γιώργο Χριστοδούλου και πέτυχε την αντικατάστασή τους χρησιμοποιώντας ακόμα και ύβρεις προς τον ομόλογό του, Ανδρέα Ζαφειρόπουλο.

Ο αγώνας διεξήχθη μόνο με ερασιτέχνες, με τον Πανιώνιο να χρησιμοποιεί τους Γιάννη Παπουλίδη και Παναγιώτη Κούση (για τους οποίους η ΑΕΚ είχε εκφράσει αντίστοιχες ενστάσεις). Στην εντεκάδα των «κυανέρυθρων» συμπεριλήφθηκε κι ένας άγνωστος ακόμα 15χρονος, ο Λεωνίδας Βόκολος, ενώ οι ξένοι των δύο ομάδων δεν αγωνίστηκαν. Ο Χόκαν Σάντμπεργκ ήταν έτσι κι αλλιώς τιμωρημένος από την προηγούμενη σεζόν, ενώ ο Μάρτον Εστερχάζι συζήτησε με τους Άγγλους του Πανιωνίου, Γκάρι Όουεν και Τέρι Κάραν, να μην πάνε κόντρα στην απεργία των Ελλήνων συναδέλφων τους. Το ματς έληξε ισόπαλο 1-1.

Με τις ίδιες συνθήκες αναμετρήθηκαν η Βέροια κι ο Ηρακλής και αναδείχθηκαν ισόπαλοι 2-2. Η γηπεδούχος ομάδα, ωστόσο, υπέβαλε ένσταση επειδή στον «Γηραιό» είχε επιβληθεί μια ποινή δεκαπενθήμερου αποκλεισμού για τα γεγονότα του μπαράζ με την ΑΕΚ δύο μήνες νωρίτερα. Μια ποινή η οποία ήταν ημερολογιακή και η οποία είχε ήδη εκτιθεί.

Με ερασιτέχνες διεξήχθη κι ο αγώνας Ολυμπιακός-Απόλλων Σμύρνης στο ΟΑΚΑ, με τη διαφορά όμως ότι οι «ερυθρόλευκοι» κατέβασαν τους ξένους τους, τον Μίλος Σέστιτς και τον Χόρχε Μπάριος (τον οποίο βλέπετε στην κεντρική μας φωτό) απέναντι σε μία αμιγώς ελληνική νεανική ομάδα. Ο Γιουγκοσλάβος ήταν μακράν ο κορυφαίος παίκτης και σκόρερ ενός γκολ φάουλ στη νίκη των «ερυθρόλευκων» με 3-1. Τα υπόλοιπα δύο τέρματα πέτυχε ο ημιεπαγγελματίας Σωτήρης Γεωργουδάκης.

Είχε προηγηθεί έντονο παρασκήνιο με τον πρόεδρο των «ερυθρόλευκων», Σταύρο Νταϊφά, ο οποίος πίεζε τους επαγγελματίες του να αγωνιστούν. Ωστόσο, ο αρχηγός Πέτρος Μίχος ήταν ανένδοτος και φέρεται να του είχε απαντήσει «κατέβα να παίξεις εσύ». Ως αντιπρόεδρος στο Δ.Σ. του ΠΣΑΠ, άλλωστε, δεν ήταν δυνατό να σπάσει την απεργία. Τελικά ο Ολυμπιακός έσπασε με έμμεσο τρόπο την απεργία και άφησε τον Απόλλωνα να διαμαρτύρεται για «unfair play».

Εννιάρα των μεγάλων στους μικρούς

Στη Λάρισα διεξήχθη ο μοναδικός αγώνας ανάμεσα σε επαγγελματίες και ερασιτέχνες. Οι παίκτες της ΑΕΛ είχαν προαναγγείλει ότι ήταν αντίθετοι με την απεργία, στην οποία έμειναν πιστοί οι συνάδελφοί τους του Εθνικού. Οι Πειραιώτες παρέταξαν την ερασιτεχνική τους ομάδα και γνώρισαν τη συντριβή με 9-0, με τον Μιχάλη Ζιώγα να σημειώνει τέσσερα γκολ.

