Σαν Σήμερα - Εθνική Ελλάδας: Το φιλικό που χτύπησε... καμπανάκι γι' αυτό που ερχόταν στις ΗΠΑ
Η εντός έδρας ήττα της Εθνικής Ελλάδας από το Καμερούν με 3-0 στις 9 Μαΐου 1994, διέλυσε το «συννεφάκι» στο οποίο βρισκόμασταν ύστερα από την παρθενική πρόκριση σε τελική φάση Μουντιάλ και τις υπεραισιόδοξες δηλώσεις του Αλκέτα Παναγούλια.
Ιστορικό δεν το λες σε καμία περίπτωση το φιλικό της Εθνικής Ελλάδας με την αντίστοιχη του Καμερούν στις 9 Μαΐου 1994 στο παλιό «Γ. Καραϊσκάκης». Πρόκειται, ωστόσο, για ένα ματς που με την πάροδο των χρόνων έχει φτάσει να θεωρείται ως το πρώτο σημάδι για το κακό που ερχόταν.
Ουσιαστικά η ήττα με 3-0 από την έμπειρη αφρικανική ομάδα διέλυσε το «συννεφάκι» στο οποίο ζούσαν οι Έλληνες φίλαθλοι από τις 31 Μαρτίου 1993, όταν η νίκη στην Ουγγαρία με το γκολ του Στράτου Αποστολάκη έφερε την Εθνική με το… ενάμισι πόδι στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου για πρώτη φορά στην ιστορία της. Το κλίμα ευφορίας που είχε προκαλέσει η εξασφάλιση της πρόκρισης, με το 1-1 στη Ρωσία στις 23 Μαΐου και η ανεπανάληπτη φιέστα στον νικηφόρο αγώνα με τον ίδιο αντίπαλο στο ΟΑΚΑ, στις 17 Νοεμβρίου, δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα είχε ελπίδες να διεκδικήσει το τρόπαιο!
Συνέβαλε σ’ αυτό και μια υπερφίαλη δήλωση του ομοσπονδιακού τεχνικού Αλκέτα Παναγούλια («ονειρεύτηκα ότι θα παίξουμε τελικό με τη Βραζιλία»), η οποία μπορεί να έγινε δεκτή με μειδιάματα από πολλούς φιλάθλους, δημιούργησε όμως ακόμα μεγαλύτερες προσδοκίες σε κάποιους άλλους. Ήρθε και το ευρύ 5-1 επί της επίσης μουντιαλικής Σαουδικής Αραβίας στο πρώτο φιλικό στις 27 Απριλίου 1994 και πολλοί είχαν πιστέψει στα αλήθεια ότι πηγαίναμε για την κούπα.
Έτσι, η βαριά εντός έδρας ήττα από μία ομάδα που είχε ξεχωρίσει στην προηγούμενη διοργάνωση, αλλά δεν ήταν δα και καμία υπερδύναμη, έκατσε… βαριά. Κι επειδή οι Έλληνες είναι πρώτα απ’ όλα οπαδοί της νίκης κι ύστερα της ομάδας τους (ιδίως όταν αυτή είναι η Εθνική, που δεν την έχουν επιλέξει), έβγαλαν εκείνο το βράδυ στο Φάληρο όλα τα αρνητικά τους γνωρίσματα.
Είδαμε και ακούσαμε λοιπόν: 1) Υβριστικά συνθήματα προς τον προπονητή απ’ τη συντριπτική πλειονότητα των φιλάθλων, 2) Γιούχα προς τον Τάσο Μητρόπουλο για την αψυχολόγητη ενέργεια να χτυπήσει εκτός φάσης τον Ραϊμόν Καλά στο 34′, με συνέπεια ο Αυστριακός διαιτητής Βίζερ να τον αποβάλει, 3) Φραστική επίθεση ορισμένων οπαδών του Ολυμπιακού προς τον «πράσινο» Γιάννη Καλιτζάκη, που καθόταν στον πάγκο, 4) Απόπειρα ορισμένων Ελλήνων «φιλάθλων» να ρίξουν το διαχωριστικό κιγκλίδωμα και να επιτεθούν στους περίπου πενήντα Καμερουνέζους (προφανώς μετανάστες στην Ελλάδα) που πανηγύριζαν τα γκολ της ομάδας τους.
