Σαν Σήμερα - Ζίτο: Ο «μεγάλος αδελφός» του Πελέ και αφανής ήρωας της Βραζιλίας του 1962

Χιλιάδες λέξεις έχουν γραφτεί για τον Μανέ Γκαρίντσα και την πράγματι τεράστια συμβολή του στο δεύτερο διαδοχικό Παγκόσμιο Κύπελλο που κέρδισε η Βραζιλία το 1962.

Πολλοί μνημονεύουν τον έτερο τοπ σκόρερ Βαβά και τον κουμανταδόρο της μεσαίας γραμμής, τον χαρισματικό Ντίντι. Κι ακόμη, τον εξτρέμ Μάριο Ζαγκάλο που έγινε φίρμα και ως προπονητής, τον μοντέρνο για την εποχή του αριστερό μπακ Νίλτον Σάντος και φυσικά τον Αμαρίλντο, ο οποίος αντικατέστησε από το τρίτο παιχνίδι τον τραυματισμένο Πελέ και κάλυψε το κενό του επάξια.

Υπήρχε όμως και ο Ζίτο. Ο παίκτης που συμπλήρωνε τον Ντίντι στο κέντρο έχοντας πιο ανασταλτικό ρόλο και ήταν εξίσου σημαντικός και στην οργάνωση του παιχνιδιού. Λίγοι όμως τον θυμούνται όταν αναφέρονται στους πρωταγωνιστές εκείνης της «σελεσάο». Κάτι που δεν είναι δίκαιο αν αναλογιστούμε ότι συμμετείχε και διακρίθηκε σε όλα τα ματς, όπως κι ότι η αυτού μεγαλειότης Πελέ τον χαρακτήρισε «άρχοντα» στην αυτοβιογραφία του, στην οποία εξαίρει και την τακτική του εξυπνάδα.

Κι αν κάποιος ισχυριστεί ότι ο «βασιλιάς» του ποδοσφαίρου δεν ήταν αντικειμενικός, επειδή ο Ζίτο τον είχε πάρει υπό την προστασία του από τότε που έκανε τα πρώτα του βήματα στη Σάντος (μήπως κι αυτό, όμως, δεν συνιστά τίτλο τιμής;), υπάρχει κάτι ακόμα που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Ο δυναμικός χαφ πέτυχε το γκολ που έδωσε στη Βραζιλία το προβάδισμα με 2-1 στον τελικό με την Τσεχοσλοβακία, στις 17 Ιουνίου 1962 στο εθνικό στάδιο του Σαντιάγο.

Το σκορ ήταν από νωρίς 1-1, με τα γκολ του Γιόζεφ Μάζοπουστ στο 15′ και του Αμαρίλντο στο 17′, όταν ήρθε η στιγμή της λύτρωσης στο 69′. Ο Αμαρίλντο «χόρεψε» έναν αντίπαλο στα αριστερά της μεγάλης περιοχής κι έβγαλε μια σέντρα στο δεύτερο δοκάρι, όπου ο Ζίτο με μια απλή κεφαλιά την έσπρωξε στα ανυπεράσπιστα δίχτυα.

Αν ο Βαβά δεν έγραφε το 3-1 στο 78′ ύστερα από τη μνημειώδη γκάφα του τερματοφύλακα Βίλιαμ Σρόιφ (ο οποίος είχε ευθύνη και στο πρώτο γκολ της Βραζιλίας), η φήμη του Ζίτο θα ήταν σίγουρα μεγαλύτερη, αφού θα μνημονευόταν ως ο σκόρερ του νικητήριου τέρματος σε τελικό Μουντιάλ! Όχι ότι τώρα είναι άγνωστος, απλώς στο μυαλό των περισσότερων φιλάθλων που ασχολούνται με την ποδοσφαιρική ιστορία έχει μείνει ως ένας πολύτιμος ρολίστας. Ως ο αφανής εργάτης μιας πολύ ταλαντούχας ομάδας που κατέκτησε το ύψιστο τρόπαιο για δεύτερη σερί τετραετία.