Στη Ρόδο, οι επαγγελματίες του Διαγόρα και του ΟΦΗ συμφώνησαν να τηρήσουν την απεργία μες στα αποδυτήρια παρά τις πιέσεις που δέχονταν από τους προέδρους τους. Αν και οι διοικούντες τη ροδίτικη ΠΑΕ είχαν σε επιφυλακή τους ερασιτέχνες, το ματς δεν διεξήχθη μια και ο ΟΦΗ είχε στην αποστολή του μόνο τους απεργούς. Πολλοί από αυτούς, μάλιστα, εθεάθησαν εκείνο το μεσημέρι σε παραλίες της Ρόδου. Το ταξίδι δεν είχε πάει εντελώς χαμένο.

Ο πιο μεγάλος χαμός, ωστόσο, έγινε στην Τούμπα. Το μεσημέρι, στη συνάντηση των Βορειοελλαδιτών στο «Πανόραμα», οι παίκτες του ΠΑΟΚ και της Δόξας Δράμας διαβεβαίωσαν την πίστη τους στην απεργία στον Αντωνιάδη και το μέλος του Δ.Σ. του ΠΣΑΠ, Αλέκο Παπαγεωργίου. Αργότερα, όμως, ο πρόεδρος του «Δικεφάλου», Χάρης Σαββίδης, άρχισε τις πιέσεις προς τους παίκτες του, τονίζοντας ότι υπήρχε κίνδυνος μηδενισμού. Ακολούθησαν συσκέψεις επί συσκέψεων, μέχρι που η πρόθεση των Δραμινών να παρατάξουν την ερασιτεχνική τους ομάδα προκάλεσε την αντίδραση του Γιώργου Σκαρτάδου, ο οποίος δήλωσε ότι σ’ αυτήν την περίπτωση οι επαγγελματίες του ΠΑΟΚ θα αγωνίζονταν κανονικά!

Η ώρα έφτασε τελικά 5:50 το απόγευμα (από την αρχική ώρα έναρξης των 5 μ.μ.) όταν ο διαιτητής Κολοκυθάς σφύριξε τη σέντρα με τους επαγγελματίες και των δύο ομάδων στο γήπεδο. Σημαντικό ρόλο ώστε να καμφθούν οι ποδοσφαιριστές έπαιξαν και οι διαδόσεις του Σαββίδη ότι ο Απόλλων Καλαμαριάς είχε κατέβει κανονικά στο δικό του ματς (δεν τους είχε πει, βέβαια, για την αναβολή) και η κατάθεση των δελτίων τους εν αγνοία τους στον διαιτητή.

Ο ΠΑΟΚ νίκησε 4-1 (όχι 3-1 όπως αναγράφει το ανωτέρω βίντεο) με τον νεαρό Στέφανο Μπορμπόκη να ξεχωρίζει και τους 6.000 θεατές τη μία να επευφημούν και την άλλη να αποδοκιμάζουν. Όμως, ο Κολοκυθάς δήλωσε ότι θεωρούσε τον αγώνα ως μη γενόμενο λόγω όσων είχαν προηγηθεί και η Δόξα έθεσε θέμα ακυρότητάς του.

Οι ποδοσφαιριστές βγήκαν κερδισμένοι

Καλά όλα αυτά, θα πείτε, αλλά τι συνέβη στο διά ταύτα; Κατ’ αρχάς, ο αθλητικός δικαστής Παντελής Ανδρέου επιλήφθηκε αμέσως για όσα είχαν συμβεί εκείνο το ταραγμένο Σαββατοκύριακο. Αποδέχθηκε ως έγκυρους όλους τους αγώνες που είχαν διεξαχθεί με οποιονδήποτε τρόπο και διέταξε τη διεξαγωγή των αναβληθέντων, χωρίς κυρώσεις για τον Παναθηναϊκό, τον ΠΑΣ Γιάννινα και τον ΟΦΗ. Αργότερα, το εφετείο ακύρωσε και το 9-0 της ΑΕΛ επί του Εθνικού.

Το πρωτάθλημα συνεχίστηκε από την επόμενη εβδομάδα και οι απειλές του Βαλυράκη για βαριές ποινές στις ΠΑΕ που δεν είχαν αγωνιστεί (αλλά και σοτυς παίκτες που είχαν απεργήσει) αποδείχθηκαν… γαυγίσματα. Τα ματς που εκκρεμούσαν διεξήχθησαν τελικά στις 8 Νοεμβρίου 1986 (Παναθηναϊκός-Άρης 2-0, ΑΕΛ-Εθνικός 1-0, Απόλλων Καλαμαριάς-ΠΑΣ Γιάννινα 1-0, Διαγόρας-ΟΦΗ 3-0) και η περιβόητη ρύθμιση για τις πενταετίες δεν εφαρμόστηκε στην ουσία ποτέ.