Το όνειρο που ζούσε το ελληνικό ποδόσφαιρο διαλύθηκε ουσιαστικά εκείνο το βράδυ. Οκτώ μέρες αργότερα, η συντριβή με 5-0 από την (αποκλεισμένη από την τελική φάση) Αγγλία στο Γουέμπλεϊ μάς προσγείωσε για τα καλά στην πραγματικότητα που θα ζούσαμε τον Ιούνιο στα γήπεδα της Αμερικής. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα διέθετε πολλούς καλούς παίκτες, όπως ο εικονιζόμενος Μηνάς Χαντζίδης και είχε κερδίσει επάξια το εισιτήριο. Ωστόσο, αποδείχθηκε ανέτοιμη πνευματικά για τις υψηλές απαιτήσεις της κορυφαίας διεθνούς διοργάνωσης.
Δέκα χρόνια αργότερα που κανείς δεν έλεγε μεγάλα λόγια, το θαύμα έγινε στο Euro. Ίσως, μάλιστα, οι παίκτες της Εθνικής του 2004 να μην ήταν όλοι τόσο καλοί ατομικά όσο εκείνοι του 1994. Είχαν όμως παραστάσεις από ξένα πρωταθλήματα που τους έκαναν να μην αντιμετωπίσουν με δέος τους αντιπάλους τους, ενώ διέθεταν και ομαδικό πνεύμα που τους είχε εμφυσήσει ο Ότο Ρεχάγκελ.
Αυτοί που έπαιξαν στην Ελλάδα κι ο νεαρός Φοέ
«Ατραξιόν» του Καμερούν εκείνο το βράδυ στο Φάληρο ήταν φυσικά ο 42χρονος Ροζέ Μιλά, ο οποίος είχε διαπρέψει στα γήπεδα της Ιταλίας το 1990 και είχε αποκτήσει θαυμαστές και στη χώρα μας. Ο προπονητής των «Αδάμαστων Λιονταριών», Ανρί Μισέλ, τον έριξε στον αγώνα στο 72ο λεπτό, λίγο μετά τη διαμόρφωση του 0-3 από τον Πολ Λογκά. Η κερκίδα «έβραζε» κι έτσι ελάχιστοι πρόσεξαν τη συμμετοχή του.
Ο Μισέλ δεν ήταν άλλος από τον προπονητή της Εθνικής Γαλλίας που είχε φτάσει στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 και θα εργαζόταν και στον Άρη το 2001. Δεν ήταν φυσικά ο μοναδικός από εκείνη την ομάδα του Καμερούν που πέρασε από τη χώρα μας. Ήδη αναφέραμε τον Καλά, ο οποίος το 1995 μεταγράφηκε στην Παναχαϊκή και φόρεσε τη φανέλα της επί τρία χρόνια, υπήρξαν όμως κι άλλοι.
Ο Νταβίντ Εμπέ, ο οποίος άνοιξε το σκορ στο φιλικό του «Γ. Καραϊσκάκης» με κοντινή προβολή στο 26′, έκλεισε στην ΑΕΛ πριν ακόμα αρχίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο (όπου επίσης σκόραρε, στο 2-2 κόντρα στη Σουηδία). Ως βασικός έπαιξε εκείνη τη μέρα ένας άλλος επιθετικός, ο Ζαν-Ζακ Μισέ-Μισέ, ο οποίος τελικά «κόπηκε» από την αποστολή για τις ΗΠΑ. Ο συγκεκριμένος παίκτης αγωνίστηκε τη σεζόν 1999-2000 στον Εθνικό Αστέρα.
