Σαν Σήμερα - Σίλβιο Πιόλα: Ο κορυφαίος σκόρερ της Serie A χάρισε στην Ιταλία το δεύτερο παγκόσμιο στέμμα

Τα σύννεφα του φασισμού είχαν καλύψει την Ευρώπη στις 19 Ιουνίου 1938, όταν διεξήχθη ο τελικός του 3ου Παγκοσμίου Κυπέλλου στο στάδιο «Κολόμπ» του Παρισιού.

Η Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι ήταν και επίσημα πλέον σύμμαχος με τη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ, η οποία είχε εντείνει τις διώξεις εναντίον των Εβραίων και άλλων φυλετικών και κοινωνικών ομάδων, ενώ από τον Μάρτιο εκείνου του έτους είχε προσαρτήσει την Αυστρία – η εθνική ομάδα της οποίας αναγκάστηκε να αποσυρθεί από το Μουντιάλ. Από τη διοργάνωση απουσίαζε ακόμα η Ισπανία, στο εσωτερικό της οποίας μαινόταν επί δύο χρόνια εμφύλιος πόλεμος, που θα κατέληγε στην εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Φρανθίσκο Φράνκο.

Απούσες, όμως, ήταν και οι δύο μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της Νότιας Αμερικής, η Ουρουγουάη και η Αργεντινή. Πέρα από τον φόβο που τους είχε προκαλέσει το τεταμένο κλίμα στην Γηραιά Ήπειρο, ήθελαν να εκφράσουν έμπρακτα τη δυσαρέσκειά τους για τη ρατσιστική αντιμετώπιση της εθνικής ομάδας του Περού στο ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου (μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο αφιέρωμά μας για τον Περουβιανό θρύλο Λόλο Φερνάντες). Έτσι, δεν μπήκαν στο πλοίο για το μακρύ ταξίδι.

Σ’ αυτό το φορτισμένα πολιτικά Παγκόσμιο Κύπελλο υπήρξε μία ομάδα η οποία ξεχώρισε και κέρδισε το τρόπαιο για δεύτερη διαδοχική φορά, όμως δεν θα αποτινάξει ποτέ από πάνω της τη «ρετσινιά» της ευνοημένης από τα καθεστώτα που έκαναν κουμάντο στην Ευρώπη. Πρόκειται φυσικά για την Ιταλία, η οποία υπεράσπισε τον τίτλο που είχε κερδίσει το 1934 παρά το γεγονός ότι είχε παρατάξει μία αρκετά ανανεωμένη ομάδα – η οποία όμως βρισκόταν πάντοτε κάτω από τις φτερούγες του Μουσολίνι.

Από τη Σκουάντρα Ατζούρα είχαν πλέον αποχωρήσει οι υπερήλικες «οριούντι» Λουίς Μόντι και Ραϊμούνδο Όρσι, όπως και ο Άντζελο Σκιάβιο, ο Ενρίκε Γκουάιτα και ο τερματοφύλακας και αρχηγός Τζιαμπιέρο Κόμπι. Ήταν όμως εκεί ο μέσα δεξιά Τζουζέπε Μεάτσα κι ο μέσα αριστερά Τζιοβάνι Φεράρι, τους οποίους πλαισίωναν στην επίθεση τρία νέα πρόσωπα. Οι ακραίοι Τζίνο Κολαούσι και Αμεντέο Μπιαβάτι και πάνω απ’ όλους ένας χαρισματικός σέντερ φορ, ο οποίος αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της Ιταλίας: ο Σίλβιο Πιόλα.

Ο υψηλόσωμος επιθετικός έκανε τη διαφορά στον τελικό με την Ουγγαρία που διεξήχθη σαν σήμερα, είχε όμως καθοριστική συμβολή και στις δύσκολες νίκες που προηγήθηκαν. Όταν ο αγώνας του πρώτου γύρου κόντρα στη Νορβηγία οδηγήθηκε απρόσμενα στην παράταση, έδωσε τη λύση με το γκολ που πέτυχε στο 94ο λεπτό (2-1). Στον προημιτελικό με τη γηπεδούχο Γαλλία, στον οποίο οι Ιταλοί παίκτες φόρεσαν τις μαύρες εμφανίσεις του φασιστικού καθεστώτος (ξεσηκώνοντας τις αντιδράσεις των ντόπιων φιλάθλων όταν έκαναν και τον αντίστοιχο χαιρετισμό), πέτυχε δύο γκολ στο δεύτερο ημίχρονο που χάρισαν τη νίκη με 3-1.

