Σαν Σήμερα - Αρτούρ Φρίντενραϊχ: Ο πρώτος Βραζιλιάνος σούπερ σταρ ίσιωνε τα μαλλιά του για να ξεγελά τους ρατσιστές

Από τη στιγμή στα μάτια των φιλάθλων της Gen Z φαίνεται… αρχαίος ακόμα και ο Πελέ, είναι λογικό ονόματα σαν του Αρτούρ Φρίντενραϊχ να μην τους λένε απολύτως τίποτα.

Δεν αναφερόμαστε καν στο είδωλο του Πελέ, τον Ζιζίνιο, ο οποίος είχε λάμψει λίγο νωρίτερα, κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Ούτε στον Λεονίντας Ντα Σίλβα, το μεγάλο «αστέρι» της πρώτης πραγματικά καλής εθνικής ομάδας που παρουσίασε η Βραζιλία σε Παγκόσμιο Κύπελλο, το 1938. Όλοι αυτοί οι θρύλοι εμφανίστηκαν στο προσκήνιο μετά τον Φρίντενραϊχ, ο οποίος ήταν ο άνθρωπος που έδωσε ουσιαστικά στο ποδόσφαιρο της χώρας τα διαχρονικά χαρακτηριστικά του.

Το Jogo Bonito, το «όμορφο παιχνίδι» που δεν εγκλωβίζεται σε τακτικές και συστήματα και δίνει χώρο στους αυτοσχεδιασμούς και τη φαντασία, άρχισε από τη δική του μακρινή εποχή. Και προφανώς δεν ήταν τυχαίο ότι μια μέρα σαν σήμερα, στις 29 Μαΐου 1919, ο Φρίντενραϊχ ήταν ο ποδοσφαιριστής που οδήγησε τη «σελεσάο» στην πρώτη της διεθνή διάκριση. Την κατάκτηση του πρώτου της Κόπα Αμέρικα, με γκολ που πέτυχε στη δεύτερη παράταση (!) του αγώνα μπαράζ με την Ουρουγουάη (1-0), στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο περιγράφει γλαφυρά στο βιβλίο του «Το Ποδόσφαιρο στη Σκιά και το Φως», πώς το λασπωμένο παπούτσι με το οποίο ο χαρισματικός επιθετικός πέτυχε το ιστορικό γκολ, μετατράπηκε σε λάβαρο της πομπής των φιλάθλων που ξεχύθηκαν στους δρόμους για να γιορτάσουν την κατάκτηση του τίτλου. «Το δοξασμένο πόδι του Φρίντενραϊχ» («O glorioso pe de Freidenreich») έγραφε η επεξηγηματική ταμπέλα μπροστά απ’ το παπούτσι, το οποίο αργότερα τοποθετήθηκε και στη βιτρίνα ενός κοσμηματοπωλείου στο κέντρο της πόλης!

Ήταν, φαίνεται, γραφτό ο πρώτος πραγματικός σούπερ σταρ του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου να μην είναι κάποιο ξιπασμένο πλουσιόπαιδο, απ’ αυτά που είχαν πρόσβαση στο άθλημα τα πρώτα χρόνια μετά αφότου το έφερε στη χώρα ο Σκωτσέζος Τσαρλς Μίλερ (το 1894). Ούτε όμως και κάποιος φτωχός απόγονος των σκλάβων από την Αφρική, που είχαν αρχίσει σιγά-σιγά να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους στις φαβέλες των μεγαλουπόλεων.

Αναγκαζόταν να… μεταμφιέζεται σε λευκό

Ο Φρίντενραϊχ δεν ήταν ούτε μαύρος ούτε λευκός, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και στην κεντρική μας φωτογραφία, αλλά μιγάς. Ο πατέρας του, που ονομαζόταν Όσκαρ, ήταν Γερμανός έμπορος που είχε μεταναστεύσει στο Σάο Πάουλο για επιχειρηματικούς λόγους και η μητέρα του Ματίλντ ήταν μαύρη και εργαζόταν ως δασκάλα σε δημόσια σχολεία.

