Σαν Σήμερα - Κάρλος Τέβες: Το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στην Αθήνα και το «χρίσμα» του Μαραντόνα

Η εικόνα που παρουσίαζαν οι συρμοί του ΗΣΑΠ από νωρίς το πρωί στις 28 Αυγούστου 2004 ήταν πρωτοφανής. Χιλιάδες άνθρωποι έπαιρναν το τρένο με προορισμό τον σταθμό Ειρήνη, για να παρακολουθήσουν τον τελικό του ποδοσφαιρικού τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων.

Στις 10 το πρωί είχαν ορίσει οι διοργανωτές την έναρξη της αναμέτρησης της Αργεντινής με την Παραγουάη, ώστε το ΟΑΚΑ να αδειάσει εγκαίρως για την τελευταία αγωνιστική ημέρα του στίβου. Αυτό όμως δεν απέτρεψε πολύ κόσμο να πάει στο Μαρούσι για να παρακολουθήσει το παιχνίδι, στο οποίο θα αγωνιζόταν κι ο ποδοσφαιριστής που ο διεθνής Τύπος είχε ήδη τολμήσει να αποδώσει τον χαρακτηρισμό «ο νέος Μαραντόνα». Τον Κάρλος Τέβες.

Δεν ήταν φυσικά τα επτά γκολ που είχε σημειώσει μέχρι τότε στο ολυμπιακό τουρνουά υπεύθυνα για το hype. Αυτό είχε αρχίσει να καλλιεργείται από τα προηγούμενα χρόνια, με όσα πετύχαινε με τη φανέλα της Μπόκα Τζούνιορς και είχε κορυφωθεί έναν μήνα νωρίτερα, στο Κόπα Αμέρικα. Εκεί όπου ο 20χρονος επιθετικός ήταν βασικό στέλεχος της «αλμπισελέστε» στην πορεία μέχρι τον τελικό, όπου έχασε στα πέναλτι το τρόπαιο από τη Βραζιλία.

Στον πρωινό τελικό του Αμαρουσίου ο Τέβες δεν απογοήτευσε τους θαυμαστές του. Μόλις στο 18′ αξιοποίησε την σέντρα του Μάουρο Ροζάλες και με έξυπνη κίνηση και πλασέ πέτυχε το γκολ της νίκης της Αργεντινής με 1-0, ενώ πρωταγωνίστησε και σε άλλες επικίνδυνες φάσεις που δημιούργησε η ομάδα του μέχρι τη λήξη του αγώνα.

Η Παραγουάη είχε φτάσει μέχρι τον τελικό στηριγμένη στην καλή της άμυνα, στην οποία δέσποζε ο γνωστός μας από το πέρασμά του από την ΑΕΚ, Κάρλος Γκαμάρα. Δεν μπόρεσε να βρει απαντήσεις στο γκολ που δέχθηκε και ουσιαστικά παρέμεινε σε ρόλο κομπάρσου στον τελικό, ειδικά απ’ τη στιγμή που έμεινε αρχικά με δέκα κι ύστερα με εννέα παίκτες. Ο Κύρος Βασάρας απέβαλε στο 66′ τον Εμίλιο Μαρτίνες για αγκωνιά στον Αντρές Ντ’Αλεσάντρο και στο 82′ με δεύτερη κίτρινη τον Ντιέγκο Φιγκερέιντο επειδή προσπάθησε να σκοράρει με το χέρι.

Οκτώ γκολ σε έξι αγώνες

Οι «Los Angeles Times» είχαν υπερτονίσει στο ρεπορτάζ τους για τον τελικό ότι ο Ντιέγκο Μαραντόνα δεν είχε κατακτήσει ποτέ χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, προσθέτοντας ότι ο φερόμενος ως διάδοχός του είχε πλέον καταφέρει να ξεφύγει από τη σκιά του με την επιτυχία του στην Αθήνα!