Ο Πιόλα δεν σκόραρε μόνο στον ημιτελικό με τη Βραζιλία, όπου τη δουλειά έκαναν ο Κολαούσι κι ο Μεάτσα. Ο τελευταίος έκρινε το ματς με μία εύστοχη εκτέλεση πέναλτι, την οποία έχει περιγράψει με μεγάλη δόση υπερβολής (για το σορτσάκι του που δήθεν… έπεσε και αποσυντόνισε τον τερματοφύλακα Βάλτερ) ο αξέχαστος Εδουάρδο Γκαλεάνο.

Δύο γκολ κι ένα δοκάρι στον τελικό

Για τον ημιτελικό με τη Βραζιλία διακινούνται ακόμα θεωρίες συνωμοσίας γύρω από την αιτία της απουσίας του Λεονίντας Ντα Σίλβα, παρά το γεγονός ότι οι έρευνες των πρόσφατων χρόνων συμφωνούν ότι ήταν καταπονημένος από έναν τραυματισμό και γι’ αυτό έμεινε εκτός εντεκάδας. Όπως είδαμε, όμως, στο πρόσφατο αφιέρωμά μας για ένα απ’ τα αστέρια των Ούγγρων, τον Γκιούλα Ζένγκελερ, κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον τελικό.

Φαίνεται μάλιστα πιο πιθανό οι απουσίες του μέσα δεξιά Γκέζα Τόλντι και του σέντερ μπακ Λάγιος Κόρανι να οφείλονται σε… άνωθεν διαταγές, αφού δεν υπήρχε κάποιο άλλο καταγεγραμένο πρόβλημα που να τους εμπόδιζε να αγωνιστούν (όπως για τον σέντερ χαφ, Γιόζεφ Τουράι, που επίσης έλειψε αλλά ταλαιπωρούνταν από τραυματισμό).

Τίποτα, φυσικά, δεν έχει αποδειχθεί, γι’ αυτό θα σταθούμε στο αγωνιστικό σκέλος, όπου η Ιταλία δεν έπαιξε εξίσου θεαματικό ποδόσφαιρο όσο οι Μαγυάροι, κατάφερε όμως να κρατήσει υπό έλεγχο το ματς και να φτάσει στη νίκη με 4-2. Ο Πιόλα έπαιξε κομβικό ρόλο μια και πέτυχε το δεύτερο και το τέταρτο γκολ στο 16′ και το 82′ αντίστοιχα, ενώ εξίσου πολύτιμη ήταν η συνεισφορά του έξω αριστερά Κολαούσι, ο οποίος σκόραρε επίσης δύο φορές (6′, 35′).

Η φάση του πρώτου γκολ του Πιόλα στον τελικό (μπορείτε να τη δείτε στο 1:40 του βίντεο) έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως προάγγελος του… τίκι-τάκα και θεωρείται κλασική στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Ο σέντερ φορ των «ατζούρι» δέχθηκε την μπάλα με πλάτη στο τέρμα από τον Κολαούσι κι αμέσως την έστρωσε στα αριστερά του, όπου βρισκόταν ο Φεράρι. Εκείνος είχε άπλετο χώρο για να σουτάρει, προτίμησε όμως να γυρίσει την μπάλα πίσω και δεξιά στον Μεάτσα, ο οποίος βλέποντας ότι οι Ούγγροι αμυντικοί είχαν κινηθεί προς το μέρος του και είχαν αφήσει αμαρκάριστο τον Πιόλα, του έδωσε την μπάλα. Κι αυτός με ένα δυνατό σουτ από το ύψος του σημείου του πέναλτι, έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Άνταλ Σάμπο.

Η Ουγγαρία είχε ισοφαρίσει σε 1-1 στο 8′ με τον Παλ Τίτκος και μετά τη μείωση του σκορ σε 3-2 στο 70′ από τον κορυφαίο παίκτη της, τον Γκιέργκι Σάροσι, δημιούργησε προϋποθέσεις για την ισοφάριση. Το δεύτερο γκολ του Πιόλα, όμως, εξασφάλισε τον τίτλο στη Σκουάντρα Ατζούρα, η οποία είχε νωρίτερα και δοκάρι με τον Μπιαβάτι. Δοκάρι είχε και ο Πιόλα όσο το σκορ ήταν ακόμα 1-1, επομένως εύλογα μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι η επικράτηση των Ιταλών ήταν δίκαιη.

Ο Γκαλεάνο είχε υιοθετήσει πλήρως και τη φήμη για το τηλεγράφημα «νίκη ή θάνατος» που φέρεται να είχε στείλει ο Μουσολίνι στους Ιταλούς διεθνείς την παραμονή του τελικού. Δεν επιβεβαιώνεται, ωστόσο, ότι συνέβη κάτι τέτοιο και ίσως πρόκειται για «φούσκωμα» της αντίστοιχης ιστορίας (περί αόριστης απειλής) που είχε κυκλοφορήσει τις ημέρες που διεξαγόταν το Μουντιάλ του 1934. Όπως και να ‘χει, οι «ατζούρι» πέτυχαν τον στόχο τους και δεν βρέθηκαν στο στόχαστρο του παρανοϊκού δικτάτορα.

Πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Serie A

Ο Πιόλα ήταν 24 ετών την εποχή που στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής με την Εθνική Ιταλίας (γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1913 στην πόλη Ρόμπιο της Λομβαρδίας, όπου είχαν βρεθεί για επαγγελματικούς λόγους οι γονείς του, που ήταν έμποροι υφασμάτων) και διακρινόταν ήδη με τη φανέλα της Λάτσιο.

Τα γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 τον έχουν κάνει αθάνατο παγκοσμίως, στην πατρίδα του όμως εξακολουθούν να τον μνημονεύουν συχνά για έναν ακόμα σημαντικό λόγο. Διότι με τα 274 τέρματα που πέτυχε στην πολυετή καριέρα του στη Serie A, παραμένει ο κορυφαίος σκόρερ της έως και σήμερα, έξι δεκαετίες μετά την τελευταία συμμετοχή του και τρεις μετά τον θάνατό του! Πρόκειται για ένα ρεκόρ που δύσκολα θα καταρριφθεί στο μέλλον, αν αναλογιστούμε ότι δεν το απείλησαν θρυλικοί επιθετικοί όπως ο Τζίτζι Ρίβα, ο Πάολο Ρόσι αλλά και ξένοι που «ρίζωσαν» στην Ιταλία για πολλά χρόνια. Ο μοναδικός που δημιούργησε προϋποθέσεις κατάρριψής του ήταν ο Φραντσέσκο Τότι, όμως κι αυτός έκλεισε την καριέρα του το 2017 με 250 τέρματα και είναι δεύτερος, με τρίτο τον Σουηδό Γκούναρ Νόρνταλ (225).

Σκεφτείτε μάλιστα ότι στον αριθμό των γκολ του Πιόλα δεν συμπεριλαμβάνονται αυτά που σημείωσε ως παίκτης της Γιουβέντους σε δύο ανεπίσημα πρωταθλήματα που διοργανώθηκαν στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (το Πρωτάθλημα Βόρειας Ιταλίας του 1944 και η λεγόμενη Serie A-B του 1945-46) όπως κι ότι έχασε μία σεζόν αγωνιζόμενος στη δεύτερη κατηγορία με τη Νοβάρα, η οποία αποτέλεσε τον τελευταίο σταθμό της πλούσιας καριέρας του.

Ο Τότι του πήρε μόνο το ρεκόρ του μεγαλύτερου σε ηλικία παίκτη που έχει πετύχει τουλάχιστον δύο γκολ σε ένα παιχνίδι τη Serie A. Ο τοπ σκόρερ της παγκόσμιας πρωταθλήτριας του 1938 το είχε καταφέρει την 1η Φεβρουαρίου 1953, σε ηλικία 39 ετών και 125 ημερών, σε ένα ματς της Νοβάρα κόντρα στην αγαπημένη του Λάτσιο. Κι ο μεγάλος αρχηγός της Ρόμα το βελτίωσε στις 20 Απριλίου 2016, στη νίκη με 3-2 επί της Τορίνο όταν ήταν 39 ετών και 206 ημερών.

Ο Πιόλα ήταν και ο πρώτος ποδοσφαιριστής που βρήκε δίχτυα σε αγώνα του Καμπιονάτο αφού είχε κλείσει τα 40 του χρόνια (για την ακρίβεια ήταν 40 ετών και 129 ημερών όταν πέτυχε το τελευταίο του γκολ στο 1-1 με τη Μίλαν, στις 7 Φεβρουαρίου 1954). Κι αυτό το ρεκόρ του το έχουν πάρει ο Αλεσάντρο Κοστακούρτα κι ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, οι οποίοι βρήκαν αμφότεροι δίχτυα στα 41 τους, όμως προφανώς δεν μπορεί να γίνει σύγκριση των δύο εποχών. Τότε η μακροημέρευση στα γήπεδα ήταν πολύ δύσκολη υπόθεση.

Ο Πότσο δεν ήξερε το καλό του πόδι

Παρακολουθώντας κανείς τα λίγα στιγμιότυπα από αγώνες του Πιόλα που έχουν διασωθεί, ίσως σχηματίσει λανθασμένη εντύπωση για την αξία του. Φαίνεται αρκετά ψηλότερος από το 1,78 μ. με το οποίο ήταν καταγεγραμμένος (ίσως επειδή οι αντίπαλοι ήταν υπερβολικά κοντοί) και ολίγον… κρεμανταλάς για τα σημερινά δεδομένα.