Το γεγονός ότι ο Αρτούρ γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1892, δηλαδή τέσσερα χρόνια μετά την κατάργηση της δουλείας στη Βραζιλία (η οποία άργησε περισσότερο από κάθε άλλη χώρα της Βόρειας και της Νότιας Αμερικής να το κάνει), δεν τον γλίτωσε από τον ρατσισμό που παρέμενε βαθιά ριζωμένος στη συνείδηση των λευκών συμπατριωτών του. Ούτε το ότι προερχόταν από μία καλοστεκούμενη οικογένεια και είχε πρόσβαση στη μόρφωση σε ακριβά σχολεία.

Χρειάστηκε να παλέψει πολύ σκληρά για να πετύχει, παρά το γεγονός ότι το ταλέντο του στο ποδόσφαιρο περίσσευε και τον έκανε να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα παιδιά. Το είχε αντιληφθεί και ο πατέρας του, ο οποίος κόντρα στα κοινωνικά πρότυπα της εποχής, τον παρότρυνε να ασχοληθεί με το άθλημα. Αυτός τον έγραψε στη Ζερμάνια (SC Germania), την ομάδα που είχαν ιδρύσει στο Σάο Πάουλο μετανάστες από τη Γερμανία.

Εκεί άρχισε να τελειοποιεί το παιχνίδι του ο Φρίντενραϊχ, υπό την καθοδήγηση του προπονητή του, Χέρμαν Φρίζε. Ο ίδιος, πάντως, έχει γράψει ότι είχε λάβει πολύτιμη βοήθεια στα παιδικά του χρόνια από τον ίδιο τον Μίλερ, όταν τον παρακολουθούσε να οδηγεί ως παίκτης τη Σάο Πάουλο Αθλέτικ στην κατάκτηση των πρώτων πρωταθλημάτων Παουλίστα, το 1902, το 1903 και το 1904. Αν και δεν ήταν ψηλός (1,70 μ.), μπορούσε να παίξει δυναμικά και τα βασικά προσόντα του ήταν οι περίτεχνες ντρίμπλες του, η ταχύτητά του και η ικανότητα να σκοράρει με σουτ από απόσταση.

Παρά το ταλέντο του, όμως, ο Φρίντενραϊχ γινόταν δέκτης αποδοκιμασιών επειδή δεν ήταν καθαρόαιμος λευκός. Έτσι, ειδικά τα πρώτα χρόνια του στο ποδόσφαιρο αναγκαζόταν να… μεταμφιέζεται σε τέτοιον! Επειδή ήταν αρκετά ανοιχτόχρωμος και είχε πράσινα μάτια, δεν χρειαζόταν να πασπαλίζει το πρόσωπό του με ριζόσκονη όπως έκαναν οι μαύροι ποδοσφαιριστές. Το μόνο «αφρικανικό» χαρακτηριστικό του ήταν τα κατσαρά μαλλιά του. Πριν από κάθε αγώνα, λοιπόν, τα φόρτωνε με μπριγιαντίνη και τα χτένιζε επίμονα μέχρι να ισιώσουν, κάτι που είχε ως συνέπεια να βγαίνει τελευταίος στον αγωνιστικό χώρο!

Τους φώναζαν «μαϊμούδες» στην Αργεντινή

Ρατσισμός δεν υπήρχε μόνο στη Βραζιλία. Παρόμοιες αντιλήψεις είχαν οι περισσότεροι λευκοί κάτοικοι και στις υπόλοιπες χώρες της Νοτίου Αμερικής. Ο Ουρουγουανός Ισαβελίνο Γραδίν, απόγονος σκλάβων από το Λεσότο, είχε βρεθεί το 1916 στο στόχαστρο των Χιλιανών, οι οποίοι κατηγόρησαν τη «σελέστε» ότι είχε χρησιμοποιήσει Αφρικανούς (ο άλλος ήταν ο Χουάν Ντελγάδο) για να κατακτήσει το πρώτο Κόπα Αμέρικα.