Η FIFA, πάντως, τον αντάμειψε για τις καλές του εμφανίσεις συμπεριλαμβάνοντάς τον στην κορυφαία εντεκάδα της διοργάνωσης, μαζί με τους συμπατριώτες του Τζάλμα Σάντος, Ζαγκάλο, Βαβά και φυσικά τον Γκαρίντσα.

Ο κύριος… διευθυντής της Σάντος

Το ότι ο Ζίτο ενεργούσε σαν να ήταν ο μεγάλος αδελφός του Πελέ ήταν απολύτως φυσιολογικό. Το καλοκαίρι του 1956 που ο λεπτοκαμωμένος 15χρονος έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του στα αποδυτήρια της πρώτης ομάδας της Σάντος, εκείνος ήταν ήδη 24 ετών (γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1932 στη Ροζέιρα) και αναντικατάστατο στέλεχός της.

Πέρα απ’ αυτό, είχε από τη φύση του ηγετικό ρόλο στα αποδυτήρια και στο γήπεδο. Οι συμπαίκτες του τον φώναζαν «Gerente», δηλαδή… διευθυντή, μια και είχε την ικανότητα να «διαβάζει» το παιχνίδι και να τους καθοδηγεί, όπως θα έκανε ένας προπονητής αν βρισκόταν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Γι’ αυτό και είχε πάρει από νεαρή ηλικία το περιβραχιόνιο του αρχηγού.

Δεν ήταν δύσκολο, λοιπόν, να ξεχωρίσει το ταλέντο του μελλοντικού «βασιλιά», γι’ αυτό ανέλαβε να τον βάλει στο κλίμα της Σάντος, η οποία προερχόταν από τις κατακτήσεις των πρωταθλημάτων Παουλίστα του 1955 και του 1956, στηριγμένη σε παίκτες κλάσης όπως ο Ζαΐρ Ντα Ρόσα, ο Πέπε κι ο Εμανουέλε Ντελ Βέκιο. «Ο Ζίτο ήταν ένας απ’ τους ανθρώπους που μου έμαθαν πώς να συμπεριφέρομαι ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής», είχε πει πολλές φορές ο Πελέ.

Οι δυο τους ήταν παίκτες-κλειδιά των «Santásticos» (λογοπαίγνιο με τις λέξεις «Santos» και «fantasticos») που κατέκτησαν πέντε διαδοχικά εθνικά πρωταθλήματα, από το 1961 έως και το 1965, καθώς και τα Κόπα Λιμπερταδόρες και τα Διηπειρωτικά Κύπελλα του 1962 και του 1963! Έχοντας στις τάξεις και βασικά στελέχη της Εθνικής Βραζιλίας όπως ο τερματοφύλακας Ζιλμάρ και ο αμυντικός Μάουρο Ράμος, αλλά και τον εξαιρετικό σέντερ φορ Κοουτίνιο, η Σάντος θεωρήθηκε δικαίως η κορυφαία ομάδα στον κόσμο εκείνα τα χρόνια.

Είναι αξιοσημείωτο ότι στο τελευταίο Διηπειρωτικό κόντρα στη Μίλαν του Αμαρίλντο και του Ζοζέ Αλταφίνι, ο Ζίτο έχασε λόγω τραυματισμού τον δεύτερο τελικό (4-2) και το νικηφόρο μπαράζ (1-0) και άσκησε καθήκοντα βοηθού προπονητή του Λουίς Αλόνσο Πέρεζ, γνωστότερου ως Λούλα. To 1962, αντίθετα, είχε παίξει βασικός και στους δύο αγώνες με την Μπενφίκα του Εουσέμπιο, που βρήκαν τη Σάντος θριαμβεύτρια με 3-2 (εντός) και 5-2 (εκτός).

«Αθόρυβο παιχνίδι με τρομερή ουσία»

O Ζίτο (το επίσημο ονοματεπώνυμο του οποίου ήταν Ζοζέ Έλι ντε Μιράντα) έδωσε φυσικά το «παρών» και στους φιλικούς αγώνες που έδωσε η Σάντος στην Αθήνα, το καλοκαίρι του 1961. Η πρωταθλήτρια Βραζιλίας νίκησε με 3-0 την ΑΕΚ και με 3-2 τον Παναθηναϊκό, προτού γνωρίσει την ήττα με 2-1 από τον Ολυμπιακό σ’ ένα ματς που έχει μείνει ιστορικό.

Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής, ο αρχηγός της Σάντος πραγματοποίησε την καλύτερή του εμφάνιση κόντρα στο «τριφύλλι». Μάλιστα, ο Γιάννης Διακογιάννης συνόψισε τι παίκτης ήταν στην ατομική κριτική του στην «Αθλητική Ηχώ» της 1ης Ιουλίου 1961. Αφού χαρακτήρισε το παιχνίδι του Ζίτο «αθόρυβο, αλλά με τρομερή ουσία», πρόσθεσε: «Κατ’ εξοχήν επιθετικός χαφ, διηύθυνε τους κυνηγούς του με μεγάλη οξυδέρκεια και στο κέντρο του γηπέδου ήταν αλάνθαστος με την τοποθέτησί του και τις μεταβιβάσεις του».

Στον αγώνα με τον Ολυμπιακό ο Ζίτο ήταν επίσης αρκετά δραστήριος και σημείωσε  το 2-1 στο 50′ (μ’ ένα σουτ που αλλοιώθηκε από παρέμβαση του Μίμη Στεφανάκου και ξεγέλασε τον Σάββα Θεοδωρίδη). Ήταν κι αυτός ένας από τους παίκτες για τους οποίους οι Έλληνες φίλαθλοι είχαν γεμίσει εκείνες τις μέρες το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, αν και η προσοχή των περισσότερων ήταν στραμμένη στο φαινόμενο που άκουγε στο όνομα Πελέ.

Όσοι είχαν την τύχη να τον παρακολουθήσουν σε περισσότερα παιχνίδια, λένε ότι εκτός από τις δημιουργικές και ηγετικές αρετές του, ο Ζίτο ήταν αποτελεσματικός στα τάκλιν και προτιμούσε να προωθεί το παιχνίδι με πάσες (στις οποίες ήταν πολύ αποτελεσματικός) προς τους εξτρέμ ή τους κεντρικούς επιθετικούς , από το να την κουβαλάει ο ίδιος προς την αντίπαλη περιοχή.

Βίοι παράλληλοι στη «σελεσάο»

Αν και ο Ζίτο ήταν κατά οκτώ χρόνια μεγαλύτερος του Πελέ, η πορεία τους στην Εθνική Βραζιλίας είχε ουσιαστικά κοινή αφετηρία. Τον ιστορικό αγώνα με τη Σοβιετική Ένωση στο «Ούλεβι» του Γκέτεμποργκ, για την τελευταία αγωνιστική των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958.

Προβληματισμένος από την επιθετική απόδοση της «σελεσάο» στο δεύτερο παιχνίδι με τη Αγγλία (0-0), ο προπονητής Βισέντε Φεόλα αντικατέστησε τον δεξιό εξτρέμ Ζοέλ με τον Γκαρίντσα και τον «πολύ» Αλταφίνι με τον 17χρονο Πελέ. Παράλληλα, όμως, επέλεξε στο κέντρο και τον Ζίτο αντί του Ντίνο Σάνι, ο οποίος αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα τραυματισμού.