Από τους ήρωες του 1990 το «παρών» έδωσαν εκτός απ’ τον Μιλά ο δεξιός μπακ Στεφάν Τατάου (που πέτυχε και το δεύτερο γκολ στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου) και οι μέσοι Εμίλ Εμπού και Αντρέ Κανά-Μπιγίκ. Τερματοφύλακας ήταν ο Ζακ Σονγκό, με τη μεγάλη καριέρα στη Λα Κορούνια, που ήταν αναπληρωματικός στην ομάδα που είχε παίξει στην Ιταλία.
Κανείς δεν έδωσε σημασία σε δύο νεαρούς ποδοσφαιριστές που έκαναν τότε τα πρώτα τους βήματα ως διεθνείς και θα έμεναν στην Ιστορία. Ο ένας ήταν ο 17χρονος αμυντικός Ρίγκομπερτ Σονγκ, ο οποίος εξελίχθηκε σε μία από τις κορυφαίες ποδοσφαιρικές φυσιογνωμίες του Καμερούν. Κι ο άλλος ο 19χρονος Μαρκ-Βιβιέν Φοέ, ο οποίος έκανε κι αυτός όνομα στη Γαλλία και την Αγγλία, μέχρι που έχασε τη ζωή του από ανακοπή καρδιάς ενώ φορούσε τα φανέλα της εθνικής ομάδας στις 26 Ιουνίου 2003, στον ημιτελικό του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών με την Κολομβία.
Πηγές: Ανδρέας Μπόμης: «Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας» (εκδ. Ερεχθηίδας 2010), Εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ» της 10ης Μαΐου 1994 (ψηφιοποίηση gazzetta.gr), transfermarkt.com («Jean-Jacques Missé-Missé», «David Embe», «Raymond Kalla»).
Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 9 Μαΐου
2024: Ο Ολυμπιακός νικά με 2-0 την Άστον Βίλα στο «Γ. Καραϊσκάκης» και προκρίνεται πανηγυρικά στον τελικό του Conference League, μια και είχε νικήσει και στον πρώτο αγώνα στο Μπέρμιγχαμ (4-2).
2023: Πεθαίνει σε ηλικία 93 ετών ο παλαίμαχος Μεξικανός τερματοφύλακας, Αντόνιο Καρμπαχάλ, ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην ιστορία με συμμετοχές σε πέντε τελικές φάσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου (από το 1950 έως και το 1966).
2021: Η Μπούργος νικά την Καρσίγιακα με 64-59 στον τελικό του Final-8 στο Νίζνι-Νόβγκοροντ και κατακτά για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν το Champions League του μπάσκετ. Ο Βραζιλιάνος Βίτορ Μπενίτε αναδεικνύεται MVP του Final-8.
2018: Τρία ρεκόρ της Premier League καταρρίπτει η πρωταθλήτρια Μάντσεστερ Σίτι με τη νίκη της με 3-1 επί της Μπράιτον για την τελευταία αγωνιστική. Τερματίζει με τους περισσότερους βαθμούς (97), τις περισσότερες νίκες (31) και τα περισσότερα γκολ (105).
2013: Ο Σκωτσέζος προπονητής της Έβερτον, Ντέιβιντ Μόγες, ανακοινώνεται ως ο διάδοχος του σερ Άλεξ Φέργκιουσον από την έναρξη της επόμενης αγωνιστικής περιόδου.
2009: Πεθαίνει από καρκίνο στο πάγκρεας σε ηλικία 78 ετών ο Τσακ Ντέιλι, ένας από τους κορυφαίους προπονητές στην ιστορία του ΝΒΑ (δύο φορές πρωταθλητής με τους Ντιτρόιτ Πίστονς, το 1989 και το 1990). Ήταν και ο προπονητής της αυθεντικής Dream Team των ΗΠΑ, που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.