Εκείνη η διοργάνωση είχε φιλοξενηθεί στο Μπουένος Άιρες και οι Αργεντινοί φίλαθλοι φώναζαν «μαϊμούδες» τους μαύρους ποδοσφαιριστές όλων των εθνικών ομάδων. Στο στόχαστρό τους έβαλαν και τον Φρίντενραϊχ, ο οποίος πήρε μέρος στο τουρνουά με τη «σελεσάο» και πέτυχε το γκολ στην ήττα από την Ουρουγουάη (2-1). Αντί, όμως, οι ιθύνοντες της βραζιλιάνικης ομοσπονδίας να υπερασπιστούν τους μαύρους παίκτες τους, αισθάνθηκαν ντροπιασμένοι και αποφάσισαν να στείλουν ομάδα αποτελούμενη μόνο από λευκούς στο Κόπα Αμέρικα του 1917!

Μοιραία ο Φρίντενραϊχ έμεινε έξω από το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, παρά το γεγονός ότι είχε υπάρξει… ιδρυτικό μέλος του. Ήταν ένας από τους έντεκα παίκτες που συνέθεσαν την Εθνική Βραζιλίας στον παρθενικό αγώνα της ιστορίας της κόντρα στην Έξετερ, στις 21 Ιουλίου 1914 στο Ρίο ντε Τζανέιρο (νίκη με 2-0) και μάλιστα είχε χάσει δύο δόντια από τα αντιαθλητικά χτυπήματα των Άγγλων ποδοσφαιριστών.

Ο παράλογος και ρατσιστικός κανονισμός άρθηκε πριν από το Κόπα Αμέρικα του 1919 κι αυτό φυσικά βοήθησε τη Βραζιλία έφτασε στην κατάκτηση του πρώτου της τίτλου. Ο Φρίντενραϊχ έδειξε τις διαθέσεις του από το εναρκτήριο ματς, με το χατ τρικ που πέτυχε κόντρα στη Χιλή (6-0) και έκρινε τη διοργάνωση στο μπαράζ της 29ης Μαΐου 1919 με το γκολ που πέτυχε στο… 122ο λεπτό.

Ο αγώνας έληξε 0-0 στα 90′ και οι δύο ομάδες έμειναν «άσφαιρες» ύστερα και από την ημίωρη παράταση. Έτσι, σε συνεννόηση με τον Άγγλο διαιτητή Ρόμπερτ Τοντ αποφάσισαν να παίξουν μπάλα για τριάντα επιπλέον λεπτά και ο κορυφαίος επιθετικός της «σελεσάο» χρειάστηκε μόλις δύο για να βρει δίχτυα. Δεν ήταν, φυσικά, ο μόνος σπουδαίος παίκτης εκείνης της «σελεσάο». Ο Νέκο (σκόρερ και των δύο τερμάτων στον «κανονικό» τελικό με την Ουρουγουάη, που έληξε 2-2), ο Αμίλκαρ κι ο Έιτορ πλαισίωσαν επαρκώς τον Φρίντενραϊχ στον δρόμο για τον τίτλο.

Τους έδωσε δικαίωμα στο όνειρο

Το γκολ του Φρίντενραϊχ που έκρινε το Κόπα Αμέρικα του 1919 θεωρείται ιστορικό για τον πρόσθετο λόγο ότι κατέρριψε το ρατσιστικό στερεότυπο περί ανωτερότητας των λευκών. «Όχι μόνο χάρισε το τρόπαιο στη Βραζιλία, αλλά σηματοδότησε και την επικείμενη ενσωμάτωση των μαύρων και των μιγάδων στο έθνος», υποστηρίζει ο δημοσιογράφος Κρίστοφερ Γκάφνεϊ στο βιβλίο του «Temples of the Earthbound Gods: Stadiums in the Cultural Landscapes of Rio».