Πρόκειται, φυσικά, για υπεραπλουστευτική αμερικάνικη προσέγγιση, η οποία προκαλεί ειρωνικά χαμόγελα σε όσους τη διαβάζουν ακόμα και σήμερα. Όλοι γνωρίζουν ότι το ολυμπιακό τουρνουά είναι περιορισμένου κύρους, μια και σε αντίθεση με ό,τι ίσχυε μέχρι το 1928 (όταν η Αργεντινή του Λουίς Μόντι είχε ηττηθεί στον τελικό από την Ουρουγουάη του Χοσέ Νασάτζι), δεν συμμετέχουν οι κανονικές εθνικές ομάδες. Κι όλοι συμφωνούσαν ότι ο Τέβες είχε πολλά «ψωμιά» ακόμα να φάει για να πλησιάσει έστω τον Μαραντόνα, ο οποίος φυσικά είχε οδηγήσει την Αργεντινή στη διοργάνωση που πραγματικά είχε σημασία. Το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Τούτο, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όσα έκανε ο «Καρλίτος» στην Αθήνα ήταν αμελητέα. Κάθε άλλο. Από τα έξι ματς που έδωσε η «αλμπισελέστε», δεν βρήκε δίχτυα μόνο σ’ αυτό με τον Αυστραλία (1-0). Σκόραρε δύο φορές στο 6-0 επί της Σερβίας-Μαυροβουνίου στην πρεμιέρα, μία στο 2-0 επί της Τυνησίας, τρεις στο 4-0 επί της Κόστα Ρίκα στον προημιτελικό και άλλη μία στο 3-0 επί της Ιταλίας στον ημιτελικό (όπου ήταν ο δημιουργός των υπόλοιπων δύο τερμάτων)!

Μαζί με το γκολ στον τελικό με την Παραγουάη, ο Τέβες έφτασε τα οκτώ και ήταν με διαφορά ο πολυτιμότερος παίκτης μιας πολύ δυνατής ομάδας, που είχε στη σύνθεσή της τους έμπειρους Κίλι Γκονζάλες, Ρομπέρτο Αγιάλα και και Γκάμπριελ Χάιντσε – ο οποίος είχε πάρει εκείνο το καλοκαίρι μεταγραφή από την Παρί Σεν Ζερμέν στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Όσο για τους ταλαντούχους νέους κάτω των 23 ετών που έμελλε να αφήσουν εποχή με τη φανέλα της «κανονικής» Εθνικής, ξεχώριζαν ο Χαβιέ Μαστσεράνο, ο Φαμπρίσιο Κολοτσίνι και ο Λούτσο Γκονζάλες.

Χαρακτηριστικό είναι ότι σπουδαίοι άσοι όπως ο Χαβιέ Σαβιόλα και ο Νικολάς Μπουρδίσο έμειναν στον πάγκο στον τελικό, ενώ αν προσέξετε τα αποτελέσματα που προαναφέραμε, θα διαπιστώσετε ότι η Αργεντινή δεν δέχθηκε ούτε ένα γκολ στους έξι αγώνες της στο ολυμπιακό τουρνουά (ενώ πέτυχε 17)! Η υπεροχή της ήταν σαρωτική.

Η έκπληξη από τον Μαραντόνα

Ο Τέβες είχε ήδη πρωταγωνιστήσει στο Κόπα Λιμπερταδόρες και το Διηπειρωτικό Κύπελλο που είχε κατακτήσει το 2003 η Μπόκα Τζούνιορς και αναγνωριζόταν ήδη ως το next big thing του αργεντίνικου ποδοσφαίρου. Ωστόσο, η συνεισφορά του στην κατάκτηση του χρυσού ολυμπιακού μεταλλίου, που ήταν το πρώτο για τη χώρα σε οποιοδήποτε άθλημα μετά το 1952 (ο τελικός του μπάσκετ με τον θρίαμβο της παρέας του Τζινόμπιλι και του Σκόλα επί της Ιταλίας διεξήχθη μερικές ώρες αργότερα), τον μετέτρεψε αυτόματα σε «αστέρι» πρώτου μεγέθους.

Τα διεθνή ΜΜΕ αναρωτιούνταν ποιος ευρωπαϊκός σύλλογος θα κατάφερνε να αγοράσει τον χαρισματικό επιθετικό (ο οποίος αγωνιζόταν τόσο ως σέντερ φορ όσο και ως περιφερειακός κυνηγός), για τον οποίο είχε εκδηλώσει από τον Φεβρουάριο του 2004 η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μέσω του ίδιου του σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Και στην πατρίδα αντιμετωπιζόταν ως εθνικός ήρωας, όπως απέδειξε και η υποδοχή που του επιφύλαξε η Μπόκα στο περιθώριο του αγώνα της με τη Ράσινγκ, την επομένη του τελικού των Ολυμπιακών Αγώνων.