Κι όμως, όσοι τον έζησαν είχαν να λένε ότι ήξερε μπάλα κι ήταν ένας σέντερ φορ μπροστά από την εποχή του, που μπορούσε να σκοράρει με όλους τους πιθανούς τρόπους. Ήταν ο πρώτος που εφάρμοσε με επιτυχία το ανάποδο ψαλίδι επί ιταλικού εδάφους, ενώ σκόραρε συχνά με κεφαλιές (μ’ αυτόν τον τρόπο πέτυχε το πρώτο από τα δύο γκολ του στον προημιτελικό του ’38 κόντρα στη Γαλλία) αφού ήξερε να κινείται έξυπνα στον κενό χώρο της αντίπαλης περιοχής. Είχε επίσης την ευχέρεια να παίζει με την πλάτη στο τέρμα και να «σπάει» την μπάλα για τους συμπαίκτες του, εκμεταλλευόμενος τα πλούσια σωματικά προσόντα του.

Άλλο ένα χαρακτηριστικό που τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν ότι είχε εξαιρετικά τελειώματα και με τα δύο του πόδια. Ο Πότσο, μάλιστα, έλεγε χωρίς να αστειεύεται ότι δεν έμαθε ποτέ αν το καλό του πόδι ήταν το δεξί ή το αριστερό! «Είναι απλούστατα εξαιρετικός και με τα δύο», είχε δηλώσει ο προπονητής της Εθνικής Ιταλίας, που έχρισε τον Πιόλα διεθνή το 1935 σε ένα φιλικό με την Αυστρία (στο οποίο πέτυχε δύο γκολ). Και πρόσθεσε: «Ο συγχρονισμός του στον αέρα είναι απίστευτος και δεν έχω δει κανέναν άλλον που να είναι καλύτερος απ’ αυτόν στα ανάποδα ψαλίδια και γενικότερα στις ακροβατικές προσπάθειες».

Όλοι συμφωνούν, πάντως, ότι ήταν λιγότερο θεαματικός από τον Μεάτσα, ο οποίος πολλές φορές το παράκανε για να ενθουσιάσει το κοινό θυσιάζοντας την ουσία. Τον Πιόλα τον ένοιαζε περισσότερο να στείλει την μπάλα στα δίχτυα με κάθε τρόπο. Δεν δίσταζε να βουτήξει θεαματικά στο έδαφος για να κερδίσει πέναλτι, ενώ κάποτε σκόραρε και με το χέρι σε ματς της Εθνικής Ιταλίας χωρίς να γίνει αντιληπτός από τον διαιτητή. Θύμα ήταν η Αγγλία (όπως θα συνέβαινε και το 1986 με δράστη τον Ντιέγκο Μαραντόνα), σε ένα φιλικό στο Σαν Σίρο τον Μάιο του 1939 (2-2).

Θεωρείται επίσης ο πρώτος Ιταλός ποδοσφαιριστής που έδωσε σημασία στη σωστή διατροφή και τη συστηματική εκγύμναση του σώματός του. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο έφτασε να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο μέχρι τα 40 του. «Δεν κάπνισε ούτε ένα τσιγάρο και δεν ήπιε ούτε μια γουλιά αλκοόλ. Οι μόνες απολαύσεις που επέτρεψε στον εαυτό του ήταν το ψάρεμα και το κυνήγι», είχε δηλώσει η κόρη του, Πάολα, η οποία έγινε μία πολύ καλή αθλητική ψυχολόγος. Με το ποδόσφαιρο, αντίθετα, ασχολήθηκε ο γιος του, Ντάριο, ο οποίος αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας σε μικρούς συλλόγους πριν αφοσιωθεί στην καριέρα του ως δικηγόρος.

«Σημαία» της Λάτσιο, ρέκορντμαν με την Προ Βερτσέλι

Ο Πιόλα συνδέθηκε περισσότερο με τη Λάτσιο, τη φανέλα της οποίας φόρεσε από το 1934 έως και το 1943 και γεύτηκε ως μεγαλύτερες διακρίσεις τη δεύτερη θέση στη Serie A του 1937 (πίσω από την Μπολόνια) και τον χαμένο διπλό τελικό του Mitropa Cup την ίδια χρονιά (το τρόπαιο κατέκτησε η πανίσχυρη Φερεντσβάρος του Σάροσι).