Για να μη μακρηγορήσουμε ακόμα περισσότερο, αρκεί να πούμε ότι μετά το «πάγωμα» της τροπολογίας, 12 από τις 16 ΠΑΕ (με τους ΠΑΟΚ και Απόλλωνα Καλαμαριάς να πρωτοστατούν) έκαναν απεργία και δεν κατέβηκαν στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές της σεζόν 1986-87, θέτοντας ανάμεσα στα αιτήματά τους και την επαναφορά της. Τα βασικά αιτήματα, βέβαια, ήταν να πάρουν μερίδιο από τα έσοδα του ΠΡΟ-ΠΟ, να διαγραφούν χρέη τους προς το ΙΚΑ, αλλά και να μην ισχύσει η αναδιάρθρωση των κατηγοριών (με υποβιβασμό τριών αντί για δύο ομάδων στη Β’ Εθνική) που είχε αποφασίσει μετά την έναρξη του πρωταθλήματος ο Βαλυράκης.

Το καθεστώς με τις πενταετίες των ποδοσφαιριστών και τις προσφορές και τις αυξημένες αντιπροσφορές διατηρήθηκε (με μικρές τροποποιήσεις) έως και τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και καταργήθηκε ολοκληρωτικά το 1996, όταν η Ελλάδα εναρμονίστηκε με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε όλα όσα προέβλεπε ο νόμος Μποσμάν.

Πηγές: Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδα «Απογευματινή» της 1ης-14ης Σεπτεμβρίου 1986, εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ» της 30ής Μαΐου και 5ης Ιουνίου 1986, εφημερίδα «Αθλητική Φωνή» της 8ης Σεπτεμβρίου 1986).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 7 Σεπτεμβρίου

2024: Ανήμερα των 28ων γενεθλίων της, η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 50 μέτρα ύπτιο S4 στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.

2022: Πεθαίνει σε ηλικία 75 ετών ο παλαίμαχος διεθνής Ολλανδός τερματοφύλακας του Άγιαξ και τη Τβέντε, Πιτ Σράιβερς.

2019: Η Μόνικα Αντρεέσκου γίνεται η πρώτη Καναδή τενίστρια που κερδίζει το US Open, χάρη στη νίκη της επί της Σερένα Γουίλιαμς στον τελικό (6-2, 7-5).

2014: H εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Γιβραλτάρ δίνει στο Αλγκάρβε της Πορτογαλίας τον πρώτο επίσημο αγώνα ύστερα από την ένταξή της στην ΟΥΕΦΑ και γνωρίζει την ήττα με 7-0 από την Πολωνία για τα προκριματικά του Euro 2016.

2012: Πεθαίνει σε ηλικία 83 ετών ο «πατριάρχης» του μπασκετικού Άρη, Ανέστης Πεταλίδης, ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο.

2012: Χάλκινα μετάλλια κερδίζουν στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου η Ανθή Καραγιάννη στο άλμα εις μήκος F13 και ο Αριστείδης Μακροδημήτρης στα 50 μέτρα ελεύθερο S2.

2008: Ο Χαράλαμπος Ταϊγανίδης κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στα 100 μέτρα πεταλούδα S13 και ο Γιώργος Καπελλάκης το χάλκινο στα 200 μέτρα ελεύθερο S2, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.

2003: Ο Άντι Ρόντικ κατακτά το US Open νικώντας με 3-0 σετ (6-3, 7-6, 6-3) τον Χουάν Κάρλος Φερέρο. Πρόκειται για τον μοναδικό γκραν σλαμ τίτλο στην καριέρα του Αμερικανού τενίστα.