Εκεί, μάλιστα, περίμενε τον Τέβες μια έκπληξη. Ο ίδιος ο Μαραντόνα αυτοπροσώπως τον περίμενε χαμογελαστός στον αγωνιστικό χώρο του «La Bombonera» για να του απονείμει τιμητική πλακέτα για τα κατορθώματά του στην Αθήνα. Ο «Ντιεγκίτο», μάλιστα, είχε βγει από την κλινική στην οποία νοσηλευόταν για να καταπολεμήσει τον εθισμό του στα ναρκωτικά, μόνο και μόνο για να τιμήσει τον παίκτη που και ο ίδιος αναγνώριζε ως διάδοχό του.

Ο Τέβες σάστισε από την ύψιστη τιμή κι αυτό φάνηκε στις δηλώσεις του. «Μέσα σε 48 ώρες η ζωή μού έδωσε δύο απρόσμενα δώρα. Το πρώτο, το χρυσό μετάλλιο στην Αθήνα, και το δεύτερο, την αναγνώριση από τον Ντιέγκο στο γήπεδο της Μπόκα. Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Νιώθω ότι ο Θεός μου έχει δώσει ήδη πάρα πολλά στα 20 μου χρόνια», είχε πει ο νεαρός άσος, στον οποίο ο Μαραντόνα είχε πει «ευχαριστώ, φαινόμενο» στη σύντομη συνομιλία τους!

Ο ίδιος, πάντως, είχε εκπλαγεί στο άκουσμα ότι δημοσιεύματα του αργεντίνικου και του διεθνούς Τύπου τον συνέκριναν με το είδωλό του. «Νομίζω ότι αυτό είναι υπερβολή, ανοησία. Δεν θα υπάρξει κανένας άλλος παίκτης σαν τον Μαραντόνα!».

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια του «Απάτσι»

Ο Τέβες ήταν υποψήφιος για τον τίτλο του «νέου Μαραντόνα» όχι μόνο επειδή διέθετε σπάνιο ταλέντο, αλλά και λόγω της λαϊκής καταγωγής του. Γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1984, μερικούς μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα του σε ανταλλαγή πυροβολισμών κατά τη διάρκεια ένοπλης ληστείας. Η άπορη μητέρα του, Φαμπιάνα Μαρτίνες, ήταν ανήμπορη να ανταποκριθεί στις ανάγκες της ανατροφής του κι έτσι έδωσε το μωρό στην αδελφή της, Αντριάνα Μαρτίνες, η οποία το υιοθέτησε μαζί με τον σύζυγό της, Σεγούνδο Τέβες. Από αυτόν πήρε και το επώνυμό του.

Οι περιπέτειες, ωστόσο, δεν είχαν τελειώσει για τον μικρό Κάρλος. Όταν ήταν μόλις δέκα μηνών, υπέστη σοβαρά εγκαύματα στο πρόσωπο, τον λαιμό και το στήθος του, όταν το βραστό νερό μιας κατσαρόλας χύθηκε με αδιευκρίνιστο τρόπο πάνω του. Επί δύο μήνες οι γιατροί έδωσαν μάχη στη μονάδα εντατικής θεραπείας για να τον σώσουν, δεν ήταν όμως δυνατό να σβήσουν όλα τα σημάδια του ατυχήματος. Τα εγκαύματα τρίτου βαθμού που υπέστη άφησαν μια βαθιά ουλή που αρχίζει κάτω από το δεξί του αυτί, περνάει όλο τον λαιμό και φτάνει μέχρι το στήθος του.

Ούτε τα παιδικά του χρόνια, όμως, ήταν εύκολα. Το σπίτι των θετών γονιών του βρισκόταν στη συνοικία Εχερσίτο ντε λος Άντες, η οποία ήταν μία από τις πιο φτωχές και κακόφημες του Μπουένος Άιρες και ο κόσμος την έλεγε λαϊκά «Φουέρτε Απάτσι». Οι πυροβολισμοί ανάμεσα στα μέλη των συμμοριών που είχαν διαμάχες για ναρκωτικά ήταν καθημερινό φαινόμενο κι όταν έπεφτε το σκοτάδι ήταν επικίνδυνο για τον καθένα να κυκλοφορήσει στους δρόμους.