Ωστόσο, η ζωή του πριν και μετά το ποδόσφαιρο περιστράφηκε γύρω από το Βερτσέλι, την οποία στην οποία μεγάλωσε. Ήταν μόλις 15 ετών όταν εντάχθηκε στον μεγάλο σύλλογο της περιοχής, την Προ Βερτσέλι, που αγωνιζόταν στην κορυφαία κατηγορία της Ιταλίας. Είχε κάνει τα πρώτα του βήματα στη νεανική ομάδα Βελότσες, παρέα με τους φίλους του Πιέτρο Φεράρις και Τεόμπαλντο Ντεπετρίνι, οι οποίοι επίσης εξελίχθηκαν σε πολύ καλούς επαγγελματίες ποδοσφαιριστές που κέρδισαν τίτλους σε συλλογικό επίπεδο. Ο Φεράρις, μάλιστα, ήταν αναπληρωματικός έξω αριστερά της Εθνικής Ιταλίας στο Μουντιάλ του 1938.

Από το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Προ Βερτσέλι, το 1930, ο Πιόλα έδειξε ότι ήταν προορισμένος για μεγάλα πράγματα. Στις 8 Φεβρουαρίου 1931 σημείωσε χατ τρικ κόντρα στη Νάπολι σε ηλικία 17 ετών και 132 ημερών, επίδοση που τον καθιστά τον νεότερο παίκτη που έχει κατορθώσει κάτι τέτοιο στις πέντε κορυφαίες λίγκες της Ευρώπης έως και σήμερα (2026)! Ένα ακόμα ρεκόρ που αντέχει στο επίπεδο της Serie A είναι τα έξι γκολ σε ένα ματς που πέτυχε στις 29 Οκτωβρίου 1933, στον θρίαμβο με 7-2 επί της Φιορεντίνα. Μόνο ο μεγάλος Ομάρ Σίβορι το έχει ισοφαρίσει (στο 9-1 της Γιουβέντους επί της Ίντερ το 1961).

Με τη φανέλα της Λάτσιο ο Πιόλα σημείωσε 149 τέρματα μόνο στο πρωτάθλημα (του οποίου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ το 1937 και το 1943) και ήταν ο κορυφαίος γκολτζής της ιστορίας της μέχρι το 2021, όταν τον προσπέρασε ο Τσίρο Ιμόμπιλε. Αν κάποιες σεζόν πριν το ξέσπασμα του πολέμου δεν είχε οπισθοχωρήσει στη μεσαία γραμμή (κάτι που είχε ως συνέπεια να μη σκοράρει τόσο πολύ) μάλλον θα κατείχε ακόμα κι αυτήν την πρωτιά.

Το 1943, όταν η ποδοσφαιρική δράση διακόπηκε για μερικούς μήνες λόγω του πολέμου, ο Πιόλα άφησε τη Λάτσιο και κατέφυγε στη Βόρεια Ιταλία, ώστε να βρίσκεται πιο κοντά στη γενέτειρά του. Τότε διαδόθηκαν φήμες ότι είχε σκοτωθεί κατά τη διάρκεια του σφοδρού βομβαρδισμού του Μιλάνου από τις συμμαχικές δυνάμεις και μάλιστα οι «λατσιάλι» του έκαναν μέχρι και επιμνημόσυνη δέηση! Όταν έμαθαν την αλήθεια ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς, όμως δεν ήταν γραφτό να ξαναδούν τον χαρισματικό κυνηγό με τη γαλάζια φανέλα.

Με τη συνδρομή του Πότσο πήγε ως δανεικός στη Τορίνο, με την οποία πέτυχε 27 τέρματα σε 23 αγώνες αλλά απέτυχε να την οδηγήσει στην κατάκτηση του ανεπίσημου Πρωταθλήματος της Βόρειας Ιταλίας. Το 1944 μεταπήδησε με ελεύθερη μεταγραφή στη Γιουβέντους αντί του ποσού ρεκόρ των δύο εκατομμυρίων λιρετών, όμως και πάλι αρκέστηκε σε δύο δεύτερες θέσεις στη Serie A (που είχε στο μεταξύ επαναρχίσει) πίσω από την Γκρανάτα, η οποία διέθετε την κορυφαία ομάδα της ιστορίας της προτού ξεκληριστεί στην αεροπορική τραγωδία του 1949.

Το γήπεδο της Νοβάρα φέρει το όνομά του

Ιδιαίτερος σταθμός στην καριέρα του Πιόλα υπήρξε η Νοβάρα, στην οποία μεταγράφηκε το 1947 και η οποία τον έχει τιμήσει δίνοντας το όνομά του στο γήπεδό της. Όποιος μπαίνει στα αποδυτήρια των γηπεδούχων, μάλιστα, θα βρει γραμμένη μια δική του φράση:

«Να αγαπάτε την ομάδα σας και τη φανέλα που φοράτε: να την τιμάτε, να είστε γενναιόδωροι μες στο γήπεδο. Κι ο κόσμος θα σας χειροκροτεί για πάντα».