«Νομίζω ότι έχει φτάσει η ώρα μας», είχε πει την παραμονή του αγώνα ο έμπειρος χαφ στον Πελέ, ο οποίος δεν μπορούσε να τον πιστέψει. Δικαιώθηκε ωστόσο, όπως δικαιώθηκε κι ο Φεόλα για τις αλλαγές, μια και η Βραζιλία νίκησε δίκαια με 2-0 χάρη σε δύο γκολ του Βαβά και πήρε την πρόκριση για τα προημιτελικά. Με αυτήν επιθετική γραμμή που έβγαζε φωτιές, αλλά και τον Ζίτο να προσφέρει την απαιτούμενη ισορροπία στη μεσαία γραμμή, η «σελεσάο» στέφθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Ο «Gerente» είχε κάνει το διεθνές ντεμπούτο του από τον Νοέμβριο του 1955, σε ένα φιλικό με την Παραγουάη (3-3). Ο τότε προπονητής της Εθνικής, Οσβάλντο Μπραντάο, τον συμπεριέλαβε στην αποστολή για το Κόπα Αμέρικα του 1956 στο Μοντεβιδέο, όμως τον χρησιμοποίησε μόνο στην πρεμιέρα με τη Χιλή, που συνοδεύτηκε από μία βαριά ήττα με 4-1. Μικρή ήταν η συμμετοχή του και στο Κόπα Αμέρικα του 1957, ενώ και στη βερσιόν του 1959, όταν είχε πλέον καθιερωθεί ως βασικός, έχασε τη θέση του ύστερα από τα τρία πρώτα παιχνίδια.

Όπως κι ο Πελέ, έτσι κι αυτός δεν ευτύχησε να στεφθεί πρωταθλητής Νοτίου Αμερικής με την εθνική ομάδα. Μαζί έζησαν και την αποτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία – αν και ο Ζίτο δεν αγωνίστηκε σε κανένα από τα τρία παιχνίδια. Σε ένα φιλικό προετοιμασίας για εκείνη τη διοργάνωση, μάλιστα, πέτυχε και το τελευταίο του γκολ με τη «σελεσάο». Κατά σύμπτωση πάλι κόντρα στην Τσεχοσλοβακία (2-2 στο Μαρακανά).

Aυτός ανακάλυψε τον Νεϊμάρ

Η σχέση του Ζίτο με τον Πελέ δεν περιορίστηκε στο γήπεδο και στα αποδυτήρια. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ο Gerente πρότεινε στον νεαρό σούπερ σταρ να επενδύσει τα χρήματά του σε μία εταιρία κατασκευών που «έτρεχε» ο επενδυτικός του σύμβουλος και στην οποία συμμετείχε κι ο ίδιος. Ήταν η μοναδική φορά που τον πήρε στον λαιμό του, αφού ο σύμβουλος (ονόματι Πέπε Γκόρντο) αποδείχθηκε απατεώνας και τα λεφτά έκαναν φτερά ύστερα από πέντε χρόνια.

Ο Ζίτο κρέμασε τα παπούτσια του το 1967 χωρίς να προδώσει ποτέ τη Σάντος, παρότι είχε δεχθεί δελεαστικές προτάσεις από ιταλικούς συλλόγους. Πολλοί εκτιμούν ότι δεν το έκανε επειδή δεν είχε λόγο να αφήσει το ασφαλές περιβάλλον της αγαπημένης του ομάδας, με την οποία σάρωνε τους τίτλους. «Η αποτυχία δοκιμάζει άγρια τα συναισθήματά μου», είχε πει κάποτε.

Ο φόβος της αποτυχίας ήταν προφανώς και ο λόγος για τον οποίο δεν ασχολήθηκε με την προπονητική, προς έκπληξη όσων γνώριζαν την τακτική οξυδέρκειά του. Έμεινε κοντά στη Σάντος, την οποία υπηρέτησε από αντιπρόεδρος (1978-82) έως και διευθυντής ποδοσφαίρου (1983-87), ενώ τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000 είχε την ευθύνη των ακαδημιών. Πιστώνεται μάλιστα την ανακάλυψη μεγάλων παικτών όπως ο Ρομπίνιο και ο Νεϊμάρ.

Ο τελευταίος ήταν μόλις 11 ετών όταν ο Ζίτο εντόπισε το ταλέντο του κι έπεισε τους ιθύνοντες της Σάντος να του προσφέρουν συμβόλαιο. Ο Νεϊμάρ τον αντιμετώπιζε ως πατρική φιγούρα και είχε γράψει ένα συγκινητικό μήνυμα στα social media όταν έγινε γνωστός ο θάνατός του, στις 14 Ιουνίου 2015. «Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτόν τον άνθρωπο, απλώς τον ευχαριστώ για όλα όσα έκανε για μένα, που πίστεψε σε μένα και με βοήθησε στην αρχή της καριέρας μου! Αναπαύσου εν ειρήνη, έκανες τόσα πολλά για όλους μας. Σε ευχαριστούμε, Ζίτο».