Το ποδόσφαιρο ήταν η μοναδική διέξοδος για όλα τα παιδιά της συνοικίας που ήθελαν να κάνουν κάτι χρήσιμο στη ζωή τους. Έτσι κι ο Τέβες άρχισε να παίζει μπάλα και σε ηλικία οκτώ ετών ήταν ήδη τόσο καλός ώστε να ενταχθεί στις ακαδημίες της Ολ Μπόις. To 1997 μεταπήδησε στις ακαδημίες της Μπόκα Τζούνιορς και το 2001 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα της. «Χωρίς το ποδόσφαιρο θα είχα γίνει κι εγώ πρεζάκι ή μέλος συμμορίας και θα ήμουν νεκρός ή, στην καλύτερη περίπτωση, στη φυλακή», είπε πολλά χρόνια αργότερα.

Ο Μέσι τον «έφαγε» στη στροφή

Στις αρχές του 2005 ο Τέβες πήρε μεταγραφή στην Κορίνθιανς, η οποία ξόδεψε ποσό ισάξιο με 15 εκατομμυρίων ευρώ για να τον αποκτήσει από την Μπόκα. Ήταν η πρώτη φορά που κι ο ίδιος έπιασε πολλά μαζεμένα χρήματα στα χέρια του και, όπως έχει πει, αγόρασε δέκα σπίτια σε καλύτερες συνοικίες του Μπουένος Άιρες, τα οποία έκανε δώρο στους θετούς γονείς του και τους υπόλοιπους συγγενείς του.

Ωστόσο, ο τίτλος του «νέου Μαραντόνα» τον οποίο ο ίδιος ποτέ δεν επιδίωξε, χάθηκε πριν το καλοκαίρι του 2006, οπότε και πήρε την πρώτη του μεταγραφή σε ευρωπαϊκό σύλλογο (τη Γουέστ Χαμ). Ένας πιτσιρικάς συμπατριώτης του που είχε μεγαλώσει στην ακαδημία της Μπαρτσελόνα, έβγαζε μάτια από τις αρχές του 2005 στη La Liga και το Champions League και είχε καταφέρει να τον επισκιάσει ακόμα και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006.

Ο ποδοσφαιρικός πλανήτης ήταν έτοιμος να ζήσει την εποχή του Λιονέλ Μέσι, ο οποίος για πολλούς κατάφερε να ξεπεράσει τα κατορθώματα και την επιρροή του Μαραντόνα. Ο Τέβες έμεινε πιο πίσω, αλλά και πάλι την καριέρα του θα τη ζήλευε το 99,9% των νέων παιδιών που κάνουν όνειρα για να γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Κατέκτησε το Champions League με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (2008), όλους τους διαθέσιμους τίτλους στην Αγγλία τόσο με τους «κόκκινους διαβόλους» όσο και με τη Μάντσεστερ Σίτι, αλλά και στην Ιταλία με τη Γιουβέντους.

Αν του έμεινε ένα παράπονο ήταν ότι δεν κέρδισε άλλο τίτλο με την εθνική ομάδα ύστερα από τις 28 Αυγούστου 2004, παρότι αγωνίστηκε μαζί της σε δύο Μουντιάλ και τέσσερα Κόπα Αμέρικα. Για ένα παιδί, όμως, που η ιστορία των παιδικών του χρόνων ήταν τόσο ζόρικη ώστε κρίθηκε άξια να γίνει σίριαλ στο Netflix, αυτά είναι μικρά κενά σε μια πλούσια καριέρα, την οποία δεν μπορούσε να φανταστεί όταν ήταν πιτσιρικάς και κλωτσούσε την μπάλα στα σοκάκια της Φουέρτε Απάτσι.

Πηγές: inside.fifa.com («Argentinian flame burns brightest»), www.latimes.com («Tevez Casts His Own Shadow»), www.theguardian.com («Argentina strike gold at last»), www.pagina12.com.ar («De cómo Carlos fue Tevez»), www.revistagente.com («”Siento que Dios me dio demasiado”»), www.tagesspiegel.de («Sport: Schreien und lachen»), en.wikipedia.org («Football at the 2004 Summer Olympics – Men’s tournament», «Carlos Tevez»), www.transfermarkt.com («Carlos Tevez»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 28 Αυγούστου

2018: Ο Αργεντινός σταρ του μπάσκετ, Μάνου Τζινόμπιλι, ανακοινώνει την απόσυρσή του από τη δράση σε ηλικία 41 ετών.