Με τον Πιόλα να σημειώνει 16 τέρματα, η Νοβάρα κέρδισε το πρωτάθλημα της Serie B της περιόδου 1947-48 και ανέβηκε στην κορυφαία κατηγορία. Προς έκπληξη όσων τον θεωρούσαν τελειωμένο, ο βετεράνος επιθετικός παρέμεινε στη δύναμή της για άλλα έξι χρόνια κι όχι μόνο κατάφερε να ξεπεράσει τα 216 γκολ με τα οποία είχε τερματίσει από το 1947 την καριέρα του ο Μεάτσα, αλλά και να φτάσει το ρεκόρ σε δυσθεώρητα ύψη. Το μόνο του παράπονο όταν κρέμασε τα παπούτσια του, το 1954, ήταν ότι δεν στέφθηκε ποτέ πρωταθλητής Ιταλίας. Απ’ τη στιγμή όμως που είχε κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο με την Εθνική, μπόρεσε να ζήσει με αυτό.

Με το που εγκατέλειψε τη δράση προσλήφθηκε στο επιτελείο του Ούγγρου προπονητή της Σκουάντρα Ατζούρα, Λάγιος Τσέισλερ, όμως δεν είχε πολύ ενεργό ρόλο και αποχώρησε ύστερα από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954. Αμέσως τον προσέλαβε η Κάλιαρι, η οποία αγωνιζόταν τότε στη δεύτερη κατηγορία, όμως τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα ονειρευόταν. Αποσύρθηκε από την προπονητική το 1957 και ανέλαβε το πόστο του τεχνικού εκπαιδευτή στην ιταλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία. Επί μια δεκαετία δίδασκε τους μελλοντικούς προπονητές.

Μέχρι και τα βαθιά του γεράματα του άρεσε να παίζει ποδόσφαιρο ιδιωτικά. Δεν χάριζε κάστανα ακόμα κι όταν έπαιζε με τον μικρό εγγονό του, τον Μικέλε, που απέκτησε από την Πάολα. Και βέβαια δεν έπαψε να αποτελεί μυθικό πρόσωπο για τις νεότερες γενιές. Το 1993, μάλιστα, ο τότε πρόεδρος της ιταλικής δημοκρατίας, Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο, του απένειμε τον τίτλο του Μεγάλου Αξιωματικού του Τάγματος Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας για την πολύτιμη προσφορά του στον αθλητισμό και την κοινωνία της χώρας.

Ο Πιόλα έπασχε ήδη από τη Νόσο του Αλτσχάιμερ, στην οποία υπέκυψε στις 4 Οκτωβρίου 1996, σε ηλικία 83 ετών. Την επομένη η Εθνική Ιταλίας (με την οποία είχε πετύχει 30 γκολ σε 34 συμμετοχές) αγωνιζόταν στη Μολδαβία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου και οι παίκτες της φόρεσαν μαύρα περιβραχιόνια για να τιμήσουν τη μνήμη του κορυφαίου γκολτζή της ομάδας που είχε γράψει Ιστορία το 1938. Το 2011 εισήχθη μετά θάνατον στο Hall of Fame ιταλικού ποδοσφαίρου, ενώ το όνομά του έχει δοθεί και στο γήπεδο του Βερτσέλι.

Πηγές: Chris Hunt: «World Cup Stories – Η Ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου» (εκδ. Sportday Books, 2010), www.fifa.com («Italy’s two-footed goal getter»), goal.com/it («Silvio Piola, il goleador senza macchia: bomber più prolifico della Serie A e campione del Mondo nel 1938»), neverfeltbetter.wordpress.com («The Finals – 1938: Piola/Sarosi»), en.wikipedia.org («Silvio Piola», «1938 FIFA World Cup», «List of Serie A players with 100 or more goals»), www.transfermarkt.com («Silvio Piola»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 19 Ιουνίου

2023: Ο Κιλιάν Εμπαπέ φτάνει τα 54 γκολ στη σεζόν με το εύστοχο πέναλτι στον αγώνα της Γαλλίας με την Ελλάδα στο Παρίσι για τα προκριματικά του Euro 2024 (1-0). Καταρρίπτει έτσι το γαλλικό ρεκόρ των περισσότερων τερμάτων σε μία σεζόν που κατείχε ο Ζιστ Φοντέν με 53 από το 1957-58.

2016: Η Αλβανία πετυχαίνει την παρθενική της νίκη σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης. Επικρατεί με 1-0 της Ρουμανίας με γκολ του Αρμάντο Σαντίκου (43′) και τερματίζει τρίτη στον 1ο Όμιλο του Euro, πίσω από τη Γαλλία και την Ελβετία, αποτυγχάνοντας ωστόσο να προκριθεί στους «16».

