Σαν Σήμερα - Φίλιππος Κουράντης: Ο θρυλικός «Ψαλλίδας» της άμυνας του Ολυμπιακού

Οι ιστορικοί του ποδοσφαίρου έχουν αναγνωρίσει την πατέντα για το ανάποδο ψαλίδι στον Χιλιανό Ραμόν Ουνζάγκα, έναν μετανάστη απ’ το Μπιλμπάο ο οποίος το δοκίμασε για πρώτη φορά το 1914 – γι’ αυτό στη Λατινική Αμερική η θεαματική κίνηση καθιερώθηκε με την ονομασία Chilena.

Πόσοι γνωρίζουν, όμως, ότι και στην Ελλάδα υπήρχε ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος κέρδισε το παρατσούκλι «Ψαλλίδας» (τότε η λέξη γραφόταν με δύο «λ») λόγω της τάσης του να διώχνει την μπάλα με ακροβατικές ενέργειες, που προκαλούσαν τον θαυμασμό του κοινού;

Ήταν ο Φίλιππος Κουράντης, ο πρώτος μεγάλος αμυντικός στην ιστορία του Ολυμπιακού, ο οποίος πέθανε πρόωρα νικημένος απ’ τον καρκίνο στις 27 Οκτωβρίου 1952.

Ο σκληροτράχηλος Πειραιώτης ποδοσφαιριστής δεν οριζοντιωνόταν για να σκοράρει όπως ο Βραζιλιάνος Λεονίντας Ντα Σίλβα – ο οποίος θεωρείται ότι τελειοποίησε το ανάποδο ψαλίδι τη δεκαετία του 1930. Ακολουθώντας, χωρίς να το γνωρίζει, την τάση πολλών ξένων καταξιωμένων αμυντικών, κατέφευγε κι αυτός στα ακροβατικά ψαλιδάκια για να απομακρύνει την μπάλα απ’ την περιοχή της ομάδας του. Δεν τον ένοιαζε αν θα κινδύνευε με τραυματισμό από την πτώση στα κακοτράχαλα γήπεδα της εποχής κι αυτό τον έκανε ήρωα στα μάτια των φιλάθλων.

Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω απόσπασμα από αφιέρωμα της εφημερίδας «Αθλητικά Χρονικά» της 26ης Ιανουαρίου 1934 για τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων από την έναρξη της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Στο ανυπόγραφο κείμενο διαβάζουμε ότι ο Κουράντης είχε ξεχωρίσει γι’ αυτό το χάρισμα από τα πρώτα του βήματα ως έφηβος με τη φανέλα της Πειραϊκής Ένωσης, στους πρωτόλειους αγώνες που διεξάγονταν στο γήπεδο της Ευαγγελίστριας.

«Ο Φίλιππας μεταξύ των… πρωτόγονων εκείνων ποδοσφαιριστών, ανεδεικνύετο ήρωας. Εφεύρισκε διαρκώς και δικά του κόλπα αποκρούσεως και αποφυγής του κινδύνου. Οι αργόσχολοι Πειραιώτες έκαναν γούστο τα κολπάκια του και φυσικά χειροκροτούσαν».

Η αυταπάρνηση με την οποία αγωνιζόταν ο Κουράντης τον έφερε κάποια στιγμή στον Ολυμπιακό, όταν το ποδόσφαιρο είχε αρχίσει πια να λειτουργεί σε πιο οργανωμένες βάσεις. Αποτέλεσε βασικό στέλεχός του στους πρώτους πανελλήνιας εμβέλειας τίτλους που κατέκτησε και δεν θα ήταν υπερβολή να τον χαρακτηρίσει κανείς «ισαπόστολο» των αδελφών Ανδριανόπουλων, για τη συμβολή του στην καθιέρωση του συλλόγου στην κορυφή της χώρας.

Το βέβαιο είναι ότι ο θρυλικός «Ψαλλίδας» ήταν μαζί με τον Αχιλλέα Γραμματικόπουλο, τον Λάλη Λεκκό, τον Χριστόφορο Ράγγο, τον Θεολόγο Συμεωνίδη και τον Γιάννη Βάζο ένας από τους ήρωες του Ολυμπιακού κατά τα πρώτα χρόνια της υπεραιωνόβιας πορείας του.