2000: Λεωφορείο παρασέρνει και σκοτώνει τον 22χρονο Νιγηριανό δρομέα των 400 μ., Χάιγκινους Ανούγκο, σε δρόμο του Σίδνεϊ. Ο Ανούγκο βρισκόταν στην πόλη της Αυστραλίας προκειμένου να λάβει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

1999: Ο 16χρονος παλαιστής Θωμάς Σπυράκος ανασύρεται νεκρός από τα ερείπια του σπιτιού του ύστερα από τον καταστροφικό σεισμό 5,9 ρίχτερ που πλήττει το Λεκανοπέδιο της Αττικής. Ο νεαρός αθλητής είχε αναδειχθεί δύο φορές πρωταθλητής Παίδων και πρώτος στο σχολικό πρωτάθλημα. Τραγικό θάνατο βρίσκει και ο 64χρονος πρώην βαλκανιονίκης της πυγμαχίας, Παναγιώτης Πολυκανδριώτης, στην προσπάθειά του να σώσει τα τρία παιδιά του, που τελικά θα καταφέρουν να βγάλουν ζωντανά από τα συντρίμμια οι διασώστες της ΕΜΑΚ.

1997: Ο Πάτρικ Ράφτερ νικά με 3-1 σετ τον Γκρεγκ Ρουσέντσκι (6-3, 6-2, 4-6, 7-5) και κατακτά το US Open για πρώτη φορά στην καριέρα του.

1996: Η Στέφι Γκραφ κατακτά για πέμπτη και τελευταία φορά το US Open νικώντας στον τελικό τη Μόνικα Σέλες με 2-0 σετ (7-5, 6-4).

1991: Η Μόνικα Σέλες κατακτά για πρώτη φορά το US Open νικώντας στον τελικό τη Μαρτίνα Ναβρατίλοβα με 2-0 σετ (7-6, 6-1).

1990: Διεξάγεται μπροστά σε 35.000 θεατές στο ΟΑΚΑ o τελικός του Grand Prix της IAAF με τη συμμετοχή κορυφαίων αθλητών και αθλητριών (Καρλ Λιούις, Λιρόι Μπάρελ, Μάικλ Τζόνσον, Χαβιέ Σοτομαγιόρ, Μέρλιν Ότι, Χάικε Ντρέκσλερ), αλλά χαμηλές επιδόσεις.

1985: Η Χάνα Μαντλίκοβα κατακτά για πρώτη φορά το US Open νικώντας στον τελικό τη Μαρτίνα Ναβρατίλοβα με 2-1 σετ (7-6, 1-6, 7-6).

1984: Ο 37χρονος πρώην διεθνής τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού, Βασίλης Κωνσταντίνου, υπογράφει δελτίο στην ομάδα μπάσκετ των Βριλησσίων.

1982: Η Ανατολική Γερμανία κάνει το νταμπλ στα χρυσά μετάλλια των 100 μ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου της Αθήνας, με τον Φρανκ Έμελμαν στους άνδρες (10.21) και τη Μάρλις Γκερ στις γυναίκες (11.01).

1980: Ο Τζον ΜάκΕνρο νικά τον Μπιορν Μποργκ στον τελικό του US Open με 3-2 σετ (7-6, 6-1, 6-7, 5-7, 6-4) και υπερασπίζεται τον τίτλο που είχε κατακτήσει την προηγούμενη χρονιά.

1979: Αρχίζει να εκπέμπει το καλωδιακό κανάλι ESPN με ψυχαγωγικό και αθλητικό πρόγραμμα.

1975: Ο Ισπανός τενίστας Μανουέλ Οράντες κάνει τη μεγάλη έκπληξη στον τελικό του US Open, μια και να νικά με 3-0 σετ (6-4, 6-3, 6-4) τον κάτοχο του τίτλου, Τζίμι Κόνορς.

1974: Ο Πολωνός Μπρόνισλαβ Μαλινόφσκι κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 3.000 μ. στιπλ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Ρωμης με 8:15.04.

1972: Η ασέβεια που επιδεικνύουν στο βάθρο οι Αμερικανοί Βινς Μάθιους και Γουέιν Κόλετ, νικητές των 400 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, οδηγεί τη ΔΟΕ στην απόφαση να τους επιβάλει ισόβιο αποκλεισμό από τον αθλητισμό. Η Ανατολικογερμανίδα Ρενάτε Στέχερ κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 200 μ. ισοφαρίζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ (22.40), ενώ παγκόσμια ρεκόρ σημειώνουν επίσης η Σοβιετική νικήτρια της σφαιροβολίας, Νάντιεζντα Τσίζοβα (21.03 μ.) και Αμερικανός νικητής των 110 μ. εμπ., Ροντ Μίλμπερν (13.24).