2014: Η Εθνική Ελλάδας αναδεικνύεται ισόπαλη 0-0 κόντρα στην Ιαπωνία και διατηρεί ελπίδες πρόκρισης στους «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Βραζιλίας. Στόχος της ομάδας του Φερνάντο Σάντος είναι η νίκη στο τελευταίο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού, η οποία νωρίτερα την ίδια ημέρα έχει γνωρίσει την ήττα με 2-1 από την Κολομβία.

2010: Πεθαίνει ο Σουδανός μπασκετμπολίστας, Μανούτ Μπολ, ένας από τους υψηλότερους που έχουν αγωνιστεί στο ΝΒΑ (2.31 μ.). Φόρεσε τις φανέλες των Ουάσινγκτον Μπούλετς (1985-88, 1994) Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς (1988-90, 1994-95), Φιλαδέλφεια 76ερς (1990-93, 1994) και Μαϊάμι Χιτ (1993-94) με μέσους όρους καριέρας 2,2 πόντους, 4,2 ριμπάουντ και 3,3 κοψίματα.

2008: Στον συναρπαστικό πρώτο προημιτελικό του Euro, η Γερμανία νικά με 3-2 την Πορτογαλία και προκρίνεται στους «4».

2004: Η Τσεχία νικά με εντυπωσιακή ανατροπή την Ολλανδία με 3-2 και εξασφαλίζει την πρόκριση στους «8» του Euro της Πορτογαλίας. Οι «Οράνιε» προηγούνται 2-0 με τους Μπόουμα (4′) και Φαν Νίστελροϊ (19′), όμως οι Τσέχοι απαντούν με τους Κόλερ (23′), Μπάρος (71′) και Σμίτσερ (88′).

2000: Με δύο γκολ του Χακάν Σουκούρ στο 45′ και το 70′, η Τουρκία νικά με 2-0 το Βέλγιο στις Βρυξέλλες και προκρίνεται εις βάρος του στους «8» του Euro που φιλοξενείται στις Κάτω Χώρες.

2000: Οι Λος Άντζελες Λέικερς νικούν με 116-111 τους Ιντιάνα Πέισερς, κάνουν το 4-2 στις νίκες και στέφονται πρωταθλητές στο ΝΒΑ για πρώτη φορά έπειτα από δώδεκα χρόνια. Πολυτιμότερος παίκτης των τελικών ανακηρύσσεται ο Σακίλ Ο’Νιλ.

1996: Η Ιταλία γνωρίζει οδυνηρό αποκλεισμό από τη φάση των ομίλων του Euro αφού μένει στο 0-0 με τη Γερμανία, η οποία έχει ήδη εξασφαλίσει την πρόκρισή της. Μοιραίος παίκτης για τους «Ατζούρι» είναι ο Τζανφράνκο Τζόλα, ο οποίος χάνει πέναλτι (μπλοκάρει ο Αντρέας Κέπκε). Τα βέλη της κριτικής, ωστόσο, στοχεύουν τον προπονητή, Αρίγκο Σάκι, για την επιλογή του να αφήσει εκτός αποστολής τον Ρομπέρτο Μπάτζιο. Ως δεύτερη από τον όμιλο προκρίνεται η Τσεχία, η οποία αποσπά 3-3 από την ήδη αποκλεισμένη Ρωσία με γκολ του Βλάντιμιρ Σμίτσερ στο 88′.

1994: Η Νορβηγία επικρατεί με 1-0 του Μεξικού στο «Memorial» της Ουάσινγκτον με γκολ του Κιέτιλ Ρέκνταλ και πανηγυρίζει την παρθενική της νίκη σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.

1992: Ο Εβάντερ Χόλιφιλντ διατηρεί τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας, νικώντας με ομόφωνη απόφαση τον κριτών τον 42χρονο πρώην κάτοχο του τίτλου, Λάρι Χολμς, στο Παραντάις της Νεβάδα.

1990: Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο αγωνίζεται για πρώτη φορά με την Ιταλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργανώνεται στα εδάφη της και πετυχαίνει ένα υπέροχο γκολ με το οποίο διαμορφώνει το 2-0 επί της Τσεχοσλοβακίας που χαρίζει στην ομάδα του την πρώτη θέση στον όμιλό της.

1984: Ο Μισέλ Πλατινί πετυχαίνει χατ τρικ σε δεύτερο συνεχόμενο αγώνα του Euro και οδηγεί τη Γαλλία στη νίκη με 3-2 επί της Γιουγκοσλαβίας. Οι «Μπλε» τερματίζουν πρώτοι στον όμιλό τους και προκρίνονται στους «4» όπου τους ακολουθεί η Δανία, η οποία επικρατεί με το ίδιο σκορ του Βελγίου με γκολ του Πρέμπεν Έλκιερ στο 84ο λεπτό.