Από μικρό παιδί στην Ευαγγελίστρια του Πειραιά

Ως έτος γέννησης του Κουράντη έχει επικρατήσει το 1904, όμως σε αφιερώματα της εποχής που αγωνιζόταν αναφέρεται και το 1902 – ενώ κι όταν πέθανε, σαν σήμερα το 1952, οι εφημερίδες έγραφαν ότι ήταν 50 ετών. Το μόνο που είναι απόλυτα επιβεβαιωμένο ότι τόπος γέννησής του ήταν ο Πειραιάς, το μεγάλο λιμάνι της χώρας όπου είχε μετακομίσει από τα τέλη του 19ου αιώνα ο καταγόμενος απ’ την Κωμιακή Νάξου πατέρας του.

Οι δημοσιογράφοι που είχαν προσωπική επαφή μαζί του κατέγραψαν ότι άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο με τη φανέλα της Πειραϊκής Ένωσης από το 1914 (γεγονός που ενισχύει την πιθανότητα να γεννήθηκε πράγματι το 1902). Το 1915, ωστόσο, μεταπήδησε στον Πειραϊκό Σύνδεσμο και παρά το νεαρό της ηλικίας του ξεχώρισε για τη σπάνια ικανότητά του στο αμυντικό παιχνίδι.

Αγωνιζόταν είτε ως δεξιός είτε ως αριστερός μπακ (ουσιαστικά δεξιός ή αριστερός στόπερ στο 2-3-5 της εποχής) κι έγινε για πρώτη φορά ευρύτερα γνωστός το 1917, όταν το προεδρείο της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων τον παρασημοφόρησε για τις εμφανίσεις του σε ένα τουρνουά που διοργάνωσε στον Πειραιά. Ο Κουράντης ήταν βασικό στέλεχος του Πειραϊκού και στα πρωταθλήματα που διοργάνωσε η ΕΠΣ Ελλάδος από την περίοδο 1920-21.

Την περίοδο 1923-24 ο χαλκέντερος αμυντικός εντάχθηκε στον βραχύβιο ΑΠΣ Πειραιώς, ο οποίος κατέκτησε τον τίτλο της ΕΠΣΕ έχοντας στη δύναμή του και τους Γιάννη, Γιώργο, Βασίλη και Ντίνο Ανδριανόπουλο. Οι τελευταίοι, ωστόσο, αποχώρησαν την άνοιξη του 1924 και ίδρυσαν έναν νέο σύλλογο, ο οποίος έμελλε να πάρει έναν χρόνο την ονομασία Ολυμπιακός, ενώ ο Κουράντης συνέχισε στο άλλο σωματείο της πόλης που απέκτησε δύναμη, τον Εθνικό.

Από τον Εθνικό στον Ολυμπιακό μέσω… ΠΑΟΚ!

Στον Εθνικό ο ταλαντούχος οπισθοφύλακας συγκρότησε ένα εξαιρετικό αμυντικό δίδυμο με τον Κώστα Φερλέμη. Μία από τις κορυφαίες εμφανίσεις του ήταν στις 5 Δεκεμβρίου 1926, στη νίκη επί του Ολυμπιακού με 2-1 για το πρωτάθλημα Πειραιά, που τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους Έλληνες ποδοσφαιριστές.

Στις αρχές του 1927 οι «ερυθρόλευκοι» έπεισαν τον Κουράντη να ενταχθεί στη δύναμή τους, αυτός όμως επέστρεψε λίγο αργότερα στον Εθνικό προκειμένου να τον ενισχύσει στον διεθνή φιλικό αγώνα με αντίπαλο την Γκρατζάνσκι Ζάγκρεμπ (2-4). Ακολούθησε στη συνέχεια τους «κυανόλευκους» και στην περιοδεία τους στη Θεσσαλονίκη και μάλιστα έμεινε εκεί αφού συμφώνησε να μεταπηδήσει στον ΠΑΟΚ. Φόρεσε τη φανέλα του σε αρκετούς φιλικούς αγώνες, όμως υποχρεώθηκε να επιστρέψει στις υποχρεώσεις του στον Πειραιά κι έτσι η μεταγραφή δεν ολοκληρώθηκε ουσιαστικά ποτέ.