Ουσιαστικά έδωσε δικαίωμα στο όνειρο σε ένα μεγάλο κομμάτι του λαού που μέχρι τότε ήταν αναγκασμένο να ανέχεται άδικες συμπεριφορές όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά σε ολόκληρο το φάσμα της ζωής. Μπορεί τα πράγματα να μην ήταν ρόδινα ούτε για τον Ντομίνγκος Ντα Γκία και τον Λεονίντας, οι οποίοι άρχισαν να διακρίνονται στο ποδόσφαιρο μία δεκαετία αργότερα. Τουλάχιστον όμως δεν βίωσαν το συναίσθημα του αποκλεισμού από την εθνική ομάδα λόγω του χρώματος του δέρματός τους, όπως είχε συμβεί με τον Φρίντενραϊχ.

Ο «τίγρης» («El Tigre») όπως χαρακτηρίστηκε ο ήρωας του 1919, ήταν μέλος της «σελεσάο» και στο νικηφόρο Κόπα Αμέρικα του 1922, ενώ αγωνίστηκε και σε εκείνο του 1925, πετυχαίνοντας μάλιστα το μοναδικό γκολ της ομάδας του στον επεισοδιακό τελικό με την Αργεντινή. Θα είχε μετάσχει και στο παρθενικό Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930, παρότι ήταν 38 ετών, αν δεν είχε ξεσπάσει μία εσωτερική διαμάχη που στάθηκε αιτία να επιλεγούν στην εθνική ομάδα μόνο ποδοσφαιριστές που κατάγονταν από την πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο.

Ήδη είχε πίσω του μία τεράστια καριέρα σε συλλογικό επίπεδο έχοντας κερδίσει επτά πρωταθλήματα Παουλίστα με τις φανέλες της Ιπιράνγκα και της Παουλιστάνο (αφού προηγουμένως είχε περάσει από πολλές ερασιτεχνικές ομάδες), ενώ είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης εννέα φορές. Το 1925 είχε σημειώσει 12 γκολ σε 10 αγώνες σε μία περιοδεία της Παουλιστάνο στην Ευρώπη, και οι Γάλλοι τον είχαν ονομάσει «βασιλιά του ποδοσφαίρου» για το χατ τρικ που είχε σημειώσει στο επιβλητικό 7-2 επί της εθνικής τους ομάδας.

Το 1930, η συγχώνευση της Παουλιστάνο με την Ατλέτικο ντε Παλμέιρας δημιούργησε τη Σάο Πάουλο, όπου ο Φρίντενραϊχ αγωνίστηκε για άλλα πέντε χρόνια. Παρά την προχωρημένη του ηλικία συνεισέφερε στην κατάκτηση ενός ακόμα πρωταθλήματος Παουλίστα, το 1931.

Το μυστήριο με τον αριθμό των γκολ του

Σύμφωνα με τον θρύλο, τον οποίο ασπάζεται πλήρως ο Γκαλεάνο, ο Φρίντενραϊχ σημείωσε 1.329 γκολ στην καριέρα του. Περισσότερα δηλαδή κι απ’ τον Πελέ, τον οποίο οι Βραζιλιάνοι εμφανίζουν με 1.281 – συνυπολογίζοντας και όσα πέτυχε στα φιλικά παιχνίδια.

Ο αριθμός που αφορά τον «τίγρη» έχει προέλθει από λάθος. Ο παλιός του συμπαίκτης, Μάριο Ντε Αντράντε, είχε συγκεντρώσει κάποτε ντοκουμέντα τα οποία τεκμηρίωναν ότι ο Φρίντενραϊχ είχε πετύχει 1.239 τέρματα. Τα είχε παρουσιάσει, μάλιστα, σε έναν δημοσιογράφο ονόματι Ντε Βάνεϊ, με την ελπίδα να τα προωθήσει στη βραζιλιάνικη ομοσπονδία και τη FIFA, ώστε η επίδοση να αναγνωριστεί επίσημα. Αυτό, όμως, δεν συνέβη ποτέ κι ύστερα από τον θάνατο του Ντε Αντράντε, τα πολύτιμα έγγραφα κατέληξαν στα σκουπίδια.