Ο ήρωας των Μουντιάλ του 1958 και του 1962 έπασχε από Αλτσχάιμερ στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το 2014, μάλιστα, είχε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο και είχε μείνει για περισσότερο από έναν μήνα στο νοσοκομείο. Η Σάντος έχει τιμήσει τη μνήμη του με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Από το 2015 έχει αντικαταστήσει στο περιβραχιόνιο του αρχηγού το γράμμα «C» (απ’ το captain) με το «Z» (απ’ το όνομά του).

Πηγές: Πελέ: Η Αυτοβιογραφία [μτφρ. Θανάσης Χειμωνάς, εκδ. Πατάκη 2006], www.theguardian.com [«Zito obituary»], www.independent.co.uk [«Zito: Commanding midfielder who helped to guide Brazil to consecutive World Cup triumphs»], www.nytimes.com [«How Brazil won the 1962 World Cup: With Garrincha coming to the fore after Pele injury»], en.wikipedia.org [«Zito (footballer, born 1932)», «1958 FIFA World Cup», «1962 FIFA World Cup»], Αρχείο εφημερίδας «Αθλητική Ηχώ» (φύλλα της 1ης, 5ης και 6ης Ιουλίου 1961 – ψηφιοποίηση gazzetta.gr).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 17 Ιουνίου

2018: Ο Παναθηναϊκός κατακτά το πρωτάθλημα μπάσκετ, αφού νικά με 84-70 τον Ολυμπιακό στο κλειστό του ΟΑΚΑ στον πέμπτο και τελευταίο τελικό και κάνει το 3-2 στις νίκες.

2012: Η Ολλανδία ολοκληρώνει την παρουσία της στο Euro χωρίς να πάρει βαθμό, αφού στο τελευταίο παιχνίδι της γνωρίζει την ήττα με 2-1 από την Πορτογαλία (28′, 74′ Ρονάλντο/11′ Φαν Ντερ Φάαρτ), η οποία κερδίζει την πρόκριση. Οι «οράνιε» είχαν ηττηθεί στις δύο πρώτες αγωνιστικές από τη Γερμανία (2-1) και τη Δανία (1-0).

2010: Η Εθνική Ελλάδας πετυχαίνει την παρθενική της νίκη σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, όπου μέχρι εκείνη τη μέρα δεν έχει σημειώσει ούτε ένα γκολ σε τέσσερις αγώνες. Επικρατεί με 2-1 της Νιγηρίας με γκολ των Δημήτρη Σαλπιγγίδη (44′) και Βασίλη Τοροσίδη (71′) παρότι είχε βρεθεί να χάνει από το 16′ με φάουλ του Καλού Ούτσε. Η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ αποκτά και ελπίδες πρόκρισης στους «16», χρειάζεται όμως θετικό αποτέλεσμα στο τελευταίο ματς με την Αργεντινή.

2008: Η Ιταλία νικά με 2-0 τη Γαλλία (25′ πέν. Πίρλο, 62′ Ντε Ρόσι) και προκρίνεται στους «8» του Euro της Ελβετίας και της Αυστρίας, πίσω από την Ολλανδία.

2002: Η Βραζιλία νικά με 2-0 το Βέλγιο (67′ Ριβάλντο, 87′ Ρονάλντο) και προκρίνεται στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Άπω Ανατολής. Οι Βέλγοι, ωστόσο, διαμαρτύρονται για το καθαρό γκολ του Βίλμοτς στο 37′ που ακυρώνει άδικα ως επιθετικό φάουλ ο Τζαμαϊκανός διαιτητής Πρέντεργκαστ.

2000: Η Αγγλία νικά με 1-0 τη Γερμανία με γκολ του Άλαν Σίρερ στο 53′ και αναπτερώνει τις ελπίδες της για πρόκριση στους «8» του Euro που φιλοξενείται στις Κάτω Χώρες (Ολλανδία και Βέλγιο), ύστερα από την ήττα με 3-2 από την Πορτογαλία στο πρώτο ματς. Η κάτοχος του τίτλου Γερμανία χρειάζεται νίκη επί των Πορτογάλων στην τελευταία αγωνιστική για να ελπίζει.