Η μεταγραφή του στον Ολυμπιακό που «ψηνόταν» επί μήνες, ολοκληρώθηκε τελικά τον Μάρτιο του 1928. Λίγες μέρες αργότερα, μάλιστα, πρωταγωνίστησε σε μια νίκη με 3-1 επί του Παναθηναϊκού το 1928, τον οποίο είχε ενισχύσει και ο Αλεξανδρινός τερματοφύλακας Γιάννης Μιχαηλίδης. Από τότε απουσίασε σπάνια από την άμυνα των «ερυθρόλευκων» και δεν πτοήθηκε ούτε από τις κακές στιγμές, όπως ήταν η συντριβή με 8-2 από το «τριφύλλι» στον αγώνα της 1ης Ιουνίου 1930 για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (στον οποίο σημείωσε ένα αυτογκόλ).

Ο Κουράντης πήρε ρεβάνς από τους «πράσινους» την περίοδο 1930-31, όταν ήταν βασικό στέλεχος του Ολυμπιακού στο πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας του με παρτενέρ στην άμυνα τον Άρη Χρυσαφόπουλο. Ήταν φυσικά παρών και στο θριαμβευτικό 6-1 επί του Παναθηναϊκού για το Κύπελλο, στις 13 Νοεμβρίου 1932 στη Λεωφόρο, ενώ το 1933 συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος για δεύτερη φορά.

Τον έλεγαν… αντεροβγάλτη

Εκείνη την εποχή εκτός από «Ψαλλίδα», ορισμένοι φίλαθλοι φώναζαν τον Κουράντη «Αντεροβγάλτη» επειδή το παιχνίδι του ήταν υπέρμετρα σκληρό. Δεν δίσταζε να χτυπά… στο ψαχνό τους αντιπάλους του, κάτι που όχι μόνο ήταν πιο ανεκτό από τους διαιτητές σε σχέση με τα κατοπινά χρόνια, αλλά άρεσε κιόλας σε πολλούς φιλάθλους.

Χαρακτηριστικό είναι και το απόσπασμα από το κείμενο που έγραψε ο Παύλος Κριναίος στα «Αθλητικά Χρονικά» της 24ης Απριλίου 1932: «Και πώς θέλετε – μάτια μου – να μαρκάρη και να αποκρούη ο Φίλιππας είτε κι οποιοσδήποτε άλλος μπακ; Με τα γάντια και τις ρεβεράντζες; Ή να παραμερίζη για να σουτάρετε και να βάλετε γκολ;».

Αυτή η σκληρότητα του Κουράντη, πάντως, συνέβαλε ώστε να τελειώσει λίγο άδοξα η καριέρα του στον Ολυμπιακό. Κατά τη διάρκεια του αγώνα της Μικτής Πειραιώς με τη Μικτή Αθηνών στο Ποδηλατοδρόμιο στις 12 Ιανουαρίου 1936 (2-5), έκανε ένα αντιαθλητικό φάουλ στον Αντώνη Μηγιάκη, με το οποίο τον έστειλε στο νοσοκομείο με σοβαρό πρόβλημα στη σπονδυλική στήλη. Στη συνέχεια, μάλιστα, πρωτοστάτησε στα επεισόδια που ξέσπασαν μεταξύ των παικτών.

Η ΕΠΟ τιμώρησε με αποκλεισμό μέχρι το τέλος εκείνης της σεζόν τον διεθνή αμυντικό, ο οποίος έχασε έτσι το δεύτερο 6-1 του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού (αυτήν τη φορά για το πρωτάθλημα). Πιθανότατα δεν θα αγωνιζόταν έτσι κι αλλιώς, μια και είχε ξεπεταχθεί ο Γιώργος Μαλεύρης ο οποίος είχε πάρει τη θέση του στα «ερυθρόλευκα» μετόπισθεν. Γι’ αυτό ο Κουράντης κατάλαβε το καλοκαίρι του 1936 ότι είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να αποχωρήσει.

Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε τέσσερα Πανελλήνια Πρωταθλήματα (1931, 1933, 1934, 1936), που μπορεί να είχαν γίνει πέντε αν η ΕΠΟ δεν είχε ματαιώσει την τελική φάση της σεζόν 1934-35 για χάρη της προετοιμασίας της Εθνικής Ελλάδας. Είχε καθοριστική συμβολή, επίσης, σε τρία Πρωταθλήματα Πειραιά (1929, 1931, 1934). Αν και εργαζόταν ήδη ως υπάλληλος στην Αγροτική Τράπεζα, δεν εγκατέλειψε τελείως το ποδόσφαιρο και μέχρι το 1940 πρόσφερε υπηρεσίες ως προπονητής (ενίοτε και ως παίκτης) στον Ασπρόπυργο και την Προοδευτική.

Η ηρωική εμφάνιση κόντρα στη Βουλγαρία

Ο Κουράντης δεν αγωνίστηκε στον ιστορικό πρώτο αγώνα της Εθνικής Ελλάδας υπό την αιγίδα της ΕΠΟ, τον Απρίλιο του 1929 κόντρα στη Β’ Ιταλίας (1-4), είχε όμως εκπροσωπήσει τα εθνικά χρώματα ήδη από το 1922! Ήταν μέλος της αντιπροσωπευτικής ομάδας της «Παλαιάς Ελλάδας» που ταξίδεψε στην υπό ελληνική διοίκηση Σμύρνη και νίκησε με 4-2 σε εορταστικό φιλικό παιχνίδι τη μικτή Πανιωνίου και Απόλλωνα (ή μικτή «Νέας Ελλάδας», όπως την έγραφαν οι εφημερίδες), στο γήπεδο του πρώτου στην Πούντα.

Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την Εθνική στο δεύτερο παιχνίδι της ιστορίας της, ένα φιλικό με τη Βουλγαρία στη Σόφια στις 30 Ιουνίου 1929 (1-1). Μέχρι το 1935 είχε μόνιμη θέση στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, έχοντας συνήθως ως παρτενέρ τον Ροβέρτο Μάλλιο της ΑΕΚ. Κατέγραψε συνολικά 12 διεθνείς συμμετοχές και ήταν παρών και στον ιστορικό αγώνα με την Ιταλία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1934, τον οποίο είχε «πουλήσει» εκ των προτέρων η τότε ηγεσία της ΕΠΟ στο καθεστώς Μουσολίνι.

Η πιο χαρακτηριστική εμφάνιση του Κουράντη με το εθνόσημο ήταν στο 6-1 επί της Βουλγαρίας στη Λεωφόρο, στις 7 Δεκεμβρίου 1930 για το Βαλκανικό Κύπελλο. Ο αμυντικός του Ολυμπιακού κατάφερε εκείνη τη μέρα με την αυταπάρνησή του να κλέψει την παράσταση ακόμα κι απ’ τον Αντώνη Τσολίνα, ο οποίος σημείωσε τέσσερα γκολ!

Στο 35ο λεπτό του αγώνα ο Κουράντης τραυματίστηκε σοβαρά στο μάτι ύστερα από σύγκρουση με τον Βούλγαρο επιθετικό Άσεν Πέσεφ. Για να καλύψει το κενό του στην άμυνα άφησε τη θέση του έξω δεξιά ο Συμεωνίδης, όμως με την έναρξη του δευτέρου μέρους ο δυναμικός αμυντικός αποφάσισε να συνεχίσει τον αγώνα. Ο σκληροτράχηλος αμυντικός τραυματίστηκε ξανά στο κεφάλι στο 57′ κι αυτήν τη φορά φάνηκε ότι θα αποχωρούσε οριστικά – άλλωστε το σκορ ήταν ήδη 5-1. Λίγο αργότερα, ωστόσο, οι φίλαθλοι τον είδαν έκπληκτοι να επιστρέφει στον αγωνιστικό χώρο. Η περιγραφή από την εφημερίδα «Ελληνική» της 8ης Δεκεμβρίου 1930 είναι σπαρταριστή.