2007: Ο 22χρονος αμυντικός της Σεβίλλης, Αντόνιο Πουέρτα, αφήνει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο, τρεις ημέρες μετά την καρδιακή προσβολή που είχε υποστεί κατά τη διάρκεια του αγώνα με τη Χετάφε. Ο χαμός του προκαλεί την αναβολή της ρεβάνς ΑΕΚ-Σεβίλλη που ήταν προγραμματισμένη να διεξαχθεί την ίδια ημέρα στο ΟΑΚΑ και αποτελεί την αφορμή ώστε η FIFA να θέσει ως απαραίτητη προϋπόθεση την ύπαρξη απινιδωτή σε όλα τα γήπεδα που θα φιλοξενήσουν αγώνες των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010.

2005: Ο Ολυμπιακός νικά με 2-0 τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής. Τα γκολ πετυχαίνουν ο Άκης Στολτίδης στο 35′ και ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς στο 86′.

2004: Η Βρετανίδα Κέλι Χολμς κάνει το νταμπλ στις μεσαίες αποστάσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, μια και μετά τα 800 μ. κερδίζει το χρυσό και στα 1.500 μ. με νέο εθνικό ρεκόρ (3:57.50). Νταμπλ κάνει και ο Μαροκινός Ισάμ Ελ Γκερούζ, ο οποίος τέσσερις μέρες μετά τη νίκη του στα 1.500 μ. κερδίζει και τα 5.000 μ. με 13:14.39, ύστερα από σκληρή μάχη με τον Αιθίοπα Κενενίσα Μπεκέλε (13:14.59) και τον Κενυάτη Ελιούντ Κιπτσόγκε (13:15.10). Έκπληξη έχουμε στα 800 μ. όπου ο Ρώσος Γιούρι Μπορζακόφσκι νικά στο νήμα με 1:44.45 τον Νοτιοαφρικανό Μπουαλένι Μουλαουτζί (1:44.61) και τον Δανό παγκόσμιο ρέκορντμαν Γουίλσον Κίπκετερ (1:44.65).

2004: Η Ελισάβετ Μυστακίδου κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία των 67 κ. του ταεκβοντό. Νικά κατά σειρά τη Νεοζηλανδή Γουιχόνγκι, τη Γουατεμαλτέκα Χουάρες και τη Φιλιππινέζα Ριβέρο και στον τελικό γνωρίζει την ήττα από την Κινέζα Λούο.

1999: Η Μιρέλα Μανιάνι κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον ακοντισμό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεβίλλης με βολή στα 67.09 μ. Η ΙAAF θα αναγνωρίσει την επίδοση αυτή ως παγκόσμιο ρεκόρ, μια και έχει μεσολαβήσει μια σημαντική αλλαγή στο κέντρο βάρους του ακοντίου (το παλιό ρεκόρ της Πέτρα Φέλκε ήταν 80.00 μ. από το 1988).

1994: Ο Ρόμπι Φάουλερ σημειώνει το πιο γρήγορο χατ τρικ στην ιστορία της Premier League. Σκοράρει τρεις φορές μέσα σε διάστημα 4 λεπτών και 33 δευτερολέπτων στον αγώνα με την Άρσεναλ (3-0).

1990: Ο Βρετανός Λίνφορντ Κρίστι διατηρεί τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης στα 100 μ., μια και κερδίζει τον τελικό στη διοργάνωση του Σπλιτ (χρόνος 10.00). Δεύτερος τερματίζει ο Γάλλος Ντανιέλ Σανγκουμά (10.04) και τρίτος ο Βρετανός Τζον Ρίτζις (10.07).

1986: Ο Βρετανός Σεμπάστιαν Κόου κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 800 μ. του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Στουτγάρδης με 1:44.50, ύστερα από σκληρή μάχη με τους συμπατριώτες του, Τομ Μακίν (1:44.61) και Στιβ Κραμ (1:44.88). Στο δέκαθλο, ο Ντέιλι Τόμσον κατακτά άλλο ένα χρυσό μετάλλιο νικώντας ξανά τον Δυτικογερμανό, Γιούργκεν Χίνγκσεν (8.811 έναντι 8.730 βαθμοί).

1982: Η Σοβιετική Ένωση κατακτά το Μουντομπάσκετ της Κολομβίας, νικώντας στον συγκλονιστικό τελικό τις ΗΠΑ με 95-94. Βασικά στελέχη της «Αρκούδας» είναι οι Ανατόλι Μίσκιν (πετυχαίνει 29 πόντους στον τελικό), Βλαντίμιρ Τκατσένκο, Βαλντεμάρας Χόμιτσιους, Βάλντις Βάλτερς, Σεργκέι Γιοβάισα, ενώ ενεργό ρόλο έχει και ο 17χρονος Άρβιντας Σαμπόνις. Πολυτιμότερος παίκτης του τουρνουά αναδεικνύεται ο Αμερικανός, Ντοκ Ρίβερς.