1971: Η 21χρονη πριγκίπισσα Άννα της Αγγλίας, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ιππασίας του Μπέργκλεϊ, με τον ίππο Ντούμπλετ.

1970: Ο Ντόναλντ Μπόιλς δημιουργεί ρεκόρ σε πτώση με αλεξίπτωτο από μεγαλύτερο ύψος (1.053 πόδια) από τη γέφυρα Royal George στο Κολοράντο.

1969: Ο Σκωτσέζος Τζάκι Στιούαρτ κερδίζει το γκραν πρι της Μόντσα και εξασφαλίζει τον πρώτο τίτλο παγκόσμιου πρωταθλητή της Formula 1 της καριέρας του.

1963: Ιδρύεται το Hall of Fame του Αμερικάνικου Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου στο Κάντον του Οχάιο.

1960: Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος με πλήρωμα τους Οδυσσέα Εσκιτζόγλου και Γιώργο Ζαΐμη εξασφαλίζει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία Dragon της ιστιοπλοΐας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης. Πρόκειται για το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας στην κορυφαία διοργάνωση ύστερα από εκείνο του Κωστή Τσικλητήρα στο μήκος άνευ φοράς το 1912. Στην κατηγορία Φιν νικητής αναδεικνύεται για τέταρτη σερί διοργάνωση ο Δανός Πολ Έλβστρομ.

1960: Με βολή στα 59.18 μ. ο Αμερικανός Αλ Έρτερ κερδίζει στη Ρώμη το δεύτερο από τα τέσσερα χρυσά ολυμπιακά του μετάλλια στη δισκοβολία. Στα 800 μ. των γυναικών νικήτρια αναδεικνύεται η Σοβιετική Λιουντμίλα Σέφτσοβα με νέο ολυμπιακό ρεκόρ (2:04.3).

1956: Ο 15χρονος Πελέ κάνει το ντεμπούτο του με τη Σάντος σε επίσημο αγώνα και μάλιστα σημειώνει και το πρώτο του γκολ, στη νίκη με 7-1 επί της Κορίνθιανς.

1953: Η Αμερικανίδα Μορίν Κόνολι γίνεται η πρώτη τενίστρια που κάνει το Grand Slam, με την κατάκτηση του εθνικού πρωταθλήματος των ΗΠΑ (μετέπειτα US Open) χάρη στη νίκη της επί της Ντόρις Χαρτ στον τελικό (6-2, 6-4).

1952: Ο Ιταλός Αλμπέρτο Ασκάρι κερδίζει το 3ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Formula 1, χάρη στη νίκη του στο γκραν πρι της Μόντσα.

1934: Αρχίζει στο Τορίνο το 1ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αθλητισμού (στίβου), το πρόγραμμα του οποίου περιλαμβάνει αγωνίσματα μόνο για τους άνδρες παρότι από το 1928 έχει επιτραπεί η συμμετοχή γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Συμμετέχουν 23 χώρες (ανάμεσά τους και η Ελλάδα), απουσιάζουν όμως η Βρετανία και η Σοβιετική Ένωση. Τα πρώτα χρυσά μετάλλια κερδίζουν ο Ιταλός Λουίτζι Μπεκάλι (1.500 μ.), οι Φινλανδοί Ιλμάνι Σάλμινεν (10.000 μ.), Κάλεβι Κότκας (ύψος) και Μάτι Γιάρβινεν (ακοντισμός) και ο Γερμανός Γκούσταβ Βέγκνερ (επί κοντώ).

1892: Ο Τζιμ Κόρμπετ βγάζει νοκ άουτ στον 21ο γύρο τον Τζον Σάλιβαν, στον πρώτο αγώνα πυγμαχίας που διεξάγεται με γάντια υπό τους κανόνες του Μαρκησίου του Κουίνσμπερι.

1880: Ο Αμερικανός Τζορτζ Λιγκόουσκι πατεντάρει μια μηχανή που πετάει πήλινα περιστέρια τα οποία χρησιμεύουν για τη διεξαγωγή του αγωνίσματος του τραπ στη σκοποβολή. Μέχρι τότε οι σκοπευτές έβαζαν στόχο ζωντανά περιστέρια.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News