Έστω και χωρίς τεκμηρίωση, πάντως, ο Ντε Βάνεϊ κατέγραψε κάποτε τον αριθμό των 1.239 τερμάτων στην εφημερίδα «Tribuna de Santos». Κι από τις αντιγραφές που ακολούθησαν, προήλθε κάποια στιγμή η λανθασμένη μετατροπή του αριθμού σε «1.329», που δημιούργησε τη σύγχυση. Θα μας πείτε, βέβαια, ότι κι ο αριθμός των γκολ του Πελέ αμφισβητείται – άλλη πονεμένη ιστορία αυτή – οπότε τα νούμερα δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία.

Ο ίδιος ο Φρίντενραϊχ δεν μπορούσε να βοηθήσει την έρευνα, μια και την εποχή που πραγματοποιήθηκε (στα μέσα της δεκαετίας του ’60) είχε ήδη προσβληθεί από τη Νόσο του Αλτσχάιμερ. Πέθανε τελικά σε ηλικία 77 ετών στις 6 Σεπτεμβρίου 1969 και η πόλη του Σάο Πάουλο τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε ένα πάρκο κι έναν δρόμο, αλλά και στο σχολείο που λειτουργεί στις εγκαταστάσεις του σταδίου Μαρακανά.

Το 1999 η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS) τον κατέταξε πέμπτο καλύτερο παίκτη της Βραζιλίας για τον 20ό αιώνα, πίσω μόνο από τον Πελέ, τον Γκαρίντσα, τον Ζίκο και τον Ζιζίνιο. Στην αντίστοιχη λίστα της Νοτίου Αμερικής ο πρώτος σούπερ σταρ του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου κατέλαβε τη δέκατη τρίτη θέση.

Πηγές: Eduardo Galeano: «Το Ποδόσφαιρο στη Σκιά και το Φως» [μτφ. Ισμήνη Κανσή, εκδ. Πάπυρος 2015], Alex Bellos: «Futebol – Ο Βραζιλιάνικος Τρόπος Ζωής» [μτφ. Γιάννης Ανδρέου-Αντώνης Καλοκύρης, εκδ. Κέδρος 2002], footballanalyst.com [«Arthur Friedenreich: The Pelé before Pelé who became Brazil’s first superstar»], thesefootballtimes.co.uk [«Remembering Arthur Friedenreich, Brazil’s first football superstar»], en.wikipedia.org [«Arthur Friedenreich», «1919 South American Championship», «Brazil v Exeter City (1914)], ge.globo.com [«Tesouro do futebol: editor encontra autobiografia de Arthur Friedenreich»].

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 29 Μαΐου

2024: Ο Ολυμπιακός γίνεται ο πρώτος ελληνικός σύλλογος που κατακτά ευρωπαϊκό τίτλο στο ποδόσφαιρο, το Conference League, χάρη στη νίκη του με 1-0 επί της Φιορεντίνα στην παράταση, στον τελικό που διεξάγεται στη Νέα Φιλαδέλφεια. Το «χρυσό» γκολ πετυχαίνει ο Αγιούμπ Ελ Καμπί.

2023: Πεθαίνει στα 75 του ο Τσέχος παλαιστής Βίτεσλαβ Μάχα. Είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στα 74 κ. της ελληνορωμαϊκής το 1972 στο Μόναχο νικώντας στον τελικό τον Πέτρο Γαλακτόπουλο και το ασημένιο στην ίδια κατηγορία το 1976 στο Μόντρεαλ.

2021: Με γκολ του Κάι Χάβερτζ στο 42′ η Τσέλσι νικά με 1-0 τη Μάντσεστερ Σίτι στον τελικό του Champions League και στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης για δεύτερη φορά στην ιστορία της.