«Ο Κουράντης επανέρχεται εις το γήπεδον και καταλαμβάνη την θέσιν κυνηγού έξω δεξιά, ενώ ο Συμεωνίδης τον αντικαθιστά ως μπακ. Επειδή όμως το πρόσωπόν του, λόγω των τραυμάτων του, ήτο τυλιγμένον με επιδέσμους, εδυσκολεύετο να βλέπη την σφαίραν, ως εκ τούτου δε ωρισμένας φοράς, ακουσίως του, με μικράς αδεξιότητας, προεκάλει την θυμηδίαν των θεατών, οίτινες όμως εθαύμαζαν, εννοείται, την ηρωικήν επιμονήν του να παίζη, παρά τον επανειλημμένον σοβαρόν τραυματισμόν του».

Ο Κουράντης έκανε στο 65′ ένα τόσο σκληρό φάουλ στον Πέσεφ που προκάλεσε σύρραξη μεταξύ των παικτών των δύο ομάδων. Στην ΕΠΟ συζητήθηκε τις μέρες που ακολούθησαν το ενδεχόμενο τιμωρίας του, όμως η σκέψη δεν προχώρησε. Ίσα-ίσα, οι φίλαθλοι υμνούσαν το πάθος με το οποίο αγωνιζόταν ο σκληροτράχηλος αμυντικός του Ολυμπιακού.

Κινητοποίηση για την ενίσχυσή του

Μετά την Κατοχή και την επανέναρξη των ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων, το όνομα του Κουράντη ξεχάστηκε. Οι φίλαθλοι που είχαν αρχίσει να ασχολούνται ξανά με τα προπολεμικά τους ενδιαφέροντα, είχαν βρει νέους ήρωες για να επευφημούν στα γήπεδα.

Έτσι, μόνο οι στενοί συγγενείς του παλαίμαχου αμυντικού βρίσκονταν κοντά του όταν προσβλήθηκε από καρκίνο του ήπατος, τον Ιούνιο του 1952 κι άρχισε να μπαινοβγαίνει στο Μαρκομιχελάκειο Θεραπευτήριο στο Μοσχάτο. Πέρασε μάλιστα καιρός μέχρι να το πληροφορηθεί ο δημοσιογράφος Θόδωρος Νικολαΐδης, ο οποίος εργαζόταν ακόμα ως ρεπόρτερ Ολυμπιακού στην «Αθλητική Ηχώ» (πριν προχωρήσει στην έκδοση της εφημερίδας «Φως των Σπορ»). Με ένα πρωτοσέλιδο θέμα στο φύλλο της 3ης Σεπτεμβρίου 1952 γνωστοποίησε την περιπέτεια της υγείας του Κουράντη, προκαλώντας συγκίνηση σε όλη την Ελλάδα.

Το σπίτι του παλαίμαχου αμυντικού κοντά στο στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης» γέμισε από φιλάθλους που ήθελαν να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους, αλλά και τους εν ενεργεία ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, που υποσχέθηκαν να τον βοηθήσουν υλικά και ψυχολογικά. «Μη φοβάσαι, γέρο», φέρεται να του είχε πει ο αρχηγός Ανδρέας Μουράτης για να του δώσει κουράγιο.

Με τη συνδρομή και του Γιώργου Ανδριανόπουλου, ο οποίος ήταν πλέον δήμαρχος Πειραιά, ο σαξοφωνίστας και μαέστρος, Μπάμπης Μπερκέτης, πραγματοποίησε στις 14 Σεπτεμβρίου μια μουσικοθεατρική παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, τα έσοδα της οποίας διατέθηκαν στον Κουραντη. Συμμετείχαν κορυφαία ονόματα του ελαφρού τραγουδιού (που ήταν στο φόρτε του εκείνη την εποχή) όπως ο Τώνης Μαρούδας, η Μαίρη Λω και η Τζένη Αρσένη, καθώς και η ανερχόμενη η Ρένα Βλαχοπούλου και η νεαρή αρτίστα Ζωζώ Σαπουντζάκη! Συμμετείχαν επίσης οι διακεκριμένοι μαέστροι Μιχάλης Σουγιούλ, Ευάγγελος Λυκιαρδόπουλος και Γιάννης Βέλλας.