1981: Πεθαίνει σε ηλικία 82 ετών ο Μπέλα Γκούτμαν, ο Ούγγρος προπονητής που είχε οδηγήσει την Μπενφίκα στην κατάκτηση δύο Κυπέλλων Πρωταθλητριών Ευρώπης (1961, 1962) και θεωρείται ένας από τους πιο επιδραστικούς στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Εβραϊκής καταγωγής, επέζησε απ’ τον εγκλεισμό στο Άουσβιτς και το 1967 έκανε ένα σύντομο πέρασμα απ’ τον Παναθηναϊκό.

1981: Ο Σεμπάστιαν Κόου σημειώνει στις Βρυξέλλες νέο παγκόσμιο ρεκόρ στο μίλι με 3:47.33 και καταρρίπτει το 3:48.40 που είχε πετύχει δύο ημέρες νωρίτερα στο Κόμπλεντς ο Στιβ Οβέτ.

1972: Ο Αμερικανός κολυμβητής Μαρκ Σπιτς κατακτά δύο χρυσά μετάλλια με ισάριθμα παγκόσμια ρεκόρ στην πρεμιέρα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου. Το πρώτο στα 200 μέτρα πεταλούδα με 2:00.30 και το δεύτερο στη σκυταλοδρομία 4×100 ελεύθερο με 3:26.42.

1954: O Ιταλός Αντόλφο Κονσολίνι κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στη δισκοβολία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βέρνης με βολή στα 53.44 μ. Την Ελλάδα εκπροσωπεί ο Κώστας Γιαταγάνας, ο οποίος με 44.31 μ. δεν καταφέρνει να προκριθεί στον τελικό.

1952: Ο 23χρονος πυγμάχος του Παναθηναϊκού, Νίκος Βαμβακάς, υποκύπτει στα βαριά τραύματα που του είχε προκαλέσει την προηγούμενη μέρα στον αγώνα τους ο Γιουγκοσλάβος Πάβλιτς.

1949: Ο Κώστας Γιαταγάνας του Εθνικού ΓΣ γίνεται ο πρώτος Έλληνας σφαιροβόλος που σπάει το φράγμα των 15 μέτρων, με βολή στα 15.09 μ.

1920: Η Εθνική Ελλάδας ποδοσφαίρου δίνει τον πρώτο επίσημο αγώνα της ιστορίας της στο πλαίσιο του τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων της Αμβέρσας. Γνωρίζει τη συντριβή με 9-0 από τη Σουηδία και αποκλείεται από τη συνέχεια, έχοντας στη σύνθεσή της τον ιδρυτή του Παναθηναϊκού Γιώργο Καλαφάτη, τον Απόστολο Νικολαΐδη, τον Γιάννη Ανδριανόπουλο του Ολυμπιακού και τον Θόδωρο Δημητρίου του Πανιωνίου, ο οποίος θα χάσει δυόμισι χρόνια αργότερα τη ζωή του ως αιχμάλωτος των Τούρκων στη Μικρά Ασία.

1920: Ο Αμερικανός, Νόρμαν Ρος, κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα ελεύθερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας, τρεις ημέρες μετά την αντίστοιχη επιτυχία του στα 1.500 μ. Νταμπλ χρυσών μεταλλίων κάνει και η συμπατριώτισσά του Εθέλντα Μπλάιμπτρι, η οποία μετά τα 100 κερδίζει και τα 300 μέτρα ελεύθερο.

1904: Ο διάσημος οδηγός αγώνων Μπάρνεϊ Όλντφιλντ χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου του και πέφτει στο κοινό της Διεθνούς Έκθεσης της Λουιζιάνα, στο Σεντ Λούις, σκοτώνοντας δύο θεατές. Ο ίδιος γλιτώνει με σοβαρά τραύματα.

1886: O Ρίτσαρντ Σίαρς κατακτά για έκτη διαδοχική χρονιά το Αμερικάνικό Πρωτάθλημα Τένις (το σημερινό US Open) νικώντας στον τελικό τον Ρόμπερτ Λίβινγκστον Μπίκμαν με 3-1 σετ (4-6, 6-1, 6-3, 6-4).

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News