2019: Η ολυμπιονίκης Άννα Κορακάκη κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο αεροβόλο πιστόλι από 10 μ. στο Παγκόσμιο Κύπελλο σκοποβολής που διεξάγεται στο Μόναχο της Γερμανίας. Η Κορακάκη συγκεντρώνει 241,4 βαθμούς στον τελικό του αγωνίσματος και αφήνει στην δεύτερη θέση την Κινέζα Γουέι Κιάν με 239,6.

2016: Ο Λευτέρης Πετρούνιας κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βέρνης με βαθμολογία 15,866. Γίνεται έτσι ο πρώτος αθλητής που διατηρεί τον τίτλο του στο συγκεκριμένο όργανο ύστερα από το 1996, όταν ο Ιταλός Γιούρι Κέκι στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης για τέταρτη συνεχόμενη φορά.

2015: Πεθαίνει από καρκίνο σε ηλικία 73 ετών ο Αμερικανός Χένρι Καρ, χρυσός ολυμπιονίκης των 200 μ. και της σκυταλοδρομίας 4×400 το 1964 στο Τόκιο.

2010: Σοβαρά επεισόδια σημειώνονται στη Λαμία μεταξύ οπαδών της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ, που έχουν φτάσει στην πόλη για το Final-4 του χάντμπολ. Οπαδοί τραυματίζονται ενώ προκαλούνται σοβαρές ζημιές στο Χαλκιοπούλειο κλειστό γυμναστήριο, με συνέπεια η διοργάνωση να ματαιωθεί και η ΑΕΚ κι ο ΠΑΟΚ να τιμωρηθούν με αποκλεισμό. Στον τελικό που θα διεξαχθεί στις 11 Σεπτεμβρίου στον Βύρωνα ο ΑΣΕ Δούκα θα νικήσει τα Βριλήσσια με 26-23.

2000: Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ανακοινώνει την αποχώρησή του από την θέση του προέδρου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός ύστερα από είκοσι ένα διαδοχικά χρόνια. Στη διάρκεια της θητείας του, οι «πράσινοι» κατέκτησαν έξι πρωταθλήματα και εννέα κύπελλα Ελλάδος, ενώ έφτασαν δύο φορές μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1985, 1996).

1999: Ο Εθνικός ηττάται με 2-0 από τη Βέροια στο «Γ. Καραϊσκάκης» και γίνεται η πρώτη ομάδα στην ιστορία της Α’ Εθνικής που ολοκληρώνει τη σεζόν χωρίς να σημειώσει νίκη (8 ισοπαλίες, 26 ήττες). Οι «κυανόλευκοι» δεν έχουν επιστρέψει έκτοτε στην κορυφαία κατηγορία.

1993: Πεθαίνει από πνευμονία σε ηλικία 75 ετών ο πυγμάχος Μπίλι Κον, παγκόσμιος πρωταθλητής των ημιβαρέων βαρών τη διετία 1939-40. Είχε παραδώσει τον τίτλο του για να μεταπηδήσει στα βαρέα βάρη τον είχε διαδεχθεί ο Αντώνης Χριστοφορίδης.

1991: Ο Ερυθρός Αστέρας κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών νικώντας στον τελικό του Μπάρι τη Μαρσέιγ με 5-3 στα πέναλτι (0-0 στα 120′).

1985: Τριάντα εννιά νεκροί και 600 τραυματίες είναι ο απολογισμός των επεισοδίων που προκαλούν χούλιγκαν της Λίβερπουλ στο στάδιο «Χέιζελ» των Βρυξελλών, πριν την έναρξη του τελικού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με τη Γιουβέντους. Ο αγώνας διεξάγεται κανονικά (!) και η Γιουβέντους επικρατεί 1-0, με γκολ πετυχαίνει με ανύπαρκτο πέναλτι ο Μισέλ Πλατινί.