Ο Παντελής Σερέφογλου, ο οποίος ήταν διευθυντής του Ταμείου Υγείας της Αγροτικής Τράπεζας, ανέλαβε πρωτοβουλία για την ενίσχυσή του με 1 εκατ. δρχ. από την ΕΠΟ (της οποίας ήταν ταμίας – αργότερα εκλέχθηκε και πρόεδρος του Πανιωνίου) καθώς και την εισαγωγή του στο Αντικαρκινικό Ινστιτούτο. Πολλοί πίστεψαν ότι ο θρυλικός «Ψαλλίδας», που τόσο σθένος είχε επιδείξει όσο αγωνιζόταν στα γήπεδα, θα έβγαινε νικητής κι από αυτήν τη μάχη. Ήταν, όμως, ήδη αργά.

Στις 27 Οκτωβρίου 1952 ο Κουράντης έκλεισε για πάντα τα μάτια του, προκαλώντας συγκίνηση στους φιλάθλους όλων των οπαδικών αποχρώσεων. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του και δύο γιους, απ’ τους οποίους ο ένας κληρονόμησε τα αθλητικά του γονίδια και αγωνίστηκε με επιτυχία στην ομάδα πόλο του Εθνικού, αλλά και στην Εθνική Ελλάδας.

Πηγές: Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής (εφημερίδες: «Αθλητικά Χρονικά» της 24ης Απριλίου 1932, 24ης, 26ης, 29ης και 31ης Ιανουαρίου 1934 και 2ας Φεβρουαρίου 1934, «Απογευματινή» της 28ης Οκτωβρίου 1952, «Έθνος» της 28ης Οκτωβρίου 1952, «Αθηναϊκή» της 28ης Οκτωβρίου 1952, «Ελληνική» της 8ης Δεκεμβρίου 1930, «Αθλητικός Τύπος» της 10ης Δεκεμβρίου 1930, «Αθλητισμός» της 22ας Φεβρουαρίου 1937 και 15ης Νοεμβρίου 1939), Αρχείο εφημερίδας «Αθλητική Ηχώ» και «Αθλητική Φωνή» (φύλλα της 3ης, 4ης, 5ης, 6ης, 10ης, 14ης και 15ης Σεπτεμβρίου 1952 – ψηφιοποίηση gazzetta.gr), orinosaxotis.blogspot.com («Φίλιππος Κουράντης , ο ‘’ψαλίδας’’ ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού από τη Κωμιακή της Νάξου»).

Άλλα γεγονότα στην Ελλάδα και τον κόσμο στις 27 Οκτωβρίου

2018: Ο Ταϊλανδός ιδιοκτήτης της Λέστερ, Βιχάι Σριβανταναπράμπα, χάνει τη ζωή του όταν το ελικόπτερο το οποίο τον μεταφέρει από το King Power Stadium μετά τον αγώνα με τη Γουέστ Χαμ (1-1), συντρίβεται στο πάρκινγκ του γηπέδου λόγω μηχανικού προβλήματος.

2016: Στην εκτός έδρας νίκη του Ολυμπιακού επί της Μπασκόνια (95-90), ο Βασίλης Σπανούλης κάνει ατομικό ρεκόρ με 15 ασίστ και φτάνει τις 984 συνολικά στην Ευρωλίγκα. Ανεβαίνει έτσι στη δεύτρη θέση της κατάταξης των κορυφαίων πασέρ της διοργάνωσης, πάνω απ’ τον Θοδωρή Παπαλουκά (977) και πίσω μόνο από τον Δημήτρη Διαμαντίδη (1.255).

2015: Η Δήμητρα Κοροκίδα κατακτά την πρώτη θέση στην σφαιροβολία F53 με βολή στα 4.36 μ. (πανελλήνιο ρεκόρ) στο 7ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ΑμεΑ στην Ντόχα του Κατάρ.

2013: Με τη νίκη του στο γκραν πρι της Ινδίας ο Γερμανός Σεμπάστιαν Φέτελ κερδίζει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Formula 1 για τέταρτη διαδοχική χρονιά.

1994: Ο Ολυμπιακός συντρίβει με 77-42 την Εφές Πίλσεν στο «Αμπντί Ιπεκτσί» για τη φάση των ομίλων του Κυπέλλου Πρωταθλητριών μπάσκετ, με πρώτο σκόρερ τον Αλεξάντρ Βολκόφ (18 π.).