2007: Ολοκληρώνεται η κατασκευή του νέου Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο. Ο 72χρονος Άγγλος αρχιτέκτονας Νόρμαν Φόστερ, που είχε χριστεί ιππότης το 1990, είναι ο αρχιτέκτονας του γηπέδου χωρητικότητας 90.000 θέσεων, που το καθιστά δεύτερο μεγαλύτερο στην Ευρώπη μετά το «Καμπ Νου» της Βαρκελώνης και του μεγαλύτερου στον κόσμο με σκέπαστρο σε όλη την κερκίδα.
2001: Τα επεισόδια στον αγώνα Χαρτς οφ Όουκ-Κουμάσι Ασάντα Κοτόκο στην πρωτεύουσα της Γκάνας, Άκρα, οδηγούν στο θάνατο 130 φιλάθλων όταν οι άνδρες της αστυνομίας (εκτιμώντας λανθασμένα την κατάσταση) ρίχνουν δακρυγόνα και κλείνουν τις θύρες του γηπέδου, εγκλωβίζοντας τους 70.000 θεατές.
1990: Με δύο γκολ του Τζανλούκα Βιάλι στην παράταση, η Σαμπντόρια του Βούγιαντιν Μπόσκοφ νικά με 2-0 την Άντερλεχτ και κατακτά το Κύπελλο Κυπελλούχων.
1986: Πεθαίνει σε ηλικία 72 ετών ο Τενζίνγκ Νοργκέι, ο Νεπαλέζος ορειβάτης που μαζί με τον Έντμουντ Χίλαρι είχε φτάσει πρώτος στην κορυφή του Έβερεστ το 1953.
1985: Ο Άρης νικά με 86-70 τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας και κάνει για πρώτη φορά το νταμπλ. Πρώτος σκόρερ του τελικού είναι ο Παναγιώτης Γιαννάκης με 37 πόντους (οκτώ τρίποντα).
1978: Η Αϊντχόφεν κατακτά το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ νικώντας με 3-0 την Μπαστιά στον δεύτερο τελικό που διεξάγεται στην έδρα της (24′ Β. Φαν ντε Κέρκοφ, 67′ Ντέικερς, 69′ Φαν Κάιλεν). Ο πρώτος τελικός στην Κορσική είχε λήξει 0-0.
1976: Με τη νίκη του με 3-1 επί του Ηρακλή στο Καυτανζόγλειο, ο ΠΑΟΚ εξασφαλίζει και μαθηματικά το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας του. Την ίδια ώρα η ΑΕΚ μένει στο 0-0 στις Σέρρες και η μεταξύ τους διαφορά αυξάνεται στους πέντε βαθμούς, δύο αγωνιστικές πριν το τέλος (ισχύει ακόμα το βαθμολογικό σύστημα 2-1-0).
1960: Ο Γιάτσεκ Γκμοχ κάνει ντεμπούτο ως ποδοσφαιριστής με την Λέγκια Βαρσοβίας, όπου μέχρι την προηγούμενη σεζόν ήταν προπονητής ο Στέπαν Μπόμπεκ. Οι φίλαθλοι θα του κολλήσουν το προσωνύμιο «σαγόνιας» (Szczeka), το οποίο θα τον ακολουθήσει και στην προπονητική του καριέρα στην Ελλάδα.
1957: Η Ίντερ νικά με 2-1 τον Εθνικό σε φιλικό αγώνα που διεξάγεται στο «Γ. Καραϊσκάκης».
1927: Αρχίζει ο τελικός του 1ου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σνούκερ, με αντιπάλους τον Τζο Ντέιβις και τον Τομ Ντένις. Θα ολοκληρωθεί στις 12 Μαΐου με νικητή τον Ντέιβις με 20-11, ο οποίος θα αναδειχθεί παγκόσμιος πρωταθλητής άλλες 14 φορές.
1915: Σκοτώνεται στο Δυτικό Μέτωπο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ο 31χρονος Νεοζηλανδός τενίστας Άντονι Γουίλντινγκ, νικητής του Γουίμπλεντον από το 1909 έως και το 1913.