1983: Η Βάσω Μόραλη γίνεται η πρώτη γυναίκα δημοσιογράφος στον κόσμο που περιγράφει ποδοσφαιρικό αγώνα, αυτόν ανάμεσα τον Εθνικό Πειραιά και την Παναχαϊκή (2-0) για την προτελευταία αγωνιστική της Α’ Εθνικής. Θα συνεχίσει με εκατοντάδες άλλες απ’ ευθείας μεταδόσεις σε πολλά σπορ, για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση της ΕΡΤ εντός και εκτός Ελλάδας.

1982: Το Καμερούν αποσπά ισοπαλία 0-0 από την Πολωνία στον δεύτερο αγώνα του για το Παγκόσμιο Κύπελλο και διατηρεί ελπίδες πρόκρισης στην επόμενη φάση.

1977: Ο Ολυμπιακός νικά με 1-0 τον Πανιώνιο στο «Γ. Καραϊσκάκης» για την προτελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος και πιάνει στην κορυφή της βαθμολογίας τον Παναθηναϊκό, ο οποίος την ίδια ώρα αναδεικνύεται ισόπαλος με τον εκ των ουραγών Παναιτωλικό στο Αγρίνιο (0-0). Οι «πράσινοι», ωστόσο, υπερτερούν στη διαφορά τερμάτων και γνωρίζουν ότι με νίκη επί του Απόλλωνα Σμύρνης στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας θα κερδίσουν τον τίτλο.

1974: Το γκολ με το οποίο ο Χούλιο Λοσάντα διαμορφώνει το 2-0 υπέρ του Ολυμπιακού στο 35′ του αγώνα με την Καβάλα στο «Γ. Καραϊσκάκης» είναι το 100ό των «ερυθρόλευκων» σε εκείνο το πρωτάθλημα, επίδοση πρωτοφανής στα χρονικά της Α’ Εθνικής. Η τελική συγκομιδή του Ολυμπιακού είναι 102 τέρματα, αφού το ματς λήγει 4-0 με τον Λοσάντα να σημειώνει χατ τρικ.

1958: Ο Πελέ σημειώνει το παρθενικό του γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Σουηδίας και χαρίζει στη Βραζιλία τη νίκη με 1-0 επί της Ουαλίας, που τη στέλνει στα ημιτελικά. Ο Πελέ είναι μόλις 17 ετών και 239 ημερών και παραμένει έως και σήμερα ο νεότερος σκόρερ στην ιστορία της διοργάνωσης.

1954: Η Ουρουγουάη συντρίβει με 7-0 τη Σκωτία και προκρίνεται στους «8» του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ελβετίας από τον 3ο Όμιλο, μαζί με την Αυστρία που επικρατεί με 5-0 της Τσεχοσλοβακίας. Στον 1ο Όμιλο, Βραζιλία και Γιουγκοσλαβία αναδεικνύονται ισόπαλες 1-1 και προκρίνονται αμφότερες, αφήνοντας έξω τη Γαλλία που νικά με 3-2 το Μεξικό.

1946: Ο Τζο Λούις νικά με νοκ άουτ στον 8ο γύρο τον Μπίλι Κον και διατηρεί τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας.

1936: Ο Γερμανός παγκόσμιος πρωταθλητής στα βαρέα βάρη της πυγμαχίας, Μαξ Σμέλινγκ, νικά με νοκ άουτ στον 12ο γύρο τον αήττητο μέχρι εκείνη τη μέρα Αμερικανό διεκδικητή, Τζο Λούις. Το αποτέλεσμα γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον καγκελάριο της Γερμανίας, Αδόλφο Χίτλερ και τα κηρύγματά του περί ανωτερότητας της άρειας φυλής.

1924: Ο Πάαβο Νούρμι σημειώνει δύο παγκόσμια ρεκόρ σε διάστημα μίας ώρας στους εθνικούς προκριματικούς της Φινλανδίας για τους 8ους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι. Πρώτα στα 1.500 μ. με 3:52.6 και κατόπιν στα 5.000 μ. με 14:28.2.

1865: Πεθαίνει σε ηλικία 64 ετών ο εθνικός ευεργέτης Ευάγγελος (Ευαγγέλης) Ζάππας. Υπήρξε ο πρώτος που αποπειράθηκε να αναβιώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας, οργανώνοντας τα «Ολύμπια» στην πλατεία Λουδοβίκου (η σημερινή πλατεία Ομονοίας) στις 15 Νοεμβρίου 1859. Ακολούθησαν άλλες τρεις διοργανώσεις μετά τον θάνατό του, το 1870, το 1875 και το 1888-89. Τα «Ολύμπια» αναφέρονται συχνά και ως «Ζάππειες Ολυμπιάδες».

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News