1983: Με γκολ του Κώστα Μαλουμίδη στο 5ο λεπτό η ΑΕΛ νικά με 1-0 τον πρωτοπόρο Ολυμπιακό στο «Γ. Καραϊσκάκης», εδραιώνεται στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας και μειώνει τη διαφορά από την κορυφή στο -4, τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος.

1980: Ο Ολυμπιακός κατακτά το πρώτο ελληνικό Σούπερ Καπ, μια και νικά την Κυπελλούχο Καστοριά με 4-3 στο «Γ. Καραϊσκάκης». Την ίδια ημέρα ολοκληρώνεται η συμφωνία των «ερυθρόλευκων» με τη διοίκηση της μακεδονικής ομάδας για τη μεταγραφή του τερματοφύλακα, Νίκου Σαργκάνη.

1974: H Φέγενορντ νικά με 2-0 την Τότεναμ στο «Ντε Κάιπ» και κατακτά το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αφού στον πρώτο τελικό στο «Γουάιτ Χαρτ Λέιν» είχε αποσπάσει ισοπαλία με 2-2. Ο Ραϊσμπέργκεν (43′) και ο Ρέσελ (84′) πετυχαίνουν τα γκολ στη ρεβάνς.

1968: Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατακτά το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης νικώντας την Μπενφίκα με 4-1 στην παράταση στον τελικό του «Γουέμπλεϊ». Εκπληρώνεται έτσι η προφητεία του σερ Ματ Μπάσμπι, ο οποίος μετά την τραγωδία του Μονάχου που στοίχισε τη ζωή σε επτά από τους «μπέμπηδές» του, είχε πει ότι θα χρειαζόταν δέκα χρόνια για να οδηγήσει την ομάδα του στην κορυφή της Ευρώπης. Δύο γκολ για τη Γιουνάιτεντ πετυχαίνει ο επιζήσας του Μονάχου, Μπόμπι Τσάρλτον (53′, 99′) κι από ένα οι νεαροί άσοι Τζορτζ Μπεστ (92′) και Μπράιαν Κιντ (94′).

1965: Ο Αμερικανός Ραλφ Μπόστον πηδά στα 8.35 μ. και βελτιώνει κατά ένα εκατοστό το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος.

1953: Αρχίζει το 1ο διεθνές ράλι «Ακρόπολις» με 26 πληρώματα στην εκκίνηση, εκ των οποίων τα επτά από το εξωτερικό. Νικητής θα αναδειχθεί δύο ημέρες αργότερα ο Νίκος Παπαμιχαήλ με συνοδηγό τον Σπύρο Δημητράκο, με μία Jaguar XK 120. Μόνο έξι αυτοκίνητα φτάνουν στον τερματισμό. Ανάμεσα σε αυτούς που δεν καταφέρνουν να τερματίσουν είναι και ο γνωστός δημοσιογράφος, Ζάχος Χατζηφωτίου.

1948: O Αμερικανός Φρανκ Πάρκερ κερδίζει το Ρολάν Γκαρός νικώντας στον τελικό τον Τσεχοσλοβάκο Γιάροσλαβ Ντρόμπνι με 3-1 σετ (6-4, 7-5, 5-7, 8-6). Στις γυναίκες, το τρόπαιο κατακτά η Γαλλίδα Νέλι Λαντρί που νικά με 2-1 σετ (6-2, 0-6, 6-0) την Αμερικανίδα Σίρλεϊ Φράι.

1938: Ο Ολυμπιακός εξασφαλίζει τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας για έκτη φορά στην ιστορία του, χάρη στη νίκη επί του Απόλλωνα Σμύρνης με 3-2 στο Ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου. Οι «κυανόλευκοι» προηγούνται με 2-0, όμως οι «ερυθρόλευκοι» ανατρέπουν το εις βάρος τους σκορ με τέρματα του Γιάννη Βάζου (40′) και του Θεολόγου Συμεωνίδη (48′, 58′).

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News