1994: Στην πρεμιέρα του 15ου Παγκοσμίου Κυπέλλου που διεξάγεται για πρώτη φορά στις ΗΠΑ, η κάτοχος του τίτλου Γερμανία επικρατεί με 1-0 της Βολιβίας, με γκολ που πετυχαίνει ο Γιούργκεν Κλίνσμαν στο 61′. Αίσθηση προκαλεί η αποβολή του Βολιβιανού Μάρκο Ετσεβέρι στο 82′, τρία λεπτά μετά την είσοδό του στο παιχνίδι, για εκτός φάσης χτύπημα στον Γιούργκεν Κόλερ.

1992: Η Δανία, η οποία έχει μπει απ’ το παράθυρο στο Euro στη θέση της Γιουγκοσλαβίας, που έχει αποβληθεί λόγω του εμφυλίου πολέμου, νικά με 2-1 τη Γαλλία και προκρίνεται στους «4» μαζί με τη Σουηδία (2-1 την Αγγλία). Οι Δανοί ανοίγουν το σκορ με τον Χένρικ Λάρσεν στο 8′, ο Ζαν-Πιερ Παπέν ισοφαρίζει στο 60′, όμως ο Λαρς Έλστρουπ σημειώνει στο 78′ το τελικό 2-1.

1990: Ο Μίτσελ σημειώνει χατ τρικ στον αγώνα της Ισπανίας κόντρα στη Νότιο Κορέα για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιταλίας. Πρόκειται για τη δεύτερη καλύτερη επίδοση Ισπανού ποδοσφαιριστή σε αγώνα Μουντιάλ μετά τα τέσσερα γκολ του Εμίλιο Μπουτραγκένιο στο 5-1 επί της Δανίας, το 1986.

1988: Η Δυτική Γερμανία νικά με 2-0 την Ισπανία με δύο γκολ του Ρούντι Φέλερ και προκρίνεται ως πρώτη από τον όμιλό της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διοργανώνεται στην έδρα της. Την ακολουθεί η Ιταλία, η οποία νικά με το ίδιο σκορ τη Δανία (67′ Αλτομπέλι, 87′ Ντε Αγκοστίνι).

1986: Η Γαλλία επικρατεί εύκολα με 2-0 της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Ιταλίας και προκρίνεται στους «8» του Μουντιάλ του Μεξικού, όπου την περιμένει η Βραζιλία. Τα γκολ πετυχαίνουν οι Μισέλ Πλατινί (15′) και Γιανίκ Στοπιρά (57′).

1982: Ο Νόρμαν Γουαϊτσάιντ αγωνίζεται ως βασικός με τη Βόρειο Ιρλανδία κόντρα στη Γιουγκοσλαβία (0-0) σε ηλικία 17 ετών και 40 ημερών και παίρνει το ρεκόρ του νεότερου παίκτη που έχει συμμετάσχει σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου από τον Πελέ (ήταν 17 ετών και 234 ημερών στο ντεμπούτο του με τη Βραζιλία στις 15 Ιουνίου 1958).

1980: Η Εθνική Ελλάδας ολοκληρώνει την πρώτη παρουσία της σε τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος με ένα θετικό αποτέλεσμα, αφού κρατά στο 0-0 τη μετέπειτα νικήτρια της διοργάνωσης Δυτική Γερμανία. Μάλιστα, ο Χρήστος Αρδίζογλου έχει δοκάρι στο 69′.

1976: Η Δυτική Γερμανία προκρίνεται στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, νικώντας 4-2 τη γηπεδούχο Γιουγκοσλαβία με εντυπωσιακή ανατροπή. Αν και βρίσκεται νωρίς πίσω στο σκορ με 2-0 (19′ Ποπίβοντα, 30′ Τζάιτς), μειώνει στο 64′ με τον Φλόε και ισοφαρίζει στο 82′ με τον Μίλερ. Στην παράταση, ο Μίλερ πετυχαίνει άλλα δύο γκολ (115′, 119′) και της χαρίζει την πρόκριση στον τελικό, όπου την περιμένει η Τσεχοσλοβακία.

