Ολυμπιακός: Οι 10+1 νίκες που καθόρισαν την ποδοσφαιρική ιστορία του

Κανένα άλλο ποδοσφαιρικό σωματείο της Ελλάδας δεν είναι τόσο συνυφασμένο με την έννοια της νίκης όσο ο Ολυμπιακός. Από την ημέρα της επίσημης ίδρυσής του από τους αδελφούς Ανδριανόπουλους (10 Μαρτίου 1925) έθετε υψηλούς στόχους και τους επιτύγχανε.

Με τη συμπλήρωση μόλις λίγων εβδομάδων ζωής κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πειραιά ανοίγοντας τον κύκλο των διακρίσεων που σήμερα, 101 χρόνια αργότερα, έχει γίνει τεράστιος – και δεν θα κλείσει ποτέ. Η νίκη έγινε συνήθεια και για τις ομάδες στα υπόλοιπα αθλήματα που σύστησε αργότερα ο σύλλογος, ο οποίος με την πάροδο των χρόνων γιγαντώθηκε κι έχει εξελιχθεί πλέον σε έναν από τους πιο επιτυχημένους στον κόσμο.

Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι είναι αδύνατο να ξεχωρίσεις 10 νίκες (άντε, 10+1 για να ταιριάζει… οπτικά με τα σημερινά γενέθλια) ακόμα κι αν επικεντρωθείς στη «ναυαρχίδα» του Ολυμπιακού. Το ιδρυτικό τμήμα του ποδοσφαίρου, του λαϊκότερου των αθλημάτων, που είναι κι αυτό που «γεννά» τους περισσότερους οπαδούς από γενιά σε γενιά. Μόνο η πορεία προς την κατάκτηση του Conference League το 2024 θα γέμιζε τη μισή λίστα!

Γι’ αυτό επιχειρούμε κάτι διαφορετικό. Νίκες που δεν ήταν απαραίτητα οι μεγαλύτερες σε έκταση ή συνοδεύτηκαν από πλούσιο θέαμα, αλλά χάρισαν σημαντικούς τίτλους σε κρίσιμες χρονικές περιόδους της ιστορίας του Ολυμπιακού. Νίκες που επιβεβαίωσαν την υπεροχή του έναντι των εγχώριων ανταγωνιστών του ή ανέβασαν το status του στις συνειδήσεις των ξένων. Νίκες που εντέλει καθόρισαν την πορεία του εντός και εκτός συνόρων σ’ αυτά τα 101 ζωής.

Κι αν παραλείψαμε κάποια (ή κάποιες) που για ορισμένους από εσάς ήταν πιο σημαντική, συγχωρέστε μας. Η «δεξαμενή» είναι τόσο μεγάλη που και… 101 να έπρεπε να διαλέξουμε, πάλι κάποιες θα έμεναν απ’ έξω.

1. Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός 1-6

(13 Νοεμβρίου 1932 – Κύπελλο Ελλάδας, προημιτελικός)

Ο Ολυμπιακός είχε νικήσει δύο φορές τον Παναθηναϊκό στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του 1931 (το πρώτο που κατέκτησε), χρειαζόταν όμως κι ένα μεγάλο σε έκταση σκορ για να ξεπλύνει την ντροπή που είχε προκαλέσει η συντριβή με 8-2 για την αντίστοιχη διοργάνωση του 1930. Την πέτυχε τελικά στις 13 Νοεμβρίου 1932 για τον θεσμό του Κυπέλλου, όταν επιβλήθηκε με 6-1 του μεγάλου αντιπάλου και μάλιστα εκτός έδρας. Από τους Ανδριανοπουλαίους είχαν απομείνει ενεργοί μόνο ο Βασίλης (που πέτυχε τρία απ’ τα έξι γκολ) και ο Λεωνίδας, οι οποίοι μπορούσαν να παραδώσουν πιο ήσυχοι πια τη σκυτάλη στους νεότερους. Αν και ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε εκείνη τη σεζόν το Κύπελλο (αποκλείστηκε στον ημιτελικό απ’ τον μετέπειτα τροπαιούχο Εθνικό), πήρε το ψυχολογικό «πάνω χέρι» απ’ τον Παναθηναϊκό, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στέφθηκε πρωταθλητής στις πέντε επόμενες διοργανώσεις που ολοκληρώθηκαν (1933, 1934, 1936, 1937, 1938). Το 1936, μάλιστα, τον συνέτριψε με 6-1 και στο πρωτάθλημα.

2. Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 1-0

(18 Ιουλίου 1957 – Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, δεύτερο μπαράζ για τον τίτλο)

Πώς θα μπορούσε να γίνει λόγος για τα έξι διαδοχικά πρωταθλήματα που κατέκτησε ο Ολυμπιακός της δεκαετίας του ’50, αν το σερί είχε σταματήσει στα τρία; Πώς θα είχε κάνει τρία «κολλητά» νταμπλ, ρεκόρ που δεν έχει καταρριφθεί έως και σήμερα, χωρίς… το πρώτο; Γι’ αυτό είναι κομβικό στην ιστορία του πειραϊκού συλλόγου το επαναληπτικό μπαράζ τίτλου της 18ης Ιουλίου 1957, που διεξήχθη εν μέσω καύσωνα στη Νέα Φιλαδέλφεια (είχε προηγηθεί άλλο ένα που είχε λήξει 0-0 ύστερα και από παράταση). Ένας άσημος επιθετικός, ο Κώστας Μεσολογγίτης, πέτυχε στο 46′ το γκολ που χάρισε στον Ολυμπιακό τη νίκη με 1-0 και τον τέταρτο διαδοχικό τίτλο, οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της επιτυχίας, ωστόσο, ήταν ο Θανάσης Μπέμπης, ο Ηλίας Υφαντής, ο Σάββας Θεοδωρίδης, ο Γιώργος Δαρίβας, ο Θέμης Μουστακλής και ο Μπάμπης Κοτρίδης.

3. Ολυμπιακός-Πανσερραϊκός 1-0

(5 Ιουνίου 1966 – Πρωτάθλημα Α’ Εθνικής)

Σε όσους δεν γνωρίζουν την ιστορία, μπορεί να φανεί παράξενη η επιλογή μιας νίκης επί του Πανσερραϊκού. Όσοι την ξέρουν, όμως, θα συμφωνήσουν διότι ισοδυναμούσε με ένα πρωτάθλημα. Κι όχι όποιο κι όποιο πρωτάθλημα, αλλά το πρώτο που κατέκτησε ο Ολυμπιακός ύστερα από την καθιέρωση της Α’ Εθνικής, που είχε συμπέσει με την κυριαρχία του Παναθηναϊκού στις πέντε από τις πρώτες έξι διοργανώσεις! Ο Ούγγρος προπονητής, Μάρτον Μπούκοβι, είχε δημιουργήσει μία σπουδαία ομάδα με επικεφαλής τον Γιώργο Σιδέρη, όμως το «τριφύλλι» κρατούσε το προβάδισμα μέχρι την 27η αγωνιστική. Οι παίκτες του Ολυμπιακού είχαν δικαιολογημένα άγχος στον αγώνα με τον Πανσερραϊκό, ο οποίος μαχόταν για τη σωτηρία του και το γκολ του Νίκου Γιούτσου στις καθυστερήσεις ήταν λυτρωτικό.

Οι «ερυθρόλευκοι» κέρδισαν πιο εύκολα τα δύο ματς που απέμεναν (με Τρίκαλα και Απόλλωνα) και στέφθηκαν πρωταθλητές για πρώτη φορά ύστερα από επτά χρόνια. Με τη φόρα που πήραν από εκείνη την επιτυχία, κατέκτησαν τον τίτλο και τη σεζόν που ακολούθησε.

4. Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ 1-0

(25 Φεβρουαρίου 1973 – Πρωτάθλημα Α’ Εθνικής)

Πρόκειται για το πιο υποτιμημένο παιχνίδι απ’ όλα όσα περιλαμβάνονται στο παρόν αφιέρωμα. Έκρινε, ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό ένα από τα πιο δύσκολα πρωταθλήματα που κέρδισε ποτέ ο Ολυμπιακός και το οποίο σήμανε την έναρξη μιας τριετούς κυριαρχίας – υπό τη χρηματοδότηση και τη διοικητική καθοδήγηση του Νίκου Γουλανδρή. Σκεφτείτε μόνο ότι πριν από το ντέρμπι της 25ης Φεβρουαρίου 1973 ο ΠΑΟΚ είχε προβάδισμα τριών βαθμών (54 έναντί 51 με σύστημα 3-2-1) και αν το διατηρούσε ή το αύξανε θα ήταν μάλλον απίθανο να το χάσει. Οι Πειραιώτες επικράτησαν ύστερα από σκληρή μάχη με γκολ του Χούλιο Λοσάντα στο 75′, ενώ οι Θεσσαλονικείς τα είχαν με τον διαιτητή Φακή και απείλησαν τις μέρες που ακολούθησαν με αποχώρηση από το πρωτάθλημα. Η ήττα-σοκ με 5-3 από την Παναχαϊκή στην Τούμπα τους αποτελείωσε.

5. Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 2-1

(29 Ιουνίου 1982 – Μπαράζ για τον τίτλο της Α’ Εθνικής)

Πολλοί οπαδοί του Ολυμπιακού θεωρούν το πρωτάθλημα που κέρδισε η ομάδα τους στο μπαράζ με τον Παναθηναϊκό στις 29 Ιουνίου 1982 στον Βόλο το πιο μάγκικο στην ιστορία τους. Δεν θα πάρουμε θέση σ’ αυτό, θα επισημάνουμε μόνο ότι χωρίς αυτό δεν θα υπήρχαν οι τέσσερις σερί πρωτιές της εποχής Νταϊφά – για να καταλάβετε πόσο άλλαξε τον ρου της Ιστορίας. Οι «ερυθρόλευκοι» βρίσκονταν στο -4 με την έναρξη του β’ γύρου, κάλυψαν όμως αρκετά γρήγορα τη διαφορά μια και οι «πράσινοι» κλονίστηκαν από τις αρνητικές εξελίξεις στην υπόθεση Μπουμπλή και την καταγγελία που έκανε ο Γιώργος Ορφανίδης του Ηρακλή για απόπειρα δωροδοκίας (που δεν αποδείχθηκε). Στο μπαράζ ο Ολυμπιακός αποδείχθηκε πιο δυνατός πνευματικά και νίκησε 2-1 με γκολ του Βισέντε Εσταβίλιο και του Νίκου Αναστόπουλου.

6. Μονακό-Ολυμπιακός 0-1

(21 Οκτωβρίου 1992 – Κύπελλο Κυπελλούχων, φάση των 16)

Ο Ολυμπιακός πέτυχε νίκες σε πολλά σημαντικά εγχώρια ντέρμπι στην περίοδο των «πέτρινων» χρόνων, καμία όμως δεν έδωσε τόση χαρά στον κόσμο του όσο το διπλό στο Μονακό με το γκολ του Γιώργου Βαΐτση. Ήταν μια αχτίδα φωτός μες στο σκοτάδι, ένα αποτέλεσμα που έκανε τους οπαδούς του συλλόγου να ξεχάσουν τα απανωτά «χαστούκια» στην Α’ Εθνική. Σκεφτείτε μόνο ότι στους Μονεγάσκους αγωνίζονταν ο Γιούργκεν Κλίνσμαν και οι ανερχόμενοι Λιλιάν Τουράμ και Γιούρι Τζορκαέφ, ενώ προπονητής ήταν ο Αρσέν Βενγκέρ. Αποδείχθηκε απλώς μια αναλαμπή, παρά την πρόκριση με το 0-0 στη ρεβάνς του Φαλήρου, αφού λίγους μήνες αργότερα οι αποτυχίες στο πρωτάθλημα προκάλεσαν την απόλυση του Όλεγκ Μπλαχίν. Λίγο αργότερα, πάντως, πείστηκε να ασχοληθεί ενεργά με την ΠΑΕ ο Σωκράτης Κόκκαλης.

7. Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός 1-4

(21 Μαρτίου 2001 – Κύπελλο Ελλάδας, φάση των 16)

Το θρυλικό 1-4 της 21ης Μαρτίου 2001 ίσως να μην είχε έρθει ποτέ αν ο Νίκος Λυμπερόπουλος δεν είχε πανηγυρίσει το γκολ της ισοφάρισης στον πρώτο αγώνα στο ΟΑΚΑ (1-1), δείχνοντας τη φανέλα του στους οπαδούς του Ολυμπιακού. Ίσως όμως να είχε έρθει, αφού οι Πειραιώτες επιζητούσαν έτσι κι αλλιώς μια νίκη με εμφατικό σκορ επί του «αιωνίου» τους αντιπάλου, που αμφισβητούσε κατά πόσο ήταν δίκαια τα πρωταθλήματα που είχαν κατακτήσει από το 1997. Το ασύλληπτο γκολ του Λουτσιάνο και ο πανηγυρισμός… α λα Λυμπερόπουλος στο τρίτο γκολ που πέτυχε με πέναλτι ο Γρηγόρης Γεωργάτος, έχουν καταστήσει ακόμα πιο μυθικό τον θρίαμβο, ο οποίος – όπως και το 1932 – δεν οδήγησε στην κατάκτηση του Κυπέλλου. Αυτό, όμως, είχε τη μικρότερη σημασία.

8. Βέρντερ Βρέμης-Ολυμπιακός 1-3

(3 Οκτωβρίου 2007 – Champions League, φάση ομίλων)

Εδώ δεν μπορείς να αποφύγεις τη safe επιλογή. Το διπλό στη Βρέμη στις 3 Οκτωβρίου 2007 αποτελεί σημείο αναφοράς στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία του Ολυμπιακού, αφού έδιωξε το ψυχολογικό βάρος που προκαλούσε η αδυναμία να σημειώσει εκτός έδρας νίκη στο Champions League επί μία δεκαετία. Το πόσο σπουδαίο ήταν εκείνο το 3-1 (με τα γκολ του Ιεροκλή Στολτίδη, του Χρήστου Πατσατζόγλου και του Ντάρκο Κοβάτσεβιτς) αποδείχθηκε μερικές εβδομάδες αργότερα. Τότε που η ομάδα που καθοδηγούσε τότε ο Τάκης Λεμονής νίκησε και τη Λάτσιο στη Ρώμη και κέρδισε πανηγυρικά την πρόκριση στους «16».

Ουσιαστικά η νίκη στη Βρέμη αποτέλεσε την αφετηρία όλων των μεγάλων ευρωπαϊκών στιγμών που ακολούθησαν. Έδιωξε από τον Ολυμπιακό το όποιο κόμπλεξ κατωτερότητας μπορεί να είχε στους διεθνείς αγώνες και τον έκανε υπολογίσιμο μέγεθος στα μάτια των ξένων φιλάθλων.

9. Άρσεναλ-Ολυμπιακός 2-3

(29 Σεπτεμβρίου 2015 – Champions League, φάση ομίλων)

Η εποχή του Βαγγέλη Μαρινάκη είχε αρχίσει με κατάκτηση διαδοχικών πρωταθλημάτων, όμως ο κόσμος του Ολυμπιακού διψούσε και για μια πραγματικά μεγάλη διεθνή διάκριση. Η πρώτη νίκη επί της Άρσεναλ στο Emirates στις 29 Σεπτεμβρίου 2015 (3-2), ήταν το πρώτο σημάδι ότι ο σύλλογος υπό τη νέα διοικητική του ηγεσία άρχιζε να μεγαλώνει και σε διεθνές επίπεδο. Δεν ήταν μόνο η πρώτη νίκη στην έδρα ενός αληθινού ευρωπαϊκού «μεγαθηρίου» που προκαλούσε αυτά τα συναισθήματα, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο την πέτυχαν οι «ερυθρόλευκοι».