1991: Ο Ζήσης Μπαμπανάσης κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο, το πρώτο στην ιστορία της ελληνικής ξιφασκίας, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανδρών που διεξάγεται στη Βιέννη.

1985: Η Νορβηγίδα Γκρέτε Βάιτζ κερδίζει για έβδομη φορά στην καριέρα της τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης, με χρόνο 2 ώρες 28:34.

1971: Με δύο γκολ του Γιώργου Δέδε ο Πανιώνιος νικά με 2-0 τη ρουμανική Στεαγκούλ και προκρίνεται στον τελικό του Βαλκανικού Κυπέλλου, όπου θα αντιμετωπίσει (σε δύο αγώνες) την αλβανική Μπέσα Δυρραχίου.

1968: Ο Αντώνης Αντωνιάδης πετυχαίνει το πρώτο του γκολ με τον Παναθηναϊκό στην Α’ Εθνική και χαρίζει τη νίκη επί του Απόλλωνα Σμύρνης με 1-0. Ο νεαρός επιθετικός που είχε αποκτηθεί το προηγούμενο καλοκαίρι απ’ την Ξάνθη, φορά παπούτσια με πλαστικές τάπες και λόγω της βροχής γλιστράει συχνά στο χορτάρι με συνέπεια να ακουστούν ειρωνικά σχόλια απ’ την κερκίδα.

1968: Πέφτει η αυλαία των 19ων Ολυμπιακών Αγώνων στην Πόλη του Μεξικού. Οι ΗΠΑ κερδίζουν την πρώτη θέση στον πίνακα των μεταλλίων με 45 χρυσά, 28 ασημένια και 34 χάλκινα και ακολουθεί η Σοβιετική Ένωση με 29 χρυσά, 32 ασημένια και 30 χάλκινα.

1967: Με μεγάλο πρωταγωνιστή τον Μίμη Παπαϊωάννου, η ΑΕΚ νικά με 3-2 τον Ολυμπιακό στο μεγάλο ντέρμπι του «Γ. Καραϊσκάκης». Ο Βεροιώτης μεσοεπιθετικός σημειώνει το νικητήριο γκολ και αγωνίζεται και τερματοφύλακας στα τελευταία λεπτά, μετά την αποβολή του Στέλιου Σεραφείδη.

1965: Σε αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966, η Ελλάδα αποσπά ισοπαλία με 1-1 από τη Δανία στη Κοπεγχάγη, με γκολ του Γιώργου Σιδέρη.

1963: Ο Γιώργος Σιδέρης πετυχαίνει και τα τέσσερα γκολ του Ολυμπιακού στον αγώνα πρωταθλήματος με τη Νίκη Βόλου στο «Γ. Καραϊσκάκης» (4-0).

1962: Η Αυστραλή κολυμβήτρια, Ντον Φρέιζερ, γίνεται η πρώτη γυναίκα που κολυμπά τα 100 μέτρα ελεύθερο σε λιγότερο από ένα λεπτό (59.9).

1960: Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής εγκαινιάζει το Καυτανζόγλειο Στάδιο στη Θεσσαλονίκη. Τις μέρες εκείνες θα εγκαινιαστεί και το Αλεξάνδρειο Μέλαθρο στον χώρο της ΔΕΘ, όπως και οι εγκαταστάσεις του ΝΟ Θεσσαλονίκης.

1949: Ο Γαλλοαλγερινός παγκόσμιος πρωταθλητής της πυγμαχίας, Μαρσέλ Σερντάν, σκοτώνεται όταν το αεροπλάνο στο οποίο επιβαίνει συντρίβεται κοντά στις Αζόρες. Όλοι οι επιβαίνοντες χάνουν την ζωή τους, συμπεριλαμβανομένης και της διάσημης βιολονίστριας Ζινέτ Νεβέ. Ο Σερντάν είχε δεσμό με τη διάσημη Γαλλίδα τραγουδίστρια, Εντίθ Πιάφ, η οποία είχε γράψει το τραγούδι «L’hymne à l’amour» για να εξυμνήσει τον έρωτά τους.

1925: Ο Φρεντ Γουόλτερ πατεντάρει τα πέδιλα του θαλάσσιου σκι.

Ακολουθείστε τo SPORTDAY.GR στο Google News