1973: Με γκολ του Θανάση Αγγελή στο 46′ ο Ολυμπιακός νικά με 1-0 τον ΠΑΟΚ στον τελικό του «Γ. Καραϊσκάκης» και κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας. Παράλληλα κάνει και το νταμπλ, αφού λίγες μέρες νωρίτερα είχε στεφθεί πρωταθλητής αφήνοντας δεύτερο τον ΠΑΟΚ.

1970: Η Βραζιλία προκρίνεται στον τελικό του Μουντιάλ του Μεξικού μια και νικά με 3-1 την Ουρογουάη, στον αγώνα όπου την παράσταση κλέβει ο Πελέ με την απίθανη έμπνευση απέναντι στον τερματοφύλακα Μαζούρκιεβιτς που δεν κατέληξε σε γκολ. Η «σελέστε» προηγείται στο 19′ με τον Κουμπίλια, η «σελεσάο» όμως κάνει την ανατροπή με γκολ των Κλοντοάλντο (44′), Ζαϊρζίνιο (76′) και Ριβελίνο (89′). Στον άλλο ημιτελικό, που θα χαρακτηριστεί το καλύτερο ποδοσφαιρικό παιχνίδι του 20ού αιώνα, η Ιταλία νικά τη Δυτική Γερμανία με 4-3 στην παράταση τον Ριβέρα να πετυχαίνει το νικητήριο γκολ στο 111′.

1964: Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού βάζουν φωτιά στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και προκαλούν τη διακοπή του μεταξύ τους ημιτελικού του Κυπέλλου, μια και θεωρούν ότι είχε προηγηθεί συνεννόηση για να λήξει ισόπαλος. Η διοργάνωση δεν θα ολοκληρωθεί και Κυπελλούχος θα θεωρηθεί η ΑΕΚ, η οποία νικά με 3-1 τον Πιερικό στον άλλο ημιτελικό.

1964: Η γηπεδούχος Ισπανία (2-1 την Ουγγαρία στην παράταση) και η κάτοχος του τίτλου Σοβιετική Ένωση (3-0 τη Δανία) προκρίνονται στον τελικό του 2ου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

1954: Η Ουγγαρία του Γκούσταβ Σέμπες συντρίβει με 9-0 τη Νότιο Κορέα στον πρώτο αγώνα της για το Παγκόσμιο Κύπελλο που φιλοξενείται στην Ελβετία. Τρία γκολ πετυχαίνει ο Κότσις, από δύο οι Πούσκας και Πάλοτας κι από ένα οι Λάντος και Τσίμπορ. Πρόκειται για ρεκόρ ευρύτερης νίκης σε τελική φάση Μουντιάλ, το οποίο θα καταρριφθεί 38 χρόνια αργότερα πάλι από την Ουγγαρία, με το 10-1 επί του Σαλβαδόρ στην Ισπανία.

1934: Ο Ολυμπιακός στέφεται πρωταθλητής Ελλάδας για τρίτη φορά στην ιστορία του, αφού νικά με 2-1 τον Ηρακλή στον δεύτερο τελικό στο Ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου (είχε νικήσει με 3-2 και στη Θεσσαλονίκη). Προπονητής των «ερυθρόλευκων» είναι ο Τσεχοσλοβάκος Γιαν Κοπσίβα και βασικά στελέχη οι Αχιλλέας Γραμματικόπουλος, Φίλιππος Κουράντης, Γιάννης Βάζος, Χριστόφορος Ράγγος, Λεωνίδας Ανδριανόπουλος, Θεολόγος Συμεωνίδης κ. ά.

1928: Ο Άρης κάνει το μεγάλο βήμα για την κατάκτηση του πρώτου Πανελληνίου Πρωταθλήματος, μια και νικά με 3-1 τον Ατρόμητο στη Θεσσαλονίκη.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News