Το γκολ του Καθόρλα που έσωσε ο Ελαμπντελαουί, αυτό που έβαλε ο Φινμπόγκασον και διαμόρφωσε το τελικό σκορ, αλλά και οι αποκρούεις του Ρομπέρτο που το διατήρησαν, δεν θα ξεχαστούν ποτέ από όσους φιλάθλους (όχι μόνο του Ολυμπιακού) παρακολούθησαν τον αγώνα.

10. Μακάμπι Τελ Αβίβ-Ολυμπιακός 1-6 (παράταση)

(15 Μαρτίου 2024 – Conference League, φάση των 16)

Όλη η πορεία μέχρι την κατάκτηση του Conference League αποτελεί ξεχωριστό, «χρυσό» κεφάλαιο στην υπεραιωνόβια ιστορία του Ολυμπιακού. Ωστόσο, ο κόσμος, οι παίκτες κι ο προπονητής άρχισαν να πιστεύουν στο όνειρο ύστερα από την αδιανόητη ανατροπή του 1-4 στη ρεβάνς με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στη ρεβάνς της Μπάτσκα Τόπολα. Ο Μαρινάκης μάλλον το πίστευε από πιο πριν, αφού είχε την έμπνευση να συμφωνήσει με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ για την επέκταση του συμβολαίου του αμέσως μετά τη συντριβή στο πρώτο παιχνίδι!

Η ανάμνηση των γκολ του Αγιούμπ Ελ Καμπί (ειδικά αυτό το ασύλληπτο ανάποδο ψαλίδι που έστειλε το ματς στην παράταση) θα προκαλεί ανατριχίλα ακόμα κι αν περάσουν πενήντα χρόνια. Να μην πούμε για το πέμπτο γκολ, που έκανε αξέχαστο το σύντομο πέρασμα του Γιόβετιτς απ’ την πειραϊκή ομάδα ή το έκτο απ’ τον Ελ Αραμπί που επισφράγισε το θαύμα. Ύστερα από αυτό το έπος, τίποτα δεν ήτα δυνατό να προκαλέσει εντύπωση.

11. Ολυμπιακός-Φιορεντίνα 1-0 (παράταση)

(29 Μαΐου 2024 – Conference League, τελικός)

Μη μας πείτε πώς δεν το περιμένατε; Το «κερασάκι» στην τούρτα, η κορωνίδα της «ερυθρόλευκης» ιστορίας, το ματς-ορόσημο που δεν μπορεί να παραλείψει ακόμα και κάποιος που προσπαθεί να το παίξει «ψαγμένος». Αλήθεια, έχει αναρωτηθεί κανείς αν θα έφερναν τις ίδιες γλυκιές αναμνήσεις οι ηρωικές προκρίσεις επί της Μακάμπι, της Φενερμπαχτσέ και της Άστον Βίλα, αν ο Ολυμπιακός δεν είχε σηκώσει την κούπα του Conference League; Αν είχε ηττηθεί στον τελικό της 29ης Μαΐου 2024 από τη Φιορεντίνα στη Νέα Φιλαδέλφεια; Προφανώς και δεν θα ήταν το ίδιο.

Η έκσταση που πρόσφερε το γκολ του Ελ Καμπί λίγο πριν την εκπνοή της παράτασης ήταν ανεπανάληπτη, όμως ολόκληρο το παιχνίδι ήταν γεμάτο έντονα συναισθήματα. Τα προκάλεσε η αυταπάρνηση του Ρέτσου (που έπαιξε καλύτερα μετά τον τραυματισμό του!), η αρχοντιά του Ιμπόρα (αυτή η κεφαλιά πριν το γκολ…) αλλά και το σφύριγμα της λήξης που επικύρωσε την πρώτη κατάκτηση ευρωπαϊκού τροπαίου από ελληνική ομάδα. Για να μην πούμε για την απονομή, τη στιγμή που ο Φορτούνης σήκωσε την κούπα!

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News